ตอนที่ 57 ประธานซูครับ อันนี้...ไม่มีจริง ๆ ครับ

"ประธานซู เชิญทางนี้ครับ..."

ตลอดช่วงเช้า รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวจางไม่เคยหุบลงเลย

ในฐานะเลขาของต่งซานจิน ตามหลักแล้วบนแผ่นดินเมืองอี๋เฉิงแห่งนี้ เขาก็ถือเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่ง ข้าราชการทั่วไปพบหน้าก็ยังต้องเกรงอกเกรงใจ

แต่ก็ต้องดูด้วยว่าอยู่ต่อหน้าใคร

อย่างเช่นคนที่อยู่ตรงหน้านี้ ถึงจะอายุน้อยยังไม่ถึงสามสิบปีด้วยซ้ำ

ทว่านอกจากจะมีทรัพย์สินระดับแสนล้านแล้ว ยังเป็นคนที่แม้แต่ต่งซานจินเองก็ต้องไปดักรอพบถึงหน้าประตูบ้านในวันชูอีของเทศกาลตรุษจีนด้วยซ้ำ

เดิมทีต่งซานจินตั้งใจจะให้คนจากฝ่ายส่งเสริมการลงทุนของเมืองอี๋เฉิงมาต้อนรับซูไป๋ เพราะถึงอย่างไรซูไป๋จะมาลงทุนในเมืองอี๋เฉิง ก็นับว่าตรงสายงานพอดี

แต่หลังจากคิดดูอีกที ก็ยังคงส่งเลขาของตัวเองมาแทน

ก็แค่อยากแสดงออกผ่านการกระทำนี้ว่า ต่งซานจินให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากเพียงใด

หากมีใครตาบอดคิดจะมาก่อกวนสร้างปัญหา ก็ลองดูได้เลย

ซูไป๋ที่สวมหน้ากากอนามัยและแว่นตากันแดดเดินตามหลังเสี่ยวจางมาถึงลานกว้างแห่งหนึ่งในเขตใจกลางเมือง เสี่ยวจางในฐานะเจ้าบ้านจึงชี้ไปยังตึกแห่งหนึ่งพลางแนะนำให้ซูไป๋ฟัง

"ที่นี่แหละครับ เดิมชื่ออาคารฟู่ซิง สร้างเสร็จเมื่อปี 2012 เป็นอาคารเชิงพาณิชย์แบบครบวงจร พื้นที่ชั้นหนึ่งกับชั้นสองรวมกันมากกว่า 5,500 ตารางเมตรครับ"

ถนนเหรินหมินในเขตใจกลางเมือง ถือเป็นย่านที่เจริญที่สุดของเมืองอี๋เฉิง

ตามหลักแล้ว การเลือกตั้งซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไว้ที่นี่ย่อมเหมาะสมที่สุด

ซูไป๋หันหน้าไปมองป้ายโฆษณาขนาดมหึมาของวอลมาร์ตที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร จากนั้นก็หันกลับมามองอาคารฟู่ซิง

"แล้วที่จอดรถชั้นใต้ดินล่ะ มีกี่คัน..."

"121 คันครับ"

ดูออกว่าเสี่ยวจางทำการบ้านล่วงหน้ามาเป็นอย่างดี

พอได้ยินตัวเลขนี้ ซูไป๋ก็ส่ายหน้าทันที

"ไม่ได้!"

พอได้ยินซูไป๋บอกว่าไม่ได้ เสี่ยวจางก็แสดงสีหน้าลำบากใจ

ตลอดทั้งเช้า เขาพาประธานซูท่านนี้ตระเวนดูมาหลายที่แล้ว แทบทุกสถานที่ที่เหมาะกับการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ล้วนพาซูไป๋ไปดูมาหมด

ยิ่งไปกว่านั้น เงื่อนไขของสถานที่สองแห่งยังดีกว่าวอลมาร์ตเสียอีก

แต่ซูไป๋กลับปฏิเสธทั้งหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น

คราวนี้เสี่ยวจางจนปัญญาจริง ๆ

ประธานซูครับ ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ของคุณจะเปิดยังไงกันแน่ครับเนี่ย

"ประธานซูครับ หรือว่า...คุณลองบอกความต้องการแบบละเอียดให้ผมฟังสักหน่อยดีไหมครับ"

ซูไป๋นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปยังเสี่ยวจางที่หยิบสมุดบันทึกออกมา

"อย่างแรกคือพื้นที่ต้องใหญ่ ทางที่ดีควรมีสามถึงสี่ชั้น พื้นที่แต่ละชั้นต้องไม่ต่ำกว่า 3,000 ตารางเมตร"

พอได้ยินข้อกำหนดนี้ เสี่ยวจางที่มีหน้าที่จดบันทึกก็ถึงกับปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาทันที

ประธานซูครับ คุณแน่ใจนะว่าจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตน่ะ

พื้นที่ขนาดนี้ เอาไปทำคลังแสงอาวุธได้เลยนะ

ซูเปอร์มาร์เก็ตอะไรกัน ถึงได้ใหญ่โตขนาดนี้

นี่ยังไม่หมดแค่นั้น

"ทางที่ดีรอบด้านควรติดถนนสามด้าน และทางเข้าออกสองเลนของที่จอดรถชั้นใต้ดินต้องมีอย่างน้อยสามทาง"

"นอกจากนี้ควรเป็นถนนหกเลนสวนกัน เพื่อป้องกันไม่ให้รถติดตอนที่ลูกค้าเข้าออกห้างเพราะคนเยอะเกินไป..."

ไม่ใช่ละ...

นี่มัน...

ในใจของเสี่ยวจางมีฝูงม้าเฉ่าหนีหม่าวิ่งพล่านไปเป็นหมื่นตัว

หรือนี่คือช่องว่างทางความคิดระหว่างคนธรรมดากับมหาเศรษฐีแสนล้านกันนะ

คนธรรมดาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต คิดแต่ว่าจะทำยังไงให้ลูกค้าเยอะขึ้น

แต่พอมาเป็นซูไป๋ เขากลับไม่คิดถึงปัญหาเรื่องลูกค้าไม่พอเลยสักนิด

เขากลับคิดข้ามไปถึงขั้นว่า หากลูกค้าเยอะเกินไปแล้วจะกลัวรถติดเสียอย่างนั้น

เคยเห็นคนคุยโวโอ้อวดมาก็มาก แต่ไม่เคยเห็นใครขี้โม้ขนาดนี้มาก่อนเลย

ที่สำคัญคือ ถ้าคนอื่นคุยโม้ เสี่ยวจางยังพอจะโต้แย้งได้บ้าง

แต่กับคนตรงหน้านี้ เสี่ยวจางไม่เพียงแต่จะโต้แย้งไม่ได้ ซ้ำยังต้องก้มหน้าก้มตาจดบันทึกไปตามระเบียบ

ขณะที่กำลังจด ในใจของเสี่ยวจางก็กังวลขึ้นมา

ประธานซูครับ คุณคุยโวไว้ใหญ่โตขนาดนี้ ถ้าถึงเวลาจริงมีลูกค้ามาแค่สองสามคน คุณจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะครับเนี่ย

"แล้วก็ ที่จอดรถชั้นใต้ดิน พยายามให้เกิน 300 คันด้วย"

"ถ้าจัดให้ไม่ได้ ซูเปอร์มาร์เก็ตก็ต้องมีที่จอดรถบนผิวดินรองรับได้อย่างน้อยห้าร้อยคัน"

พอได้ยินข้อกำหนดนี้

เสี่ยวจางก็ไม่ต้องจดอีกต่อไปแล้ว

มันไม่มีความจำเป็นต้องจดเลยสักนิด

ที่จอดรถบนผิวดินห้าร้อยคันมันขนาดไหนกัน การจะจอดรถห้าร้อยคันได้อย่างน้อยต้องใช้พื้นที่เป็นหมื่นตารางเมตร

คุณลองเปิดแผนที่ดาวเทียมดูเองเถอะ

ทั่วทั้งเขตเมืองอี๋เฉิง ถ้าหาพื้นที่ว่างเป็นหมื่นตารางเมตรมาทำเป็นที่จอดรถให้คุณได้ล่ะก็ ผมจะควักลูกตาออกมาให้คุณเหยียบเล่นแทนฟองสบู่เลย

ยามนี้เสี่ยวจางได้แต่ทำหน้าขมขื่น

"ประธานซูครับ เรื่องนี้...มันไม่มีจริง ๆ ครับ"

พอได้ยินเสี่ยวจางบอกว่าไม่มี ซูไป๋ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรมากนัก เพราะตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมา เขาตามเสี่ยวจางตระเวนไปทั่วจนพอจะเข้าใจสภาพของเมืองอี๋เฉิงอย่างคร่าว ๆ แล้ว

ทว่านี่คือเกณฑ์ขั้นต่ำสุดของซูไป๋

ขนาดพื้นที่ การเดินทาง ที่จอดรถ

สามข้อนี้ไม่อาจกำหนดขีดจำกัดล่างของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ได้ แต่กลับส่งผลต่อเพดานขีดจำกัดบนของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่โดยตรง

ในฐานะซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่สาขาแรก ซูไป๋จำเป็นต้องปั้นมันให้เป็นโครงการต้นแบบและเป็นมาตรฐานระดับเรือธง

นัดแรกนี้จะต้องเปิดตัวให้ปัง

"เอาเถอะ งั้นก็ลำบากนายแล้ว"

"นายกลับไปบอกเถ้าแก่ต่งนะ ว่าข้อกำหนดสามข้อนี้คือขีดจำกัดขั้นต่ำของผม"

พูดจบซูไป๋ก็เดินจากไป ทิ้งให้เสี่ยวจางยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น

ไปบอกเถ้าแก่ต่งงั้นเหรอ

ไปบอกเจ้าที่เจ้าทางยังไม่มีประโยชน์เลยมั้ง

นี่มันไม่ใช่ปัญหาเรื่องจะไปพูดกับใครเลยสักนิดเถอะ

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงต่อมา ต่งซานจินที่ได้รับรายงานจากเสี่ยวจางในห้องทำงานของตัวเองก็วางปากกาเซ็นชื่อในมือลง

"เขาพูดแบบนี้จริง ๆ เหรอ"

"จริงแท้แน่นอนครับ"

พอได้ยินข้อกำหนดสามข้อของซูไป๋ ต่งซานจินก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางขมวดคิ้วแน่น

พื้นที่ขายของซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดเป็นหมื่นตารางเมตร

ที่จอดรถมากกว่าห้าร้อยคัน

ด้านข้างยังต้องมีถนนหกเลนสองฝั่งสวนกันอีก...

เจ้าหมอนี่ เปิดแค่ซูเปอร์มาร์เก็ต จะเล่นใหญ่เบอร์นี้เลยเหรอ

แถมยังกลัวว่าลูกค้าจะรถติดอีก?

ไม่สิ ซูเปอร์มาร์เก็ตยังไม่ทันเปิดเลย เอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะรถติดกันล่ะเนี่ย

แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อตกปากรับคำซูไป๋ไปแล้วว่าจะทุ่มสุดตัว

ตอนนี้ก็คงต้องกัดฟันลุยลูกเดียว

เพื่อเค้กชิ้นโตที่เจ้าหมอนี่วาดฝันไว้ให้ ตอนนี้ต่อให้ซูไป๋อยากได้ดาวบนฟ้า ต่งซานจินก็คงต้องปีนบันไดขึ้นไปสอยลงมาให้สักดวงแล้ว

เมื่อคิดหาทางออกไม่ได้ ต่งซานจินจึงลุกขึ้นยืนทันที

"เปิดประชุม!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา การประชุมที่เกี่ยวข้องกับหลายหน่วยงานก็จัดขึ้นโดยมีต่งซานจินเป็นประธาน

บรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ระดับแกนนำของเมืองอี๋เฉิง ตอนแรกพอได้ยินว่าซูไป๋จะมาลงทุนที่เมืองอี๋เฉิงต่างก็ดีอกดีใจกันยกใหญ่

ทว่าพอได้ยินว่าซูไป๋จะมาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต ทุกคนก็พากันเงียบกริบ แต่ละคนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาขีด ๆ เขียน ๆ ลงบนสมุดบันทึก ไม่กล้าสบสายตากับต่งซานจิน

ลงทุนอะไรไม่ลงทุน มาลงทุนเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเนี่ยนะ

คิดว่าวอลมาร์ตของเขามีไว้ตั้งโชว์เฉย ๆ รึไง

เถ้าแก่ซูอย่างคุณมีเงินเหลือใช้ไม่มีที่ให้ผลาญ จะเอาไปทำการกุศลก็ยังได้ นี่กลับมาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเนี่ยนะ

คิดอะไรของเขาอยู่

ต่งซานจินที่ได้รับความเห็นชอบเป็นเอกฉันท์จากผู้บริหารระดับสูงของเมืองอี๋เฉิงไม่กี่คนมาแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ทุกคนฟัง

เพราะอย่างไรเสียตอนนี้เรื่องก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง ต่งซานจินย่อมไม่สามารถมานั่งวาดวิมานในอากาศเหมือนอย่างซูไป๋ได้

ยังคงเป็นคำเดิม เขาเพียงแค่ต้องให้ความร่วมมือประสานงานให้ดีที่สุดก็พอ

ส่วนที่เหลือก็ยกให้เป็นหน้าที่ของซูไป๋

และเมื่อต่งซานจินเอ่ยถึงความต้องการของซูไป๋ออกมา ก็เป็นไปตามคาด ทั้งห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงัน

พื้นที่ขนาดใหญ่และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันขนาดนี้ พลิกหาทั่วทั้งเขตเมืองอี๋เฉิงก็ยังหามาให้ไม่ได้หรอก

และในขณะที่ต่งซานจินผู้ผิดหวังกำลังจะประกาศเลิกประชุม จู่ ๆ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องก็ยกมือขึ้นมาเงียบ ๆ

"ถ้าขอแค่ให้ตรงตามเงื่อนไขสามข้อนี้ล่ะก็ ผมพอจะรู้จักอยู่ที่หนึ่งครับ"

...

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา ซูไป๋ที่เพิ่งขับรถกลับถึงบ้านก็ได้รับสายจากต่งซานจิน

"นายแน่ใจนะว่าขอแค่ตรงตามเงื่อนไขสามข้อนั้นก็พอ อย่างอื่นไม่เกี่ยงเลยใช่ไหม"

ซูไป๋จอดรถดับเครื่อง แล้วนั่งรับโทรศัพท์อยู่ในรถ

"ใช่ครับ เป็นไงบ้าง มีที่ที่เหมาะสมแล้วเหรอครับ"

ขอแค่แก้ปัญหาเรื่องเพดานขีดจำกัดบนได้ เรื่องอื่นสำหรับซูไป๋แล้วก็ไม่ใช่ปัญหา

ซูไป๋คิดไว้หมดแล้ว ถ้าหาทำเลที่เหมาะสมไม่ได้จริง ๆ ก็คงทำได้แค่ซื้อที่ดินสักแปลงแล้วสร้างขึ้นมาเอง

เรื่องเงินเป็นเรื่องเล็ก แต่ประเด็นสำคัญคือแบบนั้นมันเสียเวลามาก อย่างต่ำก็ต้องมีปีสองปีขึ้นไป

ชาตินี้เขามีสิ่งที่อยากทำอีกเยอะแยะ จะเอาเวลาทั้งหมดมาจมปลักอยู่กับซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แห่งเดียวไม่ได้

นึกไม่ถึงเลยว่าต่งซานจินจะหาที่ที่เหมาะสมเจอได้เร็วขนาดนี้

เสียงของต่งซานจินดังมาจากในสายอีกครั้ง

"ที่น่ะหาให้นายได้แล้วล่ะ เป็น 'จีฉ่าง' น่ะ"

"ฟาร์มไก่เนี่ยนะ?"

ซูไป๋ทำหน้าเหวอเหมือนมีมคนแก่มองมือถือบนรถไฟใต้ดิน

วินาทีถัดมา เสียงของต่งซานจินที่ปลายสายก็ดังแผดขึ้นมาอีกหลายเดซิเบล

"ไม่ใช่เล้าเลี้ยงไก่โว้ย สนามบิน!"

"เป็นสนามบินที่มีรันเวย์ยาวสองพันหกร้อยเมตรเลยนะโว้ย!"

คราวนี้ ทำเอาซูไป๋ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

ผมแค่จะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต

คุณเล่นจัดสนามบินมาให้ผมเนี่ยนะ?