ตอนที่ 58 นี่... เริ่มกดดันกันแล้วเหรอ

สนามบินหนานเฉียวซึ่งตั้งอยู่ทางชานเมืองทิศใต้ นับเป็นความทรงจำร่วมกันของชาวเมืองอี๋เฉิงหลายชั่วอายุคน

ในช่วงทศวรรษ 1940 ของศตวรรษก่อน จากความจำเป็นในสงครามต่อต้านการรุกราน เส้นทางบินสายหนึ่งที่ถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์จึงได้ถือกำเนิดขึ้น

เส้นทางบินเดอะฮัมป์

ในตอนที่สำรวจคัดเลือกพื้นที่สำหรับเส้นทางบินขนส่งเสบียงสายสำคัญนี้ มีเมืองสี่แห่งที่โดดเด่นผ่านการคัดเลือกในท้ายที่สุด

ได้แก่ เมืองชุนเฉิงในมณฑลอวิ๋น เมืองจิ่วเฉิงในมณฑลสู่ เมืองซานเฉิง และเมืองอี๋เฉิง

กันยายน ปี ค.ศ. 1942

สนามบินหนานเฉียวแห่งเมืองอี๋เฉิงเริ่มลงมือก่อสร้าง โดยระดมแรงงานชาวบ้านกว่าแปดหมื่นคน ขุดย้ายดินไปกว่าเก้าแสนลูกบาศก์เมตร ปูหินกว่าหนึ่งแสนสี่หมื่นลูกบาศก์เมตร และสร้างรันเวย์ยาวสองพันสองร้อยเมตร

เพื่อสนับสนุนสงคราม ประชาชนชาวเมืองอี๋เฉิงไม่แบ่งแยกกลางวันกลางคืน ทั้งชายหญิงคนแก่เด็กต่างร่วมแรงร่วมใจ ใช้เวลาเพียงแค่สามเดือนก็สร้างสนามบินอี๋เฉิงจนแล้วเสร็จ

พูดได้เลยว่า สนามบินแห่งนี้ไม่เพียงแบกรับความยิ่งใหญ่ทางประวัติศาสตร์ไว้ ทว่ายังเป็นอนุสาวรีย์แห่งเกียรติยศของชาวเมืองอี๋เฉิงหลายล้านคนอีกด้วย

หลังจากเปิดประเทศและปฏิรูปเศรษฐกิจ เศรษฐกิจเติบโตอย่างก้าวกระโดด สนามบินอี๋เฉิงที่มีปริมาณผู้โดยสารเพิ่มขึ้นอย่างมาก จึงได้ผ่านการขยายพื้นที่มาหลายระลอก

การขยายพื้นที่ครั้งที่สี่ในปี ค.ศ. 2009 ได้ขยายอาคารผู้โดยสารของสนามบินอี๋เฉิงจนกว้างถึงสองหมื่นห้าพันตารางเมตร

แม้แต่รันเวย์สนามบินก็ยังขยายไปถึงสองพันหกร้อยเมตร

รวมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการสื่อสาร การนำร่อง อุตุนิยมวิทยา การเติมเชื้อเพลิง การขนส่งสินค้า และการดับเพลิงที่ครบครัน

จนกลายเป็นสนามบินพลเรือนระดับ 4C ที่ได้มาตรฐาน

แม้จะผ่านการขยายมาหลายครั้ง แต่ทางหน่วยงานรัฐของเมืองอี๋เฉิงในตอนนั้นก็ยังคงประเมินความเร็วในการพัฒนาของหลงกั๋วต่ำไป ตึกสูงในเขตเมืองผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด อีกทั้งเขตเมืองยังขยายตัวมุ่งหน้าสู่สนามบินหนานเฉียวอย่างรวดเร็ว

เพราะการมีอยู่ของสนามบินหนานเฉียว ทำให้ความสูงของอาคารจำนวนมากในพื้นที่ใกล้เคียงถูกจำกัดไว้

ผนวกกับขีดจำกัดในการขยายตัวของสนามบินหนานเฉียวมาถึงทางตันแล้ว ทางการเมืองอี๋เฉิงในตอนนั้นจึงผ่านการศึกษาความเป็นไปได้อยู่สองปี ก่อนจะเริ่มโครงการสนามบินแห่งใหม่จิ่วเหลียงเย่ในปัจจุบัน

โดยก่อสร้างสนามบินทันสมัยแห่งใหม่ขึ้นทางชานเมืองทิศเหนือของเมืองอี๋เฉิง และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อสามปีก่อน

ส่วนสนามบินหนานเฉียวที่แบกรับความทรงจำของชาวเมืองอี๋เฉิงมาหลายชั่วอายุคน หลังจากผ่านคืนวันอันผันผวนมานานกว่าครึ่งศตวรรษ ในที่สุดก็หนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องปิดตัวลง

เมื่อข่าวการเตรียมปิดให้บริการของสนามบินหนานเฉียวถูกประกาศไปทั่วทั้งเมืองผ่านทางสถานีโทรทัศน์

วันถัดมา ชาวเมืองอี๋เฉิงนับหมื่นคนต่างพร้อมใจกันเดินทางมาที่นอกสนามบินอี๋เฉิง ครั้นเห็นเครื่องบินโดยสารลำสุดท้ายกางล้อลงจอดบนรันเวย์ของสนามบินหนานเฉียว คนเฒ่าคนแก่จำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็กลั้นน้ำตาแห่งความตื้นตันเอาไว้ไม่อยู่

สนามบินหนานเฉียวปิดตัวลงแล้ว

ลูกหลานชาวเมืองอี๋เฉิงในรุ่นต่อๆ ไป จะยังจดจำเสียงโห่ร้องกึกก้องสะเทือนฟ้าของชาวเมืองอี๋เฉิงแปดหมื่นคนในตอนที่ก่อสร้างสนามบินหนานเฉียวได้หรือไม่

เหมือนกับที่ทุกวันนี้ชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายขึ้นแล้ว ทุกคนยังจะจำเหล่าผู้กล้าสามล้านคนที่เดินทัพออกจากเสฉวนไปสู้ศึกได้หรือเปล่า

...

และก็เพราะประวัติศาสตร์อันลึกซึ้งของสนามบินหนานเฉียวนี่เอง หลังจากปิดตัวไปแล้วจึงทำให้ทางการเมืองอี๋เฉิงปวดหัวมาหลายปี

มอบให้กองทัพเหรอ?

ผลคือทางกองทัพอากาศไม่มีความจำเป็นต้องวางกำลังป้องกันในเมืองอี๋เฉิงเลยแม้แต่น้อย

ขายให้ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์เหรอ?

วงการอสังหาฯ ในช่วงสองปีนี้เป็นอย่างไรก็รู้ๆ กันอยู่ ใครจะกล้าคว้าที่ดินผืนใหญ่ขนาดนี้ไปกันล่ะ

รื้อถอนเหรอ? รื้อถอนก็ต้องใช้เงินก้อนโตเหมือนกัน

รื้อก็ไม่กล้ารื้อ ขายก็ขายไม่ออก...

ด้วยเหตุนี้ สนามบินหนานเฉียวจึงถูกปล่อยทิ้งร้างไว้นานถึงสามปีเต็ม

จากผลการประเมินล่าสุด วิธีที่ดีที่สุดคือการดัดแปลงสนามบินหนานเฉียวให้กลายเป็นสวนสาธารณะของเมือง เหมือนกับสนามบินฉีเต๋อของฮ่องกงหรือสนามบินฮอฟของเยอรมนี

ทว่าโครงการปรับปรุงสวนสาธารณะของเมืองที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่โตถึงเพียงนี้ เม็ดเงินที่ต้องใช้นั้นไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

ในระหว่างที่ทางการเมืองอี๋เฉิงกำลังรัดเข็มขัดเพื่อรวบรวมเงินอยู่นั้น

เฮ้ย...

ซูไป๋ก็ปรากฏตัวขึ้น

ฝั่งหนึ่งคือนักลงทุนมหาเศรษฐีอย่างซูไป๋ที่ต้องการพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลเพื่อเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต

อีกฝั่งคือทางการเมืองอี๋เฉิงที่กำลังมืดแปดด้านเหมือนอุ้มลูกหาแม่ไม่เจอ

ช่างเหมือนคนกำลังจะขี้แล้วหมาวิ่งเข้ามาหาพอดิบพอดี

นี่มันประจวบเหมาะเกินไปแล้ว

...

บนรันเวย์ของสนามบินหนานเฉียว ซูไป๋ถอดแว่นกันแดดออก แล้วมองไปยังปลายรันเวย์ที่สุดลูกหูลูกตา

พลางหันกลับไปมองอาคารผู้โดยสารขนาดมหึมา

แม้ว่าซูไป๋จะเคยชินกับเหตุการณ์ใหญ่โตและคุ้นเคยกับการทุ่มทุนมหาศาลมาแล้ว ทว่าเขาก็ยังอึ้งกึ่งทึ่งกับการเล่นใหญ่ของเมืองอี๋เฉิงในรอบนี้อยู่ดี

"เดี๋ยวนะ ผมแค่จะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต พวกคุณกลับยกสนามบินมาให้ทั้งแห่งเนี่ยนะ..."

"นี่...มันจะเหมาะเหรอครับ"

ต่งซานจินในชุดแจ็กเก็ตข้าราชการสีดำยื่นโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสายคืนให้เสี่ยวจางผู้เป็นเลขา

"อาคารผู้โดยสารมีพื้นที่สองหมื่นห้าพันตารางเมตร"

"รันเวย์ยาวสองพันหกร้อยเมตรยกให้เป็นที่จอดรถของแก..."

"ถนนสายสนามบินเก่าที่เชื่อมจากใจกลางเมืองมายังหนานเฉียวก็เป็นถนนหกเลนสวนกัน"

"ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะเหมาะหรือไม่เหมาะ ในเมื่อแกยื่นเงื่อนไขมาสามข้อ ฉันก็จัดให้ครบหมดแล้ว"

ขณะพูด ต่งซานจินก็เดินมายืนเคียงข้างซูไป๋ ทั้งสองยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่บนรันเวย์

"ไอ้หนู เวทีที่แกอยากได้ เมืองอี๋เฉิงสร้างให้แกเรียบร้อยแล้ว"

"ฉันไม่สนว่าแกจะไปอาละวาดบนสวรรค์หรือจะไปถล่มด่านเฉินถังกวน..."

"งิ้วฉากต่อไปนี้ คงต้องรอดูฝีมือแกแล้ว"

นี่...เริ่มกดดันกันแล้วเหรอเนี่ย?

ก่อนจากไป ต่งซานจินที่เดินมาถึงประตูรถก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามองซูไป๋

"จริงสิ เตือนความจำไว้หน่อยนะ"

"แกเล่นใหญ่ขนาดนี้ ถ้าสุดท้ายเกิดแป้กขึ้นมาล่ะก็... หึหึ"

"มันคงไม่จบแค่ฉันไปเกษียณกินนอนอยู่บ้านแกแน่ ฉันแนะนำให้แกเจียดเงินสร้างบ้านพักคนชราสำหรับข้าราชการรอไว้เลยดีกว่า"

ให้ตายสิ กดดันกันเบอร์นี้เลยเหรอเนี่ย?

ไม่ใช่ว่าต่งซานจินจงใจจะกดดันซูไป๋

แต่เป็นเพราะตัวต่งซานจินเองก็แบกรับความกดดันมหาศาลไว้จนแทบกระอักต่างหาก

หากเรื่องที่ซูไป๋ทำมันเล็กกว่านี้สักนิดก็ยังพอว่า อย่างมากถึงตอนนั้นก็แค่ปิดประตูตีแมว ไม่ให้เรื่องงามหน้าแพร่งพรายออกไป

ทว่าซูไป๋ดันเล่นใหญ่เบอร์นี้ จนทางการเมืองอี๋เฉิงต้องพลอยเพิ่มเดิมพันตามไปด้วย ถึงขั้นงัดเอาสนามบินหนานเฉียวที่ปิดทำการไปแล้วออกมาใช้ เรียกได้ว่าเทหมดหน้าตักตามซูไป๋ไปเรียบร้อย

กางแผงไว้ใหญ่โตปานนี้ ถ้าสุดท้ายซูไป๋ดันทำพังเละเทะไม่เป็นท่า

เรื่องตลกนี้...คงได้ขำกันไม่ออกแน่

...

เมื่อมองส่งต่งซานจินที่ขึ้นรถจากไป ซูไป๋ที่โดนกดดันอย่างต่อเนื่องก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยสีหน้าจนปัญญา

"พวกคุณถึงไหนกันแล้ว"

"บอสซูครับ ระบบนำทางแจ้งว่าอีกสามนาทีครับ"

ห้านาทีต่อมา รถตู้สำหรับผู้บริหารติดป้ายทะเบียนเมืองหรงเฉิงสามคันก็แล่นเข้ามาในสนามบินหนานเฉียวอย่างช้า ๆ ก่อนจะขับตรงเข้ามาบนรันเวย์และจอดลงข้างตัวซูไป๋

ครืด...

สิ้นเสียงเปิดประตูรถ กองทัพหัวกะทิกว่าสิบคนของต้าหมี่เทคโนโลยีรวมถึงเสี่ยวหลิวผู้เป็นเลขาก็ก้าวลงมาจากรถพร้อมกัน

ทว่าเมื่อเห็นสภาพของคนที่ลงจากรถ ซูไป๋ถึงกับตาค้าง

"พวกคุณนี่มัน...อะไรกันเนี่ย"

ภาพที่เห็นคือทุกคนรวมถึงเสี่ยวหลิวล้วนสวมสูทสีดำขลับ รองเท้าหนังขัดมันวับ ผมเผ้าเซตเรียบแปล้ ถือกระเป๋าเอกสารสีดำกันคนละใบ แถมยังพร้อมใจกันเก๊กหน้าเข้มตีหน้านิ่งสุดฤทธิ์

ดูมาดแล้วอย่างกับพวกหัวกะทิในหนังฮ่องกงหลุดออกมายังไงยังงั้น

"อ้าว? บอสซูครับ คุณไม่ได้บอกหรอกเหรอครับว่า...มีโปรเจกต์ใหญ่?"

"พวกเราอุตส่าห์เปลี่ยนชุดฟูลเซ็ตมา เพื่อมาคุมเชิงช่วยเสริมบารมีให้คุณเลยนะครับ"

ได้ยินคำอธิบายของเลขาเสี่ยวหลิว มุมปากของซูไป๋ก็กระตุกรัว ๆ

เสริมบารมีกับผีน่ะสิ นึกว่ามาเฟียเจรจาธุรกิจกันหรือไงวะ...

"จริงสิครับบอสซู ตอนนี้คุณบอกพวกเราได้หรือยังครับว่าตกลงจะให้ทำอะไรกันแน่"

เสี่ยวหลิวกับคนอื่น ๆ ยังคงไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย ตลอดทางต่างคาดเดากันไปต่าง ๆ นานาว่าบอสซูจะมีโปรเจกต์ใหญ่อะไร

จนกระทั่งเมื่อครู่ที่ได้รับพิกัดตำแหน่งที่ซูไป๋ส่งมา และรู้ว่าจุดหมายปลายทางคือสนามบินร้าง ความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนก็พุ่งทะลุเพดาน

ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าบอสใหญ่ของตัวเองคิดจะทำอะไรกันแน่

ซูไป๋พิงสะโพกกับหน้ารถ A6 ของตัวเอง กอดอกมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังทำหน้าสงสัยใคร่รู้ เขาไม่ได้ตอบคำถามตรง ๆ แต่กลับเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"ผมอยากถามหน่อย ในหมู่พวกคุณ มีใครหรือบ้านใครเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตบ้างไหม"

เปิดซูเปอร์มาร์เก็ต? ทุกคนผุดเครื่องหมายคำถามเต็มหัว และประจวบเหมาะที่เสี่ยวหลิวผู้เป็นเลขาก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แล้วถามเบา ๆ

"บอสซูครับ พ่อผมเปิดร้านขายของชำอยู่ใต้ตึกคอนโด นับ...ไหมครับ"

ได้ยินคำตอบนี้ ซูไป๋ก็ตบมือดังฉาดด้วยความตื่นเต้น

"ลงล็อกพอดี! โทรไปถามพ่อคุณดูซิว่า การจะปั้นซูเปอร์มาร์เก็ตให้ติดอันดับท็อป 500 ของโลกเนี่ย ต้องระวังเรื่องอะไรบ้าง"

ทุกคน : ???

???