ตอนที่ 54 นายไม่รู้เหรอว่าคนตงเป่ยรักหน้าตาที่สุด

ตอนที่ซูไป๋ถือโทรศัพท์มือถือเดินลงมาจากชั้นบน ก็ได้ยินเสียงบรรยากาศอันอบอุ่นชื่นมื่นแว่วมาจากห้องอาหารแต่ไกล

ฟังจากเสียงแล้ว มีแขกมางั้นเหรอ?

ซูไป๋ที่กำลังนึกแปลกใจพอเดินเข้าไปในห้องอาหาร ก็เห็นร่างที่คุ้นเคยคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างๆ ซูกั๋วเหลียงผู้เป็นพ่อ

พอเห็นหน้าอีกฝ่ายชัดเจน ซูไป๋ก็ชะงักฝีเท้าโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับทันที

"แม่ครับ ผมไปกินข้าวบ้านลุงรองนะ"

ส่วนซูเจิ้นที่นั่งอยู่ตรงนั้น พอเห็นซูไป๋ตั้งท่าจะเผ่นหนี ก็ไม่รู้จะรั้งไว้ดีหรือไม่รั้งดี

ฝั่งหนึ่งก็เป็นถึงผู้นำระดับสูงที่ตำแหน่งสูงกว่าตัวเองตั้งกี่ขั้น อีกฝั่งก็เป็นน้องชายแท้ๆ ที่มีทรัพย์สินระดับแสนล้าน

ไม่ว่าจะฝั่งไหนเขาก็ล่วงเกินไม่ได้ทั้งนั้น

ขณะที่สวี่จินเฟิ่งกับซูกั๋วเหลียงจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ประสีประสา พอได้ยินว่าซูไป๋จะไป สวี่จินเฟิ่งก็โวยวายขึ้นมาทันควัน

เรื่องด่าคนนี่เธอไม่เคยเลือกวันเวลาอยู่แล้ว

"วันปีใหม่แท้ๆ จะไปเกาะคนอื่นกินข้าวทำไม ที่บ้านไม่มีให้กินหรือไง..."

พอพูดจบ เหมือนจะรู้สึกว่ามีอะไรทะแม่งๆ เลยหันไปยิ้มให้ต่งซานจิน

"น้องซานจิน ดูปากฉันสิ ไม่มีหูรูดเอาเสียเลย ฉันไม่ได้ว่าเธอนะ อย่าถือสาเลยจ้ะ"

"เจ้าลูกคนเล็กบ้านฉันน่ะ ฉันตามใจจนเสียคนมาตั้งแต่เด็ก เธออย่าถือสาก็แล้วกัน"

ต่งซินที่อ้างชื่อว่าต่งซานจินยิ้มพลางรับตะเกียบที่ซูกั๋วเหลียงยื่นให้ แล้วมองไปยังซูไป๋ที่ถูกสวี่จินเฟิ่งเรียกตัวกลับมา รอยยิ้มบนหน้าบานแทบปริ

"ไม่เป็นไรครับ ลูกคนเล็กบ้านพี่ ผมมองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนมีวาสนาต่อกัน"

ซูเจิ้นที่เวลานี้ทำหูทวนลมไม่รับรู้เรื่องภายนอกและตั้งใจจะเป็นคนว่างงานอย่างเดียว พอได้ยินคำว่า 'คนมีวาสนาต่อกัน' ของต่งซานจินเข้า ก็เกือบจะกลั้นขำไม่อยู่

มีวาสนาจริงแท้แน่นอน เพียงแต่เป็น 'หยวน' ของคำว่าเงินต่างหาก

คนมีกะตังค์

ได้ยินว่าคราวก่อนต่งซานจินตามตื๊ออยู่ในห้องทำงานของน้องชายเป็นอาทิตย์ จนบีบให้ซูไป๋หมดหนทาง ต้องยอมควักเงินกว่าพันล้านมาลงทุนสร้างโรงงานในเมืองอี๋เฉิงจนได้

มาคราวนี้ ต่งซานจินถึงกับไม่บอกไม่กล่าวล่วงหน้า มาดักรอซูไป๋ถึงที่บ้านตั้งแต่วันขึ้นปีใหม่เลยทีเดียว

คาดว่าถ้าซูไป๋ไม่ยอมควักสักสองสามพันล้าน คงส่งพระพุทธรูปองค์ใหญ่องค์นี้กลับไปไม่ได้แน่

ไม่อย่างนั้นสีหน้าของซูไป๋ตอนนี้จะดูบูดเบี้ยวขนาดนี้เหรอ?

ซูไป๋ที่เดินกลับมาที่โต๊ะอาหารทำหน้าเซ็งสุดขีด พอมองต่งซานจินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็รู้สึกปวดหัวตึ้บ

ต่งซานจินมาทำไม เขารู้ดีกว่าใครทั้งหมด

ก็คงไม่พ้นเรื่องเงินลงทุนอีกสามพันล้านในระยะต่อไปของโรงงานผ้าอนามัยต้าหมี่นั่นแหละ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนอยู่ฝ่ายดึงดูดการลงทุนของเมืองหรงเฉิง เงินแค่สามพันล้านนี้ ต่งซานจินคงไม่ลงทุนบุกมาดักเจอตัวถึงบ้านในวันขึ้นปีใหม่แบบนี้หรอก

แต่นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้มันคนละเรื่องกันแล้ว

เมืองหรงเฉิงมีประชากรยี่สิบกว่าล้านคน GDP สองล้านล้านกว่า ย่อมทุนหนาบารมีมาก เป็นธรรมดาที่จะใจป้ำ

แต่เมืองอี๋เฉิงไม่เหมือนกัน เมืองอี๋เฉิงมีประชากรแค่ไม่กี่ล้านคน GDP ก็แค่สองแสนกว่าล้าน

ลำพังแค่ซูไป๋ทุ่มเงินลงไปสามพันล้านนี้ ก็สามารถดันตัวเลข GDP ให้พุ่งขึ้นได้ถึง 1 เปอร์เซ็นต์เต็มๆ แล้ว นี่ขนาดยังไม่ได้คำนวณผลกระทบแบบทวีคูณเข้าไปด้วยซ้ำ

แล้วแบบนี้ต่งซานจินจะไม่ตาลุกวาวได้ยังไง?

ดูจากท่าทางของเขาในวันนี้ ชัดเจนว่ากะจะแย่งชิ้นเนื้อชิ้นโตไปจากปากของเมืองหรงเฉิงเห็นๆ

...

แม้จะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ ซูไป๋ก็ยังคงเชิญต่งซานจินเข้ามาในห้องหนังสือของตัวเอง

การตกแต่งในห้องหนังสือเรียบง่ายมาก ในตู้หนังสือไม่มีตำราเล่มหนาเตอะที่เอาไว้ใช้วางประดับเพื่อเก๊กเท่ หากแต่อัดแน่นไปด้วยหนังสือนอกเวลาที่พวกหลานๆ ชอบอ่าน

แม้แต่บนโต๊ะหนังสือของซูไป๋ ก็ยังมีกระดานหมากรุกจีนที่พวกเด็กๆ เล่นเสร็จแล้วยังไม่ได้เก็บวางทิ้งไว้

หลังจากชงชาขึ้นมาหนึ่งกา ทั้งสองคนก็นั่งลงตรงข้ามกันแล้วเริ่มเล่นหมากรุกจีนเสียเลย

ซูไป๋เปิดเกมด้วยการเดินเบี้ยขึ้นหน้า ไม่มีเจตนาจะตั้งรับเลยแม้แต่น้อย

"ถ้าคุณอยากได้เงินสามพันล้านของผ้าอนามัยต้าหมี่ล่ะก็ ผมคงจนปัญญาจริงๆ ครับ"

"พูดตามตรงนะ เหล่าสวีถึงกับโทรมาหาผมโดยเฉพาะ สั่งให้ผมระวังแผนนี้ของคุณไว้ให้ดีตอนกลับมาเมืองอี๋เฉิง"

ในแวดวงข้าราชการให้ความสำคัญกับความสุขุมนิ่งสงบ คนที่ขึ้นมาถึงระดับต่งซานจิน ย่อมยากที่จะมีอะไรทำให้เขาตื่นตูมได้

เห็นได้ชัดว่าการที่ซูไป๋เอ่ยปากปฏิเสธตรงๆ นั้น อยู่ในความคาดหมายของต่งซานจินมาแต่แรกแล้ว

ถ้าหากซูไป๋ตอบตกลงตั้งแต่แรก เขาคงจะระแวงว่ามีอะไรตุกติกเสียมากกว่า

"เจ้าเหล่าสวีนี่ ไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเอาเสียเลย อุตส่าห์เคยร่วมงานกันที่เมืองหรงเฉิงแท้ๆ ยังจะมาคอยระแวงฉันลับหลังอีก น่าน้อยใจ... น่าน้อยใจจริงๆ..."

ซูไป๋รินชาเงียบๆ

ทำไมเขาต้องระแวงคุณ ตัวคุณเองไม่มีสำนึกบ้างเลยหรือไง?

ต่งซานจินยื่นนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ สองสามที ยกถ้วยชาขึ้นมา สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่กระดานหมากรุก

"สองปีมานี้สภาพเศรษฐกิจไม่สู้ดี ปีที่แล้วอัตราการจ้างงานที่ทางการเมืองอี๋เฉิงของเราประกาศออกมา ลดลงไปตั้งห้าเปอร์เซ็นต์"

"ส่วนความเป็นจริงน่ะ... เธอก็รู้อยู่แก่ใจ"

หลังจิบชาไปหนึ่งอึก

"เด็กๆ เมืองอี๋เฉิงของเราที่ออกไปทำงานข้างนอก โดนเลิกจ้างบ้าง โดนปรับโครงสร้างบ้าง อยู่เมืองใหญ่ต่อไปไม่ไหว ก็ต้องซมซานกลับบ้านเกิดที่เมืองอี๋เฉิง..."

"แต่ขนาดเมืองใหญ่ยังเป็นแบบนี้ เมืองอี๋เฉิงของเรามันจะไปดีกว่ากันสักเท่าไหร่เชียว..."

ขณะพูด น้ำเสียงของต่งซานจินเริ่มแฝงความหงอยเหงาลงไป

"สองวันก่อนฉันไปเดินเล่นแถวใจกลางเมือง ช่วงนี้มีคนรุ่นใหม่มาตั้งแผงลอยขายของ ขายของกินเล่นเยอะขึ้นมาก"

"ฉันไปแวะที่แผงรับติดฟิล์มหน้าจอแผงหนึ่ง เจ้าของร้านเป็นเด็กสาวอายุยี่สิบต้นๆ"

"พอคุยกันถึงได้รู้ว่า แม่หนูคนนั้นเรียนจบมหาวิทยาลัยมาครึ่งปีกว่าแล้ว ตระเวนหางานจนทั่วก็ยังหางานที่เหมาะสมไม่ได้เลย"

"ทนลำบากตรากตรำเรียนมาตั้งสิบสองปี อุตส่าห์เรียนจบมหาวิทยาลัยมาได้ สุดท้ายเพราะหางานตรงสายไม่ได้ เลยต้องไปเป็นพนักงานขายเงินเดือนขั้นต่ำพันแปดร้อยหยวน ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันยังแทบไม่พอใช้ เชื่อเขาเลยไหมล่ะ?"

"บีบจนแม่หนูนั่นหมดหนทาง ต้องกลับมาบ้านเกิด กลางวันตั้งแผงรับติดฟิล์ม อยู่บ้านก็อ่านหนังสือเตรียมสอบข้าราชการไปด้วย"

"ตอนฉันจ่ายเงินเสร็จกำลังจะไป แม่หนูยังแซวเล่นเลยว่าบุคลิกฉันเหมือนพวกผู้นำเบื้องบน ฉันก็บอกไปว่าไม่ใช่หรอก"

"ฉันไม่กล้าบอกหรอกว่า ผู้นำบ้าบอที่ไหนกัน ที่ปล่อยให้ลูกหลานบ้านตัวเองหางานไม่ได้ จนต้องมานั่งตากลมหนาวติดฟิล์มหาเงินประทังชีวิตอยู่ข้างถนนแบบนี้..."

พูดจบ ต่งซานจินก็เงยหน้าขึ้นมองซูไป๋

"ที่ฉันบากหน้ามาหาเธอวันนี้ ไม่ใช่เพื่อเงินสามพันล้านนั่น และไม่ได้เพื่อผลงานตัวเลขจีดีพีอะไรนั่นหรอก..."

"ฉันแค่อยากจะหาตำแหน่งงานหลายพันอัตราของเธอ มาให้เด็กๆ เมืองอี๋เฉิงของเราก็แค่นั้น"

มาแล้ว ในที่สุดก็มาไม้นี้จนได้

อ้อมค้อมอยู่นาน ที่แท้ต่งซานจินก็ดักรอเขาอยู่ตรงนี้นี่เอง

เล่นไพ่ซึ้งใบนี้ออกมา ซูไป๋แทบจะไร้ทางรับมือ

กะจะจับซูไป๋ขึ้นตะแกรงย่างไฟกันชัดๆ

ในฐานะคนเมืองอี๋เฉิง ในฐานะคนบ้านเดียวกัน ซูไป๋จะไม่ยอมตกลงงั้นหรือ?

เขา... ดันไม่ตกลงจริงๆ เสียด้วย

หากเป็นช่วงก่อนที่โครงการโรงงานผ้าอนามัยต้าหมี่จะลงตัว ซูไป๋ก็คงพอจะเก็บไปคิดดูได้บ้าง

แต่ในเมื่อตอนนี้รับปากสวีเส้าฉางไปแล้ว ซูไป๋ย่อมไม่มีเหตุผลให้ต้องกลับคำ

วันนี้ขอเพียงเขากล้ารับปากต่งซานจิน สร้างบรรทัดฐานนี้ขึ้นมา

คราวหน้าหากมีการลงทุนอะไรอีก คนแบบต่งซานจินคงแห่กันมาหาจนธรณีประตูบ้านเขาพังแน่

นี่มันเป็นเรื่องของหลักการ

ดังนั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการชักแม่น้ำทั้งห้าทั้งอารมณ์และเหตุผลของพ่อบ้านใหญ่แห่งเมืองอี๋เฉิงท่านนี้ ซูไป๋จึงไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

เขาจึงส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด

"ขอโทษด้วยครับเหล่าต่ง ไอ้สามพันล้านนั่น ผมให้เมืองอี๋เฉิงไม่ได้จริงๆ"

ยังไม่ทันที่ต่งซานจินจะได้เอ่ยปาก ซูไป๋ก็เดินม้าข้ามไปกินปืนใหญ่ข้ามแม่น้ำของต่งซานจินทันที

"แต่ว่า เรื่องตำแหน่งงานหลายพันอัตรานั่น ผมช่วยคุณจัดการให้ได้นะ"

ได้ยินดังนั้น แววตาของต่งซานจินก็พลันเปล่งประกาย

ช่างเป็น... ดั่งฟ้าหลังฝน พ้นทางตันกลับพบทางสว่างจริงๆ สินะ...

เดิมทีเขาเตรียมใจทำสงครามยืดเยื้อไว้แล้ว กะว่าจะตื๊อซูไป๋ต่อเรื่อยๆ ถึงจะตบเอาสามพันล้านมาไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องแย่งง้างเศษเนื้อสักสองสามร้อยล้านออกมาจากปากเมืองหรงเฉิงให้ได้

แต่นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าวันนี้ตนจะมาถูกทางเข้าให้แล้ว

มีเรื่องน่ายินดีที่คาดไม่ถึงแถมมาด้วย

ทางด้านซูไป๋เมื่อพูดจบ ก็รอให้ต่งซานจินต่อบทอยู่พอดี

เพราะอย่างไรเสียซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของตนก็เตรียมจะใช้เมืองอี๋เฉิงเป็นพื้นที่ทดลองนำร่อง ถึงเวลานั้นย่อมขาดการสนับสนุนจากทางการท้องถิ่นของเมืองอี๋เฉิงไปไม่ได้

ทว่าเรื่องแบบนี้ การที่ซูไป๋เป็นฝ่ายไปหาต่งซานจินเอง กับการที่ต่งซานจินเป็นฝ่ายมาหาซูไป๋

ฝ่ายรุกกับฝ่ายรับ มันคนละเรื่องกันอย่างสิ้นเชิง

สบโอกาสที่ต่งซานจินมาหาถึงที่ ก็ถือโอกาสไหลตามน้ำไปเสียเลย

นับว่าเป็นการตอบรับคำขอของต่งซานจินไปในตัว

แต่สิ่งที่ทำให้ซูไป๋คาดไม่ถึงเลยก็คือ ต่งซานจินที่อยู่ตรงข้าม นอกจากจะไม่มีท่าทีตื่นเต้นดีใจแล้ว กลับยังยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอกสบายใจเสียอย่างนั้น

จิ้งจอกพันปีด้วยกันทั้งนั้น จะมาเล่นเล่ห์กลอะไรกัน

ทันทีที่ได้ยินซูไป๋บอกว่าสามารถช่วยเมืองอี๋เฉิงแก้ปัญหาตำแหน่งงานหลายพันอัตราได้ ต่งซานจินก็เริ่มได้กลิ่นตุๆ ขึ้นมาทันที

วนไปวนมา ที่แท้ประธานใหญ่ระดับแสนล้านท่านนี้ กำลังเตรียมจะหาเรื่องก่อหวอดอะไรขึ้นมาอีกแล้วสินะเนี่ย

แถมดูท่าทางแล้ว คงวางแผนเอาไว้ตั้งนานแล้วว่าจะมาลงหลักปักฐานที่เมืองอี๋เฉิง

ถึงแม้ในใจของต่งซานจินจะคันยุบยิบเหมือนมีแมวมาตะกุย อยากจะเอ่ยปากถามซูไป๋ใจแทบขาดว่าตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่

แต่สีหน้าภายนอกกลับยังคงนิ่งสนิท เยือกเย็นสงบนิ่งได้ถึงขีดสุด

ไอ้หนู คิดจะมาจับทางฉันงั้นเหรอ?

แกยังอ่อนหัดไปนะ

ไม่รู้หรือไงว่าคนตงเป่ยน่ะรักหน้าตายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด?