ตอนที่ 53 อั่งเปานี้... ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ

พอนัดแนะเวลาสอนพิเศษในแต่ละวันเรียบร้อย หลิวต้าจี๋ก็เดินจากไป ในอกเสื้อมีซองอั่งเปาใส่เงินสองร้อยหยวนซุกอยู่

อั่งเปาซองนี้รับมาได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องรู้สึกละอายใจเลยสักนิด

เมื่อหลิวต้าจี๋เดินผ่านทางเข้าหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์ เขาก็เหลือบไปมองใต้ต้นหวายใหญ่โดยไม่ตั้งใจ ใบหน้าที่คุ้นตาใบหน้าหนึ่งพลันสะดุดตาเขาเข้า

คุณปู่มักจะดูข่าวจากโทรทัศน์เครื่องเก่าที่บ้านเป็นประจำ ทั้งข่าวระดับประเทศและข่าวท้องถิ่น

และคุณลุงที่ยืนคุยอยู่ในวงคนเฒ่าคนแก่คนนั้น หลิวต้าจี๋เคยเห็นในข่าวท้องถิ่นมาก่อน

แถมทุกครั้งที่มีการประชุม คุณลุงคนนี้ก็นั่งอยู่ตรงกลางตลอด

ดูเหมือนจะเป็นข้าราชการระดับสูงเสียด้วย

ปัง!!

สิ้นเสียงประทัดที่ดังขึ้นใกล้ ๆ ชามข้าวหมาใบหนึ่งก็ลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า...

หลิวต้าจี๋ที่ได้สติกลับมาจึงสาวเท้าวิ่งตรงกลับบ้านทันที

ข้าราชการผู้ใหญ่หรืออะไรเทือกนั้นไม่ได้เกี่ยวกับเขาสักหน่อย

เขาต้องรีบกลับไปบอกคุณปู่ว่าตัวเองหางานได้แล้ว หลังผ่านพ้นเทศกาลตรุษจีนไปก็จะได้ซื้อรถสามล้อไฟฟ้าให้คุณปู่เสียที

....

ต่งซานจินมาถึงได้สักพักใหญ่แล้ว เขาไม่ได้รีบร้อนไปหาซูไป๋ที่บ้านตระกูลซู แต่แสร้งทำตัวเป็นคนต่างถิ่นที่มาเยี่ยมญาติ แล้วเนียนเข้าไปปะปนในวงคนแก่ใต้ต้นหวายใหญ่

หลังจากรับบุหรี่จื่ออวิ๋นที่ผู้เฒ่าคนหนึ่งยื่นให้ ต่งซานจินก็หัวเราะร่า เอ่ยขอบคุณแล้วจุดสูบ

"ไม่ได้สูบยี่ห้อนี้นานแล้ว รสชาติเข้มข้นถึงใจดีแท้"

ผู้เฒ่าดูเหมือนจะรอต่อบทสนทนานี้อยู่แล้ว สีหน้าฉายแววภาคภูมิใจออกมาจนล้น

"นั่นสิ เอ็งอย่าได้ดูถูกบุหรี่นี้นะเว้ย ซูไป๋เด็กรุ่นหลังในหมู่บ้านพวกเราเนี่ย ทรัพย์สินเป็นแสนล้าน ก็ยังสูบไอ้นี่อยู่เลย"

ภายนอกต่งซานจินยิ้มแย้มแจ่มใส แต่ในใจแอบบ่นอุบ

ตั้งแต่ก้าวขาเข้าหมู่บ้านมา ฉันได้ยินประโยคนี้มาแปดรอบแล้วนะ

มิน่าล่ะคนหมู่บ้านพวกคุณถึงชอบยื่นบุหรี่ให้คนนอกนัก

ถ้าพูดถึงเรื่องกุมใจคนล่ะก็ ต้องยกให้ซูไป๋เขาจริง ๆ บุหรี่จื่ออวิ๋นซองละสิบกว่าหยวน ทำให้คนทั้งหมู่บ้านเอามาใช้วางมาดระดับแสนล้านได้เนียนสนิท

ทว่าพวกคนเฒ่าคนแก่เอาแต่ขิงใส่ต่งซานจินจนไม่มีใครจำได้เลยว่า ชายที่ทิ้งเลขาไว้ในรถ ใส่ชุดลำลองมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ในหมู่บ้านคนเดียว แถมยังอ้างว่ามาเยี่ยมญาติคนนี้ ที่แท้คือพ่อบ้านใหญ่แห่งเมืองอี๋เฉิง

มีคนแก่สองคนรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง แต่ยามที่ผู้นำระดับอำเภอมาตรวจเยี่ยมหมู่บ้าน มักจะยกขบวนกันมาเป็นพรวนกลุ่มใหญ่

มีข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่ไหนมาเดินเตร่คนเดียวโต๋เต๋กันเล่า

ต่งซานจินคลุกคลีอยู่ในกลุ่มคนแก่ ระหว่างคุยสัพเพเหระก็ถามคำถามไปมากมาย เช่น เรื่องการเบิกค่ารักษาพยาบาล เรื่องการเรียนของลูกหลาน ลูก ๆ ทำงานที่ไหน เป็นต้น

พอยามที่ได้ยินคนแก่เอ่ยชม ต่งซานจินก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ

แต่พอยามที่ได้ยินคนแก่ด่า ต่งซานจินก็ได้แต่คาบบุหรี่ไว้เงียบ ๆ พลางเกาหัวแกรก ๆ

ระหว่างคุยเล่น หัวข้อสนทนาก็วกลงมาที่ตัวต่งซานจินผู้เป็นพ่อบ้านใหญ่แห่งเมืองอี๋เฉิงโดยไม่รู้ตัว

เห็นได้ชัดว่าความเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินของเมืองอี๋เฉิงในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ประชาชนล้วนมองเห็นและยอมรับในผลงานของต่งซานจินอย่างเป็นเอกฉันท์

ทว่ามีอยู่เพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่พวกคนแก่ต่างพากันกังขา

นั่นก็คือคอเหล้าของต่งซานจิน

"ข้าว่าไม่น่าจริงหว่ะ อะไรจะเริ่มที่สามชั่ง ลูกชายบ้านที่สี่ของหมู่บ้านเซี่ยวันเป็นถึงนักต้มเหล้าในโรงกลั่น ยังกินได้แค่สองชั่งเอง"

"กะดูแล้วคงได้สักชั่งครึ่งละมั้ง นี่คิดเผื่อให้สูง ๆ แล้วนะ ที่บอกเริ่มสามชั่งน่ะ ขี้โม้ร้อยเปอร์เซ็นต์"

"ฮ่า ๆ ได้ยินว่าเป็นคนตงเป่ย คนตงเป่ยเรื่องความอบอุ่นจริงใจนี่ไม่มีที่ติอยู่แล้ว แต่ถ้าพูดถึงเรื่องขี้โม้ล่ะก็ พวกนั้นก็อันดับหนึ่งของประเทศเหมือนกัน"

ได้ยินถึงตรงนี้ ต่งซานจินก็นั่งไม่ติดแล้ว

พวกคุณจะวิจารณ์การทำงานของผม ผมก็ยอมรับฟังอย่างนอบน้อมนะ

แต่ถ้าพวกคุณจะมาสงสัยเรื่องคอเหล้าของผมล่ะก็ ฉัน...

พอกวาดสายตามองคนแก่ที่อายุเฉลี่ยเจ็ดสิบกว่ารอบวง ต่งซานจินก็ถึงกับพูดไม่ออก

จะไปเอาความกับพวกคนเฒ่าคนแก่ทำไมกันล่ะเนี่ย

เขายกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว ต่งซานจินจึงปัดขี้เถ้าบุหรี่บนขากางเกงแล้วลุกขึ้นยืนพลางหัวเราะร่า

"เอาละครับ คุยกันตามสบายนะ ผมต้องไปกินข้าวบ้านญาติแล้ว"

หลังจากบอกลาพวกคนแก่แล้ว ต่งซานจินที่สวมเสื้อนวมก็เลียนแบบท่าทางตอนเด็ก ๆ ที่บ้านเกิดในตงเป่ย ด้วยการเอามือทั้งสองข้างสอดซุกเข้าไปในแขนเสื้อคนละข้าง โก่งหลังเล็กน้อย แล้วเดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังบ้านของซูไป๋อย่างช้า ๆ

เดินไปพลางเป่าลมหายใจเป็นไอขาวไปพลาง

"ทางใต้นี่มันจริง ๆ เลย... พอถึงหน้าหนาวทีไร... ไม่ว่าจะตรงไหนก็หนาวไปหมด"

เมื่อมาถึงหน้าลานบ้านของตระกูลซู ต่งซานจินก็เอียงหูแอบฟัง พอได้ยินเสียงกุกกักโครมครามดังมาจากในครัว ก็เดาว่าคงกำลังผัดกับข้าวเตรียมจะกินมื้อเที่ยงกันอยู่

เขายังชะเง้อชะแง้มองเข้าไปในลานบ้านตระกูลซูอีกแวบหนึ่ง เมื่อยืนยันได้แล้วว่าซูไป๋ไม่ได้อยู่ในลานบ้าน

ถึงค่อยเดินยิ้มร่าเข้าไปในลานบ้านตระกูลซู

"เจ้าของบ้านอยู่ไหมครับ... สวัสดีปีใหม่นะคร้าบ..."

พอได้ยินเสียง ซูกั๋วเหลียงพ่อของซูไป๋ก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น แต่ยังไม่ทันที่ซูกั๋วเหลียงจะได้เอ่ยปาก ต่งซานจินก็ชิงยิ้มแล้วพูดขึ้นก่อน

"พี่ชายครับ ผมมาเยี่ยมญาติในชนบทน่ะ แต่แบตโทรศัพท์ดันหมดซะก่อน แล้วยังหาที่หมายไม่เจอเลย พี่ดูสิ นี่ก็ช่วงเทศกาลปีใหม่แท้ ๆ..."

วินาทีต่อมา สวี่จินเฟิ่งที่ได้ยินเสียงก็โผล่หน้าออกมาจากห้องครัว

"มาจากหมู่บ้านไหนล่ะเนี่ย นี่ก็ถึงเวลากินข้าวแล้วด้วย มาเถอะ กินข้าวก่อนค่อยไป เดี๋ยวฉันหาสายชาร์จให้เสียบชาร์จโทรศัพท์ไว้ก่อน ตกบ่ายจะได้ช่วยชี้ทางให้..."

ในชนบท คุณอาจจะถือชามไปขอเงินไม่ได้สักบาท แต่ถ้าบอกว่าจะขอฝากท้องสักมื้อละก็ คาดว่าคงขอกินฟรีตั้งแต่ใต้สุดของหลงกั๋วยาวไปจนถึงตงเป่ยได้เลยทีเดียว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนปากร้ายใจดีอย่างสวี่จินเฟิ่งเลย

"แหม จะดีเหรอครับ เกรงใจแย่เลย... แค่ยืมสายชาร์จสักเส้นก็พอแล้วครับ"

"มีอะไรต้องเกรงใจกันล่ะ ฟังจากสำเนียงแล้วมาจากตงเป่ยใช่ไหมล่ะ คนตงเป่ยมีน้ำใจชอบต้อนรับแขก คนใต้อย่างพวกเราก็ไม่แพ้กันหรอกนะ"

"ฮ่าๆๆ งั้นก็ดีเลยครับ ถือว่าผมเจอคนดีมีน้ำใจเข้าแล้ว เกรงใจจริง ๆ เลยนะเนี่ย"

ปากก็บอกว่าเกรงใจ แต่ขานี่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาเรียบร้อยแล้ว แถมในใจยังกระหยิ่มยิ้มย่องเบิกบานสุดขีด

ประธานซู คราวนี้ไม่ใช่ผมหน้าด้านไม่ยอมไปนะ แต่แม่คุณเป็นคนรบเร้าให้อยู่กินข้าวเองต่างหาก

เทศกาลปีใหม่แท้ ๆ คุณจะกล้าไล่ผมไปลงคอเรอะ?

ไม่มีทางเสียหรอก

ภายใต้การต้อนรับอย่างอบอุ่นของพ่อซูไป๋ ต่งซานจินก็นั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้มร่า พลางกวาดสายตามองการตกแต่งภายในบ้านของซูไป๋รอบหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไร

เป็นซูกั๋วเหลียงเสียอีกที่วุ่นวายอยู่พักใหญ่ ทั้งยกน้ำชาทั้งหยิบผลไม้มาต้อนรับต่งซานจินอย่างกระตือรือร้น

สองสามีภรรยาวัยชราไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

ว่าการที่ต่งซานจินมาอวยพรปีใหม่ซูไป๋ในวันนี้ มันคือตัวเพียงพอนอวยพรปีใหม่ไก่ชัด ๆ แฝงเจตนาร้ายไว้เต็มประตู

ข้าวเที่ยงมื้อนี้น่ะ จะกินเงินลูกชายพวกเขาไปถึงสามพันล้านเชียวนะ!

ตามหลักแล้ว เงินสามพันล้านของซูไป๋นี้ จะใช้ที่เมืองหรงเฉิงก็ใช้ได้ จะใช้ที่เมืองอี๋เฉิงก็ใช้ได้เหมือนกัน

แต่ถ้าซูไป๋เอาเงินสามพันล้านนี้มาลงทุนที่เมืองอี๋เฉิงจริง ๆ ละก็ แล้วทางสวีเส้าฉางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะตอบคำถามเขายังไง

จะเอาหัวไปตอบเรอะ!

ซูไป๋ยังคงง่วนอยู่กับการรับสายโทรศัพท์อยู่บนชั้นบน ทั้งช่วงเช้าโทรศัพท์แทบไม่ได้หยุดพักเลย ถึงระดับอย่างซูไป๋ แม้เขาจะจัดว่าเก็บเนื้อเก็บตัวแล้ว แต่เส้นสายคอนเนกชันก็ยังกว้างขวางจนน่าเหลือเชื่อ

ตั้งแต่เมืองหรงเฉิงไปจนถึงนครหลวง จากในประเทศไปจนถึงต่างประเทศ ผู้คนจากหลากหลายวงการต่างพากันโทรมาอวยพรปีใหม่และทักทายซูไป๋จนนับไม่ถ้วน

ลองคิดดูสิ หากในโทรศัพท์ของคุณมีเบอร์ติดต่อของซูไป๋บันทึกอยู่ แล้วปกติรู้สึกเกรงใจไม่กล้ารบกวน ส่วนใหญ่ก็คงอาศัยช่วงเวลาเทศกาลตรุษจีนนี้นี่แหละ ถึงจะได้คุยกับบอสใหญ่ระดับแสนล้านท่านนี้สักประโยคสองประโยค

ซูไป๋กำลังยุ่งอยู่ แต่ซูเจิ้นพี่ชายคนโตของซูไป๋กลับอุ้มลูกเดินลงมาจากชั้นบนก่อน

"แม่ครับ ที่ชาร์จปืนของเล่นของโต้วโต้วอยู่ไหนล่ะเนี่ย ผมจะเอามาชาร์จแบตให้เขาสักหน่อย..."

กำลังพูดอยู่ดี ๆ ซูเจิ้นที่เดินผ่านห้องนั่งเล่นก็เหลือบไปเห็นว่ามีคนอื่นอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วย พอหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณแล้วเห็นหน้าตาของต่งซานจินชัด ๆ เท่านั้นแหละ เขาแทบจะทำโต้วโต้วหลุดมือร่วงลงพื้น

"ท่าน... ท่านเลขาฯ ต่ง..."

"เฮ้ ๆ..."

ต่งซานจินกำลังนั่งศึกษาสำรวจรีโมตคอนโทรลอยู่ พอได้ยินคนเรียกก็เงยหน้าขึ้นมาทันควัน พอเห็นชัดว่าเป็นซูเจิ้น ก็รีบยกมือขึ้นห้ามทันที

"ช่วงปีใหม่ไม่ได้ทำงาน เรียกอาต่งเถอะ..."

ในฐานะผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมปลาย ซูเจิ้นลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่อย่างบ้าคลั่ง หลังดึงสติอยู่หลายวินาที ถึงค่อยฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาบนใบหน้าได้

"คุณอาต่งครับ"

ต่งซานจินยิ้มพยักหน้า พลางหันไปมองเด็กน้อยในอ้อมแขนของซูเจิ้น

"นี่ลูกชายนายเหรอ? อะไรกัน ที่บ้านพวกนายมีธรรมเนียมตีเด็กรับวันชิวอิกด้วยเรอะ?"

ตอนนี้โต้วโต้วที่อยู่ในอ้อมกอดของซูเจิ้นมีขอบตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาด ๆ

ไม่ร้องก็แปลกแล้ว โดนคุณอาสามอย่างซูไป๋จัดคอร์สเรียนพิเศษตัวต่อตัวให้แบบงง ๆ จนแทบรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มทลายลงมาตรงหน้า

"มามะ มานี่มา ปู่ต่งมีอั่งเปาให้ด้วยนะ"

ขณะที่พูด ต่งซานจินก็ล้วงเอาซองอั่งเปาที่เตรียมไว้นานแล้วออกมาจากอกเสื้อ

พอเห็นดังนั้น ซูเจิ้นก็รีบวางโต้วโต้วลงพื้น พลางยิ้มเร่งเร้าลูกชาย

"เร็วเข้า ไปสวัสดีปีใหม่คุณปู่ต่งสิลูก"

"ผมไม่ไปหรอก อั่งเปาผมก็มี ไม่เห็นอยากได้เลย"

ซูเจิ้นขบฟันแน่นจนแทบแหลกละเอียด พลางมองดูลูกชายไม่ได้ความแล้วแทบอยากจะฟาดสักฝ่ามือให้ติดข้างฝา

"เชื่อฟังพ่อนะลูก อั่งเปาซองนี้มัน...ไม่เหมือนซองอื่นจริง ๆ นะ..."