ตอนที่ 55 คู่แข่งของผม ไม่เคยเป็นวอลมาร์ต

ในลานบ้านตระกูลซู ซูเจิ้นพี่ชายคนโตของซูไป๋ ยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งเฝ้าตรงบันไดทางขึ้นชั้นสอง

ในฐานะผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมปลาย ช่วงเทศกาลปีใหม่แบบนี้ โทรศัพท์ของซูเจิ้นจึงดังไม่หยุดหย่อน

ทว่าซูเจิ้นก็รับสายไปพลาง สอดส่องสายตามองดูเด็กแสบไม่กี่คนในบ้านไปพลาง เพื่อกันไม่ให้พวกตัวกะเปี๊ยกวิ่งขึ้นไปก่อกวนบนชั้นสอง

ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงต้นปีใหม่ ผู้คนที่แวะเวียนมาอวยพรปีใหม่และเยี่ยมญาติที่บ้านตระกูลซูมีไม่น้อยเลย พอพ้นช่วงมื้อเที่ยงไป หน้าประตูรั้วบ้านตระกูลซูก็จอดรถไว้หลายคันแล้ว

ภายในห้องรับแขกและลานบ้านตระกูลซูเต็มไปด้วยญาติสนิทมิตรสหาย บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

ในฐานะเจ้าบ้าน ซูกั๋วเหลียงและสวี่จินเฟิ่งต่างยกน้ำชงชาเสิร์ฟจนหัวหมุนแทบไม่ได้แตะพื้น ทว่าลูกชายทั้งสองคนกลับไม่มีใครมาช่วยสักคน

"ทำอะไรอยู่น่ะ โทรศัพท์ดังไม่หยุดเลย แขกเหรื่อเยอะขนาดนี้ พวกแกไม่คิดจะมาช่วยต้อนรับกันบ้างหรือไง"

"คนเขามาหาพวกเราสองคนเฒ่าคนแก่กันหรือไง ก็มุ่งหน้ามาหาพวกแกสองพี่น้องนั่นแหละ..."

"แล้วเจ้าสามล่ะ ไปตามมันรีบลงมาเร็ว"

เมื่อได้ยินแม่เรียก ซูเจิ้นก็รีบวางสายทันที ก่อนจะยิ้มแห้งๆ แล้วเอ่ยว่า

"ไม่ใช่แบบนั้นครับแม่ เจ้าสามกำลังคุยธุระอยู่ข้างบนน่ะครับ"

"กับต่งซานจินคนนั้นน่ะเหรอ สองคนนี้ไปคุยถูกคอกันตอนไหน..."

เมื่อเห็นว่าคงปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว ซูเจิ้นจึงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของสวี่จินเฟิ่งผู้เป็นแม่เบาๆ

"แม่ครับ คำว่า 'จิน' ของเขาน่ะ คือจินที่แปลว่าทองคำต่างหาก"

"จินที่แปลว่าทองคำ? ต่งซานจิน?"

ทีแรกสวี่จินเฟิ่งยังไม่ทันคิดอะไร แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที ปากของสวี่จินเฟิ่งก็อ้ากว้างขึ้นมาทันที

"เขาคือท่านเลขาธิการต่ง..."

ยังไม่ทันที่สวี่จินเฟิ่งจะพูดจบ ซูเจิ้นก็รีบยกมือขึ้นปิดปากแม่ไว้ทันควัน

"คุณแม่ครับ เบาเสียงหน่อยเถอะครับ"

ขืนปล่อยให้สวี่จินเฟิ่งโวยวายเป่าประกาศออกไป ไม่เกินสิบนาที ผู้นำระดับตำบลคงแห่กันมาแน่

ไม่เกินครึ่งชั่วโมง ทางอำเภอก็ต้องส่งคนมา

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง คนจากระดับเมืองก็คงมาถึง

ถึงเวลานั้น ลานบ้านตระกูลซูคงเปิดการประชุมเจ้าหน้าที่สามระดับได้เลยมั้ง

ยามนี้สวี่จินเฟิ่งทั้งตกใจทั้งดีใจจนบอกไม่ถูก

ใครจะไปคิดล่ะว่า คนที่นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกันเมื่อตอนเที่ยง ที่แท้จะเป็นผู้นำระดับสูงของเมืองอี๋เฉิงเรา

ตัวเองที่เป็นแค่หญิงชาวบ้านในชนบท ยังชวนเขาคุยเรื่องสัพเพเหระอยู่ตั้งนานสองนาน

อะไรที่เรียกว่าเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลอย่างล้นพ้น นี่แหละคือเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลอย่างแท้จริง

"แกบอกว่าเขามาหาเจ้าสามของเราเพื่อคุยธุระเหรอ"

ซูเจิ้นพยักหน้า

ไม่ได้มาหาซูไป๋ แล้วจะมาหาตนเองหรือไง

ตนเองก็ไม่ได้มีหน้ามีตาใหญ่โตขนาดนั้นเสียหน่อย

"โอ๊ย เจ้าสามของเรานี่มันเก่งจริงๆ ดูสิ แม้แต่คนเป็นผู้นำระดับสูงยังอุตส่าห์มาหาถึงที่เองเลย"

เมื่อเห็นแม่ดีใจจนออกนอกหน้า ซูเจิ้นก็ทำได้เพียงยิ้มเจื่อน

แค่มาหาซูไป๋ แม่ก็ดีใจขนาดนี้แล้วเหรอ

ถ้าแม่รู้ว่าต่งซานจินคนนี้ไปนั่งจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์ในห้องทำงานของซูไป๋ทุกวันแบบหน้าด้านๆ ไม่ยอมกลับ แม่จะมิดีใจจนลอยไปเลยเหรอ

"เอาล่ะๆ คนเขามาหาเจ้าสามต้องคุยเรื่องใหญ่แน่ ห้ามใครไปรบกวนเด็ดขาด แกเฝ้าอยู่ตรงนี้นะ ห้ามไปไหนล่ะ"

ซูเจิ้นทำหน้าหมดคำจะพูด

แล้วแม่คิดว่าผมมายืนทื่ออยู่ตรงนี้เพื่ออะไรกันล่ะ

ส่วนสวี่จินเฟิ่งที่กลับเข้าไปในกลุ่มแขกเหรื่อ ก็ทยอยอธิบายให้ทุกคนฟังว่าซูไป๋กำลังพบแขกคนสำคัญอยู่

แขกทุกคนต่างยิ้มแย้มและแสดงความเข้าใจ ทว่าในใจกลับอดสงสัยไม่ได้

ในช่วงปีใหม่แบบนี้

แขกที่ซูไป๋ยอมพบเป็นการส่วนตัวได้ ฐานะคงไม่ธรรมดาแน่ๆ...

...

ไม่ได้มีอะไรไม่ธรรมดาหรอก ก็ฝีมือหมากรุกห่วยแตกพอกับซูไป๋นั่นแหละ

ประเด็นสำคัญคือ ฝีมือหมากรุกของทั้งสองคนดันสูสีคู่คี่ พอได้มาเจอกับคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ เลยฟาดฟันกันอย่างดุเดือดจนแยกไม่ออกว่าใครเหนือกว่าใคร

"อะไรนะ ปูเรื่องมาตั้งนาน สรุปก็แค่ซูเปอร์มาร์เก็ตเนี่ยนะ"

แม้ต่งซานจินจะเก็บอารมณ์เก่งแค่ไหน แต่พอได้ฟังคำอธิบายของซูไป๋ สีหน้าของเขาก็ชักจะเริ่มบูดบึ้งขึ้นมา

นึกว่ามหาเศรษฐีแสนล้านคนนี้จะมีแผนการใหญ่โตอะไรเสียอีก

อุตส่าห์พูดเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะช่วยแก้ปัญหาการจ้างงานให้คนเมืองอี๋เฉิงหลายพันตำแหน่ง

ผลสุดท้ายงมโข่งอยู่นาน ที่แท้ก็แค่เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเนี่ยนะ

"คุณแน่ใจนะว่าเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต ไม่ได้ล้อกันเล่นใช่ไหม"

เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตบ้าอะไรถึงยัดคนเข้าไปได้ตั้งหลายพันคน

ค้ามนุษย์หรือไง

เรื่องแบบนั้นทำไม่ได้นะ ผิดกฎหมาย

ข้อกังขาของต่งซานจิน ดูเหมือนจะอยู่ในความคาดหมายของซูไป๋อยู่แล้ว

"ทำไมล่ะครับ ดูถูกเหรอ"

ต่งซานจินลังเลไปสองวินาที ก่อนจะพยักหน้าตอบรับแบบไม่ไว้หน้าจริงๆ

"ฉันดูถูกจริงๆ นั่นแหละ"

"สถานการณ์ธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตของอี๋เฉิง นายคงยังไม่ได้ศึกษามาสินะ"

"เมื่อห้าปีก่อน ซูเปอร์มาร์เก็ตเชียนเจียฮุ่ยที่เริ่มต้นในเมืองเรา ก็ปิดสาขาถอนตัวไปหมดเพราะยอดขายไม่เข้าเป้า"

"ต่อมาใจกลางเมืองก็มีซูเปอร์มาร์เก็ตเทียนเทียนเล่อมาเปิดอีกเจ้า ช่วงแรกธุรกิจก็ไปได้สวย ลูกค้าเดินกันแน่นขนัด"

"จนกระทั่งปีก่อนโน้น วอลมาร์ตเข้ามาปักหลักที่อี๋เฉิง โอ้โห วันเปิดตัวนั่น คนมหาศาลมืดฟ้ามัวดิน..."

"แล้วเป็นไงล่ะ... ปีที่แล้วเทียนเทียนเล่อก็ต้องม้วนเสื่อกลับไปเหมือนกัน มีวอลมาร์ตแล้ว ใครมันจะไปเดินเทียนเทียนเล่ออีกล่ะ"

"เพราะงั้นน่ะนะ..."

ต่งซานจินเดินเรือขึ้นหน้าไป กินม้าของซูไป๋หน้าตาเฉย

"ธุรกิจเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตของนายเนี่ย ฉันไม่มองเลยจริงๆ"

"ตราบใดที่มีวอลมาร์ตอยู่ ธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตในอี๋เฉิงบ้านเราก็ไม่มีทางไปรอดหรอก"

"ถึงนายจะหัวแข็งแค่ไหน ก็ไม่จำเป็นต้องไปชนกับวอลมาร์ตหรอกมั้ง นั่นมันระดับอันดับหนึ่งของโลกเลยนะ แขนเขายังใหญ่กว่าต้นขานายอีก..."

ต่งซานจินพูดไปพลาง ลอบสังเกตสีหน้าของซูไป๋ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไปพลาง

พอเห็นซูไป๋ยังมีสีหน้าสงบนิ่ง คราวนี้ต่งซานจินกลับเป็นฝ่ายนั่งไม่ติดเสียเอง เขารีบวางตัวหมากในมือลงทันที

"เดี๋ยวนะ นายคงไม่ได้เป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์ คิดจะไปฟัดกับวอลมาร์ตจริงๆ หรอกใช่ไหม"

อืม คำเปรียบเปรยนี้อาจจะไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไร แต่มันก็หมายความทำนองนั้นแหละ

ซูไป๋ยกถ้วยชาของตัวเองขึ้นมาอย่างใจเย็น จิบเบาๆ ไปคำหนึ่งแล้ววางลง

"ทำไมล่ะครับ วอลมาร์ตนั่นเกิดปีเม่นหรือไง ถึงแตะต้องไม่ได้?"

แป๊ก!

ตัวหมากร่วงลงไปกระทบพื้นกระเบื้อง ต่งซานจินไม่ได้สนใจจะก้มเก็บด้วยซ้ำ เขาจ้องมองซูไป๋ราวกับกำลังมองคนบ้า

"คิดไม่ถึงจริงๆ แค่เตะว่านเจียอี๋กระเด็นไปเจ้าเดียว ทำเอานายลำพองใจได้ขนาดนี้เลยเหรอ"

"ตอนนี้ถึงขั้นกล้าไปกระตุกหนวดเสืออย่างวอลมาร์ตแล้วเรอะ"

"ไอ้หนุ่ม ถ้าไม่ใช่เพราะนายหัวไว คิดค้นมาตรฐานต้าหมี่ขึ้นมา แถมยังมีโรงงานเคมีภัณฑ์นับพันเจ้าคอยหนุนหลัง นายคิดจริงๆ เหรอว่าลำพังตัวนายคนเดียวจะเขี่ยว่านเจียอี๋พ้นทางได้น่ะ"

ซูไป๋กลับมีสติรู้ตัวดีเป็นอย่างยิ่ง

"การที่ว่านเจียอี๋ถอนตัวออกจากตลาดหลงกั๋ว ไม่ใช่เพราะผมหรอกครับ แต่เป็นเพราะตัวเลือกของผู้บริโภคต่างหาก"

ต่งซานจินหมดอารมณ์จะเดินหมากต่อโดยสิ้นเชิงแล้ว

"ซูไป๋ นายสะสมสมบัติพัสถานมาถึงจุดนี้ได้มันไม่ง่ายเลยนะ ตอนนี้กระทั่งทางการยังออกมารับรอง ดันนายขึ้นมาเป็นผู้ประกอบการเพื่อประชาชน"

"นายไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์ก็ช่างเถอะ แต่นี่จะวิ่งโร่ไปงัดข้อกับเบอร์หนึ่งของโลกเพื่อหาพระแสงอะไรกัน"

ว่ากันตามตรง การมีอยู่ของซูไป๋ไม่ใช่แค่เกียรติยศของตระกูลซูเท่านั้น แต่ยังเป็นหน้าเป็นตาของเมืองอี๋เฉิงด้วย

เมืองระดับจังหวัดทั่วประเทศมีมากมายมหาศาล แต่มหาเศรษฐีระดับแสนล้านกลับมีอยู่แค่นับนิ้วได้

ถึงแม้สำนักงานใหญ่ของต้าหมี่เทคโนโลยีจะไม่ได้ตั้งอยู่ในอี๋เฉิง แต่การที่ซูไป๋มาลงทุนสร้างโรงงานในอี๋เฉิงเล่นๆ สักแห่ง ก็ปาเข้าไปหลักพันล้านแล้ว

ยังเกาะบารมีซูไป๋ไม่ทันหนำใจเลย ใครมันจะอยากเห็นซูไป๋รนหาที่ตายกันเล่า

"ฉันจะบอกให้นะ วอลมาร์ตน่ะไม่ใช่หมูเคี้ยวง่ายเหมือนอย่างว่านเจียอี๋หรอก"

"เรื่องของว่านเจียอี๋ ฉันพอจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังอยู่บ้าง สาเหตุมันมาจากคนคุมภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกของพวกเขานั่นแหละ ทำเรื่องบ้าๆ บอๆ ไม่หยุด ถึงได้เปิดช่องให้นายฉวยโอกาสได้"

"แต่วอลมาร์ตน่ะ... หึๆ"

ต่งซานจินไม่กลัวว่าจะทำลายน้ำใจของซูไป๋เลยสักนิด

"ถ้านายจะเอาลูกเล่นขายของดีราคาถูกแบบมีคุณธรรมไปงัดกับวอลมาร์ต ชาวบ้านก็ใช่ว่าจะยอมซื้อของนายหรอกนะ"

ต่งซานจินสั่งสอนตักเตือนด้วยความหวังดีอย่างออกรสออกชาติ ทว่าซูไป๋กลับอาศัยจังหวะที่เขาเผลอ ขยับม้าขึ้นหน้ารุกฆาตใส่ต่งซานจินทันที

"ใครบอกคุณเหรอครับว่าผมจะไปเป็นศัตรูกับวอลมาร์ต"

ประโยคเดียวทำเอาต่งซานจินถึงกับอึ้งไปเลย

"อ้าว แล้วนายจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตไปทำไมล่ะ"

ประโยคถัดจากนี้ ซูไป๋ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีเหมือนกัน

เพราะโหมวตงไหลในชาติก่อน ไม่เคยเห็นวอลมาร์ตอยู่ในสายตาในฐานะคู่แข่งเลยสักครั้ง

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ วอลมาร์ตที่เป็นอันดับหนึ่งของโลก ไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นคู่ต่อสู้ของโหมวตงไหลด้วยซ้ำ

ซูไป๋เองก็เช่นกัน

การเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ คู่แข่งของเขาไม่ใช่วอลมาร์ต

แต่เป็นยุคสมัยนี้ต่างหาก!

ยุคสมัยแห่งทาสแรงงาน... ยุคที่พวกเจ้านายใช้งานพนักงานเยี่ยงทาสวัวควาย!