ตอนที่ 59 คุณถามความเห็นวอลมาร์ตเขาหรือยัง

หากคุณลองถามดูว่า ใครคือมือหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขาในวงการออกแบบสถาปัตยกรรมเชิงพาณิชย์ของหลงกั๋ว

คาดว่าถามสิบคนคงได้คำตอบไม่ซ้ำกันถึงสิบแบบ

ทว่าหากคุณจำกัดขอบเขตของคำถามนี้ให้แคบลงมาเฉพาะกลุ่มคนที่เกิดหลังยุค 80 คำตอบจะลงรอยกันอย่างเป็นเอกฉันท์ทันที

จ้าวเสี่ยวเฟิง!

ก้าวเข้าสู่วงการก็พุ่งแตะจุดสูงสุดทันที อาศัยผลงานหอคอยเมืองหยางเฉิงอันโดดเด่นสะกดสายตา กวาดรางวัลพริตซ์เกอร์ที่ได้ชื่อว่าเป็นรางวัลโนเบลแห่งวงการออกแบบสถาปัตยกรรมมาครอง

พูดภาษาชาวบ้านก็คือ ถ้าคิดจะออกแบบสถาปัตยกรรมเชิงพาณิชย์ ไปหาจ้าวเสี่ยวเฟิงรับรองไม่ผิดหวัง

แม้จ้าวเสี่ยวเฟิงจะผ่านวัยสามสิบมาแล้ว และมีผลงานชิ้นเอกผ่านมือมาจนนับนิ้วมือไม่พอ ทั้งยังจัดว่าเป็นคนที่ผ่านโลกผ่านคลื่นลมใหญ่มานักต่อนัก

ทว่าเมื่อจ้าวเสี่ยวเฟิงมายืนอยู่บนรันเวย์อันว่างเปล่าของสนามบินหนานเฉียว และมองไปยังอาคารผู้โดยสารหลังมหึมา เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามย้ำอีกรอบ

"ประธานซู ผมขอคอนเฟิร์มกับคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะ"

"คุณอยากจะปรับปรุงออกแบบสนามบินทั้งแห่ง ให้กลายเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตจริง ๆ เหรอครับ"

งานประหลาดพิสดารแค่ไหนเขาก็เคยรับมาหมด แต่งานพิลึกกึกกือขนาดนี้ จ้าวเสี่ยวเฟิงเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกในชีวิต

เปลี่ยนสนามบินเป็นซูเปอร์มาร์เก็ต นี่มันไม่เคยมีใครทำมาก่อนและคงไม่มีใครกล้าทำตามอีกแน่

จะขายอะไรกันเนี่ย

ขายขีปนาวุธหรือไง...

ที่ดินกว้างเบ้อเริ่มขนาดนี้ ทำอะไรไม่ทำ ดันจะมาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเนี่ยนะ

คิดอะไรอยู่วะเนี่ย

"เป็นไงบ้างครับอาจารย์จ้าว มีตรงไหนยากไหม"

จ้าวเสี่ยวเฟิงส่ายหน้า ความยากน่ะไม่มีหรอก ในร่างความต้องการด้านการออกแบบที่ซูไป๋ให้มา ส่วนใหญ่เน้นปรับปรุงเพื่อตอบโจทย์การใช้งานจริง เรื่องศิลปะและความสวยงามเป็นเรื่องรอง

การออกแบบโครงการเชิงพาณิชย์แบบมิกซ์ยูสขนาดใหญ่ จ้าวเสี่ยวเฟิงเคยลงมือทำมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

จุดที่อาจจะยากขึ้นมานิดหน่อยคงเป็นเรื่องการป้องกันอัคคีภัย

เพราะอย่างไรสนามบินหนานเฉียวก็เป็นสนามบินเก่าที่ทิ้งร้าง สายไฟและท่อต่าง ๆ ล้วนเสื่อมสภาพ หากจะดัดแปลงเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ ปัญหาเรื่องระบบป้องกันอัคคีภัยจึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

เรียกได้ว่างานแบบนี้ เชิญจ้าวเสี่ยวเฟิงมาทำ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอายิงปืนใหญ่ไล่ยุง

ช่างเป็นการใช้คนไม่ตรงกับระดับความสามารถจริง ๆ

"ปัญหาไม่ใหญ่หรอกครับ เดี๋ยวผมส่งคนมาเก็บข้อมูลวัดพื้นที่เบื้องต้นก่อน แล้วก็ขอพิมพ์เขียวโครงการขยายสนามบินในรอบก่อน ๆ ให้ผมชุดหนึ่งด้วย"

"รอผมเคลียร์งานที่เมืองหลวงเสร็จ จะรีบพาทีมงานมาทันที เร็วสุดสักสองเดือน พิมพ์เขียวฉบับแรกก็น่าจะถึงมือคุณแล้ว"

จ้าวเสี่ยวเฟิงถูกซูไป๋โทรเรียกตัวมา ในฐานะปรมาจารย์ด้านการออกแบบ เขาไม่มีทางว่างจนไม่มีอะไรทำหรอก โครงการเชิงพาณิชย์ในมือยังมีอีกตั้งหลายงาน

การที่ยอมส่งแบบให้ซูไป๋ได้ภายในสองเดือน ก็นับว่าเห็นแก่หน้าคนรู้จักเก่าแก่มากแล้ว

แต่พอได้ยินว่าต้องรอสองเดือนถึงจะได้แบบ ซูไป๋ก็ส่ายหน้าทันที เมื่อจ้าวเสี่ยวเฟิงเห็นดังนั้น

"ทำไม รีบเหรอ เอาเถอะ เดี๋ยวผมดึงคนมาเพิ่ม ให้ทำงานล่วงเวลาช่วยกัน สักเดือนครึ่ง แบบนี้พอไหวไหม"

"ยังไงค่าโอทีก็คิดที่คุณอยู่แล้ว คุณไม่ขาดเงินแค่นี้หรอก"

ใครจะไปรู้ว่า ซูไป๋ยังคงส่ายหน้าอยู่ดี

"เดี๋ยวสิ ประธานซู คุณจะเอายังไงกันแน่...ผมบอกไว้ก่อนนะ อย่ามาเล่นตลกกับผม...ผมยังมีมีมรูปคุณจับหมูอยู่นะ"

ซูไป๋ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

"สามเดือนครับ"

"ก่อนวันแรงงาน ซูเปอร์มาร์เก็ตต้องเปิดให้บริการ!"

สิ้นเสียงพูด จ้าวเสี่ยวเฟิงก็หันหลังเดินหนีทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่ครึ่งวินาที ถ้ายังอายุยี่สิบกว่า ๆ เขาคงโกยอ้าวแน่บไปแล้ว

ล้อเล่นระดับสากลหรือไง อาคารผู้โดยสารเกือบสามหมื่นตารางเมตร จะให้ดัดแปลงเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วเปิดบริการภายในสามเดือนเนี่ยนะ

คุณคิดว่านี่คือร้านโชห่วยริมถนนหรือไง

แบบนี้คุณจะจ้างผมมาหาพระแสงอะไร จ้างทีมช่างรับเหมาแถวนี้มา เอาค้อนเล็กทุบทีละสี่สิบ ค้อนใหญ่ทุบทีละแปดสิบ ทุบกำแพงไปเลยไม่ดีกว่าเรอะ

"เดี๋ยว ๆ อาจารย์จ้าว เพิ่มเงินครับ ผมเพิ่มเงินให้..."

เมื่อเห็นจ้าวเสี่ยวเฟิงจะเดินหนี ซูไป๋ก็รีบเข้าไปขวางไว้

เหตุผลหลักคือซูไป๋ไม่อยากเสียเวลากับเรื่องนี้นานจริง ๆ

สำหรับนักธุรกิจคนหนึ่ง โดยเฉพาะนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จแล้ว

สิ่งใดที่ใช้เงินซื้อได้ ก็อย่าได้เอาเวลาไปแลกเป็นอันขาด

เพราะเงินหมดไปก็ยังหาใหม่ได้ แต่ถ้าเวลาหมดไป ต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็ซื้อคืนกลับมาไม่ได้

พอได้ยินซูไป๋บอกว่าจะเพิ่มเงิน จ้าวเสี่ยวเฟิงก็ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

"ประธานซู นี่มันไม่ใช่เรื่องเงินเลยสักนิด"

ขณะพูด จ้าวเสี่ยวเฟิงก็เริ่มหักนิ้วไล่เรียงคำนวณให้ซูไป๋ฟังทีละข้อ

"ตัดเรื่องการออกแบบที่ผมรับผิดชอบออกไปก่อน โครงการปรับปรุงใหญ่ขนาดนี้ คุณต้องตั้งเรื่องเปิดประมูล ต้องคัดเลือกบริษัทผู้รับเหมาหลัก พอผู้รับเหมาหลักได้งานก็ต้องกระจายงานต่อ ทั้งงานโครงสร้าง งานระบบน้ำระบบไฟ งานดับเพลิง งานตกแต่ง งานจัดสวน ทุกอย่างต้องใช้เวลาทั้งนั้น..."

"แค่ตามหาคนก็วิ่งวุ่นกันเป็นวัน ๆ แล้ว นี่ขนาดยังไม่ได้เข้าหน้างานจริงเลยนะ..."

"ยังจะคิดเปิดบริการในอีกสามเดือน คุณล้อผมเล่นหรือเปล่าเนี่ย"

เมื่อเห็นว่าจ้าวเสี่ยวเฟิงยืนกรานจะไป ซูไป๋ก็เอ่ยขึ้นมาตรง ๆ

"แล้วถ้าผมบอกว่า ทุกอย่างผมเตรียมการไว้หมดแล้ว เหลือแค่รอแบบดีไซน์ของคุณอย่างเดียวล่ะครับ"

"เตรียมพร้อมแล้วเหรอ พร้อมอะไรกัน"

ในขณะที่จ้าวเสี่ยวเฟิงกำลังสงสัย รถโคสเตอร์ป้ายทะเบียนท้องถิ่นคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาบนรันเวย์สนามบิน ทันทีที่ประตูรถเปิดออก เสี่ยวจางซึ่งเป็นเลขาของต่งซานจินก็ก้าวลงมาจากรถเป็นคนแรก

"ท่านประธานทุกท่านครับ เรามาถึงแล้ว เชิญลงจากรถได้เลยครับ"

เมื่อเห็นคนวัยกลางคนพุงพลุ้ยก้าวลงมาจากรถทีละคน จ้าวเสี่ยวเฟิงถึงกับยืนอึ้งตาค้าง เพราะมีอยู่หลายคนที่เขารู้จัก

ล้วนแต่เป็นคนในวงการทั้งนั้น

ในจำนวนนั้นมีถึงสองคนที่เป็นผู้บริหารระดับภูมิภาคของบริษัทรับเหมาก่อสร้างยักษ์ใหญ่ของรัฐ

และยังมีอีกหลายคนที่เดินแจกนามบัตรไปทั่ว ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้รับเหมาย่อย

การเดินเกมแบบจัดเต็มชุดนี้ ทำเอาจ้าวเสี่ยวเฟิงถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

ที่แท้ท่านประธานใหญ่อย่างซูไป๋เชิญแขกมานั่งรอเต็มโต๊ะแล้ว เหลือแค่รอให้พ่อครัวอย่างเขาเสิร์ฟอาหารจานเดียวเนี่ยนะ

"ประธานซู นี่คุณ...มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย"

ซูไป๋ยักไหล่

"ข้อแรก โครงการของผมไม่ใช่โครงการของรัฐบาล จะเปิดประมูลหรือไม่เปิดประมูล ผมเป็นคนกำหนดเองทั้งหมด"

"ข้อสอง บนแผ่นดินชวนอวี๋แห่งนี้ ผมก็พอจะมีเส้นสายอยู่บ้าง"

"ข้อสาม ตอนนี้วงการอสังหาริมทรัพย์กำลังซบเซา ขอแค่คุณมีเงิน ใคร ๆ ก็แย่งกันรับงานทั้งนั้น"

"สรุปสั้น ๆ ประโยคเดียว พลังอำนาจของผู้ว่าจ้าง มันเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ครับ"

ได้สิ คุณมันรวย คุณมันป๋า คุณมันสูงส่ง คุณมันยอดเยี่ยมจริง ๆ

"งั้น...ยังไงผมก็ต้องทำงานของประธานจางที่เมืองหลวงให้เสร็จก่อนอยู่ดี ทางนั้นเขาก็กำลังรอนี่นา..."

ซูไป๋ตอบกลับอย่างเด็ดขาด

"ประธานจางแห่งฉี่เฟิงเน็ตเวิร์กใช่ไหมครับ เมื่อเช้าผมโทรคุยกับเขาแล้ว เขาบอกว่ารออีกหน่อยได้ ถ้าไม่เชื่อคุณโทรไปถามเขาดูได้เลย"

หา?

แม้แต่ประธานจางแห่งฉี่เฟิงเน็ตเวิร์ก ก็โดนแกไปแอบทำดีลลับหลังมาแล้วเหรอเนี่ย

สรุปคือตั้งแต่เท้าฉันแตะพื้นสนามบินเมืองอี๋เฉิงวันนี้ แกก็ไม่คิดจะปล่อยให้ฉันกลับไปแต่แรกแล้วสินะ

เคยเห็นแต่ไล่ต้อนเป็ดขึ้นคอน แต่การไล่ต้อนนักออกแบบให้รับงานแบบนี้ เพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรกจริง ๆ

"เอาเถอะ ผมจะพยายามสุดความสามารถ พยายามเต็มที่แล้วกัน ตกลงไหม"

"ได้ยินคุณพูดคำนี้ก็พอแล้วครับ"

พูดจบ ซูไป๋ก็เตรียมตัวจะกลับ ในเมื่อปัญหาใหญ่ในฐานะเจ้านายเขาเป็นคนเจรจาตกลงเรียบร้อยแล้ว เรื่องที่เหลือก็ปล่อยให้ลูกน้องจัดการต่อได้เลย

แต่พอเดินมาถึงข้างรถและดึงประตูเปิดออก ซูไป๋ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปมองจ้าวเสี่ยวเฟิง

"จริงสิ อาจารย์จ้าว"

"อะไรเหรอ มีเรื่องอะไรอีก"

"ได้ยินว่าผลงานที่ทำให้คุณภูมิใจที่สุด คือหอคอยหยางเฉิงที่เมืองหยางเฉิงใช่ไหมครับ"

"ใช่สิ ทำไมเหรอ"

ซูไป๋ฉีกยิ้มกว้าง

"เชื่อผมเถอะ อีกไม่นานมันจะไม่ใช่หอคอยหยางเฉิงอีกต่อไปแล้ว"

เมื่อซูไป๋ปิดประตูรถแล้วขับออกไป จ้าวเสี่ยวเฟิงก็ยังคงยืนงงเป็นไก่ตาแตก เขาเงยหน้าขึ้นมองอาคารผู้โดยสารที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

"ถ้าไม่ใช่หอคอยหยางเฉิง จะกลายเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตของคุณหรือไง"

"เพ้อเจ้อไปใหญ่..."

จนกระทั่งรถออดี้ A6 สีดำคันเก่าของซูไป๋แล่นหายลับไปจากสายตา จ้าวเสี่ยวเฟิงถึงเพิ่งนึกคำถามสำคัญขึ้นมาได้ข้อหนึ่ง

ผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือระดับแนวหน้าของประเทศ แทนที่จะยุ่งอยู่กับการขายโทรศัพท์

คิดยังไงถึงมาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตกันล่ะเนี่ย

เล่นใหญ่ขนาดนี้ คุณถามทางวอลมาร์ตหรือยังว่าเขายินยอมไหม