ตอนที่ 98 แตะต้องซูไป๋งั้นเหรอ ไม่ดูหน่อยล่ะว่าใครหนุนหลังเขาอยู่

แตะต้องซูไป๋งั้นเหรอ? ไม่ดูหน่อยล่ะว่าใครหนุนหลังเขาอยู่

ในที่สุดสวีเส้าฉางก็ยอมลงมือจนได้

แม้ปากจะพร่ำบอกว่าช่วยอะไรซูไป๋ไม่ได้ แต่พอได้ล่วงรู้แผนการของซูไป๋แล้ว พ่อบ้านใหญ่แห่งเมืองหรงเฉิงท่านนี้ก็ยอมแหกกฎของตัวเอง ต่อสายตรงไปยังนครหลวงหนึ่งสาย

ไม่มีใครรู้ว่าวันนั้นสวีเส้าฉางพูดอะไรในสายบ้าง ทว่าในเที่ยงวันเดียวกันนั้นเอง

นอกจากสถานีโทรทัศน์เมืองอี๋เฉิงและสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลสู่แล้ว สถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลและเมืองต่างๆ ทั่วหลงกั๋ว ล้วนได้รับหนังสือแจ้งภายในส่งตรงจากนครหลวง

เที่ยงวันนั้น รายการข่าวเที่ยงของแต่ละมณฑลและเมือง ต่างก็รายงานข่าวเรื่องการลอบวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่และเหตุการณ์ที่ซูไป๋ถูกลอบสังหารพร้อมกันทั้งหมด

ซูไป๋พูดไม่ผิด ทางการในตอนนี้ไม่อาจออกหน้าสนับสนุนเขาอย่างเปิดเผยได้ก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าทางการจะยอมนั่งดูอยู่เฉยๆ

ในเมื่อพวกกลุ่มทุนเล่นสกปรกแอบลอบกัดได้ แล้วทำไมซูไป๋จะขอยืมกระบอกเสียงของสื่อทางการบ้างไม่ได้ล่ะ?

ในวันนี้ สถานีโทรทัศน์ สถานีวิทยุ และสื่อออนไลน์ของทางการนับร้อยแห่งทั่วประเทศ ต่างพร้อมใจกันเข้าร่วมขบวนการประชาสัมพันธ์

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อบัญชีโต่วอินของสำนักข่าวหลงกั๋วที่มีผู้ติดตามถึง 230 ล้านคน ได้รีโพสต์ข่าวเรื่องซูไป๋ถูกลอบสังหาร

กองทัพไอโอจำนวนมหาศาลที่ถูกกลุ่มทุนชักใยอยู่เบื้องหลังถึงกับเหวอแดก

ให้เอาความกล้ามาจากไหน พวกมันก็ไม่กล้าไปป่วนในช่องคอมเมนต์โต่วอินของสำนักข่าวหลงกั๋วหรอก

ไม่ใช่แค่กองทัพไอโอ แม้กระทั่งกลุ่มทุนที่รวมหัวกันคว่ำบาตรซูไป๋จากเหตุการณ์เหลียงเหวินเชาก็มึนตึ้บไปตามๆ กัน

ทางสื่อทางการไม่ได้มีถ้อยคำใดที่เอ่ยสนับสนุนซูไป๋เลยสักนิด เพียงแค่ออกมารีโพสต์ข่าวสารอย่างตรงไปตรงมาและเป็นกลางเท่านั้น

ในสถานการณ์แบบนี้ กลุ่มทุนยังจะกล้าปิดกั้นการมองเห็นอีกเหรอ? ไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกมาด้วยซ้ำ

และหลังจากที่ทางการออกโรง ในที่สุดบรรดาชาวเน็ตก็หาช่องทางตีโต้กระแสคอมเมนต์โจมตีซูไป๋ที่เคยถาโถมอยู่ฝ่ายเดียวบนโลกอินเทอร์เน็ตได้สำเร็จ

ช่วงสองวันนี้แฟนคลับของซูไป๋อัดอั้นตันใจจะแย่อยู่แล้ว พอเห็นข่าวซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ถูกเผา แถมซูไป๋ยังโดนลอบยิงอีก ความเดือดดาลของแต่ละคนจึงยิ่งพุ่งทะลุปรอท

ในช่องคอมเมนต์ของสำนักข่าวหลงกั๋ว เต็มไปด้วยเสียงเรียกร้องความยุติธรรมให้ซูไป๋

[ผมขอพูดแค่ประโยคเดียว ถ้าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ต้องเจ๊ง แล้วพนักงานเงินเดือนสูงอย่างเหลียงเหวินเชาต้องตกงาน พวกเราทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนมีส่วนผิดทั้งนั้น]

[ผู้ที่อุ้มฟืนมาให้มวลชน อย่าปล่อยให้เขาต้องหนาวตายท่ามกลางพายุหิมะ ผู้ที่ต่อสู้เพื่อสวัสดิการของส่วนรวม อย่าปล่อยให้เขาต้องสู้เพียงลำพัง...]

[ประธานซูสู้ๆ ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่สู้ๆ พี่น้องชาวมณฑลเยว่มาช่วยหนุนหลังพวกคุณแล้ว]

[สิบแปดขุนพลแห่งมณฑลซูอยู่นี่แล้ว พี่น้องทั้งหลาย รีบจองตั๋วไปเมืองอี๋เฉิงด่วน!]

[ฉิบหายแล้ว ตั๋วรถไฟความเร็วสูงจากมณฑลฉินไปมณฑลสู่ขายเกลี้ยงเลย บนขบวนรถไฟล่องใต้มีแต่คนที่แห่ไปช่วยซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ โจโฉฝันยังไม่กล้าคิดเลยว่าจะมีวันที่รวมพลังกับก๊กสู่ไปปราบกลุ่มทุน]

[พวกคนทำงานหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเรา เพื่อไม่ให้ลูกหลานต้องเป็นวัวเป็นควายรับใช้เขาต่อไป ออกมาเคลื่อนไหวกันเถอะ]

คำโบราณว่าไว้ การส่งเสียงตะโกนบนอินเทอร์เน็ตร้อยครั้ง ก็สู้การลงมือสนับสนุนในชีวิตจริงเพียงครั้งเดียวไม่ได้

คราวนี้บรรดาชาวเน็ตฉลาดขึ้นแล้ว หากอยากสนับสนุนซูไป๋ วิธีที่ดีที่สุดก็คือการลงมือทำจริงด้วยการไปอุดหนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ซูไป๋ได้จุดประกายไฟแห่งความหวังขึ้นมาแล้ว สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คืออย่าปล่อยให้เปลวไฟแห่งความหวังนี้มอดดับลง และแผ่ขยายลามไปทั่วผืนแผ่นดินหลงกั๋ว

และในหมู่มวลชนที่ร่วมสนับสนุนซูไป๋นั้น มีคนกลุ่มหนึ่งที่มีสถานะพิเศษอย่างยิ่ง

เมืองซานเฉิง ในกลุ่มแชตโยคะหญิงกลุ่มหนึ่ง

เป็นเวลาพักเที่ยงพอดี จู่ๆ ในกลุ่มโยคะก็มีข้อความเด้งรัวขึ้นมาหลายข้อความ

[พวกเธอ แย่อุปสรรคใหญ่แล้ว ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่โดนวางเพลิง]

[แถมประธานซูยังถูกคนร้ายลอบทำร้าย ยิงใส่ตั้งสามนัด ตอนนี้เป็นตายร้ายดียังไม่รู้เลย]

พ่วงด้วยลิงก์ข่าวหลายสำนักที่ถูกแชร์ลงในกลุ่ม กลุ่มแชตโยคะหญิงที่มีสมาชิกกว่าห้าร้อยคนก็แตกตื่นกันยกใหญ่ทันที

ตอนที่กลุ่มทุนคิดจะเล่นงานซูไป๋ อาจจะลืมจุดสำคัญไปจุดหนึ่ง

ในบรรดาสถานะอันหลากหลายของซูไป๋ มีอยู่อย่างหนึ่งที่พิเศษเอามากๆ

ชายหนุ่มวัย 29 ปีผู้นี้คือผู้ก่อตั้งผ้าอนามัยต้าหมี่ และกำลังแบกรับภารกิจผ้าอนามัยของพี่น้องสตรีหลายร้อยล้านคนทั่วทั้งหลงกั๋ว

ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะเป็นอย่างไร หลายคนอาจยังไม่เคยสัมผัสและไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก

ทว่า...

หากซูไป๋เป็นอะไรไปขึ้นมา นั่นย่อมหมายความว่าผ้าอนามัยต้าหมี่ก็จะไม่มีอีกต่อไป!

นั่นย่อมหมายความว่าพี่น้องสตรีหลายร้อยล้านคนทั่วทั้งประเทศจะเคว้งคว้างหมดที่พึ่งเรื่องผ้าอนามัย

พวกแกในแวดวงกลุ่มทุนจะปิดกั้นการมองเห็นหรือควบคุมคอมเมนต์ในอินเทอร์เน็ตก็ช่างเถอะ

แต่นี่ถึงกับกล้ามาแตะต้องประธานซูของเราเนี่ยนะ?

ไม่รู้หรือไงว่าประธานซูมีพี่น้องผู้หญิงหลายร้อยล้านคนอย่างพวกเราคอยคุ้มกะลาหัวอยู่น่ะ?

ไม่รู้หรือว่าการแตะต้องเขา ก็เท่ากับแตะต้องผ้าอนามัยของพวกเรา?

แล้วการแตะต้องผ้าอนามัยของพวกเรา มันต่างอะไรกับการแตะต้องตัวพวกเรากันเล่า!

ปัง!

ในร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่ง หญิงสาวผู้แต่งหน้าประณีตงดงามคนหนึ่ง พอเห็นข้อความในกลุ่มแชตก็โมโหจนแทบจะทุ่มจานทิ้ง

หลังเงียบไปไม่กี่วินาที เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายทันที

"ฉันเองนะ ทริปสร้างทีมของบริษัทสุดสัปดาห์นี้ เปลี่ยนไปเมืองอี๋เฉิงให้หมด"

"แล้วก็แจกงบช็อปปิ้งในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ให้พนักงานคนละหนึ่งพันหยวนด้วย"

ในหลงกั๋ว วงการค้าปลีกต่างมีข้อตกลงร่วมกันอย่างหนึ่ง

เมื่อเทียบกับพวกผู้ชายที่มีกำลังซื้อแทบจะไม่เท่าหมาแล้ว กำลังซื้อของผู้หญิงหลงกั๋วนั้นจะเรียกว่า 'ค้ำจุนฟ้าครึ่งผืน' ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ

เพราะนั่นเรียกว่า 'ใช้ฝ่ามือเดียวปิดแผ่นฟ้า' ต่างหาก

พูดภาษาคนก็คือ ไม่มีแบรนด์ไหนที่ผู้หญิงหลงกั๋วอยากจะดันแล้วดันไม่ขึ้น

อย่าว่าแต่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เลย ต่อให้เป็นร้านขายของชำต้าหมี่ ถ้าผู้หญิงหลงกั๋วหลายร้อยล้านคนรวมพลังกันลงมือ ก็พร้อมดันให้ติดอันดับท็อป 500 ของโลกได้สบายๆ

อย่างเช่นในตอนนี้ ภายในกลุ่มแชตโยคะที่มีสมาชิก 500 คน

ทันทีที่รู้ข่าวว่าซูไป๋ได้รับบาดเจ็บจนต้องกู้ชีพฉุกเฉิน บรรดาคนที่มีทั้งเงินและเวลาว่างต่างก็พากันบอกว่าจะไปช่วยสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กันทั้งนั้น

สำหรับพวกเธอแล้ว เพื่อที่จะตามกรี๊ดนักร้องคนโปรด ยังตามทัวร์คอนเสิร์ตไปได้ทั่วทุกเมืองใหญ่ นับประสาอะไรกับแค่เมืองอี๋เฉิงเมืองเดียว

สถานการณ์แบบเดียวกันนี้กำลังเกิดขึ้นทั่วทุกหนแห่งในประเทศ

เมื่อเทียบกับพวกนักศึกษาที่ปั่นจักรยาน หรือหนุ่มๆ ที่นั่งรถไฟความเร็วสูง พี่น้องสาวๆ จากมณฑลและเมืองต่างๆ นั้นสายเปย์และดุดันกว่ามากโข

กลุ่มเพื่อนสาวระดับหัวกะทิ เวิร์กกิ้งวูแมนสุดแกร่ง คุณหนูตระกูลไฮโซ ไปจนถึงเหล่าเจ๊เจ้าของห้องเช่าแห่งเมืองหยางเฉิง ต่างรวมตัวกันกลุ่มละสามถึงห้าคน มีทั้งรวมกรุ๊ปทัวร์ เหมาลำเครื่องบิน รับหิ้วของ ไปเที่ยว หรือกระทั่งมีคนตะโกนคำขวัญออกมาด้วยซ้ำ

[เพื่อผ้าอนามัยของพวกเรา พี่น้องหญิงทั้งหลาย มุ่งหน้าสู่เมืองอี๋เฉิง ลุย!]

...

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น

เวลานี้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ รถเบนซ์คันเก่าที่ถูกเผาทำลายได้ถูกลากออกไปแล้ว กระจกที่ถูกคนลอบวางเพลิงทุบทำลายก็ได้รับการเปลี่ยนใหม่เรียบร้อย

ในฐานะซีอีโอของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ระหว่างที่ซูไป๋กำลังนั่งคุยเล่นดูซีรีส์กับหมอพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาลประชาชน เฝิงจวินก็ต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งเอาไว้แทน

ในตอนนี้เฝิงจวินกำลังจัดเวรให้พนักงานผลัดกันไปพักผ่อน หลังจากผ่านเหตุการณ์ลอบวางเพลิงเมื่อคืน พนักงานส่วนใหญ่ก็แทบไม่ได้พัก และต้องอดนอนโต้รุ่งข้ามคืนเหมือนกับเขา

ทว่าพอบอกให้ไปพัก พนักงานหลายคนกลับไม่ยอม

"บอสเฝิง ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ฟังคุณนะ แต่ตอนนี้ประธานซูบาดเจ็บอยู่ ใครจะไปรู้ว่าจะมีคนมาก่อเรื่องอีกไหม"

"ใช่ครับ ผมยังไหวอยู่ ถ้าเกิดยังมีคนมาหาเรื่องอีก ผมนี่แหละจะพุ่งเข้าไปเป็นคนแรกเลย"

"ประธานซูไม่อยู่ พวกเราก็ต้องช่วยเขาเฝ้าซูเปอร์มาร์เก็ตให้ดีสิครับ"

เมื่อมองดูพนักงานที่กำลังฮึกเหิมตื่นตัว เฝิงจวินก็ปวดเศียรเวียนเกล้าไปหมด

เรื่องที่ประธานซูบาดเจ็บ แม้เขาจะไม่รู้รายละเอียดความเป็นมาที่แน่ชัด แต่ก็พอมองเห็นเค้าลางเบื้องลึกเบื้องหลังอยู่บ้าง

อย่างน้อยที่สุด การที่ครอบครัวของประธานซูไม่ได้โผล่ไปที่โรงพยาบาลประชาชน ก็พิสูจน์ได้ว่าประธานซูไม่น่าจะเป็นอะไรมาก

ทว่าเรื่องพรรค์นี้ เฝิงจวินย่อมไม่อาจเล่ารายละเอียดให้พนักงานฟังได้

และในขณะที่เฝิงจวินกำลังคิดหาทางเกลี้ยกล่อมให้พนักงานผลัดกันไปพักผ่อนนั้นเอง จู่ๆ วิทยุสื่อสารในมือของเขาก็ดังขึ้น

"บอสเฝิง คุณรีบออกมาดูเร็วเข้าครับ"

นั่นเป็นเสียงของหัวหน้าแผนกป้องกันการสูญหาย พอเฝิงจวินได้ยิน สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ แถมประธานซูก็ไม่อยู่ หรือว่าจะมีคนมาก่อเรื่องอีกแล้ว?