ตอนที่ 56 ผมมีลางสังหรณ์ว่าประธานซูจะก่อเรื่องอีกแล้ว

"คุณแค่บอกมาว่าจะเอาด้วยไหม"

คำพูดนับพันคำของต่งซานจินผ่านเข้าหูซูไป๋ แต่คำที่หลุดออกมาจากปากของซูไป๋กลับมีเพียงไม่กี่คำ

เอาหรือไม่เอา

แน่นอนว่าในฐานะเจ้านาย ซูไป๋ย่อมไม่ลืมวิชาขายฝันวาดเค้กชิ้นโต

"ผมไม่ได้กะจะแทนที่วอลมาร์ตขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของโลกหรอกครับ"

"แต่ถ้าจะเขี่ยวกวอลมาร์ตให้พ้นตลาดหลงกั๋ว แล้วดันซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของผมให้เป็นอันดับหนึ่งของหลงกั๋ว เรื่องนี้ผมมั่นใจ"

"ถึงตอนนั้น ผมก็มีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของหลงกั๋ว"

"แล้วถ้าถึงวันนั้นคุณมาไถเงินผมอีกล่ะก็ มันคงไม่ใช่แค่สามพันล้านง่าย ๆ แบบนี้แล้วแน่"

จะเล่นละครก็ต้องเล่นให้สุด จะวาดเค้กก็ต้องวาดให้กลมดิ๊ก

ซูไป๋รีบตีเหล็กตอนกำลังร้อนต่อทันที

"อีกอย่าง ผมรับประกันกับคุณได้เลยว่า สำนักงานใหญ่ของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ จะตั้งอยู่ที่เมืองอี๋เฉิงตลอดไป"

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา ต่งซานจินก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ทันที

ตรรกะอะไร ความมีเหตุผลอะไร โยนทิ้งไว้ข้างหลังหมดแล้ว

สำหรับเมืองเมืองหนึ่งนั้น มีเกณฑ์ชี้วัดอยู่มากมาย และในบรรดาเกณฑ์เหล่านั้น มีข้อหนึ่งที่สำคัญเป็นพิเศษ

นั่นคือจำนวนบริษัทระดับท็อป 500 ของโลกที่ตั้งอยู่ในเมือง

เมืองหรงเฉิงที่เป็นเมืองเอกของมณฑลสู่ มีอยู่กี่แห่งกันล่ะ

สี่แห่ง

คุณดูไม่ผิดหรอก แม้แต่เมืองหรงเฉิงที่มี GDP สองล้านล้าน ก็มีแค่สี่แห่งเท่านั้น แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นต้าหมี่เทคโนโลยีอีกด้วย

ส่วนเมืองอื่น ๆ ในมณฑล ไม่มีเลยแม้แต่แห่งเดียว

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมในตอนนั้น ต่งซานจินถึงตั้งหน้าตั้งตาจะดึงตัวซูไป๋ให้ย้ายต้าหมี่เทคโนโลยีกลับมาที่เมืองอี๋เฉิง

เพราะขอแค่เมืองอี๋เฉิงมีบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับท็อป 500 ของโลกสักแห่ง ด้วยชั้นเชิงและความกล้าของเขา ต่งซานจินก็กล้าท้าชนกับพวกเมืองระดับสองได้สบาย

เมืองระดับสามกับเมืองระดับสอง ต่างกันแค่คำเดียว แต่สถานะต่างกันราวฟ้ากับเหว

คุณพอจะเข้าใจไหมว่า ในฐานะพ่อบ้านของเมือง การได้ยกระดับเมืองที่ตัวเองดูแลขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งได้นั้น มันมีคุณค่าและสร้างผลงานได้ยิ่งใหญ่ขนาดไหน

คารมกล่อมประสาทของซูไป๋ ทำเอาต่งซานจินแทบจะเคลิ้มตามจนโงหัวไม่ขึ้น

ข้าราชการคนไหนจะทนทานต่อสิ่งล่อใจระดับนี้ไหวกันเล่า

ถ้าไม่ยอมเสี่ยงเดิมพันสักตั้ง เขายังจะเป็นต่งซานจินอยู่อีกเรอะ

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์บนกระดานหมากรุก ซูไป๋กำลังได้เปรียบขึ้นเรื่อย ๆ ต่งซานจินก็อาศัยจังหวะที่ซูไป๋รินชา แอบหยิบหมากปืนใหญ่ของซูไป๋ออกไปตัวหนึ่งเงียบ ๆ

"แกมั่นใจจริง ๆ เหรอ"

"คุณเคยเห็นผมทำเรื่องที่ไม่มีความมั่นใจด้วยเหรอครับ"

ได้ยินประโยคนี้เข้า ต่งซานจินก็นั่งไม่ติดจริง ๆ แม้กระทั่งลมหายใจยังเริ่มกระชั้นถี่ ถึงขั้นตื่นเต้นจนต้องเอามือไพล่หลังเดินวนไปวนมาในห้องหนังสือ

เขารู้ดีว่าการที่ซูไป๋มาหาเขา ชัดเจนว่าต้องการการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากเมืองอี๋เฉิง

และถึงจะไม่มีแรงหนุนจากเมืองอี๋เฉิง ซูไป๋ก็ยังลุยเดี่ยวเองได้อยู่ดี ถ้าเขาคิดจะเปลี่ยนไปเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ที่เมืองอื่น เมืองพวกนั้นย่อมยกมืออ้าแขนรับกันทั้งสองข้างแน่นอน

แต่ถ้าทำสำเร็จขึ้นมา ถึงเวลาผลิดอกออกผล ก็จะไม่เกี่ยวกับเมืองอี๋เฉิงเลยสักนิด

ดังนั้นวันนี้ต่งซานจินจะต้องแสดงจุดยืนออกมาให้ชัดเจน

ว่าจะขึ้นเรือลำนี้ของซูไป๋หรือไม่

หากเรือลำนี้อับปางลง มันก็คงจะกลายเป็นรอยด่างพร้อยในชีวิตการทำงานของต่งซานจิน และคงยากจะก้าวหน้าได้อีกต่อไป

นี่มันคือ... การเดิมพันครั้งใหญ่เลยนะ

คิดได้ดังนั้น ต่งซานจินก็หันไปมองซูไป๋ด้วยสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงระแวดระวังจนน่ากลัว

"มั่นใจกี่ส่วน!"

"เจ็ดส่วน!"

ที่จริงซูไป๋มั่นใจถึงเก้าส่วน เพราะทันทีที่โมเดลตงไหลถูกปล่อยออกมา สำหรับตลาดหลงกั๋วทั้งประเทศแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับระเบิดนิวเคลียร์ลูกหนึ่งเลย

ส่วนวอลมาร์ต อย่างมากก็แค่เป็นไอ้ตัวซวยที่ต้องสังเวยให้กับการระเบิดของนิวเคลียร์ครั้งนี้เท่านั้น

ซูไป๋ไม่เคยมองมันเป็นคู่แข่งเลยด้วยซ้ำ

เจ็ดส่วน!

พอแล้ว

ในอดีตเฉินเสี่ยวเตาพกเงินแค่ยี่สิบ ยังกล้าชนะได้เงินตั้งยี่สิบเจ็ดล้าน

ในอดีตเหล่าหลี่เป็นแค่ผู้การกรม ยังกล้าบุกตีอำเภอผิงอัน

ตอนนี้มีความมั่นใจตั้งเจ็ดส่วน มีหรือที่ฉัน ต่งซานจิน จะไม่กล้าเทหมดหน้าตักลงเดิมพันสักตั้ง!

เรื่องประเภทตอนตกต่ำไม่ร่วมทุกข์ พอผงาดขึ้นมาอีกครั้งเธอเป็นใคร มันมีให้เห็นถมเถไป ในโลกนี้มีของฟรีให้เก็บชุบมือเปิบง่าย ๆ เสียที่ไหน

อยากจะเติบโตและยิ่งใหญ่ ถึงเวลาสำคัญก็ต้องงัดความกล้าเด็ดเดี่ยวออกมา

ต่งซานจินเดินมาหยุดตรงหน้าซูไป๋ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะยื่นมือขวาออกมาอย่างเป็นทางการ

"ไอ้หนู ถ้าแกแพ้ล่ะก็ ฉันเกษียณเมื่อไหร่จะไปให้แกเลี้ยงดูยันแก่ที่บ้าน..."

ซูไป๋ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เขายื่นมือขวาออกไปจับกับต่งซานจินแน่น

"ถ้าผมชนะล่ะก็ วันชิวอิกปีใหม่คราวหน้าห้ามโผล่มาดักหน้าประตูบ้านผมอีกล่ะครับ"

...

ช่วงเวลาแห่งวันหยุดมักจะผ่านไปไวเสมอ

วันที่สิบเดือนหนึ่งตามปฏิทินจันทรคติ

วันเปิดทำการวันแรกของสำนักงานใหญ่ต้าหมี่เทคโนโลยี บรรยากาศปีใหม่เต็มไปด้วยความคึกคัก พนักงานที่เพิ่งกลับมาทำงานต่างพากันยิ้มแย้มแจ่มใส พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวที่พบเจอมาในช่วงวันหยุด

และหัวข้อที่ถูกยกมาพูดถึงมากที่สุด ก็หนีไม่พ้นคดีที่บอสใหญ่ระดับแสนล้านท่านหนึ่งไปช่วยชาวบ้านจับหมู

แม้จะผ่านไปหลายวันแล้ว แต่กระแสของเรื่องนี้ก็ยังไม่ซาลงเลยสักนิด

ถึงขนาดมีชาวเน็ตคอมเมนต์ว่า งานกาล่าเทศกาลตรุษจีนปีนี้ ยังดูไม่สนุกเท่าคนทั้งหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์วิ่งไล่จับหมูด้วยซ้ำ

แต่เช้าตรู่ ภายในห้องประชุมหมายเลขหนึ่ง เหล่าผู้บริหารระดับสูงของต้าหมี่เทคโนโลยีมารวมตัวกันพร้อมหน้า บรรยากาศในห้องประชุมเป็นไปอย่างอบอุ่นชื่นมื่น ทุกคนนั่งคุยกันพลางรอคอยการมาถึงของซูไป๋

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ทุกคนก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"เอ๊ะ? นี่ก็เก้าโมงครึ่งแล้วนะ ทำไมประธานซูยังไม่มาอีกล่ะ"

"แปลกแฮะ ประธานซูเนี่ยนะจะมาสาย?"

"สงสัยเพิ่งหมดวันหยุด ร่างกายยังไม่เข้าที่มั้ง"

"ก็พอกันหมดแหละ พนักงานแผนกฉัน ถ้าไม่ได้สักสามสี่วันคงยังดึงสติกลับมาทำงานไม่ได้หรอก"

ขณะที่ทุกคนกำลังสงสัยว่าทำไมซูไป๋ถึงมาสาย

เสี่ยวหลิวเลขาของซูไป๋ก็ผลักประตูห้องประชุมเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง

"ท่านผู้บริหารทุกท่านครับ การประชุมยกเลิกครับ"

ทุกคนที่ได้ยินข่าวต่างพากันประหลาดใจ การประชุมนัดแรกเปิดปีของต้าหมี่เทคโนโลยีเกี่ยวข้องกับการวางแผนงานตั้งมากมาย ถึงกับยกเลิกประชุมเลยเหรอ?

นี่ไม่สมกับเป็นสไตล์ของประธานซูเอาเสียเลย

"เลขาหลิว เกิดอะไรขึ้นเหรอ"

เสี่ยวหลิวยืนอยู่หน้าประตูแล้วส่ายหน้า

"ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจครับ แต่ดูเหมือนว่า...ประธานซูจะยังไม่ได้กลับเมืองหรงเฉิงเลยครับ"

"หา?"

ขณะที่ทุกคนกำลังทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

โทรศัพท์ในมือของหวงหลิน หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็สั่นขึ้นมา เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเป็นการแจ้งเตือนอีเมล

ผู้ส่งอีเมลคือ ประธานซู!

พอกดเปิดอีเมลดู ก็พบแผนงานขนาดยาวหลายพันตัวอักษร

และที่ช่วงท้ายของเอกสาร มีข้อความระบุไว้ดังนี้

[ผมจะยังไม่กลับเมืองหรงเฉิงชั่วคราว งานประจำวันขอให้แต่ละแผนกรับผิดชอบดูแลกันเอง หากมีเรื่องพิเศษให้รายงานผ่านทางอีเมล เรื่องสำคัญเร่งด่วนให้โทรติดต่อ...]

ขณะที่หวงหลินกำลังเปิดดูอีเมลงานของซูไป๋ ผู้บริหารคนอื่น ๆ ก็พากันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดูท่าทางแล้วทุกคนก็น่าจะได้รับอีเมลฉบับเดียวกัน

สำหรับต้าหมี่เทคโนโลยีในปัจจุบัน ผู้บริหารระดับสูงที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นหัวกะทิที่ซูไป๋ฟูมฟักมากับมือ หากส่งไปอยู่บริษัทอื่น แต่ละคนก็สามารถเป็นแม่ทัพคุมกำลังหลักได้อย่างสบาย

อย่าว่าแต่งานทางไกลแบบรีโมตเลย ต่อให้ประธานซูนั่งเครื่องบินแล้วเกิดอุบัติเหตุตก ไปเอาชีวิตรอดบนเกาะร้างสักปีครึ่งปี พอกลับมา ต้าหมี่เทคโนโลยีก็ยังคงเดินหน้าไปได้เหมือนเดิมอยู่ดี

เผลอ ๆ บริษัทอาจจะโตขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

เพราะผู้บริหารกลุ่มนี้ แม้เรื่องอื่นจะไม่ได้เรียนรู้จากซูไป๋มามากนัก

แต่วิชา "ฟังคำแนะนำอย่างจริงใจ" นั้น เรียนรู้มาจนเข้าไส้กันทุกคน

"ยังไม่กลับเมืองหรงเฉิงชั่วคราว? ประธานซูคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย..."

เมื่อรู้ว่าซูไป๋จะยังคงปักหลักอยู่ที่บ้านเกิดเมืองอี๋เฉิงต่อไป เหล่าผู้บริหารก็พากันงงเป็นทิวแถว

"ใครจะไปรู้ล่ะ วงจรความคิดของบอสเรา ใช่ว่าเธอจะไม่รู้เสียเมื่อไหร่ พิลึกพิลั่นไม่เหมือนใครอยู่แล้ว..."

"เฮ้ย ประธานซูไม่อยู่ เธอแอบนินทาประธานซูเหรอเนี่ย"

"หึ ๆ ต่อหน้าฉันก็พูดแบบนี้ย่ะ"

"สุดยอดไปเลย!"

วันนั้น พนักงานทุกคนในสำนักงานใหญ่ต้าหมี่เทคโนโลยี ต่างได้รับอีเมลแจ้งงานจากสำนักประธานบริษัท

นอกจากจะแจ้งว่าบอสซูไป๋จะยังไม่กลับเมืองหรงเฉิงชั่วคราวและขอให้ทุกคนตั้งใจทำงานแล้ว ยังมีเรื่องหนึ่งที่กำชับเป็นพิเศษ

นั่นคือ เมื่อไหร่ที่ซูไป๋กลับมาทำงานที่เมืองหรงเฉิงอย่างเป็นทางการ จะขึ้นเงินเดือนให้พนักงานทุกคน

พนักงานที่เห็นข้อความนี้ต่างพากันดีใจจนเนื้อเต้น

เพราะถ้าเป็นบอสคนอื่นวาดวิมานในอากาศ มันก็คือขายฝันลม ๆ แล้ง ๆ

แต่สำหรับประธานซูของพวกเขา เวลาเขาวาดภาพไว้ เขาทำให้มันเป็นจริงได้เสมอ

ทว่าสิ่งที่แตกต่างออกไปคือ นอกจากกลุ่มผู้บริหารระดับสูงแล้ว ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ได้รับอีเมลส่งตรงจากซูไป๋เป็นการส่วนตัว

นั่นก็คือ เลขาเสี่ยวหลิว และมือฉมังอีกหลายคนจากแผนกการเงิน แผนกบุคคล และแผนกการตลาด!

แถมส่วนใหญ่ยังเป็นคนโสดที่ไม่มีลูกอีกด้วย

หลังจากที่แต่ละคนได้รับอีเมลแยกจากซูไป๋ พวกเขาก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคนที่ไม่เกี่ยวข้องแม้แต่คนเดียว แต่กลับพากันกลับบ้านไปเก็บข้าวของ จากนั้นก็เดินทางออกจากสำนักงานใหญ่ต้าหมี่เทคโนโลยีไปทันทีในนามของการไปปฏิบัติงานนอกสถานที่

ส่วนผู้บริหารระดับสูงไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ ก็พากันนิ่งเงียบไม่ปริปาก ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นโดยสิ้นเชิง

จะหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาคุยกัน ก็ต่อเมื่อได้พบหน้ากันเป็นการส่วนตัวเท่านั้น

ในระหว่างการพูดคุย

"ฉันมีลางสังหรณ์ว่า ประธานซูกำลังจะก่อเรื่องแน่"

"ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน แถมยังเป็นเรื่องใหญ่ซะด้วย"

"ชู่ เบาๆ หน่อย"