ตอนที่ 60 เหมาหมดเอ

ซูไป๋เร่งเครื่องเต็มสูบ ถึงขั้นยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อซื้อเวลา

การประหยัดเวลาเป็นเพียงเหตุผลข้อหนึ่งเท่านั้น

จนถึงตอนนี้ ข่าวที่ซูไป๋จะรุกเข้าสู่วงการซูเปอร์มาร์เก็ตยังคงแพร่กระจายอยู่ในวงแคบๆ ยังไม่มีคนรู้มากนัก

ซึ่งในจำนวนนี้ มีส่วนที่ซูไป๋จงใจปกปิดเอาไว้ด้วย

สาเหตุสำคัญก็คือ ซูไป๋ต้องการเปิดศึกสายฟ้าแลบ ไม่ยอมให้วอลมาร์ตมีเวลาตั้งตัวมากเกินไป

หากพูดตามคำโบราณของบรรพบุรุษก็คือ

[กลองรัวยกหนึ่ง หุงข้าวเตรียมศึก กลองรัวยกสอง กระชับเกราะรบ กลองรัวยกสาม ดาบออกจากฝัก...]

พอกลองรัวยกที่สี่ ดาบก็ต้องได้ดื่มเลือดแล้ว

นี่ถึงจะเรียกว่าความฮึกเหิม นี่ถึงจะเรียกว่าขวัญกำลังใจของกองทัพ

ถ้าเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตสักแห่งยังต้องยืดเยื้อลากยาวเป็นปีครึ่งปี อย่าว่าแต่ชักดาบออกจากฝักเลย ดาบแม่งคงขึ้นสนิมเขรอะไปหมดแล้ว

ตอนนี้สนามบินหนานเฉียวเริ่มงานปรับปรุงและตกแต่งขนานใหญ่แล้ว เสียงกลองยกแรกจึงได้ลั่นขึ้นแล้ว

ส่วนกลองยกที่สองน่ะหรือ...

ก็คงต้องเอ่ยถึงคำพังเพยเก่าแก่ในวงการค้าปลีกเสียหน่อย

[จุดกระแสพึ่งทราฟฟิก ชี้เป็นชี้ตายอยู่ที่ซัพพลายเชน]

ทราฟฟิกหรือยอดคนดูนั้น ซูไป๋ไม่เคยขาดมือ แค่จับหมูกดลงพื้นยังมีคนดูเป็นสิบล้าน

หัวใจสำคัญของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จึงอยู่ที่ซัพพลายเชนนี่เอง

หากพูดภาษาคนก็คือ คุณต้องมีซัพพลายเออร์มากพอที่จะส่งสินค้าของพวกเขามาวางขายบนชั้นในซูเปอร์มาร์เก็ตของคุณ

แถมสินค้าเหล่านั้นยังต้องเป็นที่ถูกอกถูกใจของผู้บริโภคอีกด้วย

ปัญหาอันซับซ้อนสารพัดที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แนวคิดในการแก้ปัญหาของซูไป๋กลับเรียบง่ายยิ่ง

เรื่องเฉพาะทาง ก็ปล่อยให้มืออาชีพเป็นคนทำ

...

พอลงจากสะพานอี๋เฉิงแล้วเลี้ยวขวาไปแปดร้อยเมตรบนถนนเลียบแม่น้ำ มีร้านล้างรถร้านหนึ่งที่ธุรกิจดีมากมาโดยตลอด ถึงขั้นมีลูกค้าจำนวนไม่น้อยยอมขับรถข้ามเมืองมาล้างที่นี่

ไม่ใช่เพราะร้านนี้ล้างได้สะอาดเอี่ยมอ่องกว่าร้านอื่น คุณภาพการบริการก็ถือว่าอยู่ในระดับธรรมดาๆ เท่านั้น

สาเหตุที่ขายดีเป็นเพราะร้านล้างรถแห่งนี้มีกลุ่มพนักงานล้างรถสุดพิเศษ พวกเขาพูดไม่เก่ง บนใบหน้ามักประดับด้วยรอยยิ้มซื่อบริสุทธิ์ การเคลื่อนไหวก็ไม่ได้คล่องแคล่วว่องไวนัก

ส่วนใหญ่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ภาวะสมองพิการ ออทิสติก และดาวน์ซินโดรม

พวกเขามีชื่อเรียกกลุ่มร่วมกันว่า สี่ฮานเอ๋อร์

เหมือนดั่งที่ป้ายหน้าร้านเขียนไว้ว่า [ร้านล้างรถสี่ฮานเอ๋อร์]

เถ้าแก่ร้านล้างรถชื่อเฝิงจวิน ปีนี้อายุสี่สิบต้นๆ เมื่อห้าปีก่อนเขาเปิดร้านล้างรถแห่งนี้ร่วมกับภรรยา

เจตนาดั้งเดิมในการเปิดร้าน ก็เพราะลูกชายที่เป็นออทิสติกหางานทำไม่ได้สักที

ปกติเฝิงจวินไม่ค่อยพูดค่อยจา แถมยังมีใบหน้าดุดันน่ากลัว เวลาไปเดินถนนคนเดินใจกลางเมืองมักจะถูกตำรวจขอตรวจบัตรประชาชนอยู่เป็นประจำ

มีเพียงเหล่าสี่ฮานเอ๋อร์ในร้านเท่านั้นที่รู้ว่า เถ้าแก่คนนี้มีจิตใจดั่งพระโพธิสัตว์

ลูกค้าประจำที่แวะเวียนมาล้างรถบ่อยๆ ก็มักจะอาศัยช่วงระหว่างรอล้างรถมานั่งคุย สูบบุหรี่กับเฝิงจวิน

แต่กลับมีน้อยคนนักที่จะรู้ว่า เถ้าแก่ร้านล้างรถผู้เงียบขรึมคนนี้ เมื่อห้าปีก่อนเคยมีสถานะที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ผู้ก่อตั้งซูเปอร์มาร์เก็ตเชียนเจียฮุ่ย!

ย้อนกลับไปในตอนนั้น ซูเปอร์มาร์เก็ตเชียนเจียฮุ่ยที่เริ่มต้นจากท้องถิ่นเมืองอี๋เฉิง อาศัยสินค้าคุณภาพดีราคาถูกและการบริการที่ยอดเยี่ยม ไม่เพียงครองความเป็นเจ้าแห่งเมืองอี๋เฉิง แต่ยังขยายสาขาไปยังสามมณฑลอย่างชวน อวี๋ และเตียน สาขาในเครือมีมากกว่าแปดสิบเจ็ดแห่ง กวาดรายได้ต่อปีมากกว่าร้อยล้าน

แต่น่าเสียดายที่ช่วงเวลาดีๆ อยู่ได้ไม่นาน

หลังปี 2008 เครือข่ายซูเปอร์มาร์เก็ตยักษ์ใหญ่ระดับนานาชาติที่ปักหลักอย่างมั่นคงในเมืองระดับหนึ่งและสองของประเทศ ได้เปิดฉากกลยุทธ์รุกคืบลงสู่ตลาดระดับล่างอย่างยิ่งใหญ่อลังการ

วอลมาร์ต, เมโทร, โอชอง, อิโต-โยคาโดะ...

สำหรับซูเปอร์มาร์เก็ตท้องถิ่นของหลงกั๋วในยุคนั้น มันแทบไม่ต่างอะไรกับกองกำลังพันธมิตรแปดชาติในอีกเวอร์ชันหนึ่งเลย...

ฝั่งโน้นมีทั้งแนวคิดการบริหารที่ก้าวหน้า ระบบจัดหาวัตถุดิบและสินค้าที่สมบูรณ์แบบ การประหยัดจากขนาดอันทรงพลัง ระบบโลจิสติกส์ครบวงจร และระบบสารสนเทศที่เป็นเอกภาพ

ส่วนซูเปอร์มาร์เก็ตท้องถิ่นล่ะ ยามต้องเผชิญหน้ากับความดุดันของซูเปอร์มาร์เก็ตระดับสากล มีเพียงโปสเตอร์โปรโมชันลดแลกแจกแถมแค่แผ่นเดียวเท่านั้น!

ด้วยเหตุนี้ เฝิงจวินจึงต้องผันตัวมาเปิดร้านล้างรถ จาก 'ประธานเฝิง' จึงกลายมาเป็น 'เถ้าแก่เฝิง'

จนถึงทุกวันนี้ ทุกครั้งที่เฝิงจวินทบทวนอดีต เขาก็ยังรู้สึกว่าตนเองแพ้อย่างไม่ค้างคาใจ ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างศิโรราบ

เมื่อเทียบกับการเป็นผู้บริหารระดับสูงของซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว ตัวเขาเองน่าจะเหมาะกับการเป็นเถ้าแก่ร้านล้างรถมากกว่า

บ่ายสามโมง เฝิงจวินกำลังนั่งนับรายรับของวันนี้อยู่ที่เคาน์เตอร์ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่ามีรถออดี้ A6 สีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นเข้ามาในร้านล้างรถ

ปัง!

หลังจากซูไป๋ปิดประตูรถ ก็หันไปมองพนักงานท่าทางซื่อตรงที่เดินเข้ามาต้อนรับ

"กุญแจอยู่ในรถนะ รบกวนด้วยครับ"

ไม่มีคำว่าขอบคุณ มีเพียงรอยยิ้มสดใสของพนักงานคนนั้น

"จริงสิ เถ้าแก่พวกนายอยู่ไหนเหรอ"

พนักงานท่าทางทึ่มทื่อคนหนึ่งชี้มือไปทางเคาน์เตอร์

"ขอบคุณครับ..."

ซูไป๋เดินผ่านประตูตรงไปยังเคาน์เตอร์ พอเห็นตู้กดน้ำข้าง ๆ จึงหยิบแก้วกระดาษไปกดน้ำก่อน

ระหว่างรอน้ำเต็มแก้ว ซูไป๋หันไปมองเฝิงจวินที่กำลังก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์อยู่ในเคาน์เตอร์

"ได้ยินผู้จัดการฝ่ายบุคคลของผมบอกว่า เขามาเยือนกระท่อมหญ้าถึงสามครา ก็ยังเชิญคุณออกจากเขาไม่ได้เลยเหรอครับ"

เฝิงจวินที่ได้ยินเสียงเงยหน้าขึ้นมา พอดีกับที่เห็นซูไป๋ยกแก้วกระดาษขึ้นมาจิบ เขาจ้องมองอยู่สองวินาทีก่อนจะเอ่ยขึ้น

"คุณ...คุณประธานซู?"

ท่านประธานซูดื่มน้ำไปอึกหนึ่งแล้วพยักหน้ารับ

"ถ้าคุณประธานซูที่คุณพูดถึงคือคนของต้าหมี่เทคโนโลยีล่ะก็ ใช่ผมแล้วล่ะครับ"

แต่ถ้าคุณพูดถึงคนที่กดหมูไม่อยู่ล่ะก็ ผมจะหันหลังกลับเดี๋ยวนี้เลย

"คุณมาได้ยังไง..."

"มาพบตำนานแห่งวงการซูเปอร์มาร์เก็ตแดนตะวันตกเฉียงใต้อย่างคุณ แล้วก็แวะมาล้างรถด้วยน่ะครับ"

...

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ทั้งสองก็นั่งลงคนละฝั่งของโต๊ะน้ำชา เฝิงจวินหยิบบุหรี่มวนหนึ่งยื่นให้ซูไป๋ พอเห็นซูไป๋ปฏิเสธ จึงเก็บมันกลับเข้าซองตามเดิม

"นั่นมันเรื่องในอดีตตั้งกี่ปีมาแล้วครับคุณประธานซู คุณก็เห็นแล้วว่าตอนนี้ผมเป็นแค่เจ้าของร้านล้างรถร้านหนึ่งเท่านั้นเอง"

"ผู้จัดการฝ่ายบุคคลของคุณเคยมาหาผมจริง ๆ ให้พูดตรง ๆ ผลตอบแทนที่เสนอมาสูงมาก... แต่ว่า..."

"ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ ฝีมือผมธรรมดามาก ความสามารถก็มีจำกัด คงรับหน้าที่นี้ไม่ไหวจริง ๆ"

ซูไป๋วางแก้วกระดาษแบบใช้แล้วทิ้งในมือลงแล้วยิ้มพลางกล่าว

"ผมกลับคิดว่าเถ้าแก่เฝิงไม่ได้ขาดความมั่นใจในตัวเองหรอก แต่แค่ไม่มั่นใจในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ต่างหาก"

เฝิงจวินเป็นคนไม่ชอบโกหก จึงทำเพียงยิ้มรับโดยไม่พูดอะไร ซูไป๋จึงกล่าวต่อ

"คุณคงคิดว่า การที่ผมข้ามสายจากธุรกิจมือถือมาทำธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ต อย่างมากก็แค่อารมณ์ชั่ววูบอยากลองเล่น ๆ ไหน ๆ ก็มีเงินอยู่แล้ว อยากหาเรื่องป่วนเล่นไปวัน ๆ สินะครับ"

"คุณคงคิดว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ต่อให้อาศัยอิทธิพลของผมสร้างกระแสฮือฮาขึ้นมาได้ชั่วคราว แต่สุดท้ายก็เป็นแค่ดอกไม้บานชั่วข้ามคืน ไม่มีทางอยู่ได้ยาวนานใช่ไหมครับ"

เมื่อเห็นซูไป๋พูดเปิดอกถึงขนาดนี้แล้ว เฝิงจวินก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก

"เฮ้อ คุณประธานซู ผมขอพูดอะไรที่คุณอาจจะไม่ค่อยเข้าหูสักคำนะครับ"

"จุดเด่นของคุณคือความจริงใจ และการฟังคำแนะนำ"

"แต่สำหรับวอลมาร์ตแล้ว พวกเขาไม่สนใจลูกไม้พวกนี้ของคุณหรอกครับ"

"สินค้าของวอลมาร์ต ราคาไม่ได้แพงกว่าคุณ คุณภาพก็ไม่ได้แย่กว่าคุณ คุณอาจจะฟังคำแนะนำและรับฟังความเห็นบนอินเทอร์เน็ตได้ แต่พวกเขาก็มีฝ่ายบริการลูกค้าของตัวเอง จัดการแก้ปัญหาให้ตรงหน้าได้ทันทีเหมือนกัน"

"ถ้าคุณเป็นผู้บริโภค คุณจะยอมไปวอลมาร์ตที่ตัวเองคุ้นเคยและสร้างพฤติกรรมจับจ่ายมานานแล้ว หรือจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนกันล่ะครับ"

"พวกเขาก่อตั้งมานานกว่าครึ่งศตวรรษ ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงจนกลายเป็นอันดับหนึ่งของโลกได้ มันไม่ได้ไร้เหตุผลหรอกนะครับ"

เฝิงจวินร่ายยาวออกมาในคราวเดียว เห็นได้ชัดว่าเขาลอบทำการบ้านมาเป็นอย่างดี และมีความเข้าใจในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ทว่ามีอยู่จุดหนึ่งที่เฝิงจวินไม่ได้พูดออกมา

นั่นก็คือกลุ่มพนักงานที่เป็นเด็กพิเศษเหล่านี้

เฝิงจวินไม่วางใจที่จะปล่อยให้เด็กไร้เดียงสาพวกนี้ไปอยู่ในมือคนอื่น เพราะเด็กซื่อ ๆ พวกนี้ ต่อให้ทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ถ้าคนเป็นเถ้าแก่จ่ายค่าจ้างให้วันละสิบหยวน พวกเขาก็ยังยิ้มรับอย่างมีความสุขโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ

และก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นคนปากร้ายใจดีอย่างเฝิงจวิน

ขณะที่เฝิงจวินพูด ซูไป๋ก็นั่งฟังอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้โต้แย้ง และไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจต่อคำพูดตรงไปตรงมาของอีกฝ่าย

ซูไป๋ที่ผ่านการเจรจาทางธุรกิจมานับครั้งไม่ถ้วน รู้ซึ้งถึงสัจธรรมข้อหนึ่งที่สุด นั่นคืออย่าเดินตามจังหวะของคนอื่นเป็นอันขาด

แม้ว่าเขาจะอยากอธิบายให้เฝิงจวินฟังมากแค่ไหนว่าอะไรคือโมเดลตงไหล แต่หลังจากคิดทบทวนดูแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะหุบปากไว้ก่อน

ในโลกใบนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าโหมวตงไหล และทุกคนก็ไม่มีทางเข้าใจในสิ่งที่ยังไม่เคยปรากฏขึ้นมาเลยสักนิด

ทุกอย่าง ต้องให้ผลลัพธ์เป็นตัวพูดแทนเท่านั้น

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ซูไป๋ก็หันไปมองกลุ่มเด็กพิเศษที่กำลังเช็ดรถอยู่ด้านนอกประตูร้าน

"เอาแบบนี้แล้วกัน ผมขอคุยเรื่องผลตอบแทนกับคุณใหม่อีกรอบ"

เมื่อได้ยินเรื่องผลตอบแทน เฝิงจวินก็ส่ายหน้าไปมาอย่างเงียบงัน นี่มันไม่ใช่เรื่องผลตอบแทนเลยสักนิด

ต่อให้ซูไป๋ให้เงินมากแค่ไหน เขาก็ไม่ไป

ในฐานะคนที่เคยเป็นเจ้านายมีทรัพย์สินหลักร้อยล้าน แถมยังเคยผ่านชีวิตที่ขึ้นสุดลงสุดมาแล้ว เงินทองสำหรับเฝิงจวินในตอนนี้ เป็นเพียงแค่ตัวเลขชุดหนึ่งเท่านั้น

สุดท้ายแล้ว ก็เป็นแค่ความฝันตื่นหนึ่งไม่ใช่หรืออย่างไร

"คุณยังคงรับตำแหน่งซีอีโอของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เหมือนเดิม และขึ้นตรงกับผมคนเดียว"

"นอกจากนี้..."

พูดถึงตรงนี้ ซูไป๋ก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณไปยังบรรดาพนักงานล้างรถที่เป็นเด็กพิเศษข้างนอก

"ผมจะตั้งแผนกทำความสะอาดรถยนต์ขึ้นมาแยกต่างหาก ภายใต้แผนกบริการลูกค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ เพื่อให้บริการล้างรถฟรีแก่ลูกค้าที่ขับรถมาซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตโดยเฉพาะ"

"ดังนั้น ผมขอเป็นตัวแทนของฝ่ายบุคคล เชิญชวนพี่น้องกลุ่มนี้อย่างจริงใจ ให้มาร่วมงานกับแผนกทำความสะอาดรถยนต์ของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่"

"ถ้าประธานเฝิงไม่มีปัญหาอะไร พวกเรามาคุยเรื่องผลตอบแทนของพวกเขากันหน่อยดีไหมครับ"

พอได้ยินว่าซูไป๋จะจ้างเด็กพิเศษกลุ่มนี้ เฝิงจวินก็ถึงกับอึ้งไปเลย

เดิมทีเฝิงจวินคิดว่าเรื่องผลตอบแทนที่ซูไป๋พูดถึง คือผลตอบแทนของตัวเองเสียอีก

คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะเป็นของเด็กพิเศษพวกนี้

ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ จะจ้างเด็กพิเศษพวกนี้จริง ๆ น่ะเหรอ

ต้องยอมรับเลยว่า หมัดสวนกลับจังหวะนี้ของซูไป๋ เล่นงานเข้าจุดสำคัญของเฝิงจวินอย่างจัง ทำเอาเขารู้สึกชาไปทั้งตัวเลยทีเดียว

นี่มัน... กะจะเหมาคนทั้งร้านล้างรถ แพ็กรวมยกแผงกลับไปด้วยเลยงั้นเหรอเนี่ย