ตอนที่ 52 นี่นายกลัวฉันเบี้ยวหนี้เหรอเนี่ย

เด็กๆ ทุกคนที่มาสวัสดีปีใหม่ซูไป๋ในวันชิวอิก ล้วนถูกพ่อแม่ของตัวเองกำชับแล้วกำชับอีกอย่างไม่มีข้อยกเว้น

สวัสดีปีใหม่ได้ จะรับอั่งเปาก็ได้

เทศกาลปีใหม่ทั้งที เอาฤกษ์เอาชัยเพื่อความเป็นสิริมงคล ประธานซูเขาก็ไม่ได้ขัดสนเงินสองร้อยหยวนนั่นหรอก

แต่ห้ามคิดว่าคนเยอะแล้วจะแอบเนียนเข้าไปปะปนในกลุ่มเด็ก เพื่อวนกลับมาสวัสดีปีใหม่ซูไป๋แล้วขออั่งเปาซ้ำเป็นอันขาด

นี่ไม่เพียงแต่เกี่ยวพันถึงเรื่องความประพฤติของลูกหลานตัวเองเท่านั้น แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ มันเป็นเรื่องของมารยาทและศักดิ์ศรี

ด้วยสถานะของซูไป๋ในหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์เวลานี้ ทุกคนต่างพยายามหาทางสนิทสนมกับตระกูลซู ไม่ว่าตระกูลซูจะมีเรื่องอะไร ทุกคนล้วนกระตือรือร้นยื่นมือเข้าช่วยเป็นกลุ่มแรกๆ เสมอ

ด้านหนึ่งคือความซาบซึ้งใจ เพราะการมีอยู่ของซูไป๋ ทำให้หมู่บ้านโก่วเอ๋อร์เป็นหมู่บ้านแรกในเมืองอี๋เฉิงที่มีถนนคอนกรีตตัดผ่าน

หลายคนต่างคาดเดากันว่า สาเหตุที่ตอนนั้นหมู่บ้านสามารถมีถนนคอนกรีตได้เร็วขนาดนี้ เป็นเพราะซูไป๋แอบออกเงินส่วนตัวช่วยเหลือ

แต่ตัวซูไป๋เองกลับไม่เคยปริปากพูดถึงเรื่องนี้เลยสักคำ

เรื่องแบบนี้ยังมีอีกมากมาย หลายปีมานี้แม้เศรษฐกิจจะซบเซา ทว่ามีเพียงหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์แห่งเดียวเท่านั้นที่ความเป็นอยู่ยิ่งมายิ่งมั่งคั่งรุ่งเรือง

ที่แท้เป็นเพราะอะไร ในใจทุกคนต่างรู้กระจ่างยิ่งกว่าใคร เพียงแต่ซูไป๋ไม่เคยยอมรับ ทุกคนจึงรู้กันและไม่พูดถึงให้เสียบรรยากาศก็เท่านั้น

ชาวบ้านในชนบทล้วนให้ความสำคัญกับน้ำใจไมตรี มีไปถึงมีกลับ

ซูไป๋แอบทำเพื่อหมู่บ้านไปตั้งมากมาย ทุกคนต่างพยายามคิดหาวิธีตอบแทนน้ำใจของตระกูลซูอยู่ทุกวี่ทุกวัน

ย่อมไม่มีใครหน้ามืดตามัว วิ่งไปเอาเปรียบเงินสองร้อยหยวนของซูไป๋เด็ดขาด

หากเรื่องพรรค์นี้แพร่งพรายออกไป รับรองได้เลยว่าจะต้องโดนคนทั้งหมู่บ้านด่าประณามจนแทบไม่มีที่ยืน

เด็กๆ เองก็ว่าง่ายกันทุกคน ประกอบกับเดิมทีก็ชอบใจคุณอาที่ทำหนังสติ๊กเก่งคนนี้เอามากๆ อยู่แล้ว จึงไม่มีใครโลภมากอยากได้อั่งเปาเพิ่ม ต่างสวัสดีปีใหม่เสร็จอย่างว่าง่ายแล้วก็วิ่งหนีไปเล่นต่อ

จะมีก็แต่หลิวต้าจี๋เท่านั้น ที่เนียนปะปนอยู่ในกลุ่มเด็ก จนได้รับอั่งเปาซองที่สี่ไปแล้ว

และตอนที่หลิวต้าจี๋คิดจะไปต่อเอาซองที่ห้านั่นเอง เขาก็เริ่มลนลาน

เพราะเด็กส่วนใหญ่รับอั่งเปากันเสร็จและแยกย้ายกันไปหมดแล้ว แถวยาวเหยียดจึงเหลือคนอยู่เพียงเจ็ดแปดคนเท่านั้น

ถ้าตอนนี้เขาแอบกลับไปต่อแถวใหม่อีก โดยคั่นแค่เจ็ดแปดคน ซูไป๋จะจับได้หรือไม่นะ

หลิวต้าจี๋ร้อนใจอย่างยิ่ง

ฝั่งหนึ่งคือคุณปู่วัยเจ็ดสิบกว่าที่ขาแข้งไม่ค่อยดี จำเป็นต้องใช้รถสามล้อไฟฟ้าไปขายผักอย่างเร่งด่วน

อีกฝั่งก็กลัวว่าตัวเองจะถูกจับได้จนแผนการพังทลาย

ในปีนี้ เด็กหนุ่มชนบทวัยสิบสองปี เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอั่งเปาเงินสองร้อยหยวน

ก็ราวกับได้เผชิญหน้ากับอุปสรรคครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต

ท้ายที่สุด หลิวต้าจี๋ก็ยังคงรวบรวมความกล้าที่มีอยู่น้อยนิด เดินไปต่อท้ายแถว

เมื่อเด็กๆ ด้านหน้าพากันรับอั่งเปาแล้วเดินจากไป หลิวต้าจี๋ก็กลายเป็นคนสุดท้าย

ด้วยเหตุนี้ เด็กหนุ่มที่เก็บเงินครึ่งปีได้เพียง 87.5 หยวน จึงได้มายืนอยู่ตรงหน้าเถ้าแก่ที่มีมูลค่าทรัพย์สินนับแสนล้าน

...

ซูไป๋สังเกตเห็นหลิวต้าจี๋มานานแล้ว

การแสดงที่หลิวต้าจี๋คิดว่าแนบเนียนไร้ที่ติ ในสายตาของซูไป๋กลับเต็มไปด้วยพิรุธ

เพียงแต่ซูไป๋ไม่ได้ฉีกหน้าเปิดโปง แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็เท่านั้น

เพราะนอกจากเขาจะเห็นการแสดงอันเงอะงะของหลิวต้าจี๋แล้ว เขายังมองเห็นอีกสิ่งหนึ่งในแววตาของเด็กหนุ่มคนนี้

ความอับจนตรอก!

มันคือความหมดหนทางและความน่าเวทนา ยามต้องละทิ้งศักดิ์ศรีและหน้าตาทั้งหมดเพื่อก้มหัวให้กับความจริงอันโหดร้ายของชีวิต

ยากจะจินตนาการได้ว่า แววตาแบบนี้จะปรากฏอยู่ในดวงตาของเด็กหนุ่มที่ควรจะได้ใช้ชีวิตวัยเยาว์อย่างมีความสุข

ซูไป๋ไม่รู้ว่าทำไมหลิวต้าจี๋ถึงต้องเอาอั่งเปาไปมากมายขนาดนี้ เขารู้เพียงว่า หากฉีกหน้าเปิดโปงเด็กหนุ่มตรงหน้า

เรื่องในวันนี้คงกลายเป็นบาดแผลที่หลิวต้าจี๋ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเยียวยา

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูไป๋จึงหยิบอั่งเปาขึ้นมาอีกซอง ทำทีเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น แล้วยิ้มตาหยีมองดูหลิวต้าจี๋

จากนี้ เพียงแค่หลิวต้าจี๋เอ่ยปากสวัสดีปีใหม่กับเขา

เงินสองร้อยหยวนนี้ ก็จะเป็นของเด็กคนนี้ทันที

ทว่า ในตอนที่ซูไป๋คิดว่าหลิวต้าจี๋จะทำเหมือนรอบก่อนๆ คือพูดสวัสดีปีใหม่แล้วรับอั่งเปาเดินจากไปนั้น

เด็กหนุ่มที่ก้มหน้าก้มตาตลอดเวลากลับล้วงเอาซองอั่งเปาสี่ซองออกมาจากกระเป๋าเสื้อต่อหน้าต่อตาซูไป๋

แล้วเอ่ยกับซูไป๋ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น

"ขอ...ขอโทษครับ ผมอยาก...อยากซื้อรถสามล้อไฟฟ้าให้คุณปู่ แต่ผม...เงินไม่พอ...ผมไม่รู้จะทำยังไงดี"

"ขอโทษ...จริงๆ ครับ...ผม..."

ไหล่ผอมบางของหลิวต้าจี๋สั่นเทิ้ม เขาก้มหน้ายื่นซองอั่งเปาทั้งสี่ซองไปให้ซูไป๋

เมื่อเห็นภาพนี้ ซูไป๋ก็นิ่งเงียบไป

ทุ่มเทความกล้าและศักดิ์ศรีทั้งหมดจนได้ซองอั่งเปามาสี่ซอง อีกนิดเดียวก็จะได้ซองที่ห้าแล้วแท้ๆ

ทว่าในครั้งสุดท้ายนี้ เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับเลือกที่จะยอมรับผิด

ซูไป๋รับซองอั่งเปาทั้งสี่ซองที่หลิวต้าจี๋ยื่นมาให้ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ทำไมตอนนี้ถึงมาสารภาพผิดล่ะ"

หลิวต้าจี๋ยังคงก้มหน้า ร้องสะอื้นพลางตอบว่า

"คุณปู่สอนผมว่า...ห้ามทำเรื่องผิดมโนธรรม...เมื่อก่อนผมไม่เคยรู้...ไม่รู้ว่าทำผิดมโนธรรมมันคืออะไร"

ใช่แล้ว จนกระทั่งเมื่อครู่นี้เอง หลิวต้าจี๋ถึงได้เข้าใจ

เขาเอาซองอั่งเปาทั้งห้าซองนี้ไปได้จริงๆ เอาเงินหนึ่งพันหยวนนี้ไปได้จริงๆ และเขาก็จะซื้อรถสามล้อไฟฟ้าให้คุณปู่ได้จริงๆ

แต่ความรู้สึกผิดและตราบาปจากเรื่องในวันนี้ มันอาจจะตามหลอกหลอนเขาไปตลอดทั้งชีวิต

นี่แหละที่เรียกว่า...ผิดมโนธรรม!

ซูไป๋รับฟังอย่างเงียบๆ โดยไม่ตำหนิและไม่ตัดสินใดๆ

คุณปู่ที่สอนหลานชายว่าห้ามทำเรื่องผิดมโนธรรม

หลานชายที่พยายามสรรหาวิธีเพื่อซื้อรถสามล้อไฟฟ้าให้คุณปู่

ช่างเป็นอะไรที่...

หลังจากเอ่ยขอโทษและโค้งคำนับให้ซูไป๋อย่างลึกซึ้งแล้ว หลิวต้าจี๋ก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจากไป

ทว่าในวินาทีถัดมา

"เดี๋ยวก่อน!"

หลิวต้าจี๋ชะงักหยุด คราวนี้ในที่สุดเขาก็มีความกล้าพอที่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับซูไป๋ ครูประจำชั้นพูดไม่ผิดเลย แววตาของเด็กคนนี้เปี่ยมไปด้วยประกายความเฉลียวฉลาด

ซูไป๋ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ของตนเอง เขามองดูเด็กที่ไม่ยอมทำเรื่องผิดมโนธรรมคนนี้

"คืนอั่งเปาให้ฉันแล้ว แล้วเรื่องรถสามล้อไฟฟ้าของคุณปู่นายจะทำยังไงล่ะ"

พอพูดถึงเรื่องรถสามล้อ หลิวต้าจี๋ก็มีสีหน้าหม่นหมองลงทันที

"ผมได้ยินมาว่าการสอบปลายภาคของมัธยมต้นในอำเภอ ถ้าสอบวิชาไหนก็ได้ที่หนึ่งของระดับชั้น จะได้เงินรางวัลสองร้อยหยวนครับ"

ซูไป๋พยักหน้า

"โรงเรียนมัธยมต้นในอำเภอนักเรียนเยอะนะ ที่หนึ่งของระดับชั้นไม่ได้สอบกันได้ง่ายๆ หรอก"

หลิวต้าจี๋ขยำชายเสื้อของตัวเองพลางเอ่ยอย่างดื้อรั้น

"ผมทำได้ครับ ตอนเรียนที่ตำบลผมก็ได้ที่หนึ่งทุกปี เร็วสุดหนึ่งเทอม ช้าสุดหนึ่งปี ผมต้องซื้อรถให้คุณปู่ได้แน่ๆ"

พอได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของซูไป๋

"ฉันมีวิธีหนึ่งที่ไม่เพียงแต่ทำให้นายไม่ต้องรู้สึกผิดมโนธรรม แต่ยังทำให้นายซื้อรถสามล้อไฟฟ้าให้คุณปู่ได้ทันทีหลังหมดช่วงตรุษจีน นายจะทำไหม"

"วิธีอะไรเหรอครับ"

"นายแค่บอกมาว่าจะทำหรือไม่ทำ"

"ขอแค่ไม่ผิดมโนธรรม ผมทำหมดครับ"

ซูไป๋จึงหันไปตะโกนใส่หน้าต่างชั้นสองของบ้านตัวเอง

"โต้วโต้ว ลงมาเร็วเข้า"

ครึ่งนาทีต่อมา เด็กชายวัยแปดเก้าขวบถือปืนของเล่นไฟฟ้าก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าซูไป๋ พร้อมกับเอ่ยถามอย่างซุกซนและไร้เดียงสา

"อาสาม มีอะไรเหรอครับ"

ซูไป๋ลูบหัวโต้วโต้วแล้วหันไปมองหลิวต้าจี๋

"นี่ลูกของพี่ใหญ่ฉัน ปีนี้อยู่ป.สาม ผลการเรียนธรรมดามากๆ"

"วิธีที่ฉันว่าก็คือ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจนกว่าจะหมดช่วงปิดเทอมฤดูหนาว ให้นายมาช่วยสอนพิเศษให้โต้วโต้วที่บ้านฉันวันละสองชั่วโมง ให้วันละหนึ่งร้อยหยวน"

เรื่องตลกก็คือ ซูเจิ้นพี่ชายคนโตของซูไป๋เป็นถึงครูใหญ่โรงเรียนมัธยมปลาย ข้างนอกมีลูกศิษย์ลูกหาเต็มบ้านเต็มเมือง แต่ที่บ้านดันได้ผลผลิตไม่ได้เรื่อง

และพอได้ยินคำว่าสอนพิเศษ โต้วโต้วที่เป็นเด็กเรียนแย่ก็ซอยเท้าเตรียมจะเผ่นหนีทันที ทว่ากลับถูกซูไป๋คว้าคอเสื้อเอาไว้จนดิ้นกระแด่วๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของซูไป๋ ดวงตาของหลิวต้าจี๋ก็เปล่งประกาย

เขากว่าจะเปิดเทอมก็หลังหมดช่วงเทศกาลตรุษจีน นั่นหมายความว่าขอเพียงแค่สอนพิเศษให้โต้วโต้วไปจนถึงวันเปิดเทอม เขาก็จะหาเงินได้เกือบสองพันหยวนแล้ว

เรื่องยังไม่หมดแค่นั้น ซูไป๋เอ่ยต่ออีกว่า

"นี่คือค่าสอนพิเศษ ส่วนเรื่องอื่น...ขอแค่ผลสอบของโต้วโต้วในแต่ละครั้ง อันดับในห้องขยับขึ้นมาหนึ่งอันดับ ฉันจะให้เงินนายเพิ่มอีกสองร้อยหยวน ถ้าเขาได้ที่หนึ่งของห้อง ฉันจะให้นายหนึ่งพันหยวน และถ้าได้ที่หนึ่งของระดับชั้น ฉันจะให้นายห้าพันหยวน"

เอาละสิ ระบบประเมินผลงานแบบเคพีไอดันถูกซูไป๋เอามาใช้กับหลิวต้าจี๋เสียแล้ว

ทว่าเมื่อได้ยินเงินรางวัลที่มหาศาลขนาดนั้น หลิวต้าจี๋กลับไม่ได้ตาลุกวาวจนหน้ามืดตามัว แต่เขากลับมองดูโต้วโต้วที่ถูกซูไป๋จับไว้และกำลังดิ้นรนไม่หยุดด้วยสีหน้าลำบากใจ

"ถ้าเขาไม่ยอมฟังผม จะทำยังไงล่ะครับ"

ซูไป๋ยิ้มพลางยักไหล่

"ถ้าเขาว่าง่าย ฉันจะมาหานายทำไมล่ะ"

"ฉันไม่สนหรอกนะว่านายจะพาเขาปีนต้นไม้ไปล้วงรังนก หรือจะลงนาไปจับปลาหลดปลาไหล"

"ฉันดูแค่ผลลัพธ์ ไม่สนขั้นตอน"

"ว่าไง ตัดสินใจได้หรือยัง"

หลังจากลังเลอยู่สองวินาที ในที่สุดหลิวต้าจี๋ก็รวบรวมความกล้าขึ้นมาอีกครั้ง

"ที่คุณพูดมาผมจำได้หมดแล้วนะ ถึงตอนนั้นคุณห้ามกลับคำแล้วเบี้ยวเงินล่ะ"

ซูไป๋ถึงกับพูดไม่ออก บอสใหญ่ทรัพย์สินแสนล้านอย่างฉันมาคุยธุรกิจหลักพันหยวนกับนาย แต่นายดันกลัวว่าฉันจะเบี้ยวเงินเนี่ยนะ?

"ดูท่านายจะตัดสินใจได้แล้ว วางใจเถอะ ไม่เบี้ยวแน่นอน"

พูดจบ ซูไป๋ก็ยื่นมือออกไปหาหลิวต้าจี๋

ส่วนหลิวต้าจี๋ก็ทำตามอย่างซูไป๋ ยื่นมือออกมาจับมือกับซูไป๋ไว้แน่น

...