ตอนที่ 61 ยินดีด้วยนะ เริ่มรู้จักแย่งตอบคำถามแล้ว

"ประธานซู คุณหมายความว่า เด็กพวกนี้คุณจะรับไว้ทั้งหมด..."

เมื่อมองสีหน้าประหลาดใจของเฝิงจวิน ซูไป๋ก็รู้ได้ทันทีว่าความได้เปรียบในการเจรจาครั้งนี้กลับมาอยู่ในมือของตนเองแล้ว

ยังคงเป็นประโยคเดิม ไม่มีใครที่แย่งตัวมาไม่ได้ มีแต่จอบที่เหวี่ยงไม่ไหวต่างหาก

ระดับผมลงมือเองทั้งที ยังคิดจะให้กลับไปมือเปล่าอีกเหรอ

เป็นบอสทั้งทีไม่ต้องรักษาหน้าหรือไงกัน

ใช่แล้ว ตอนนี้เฝิงจวินเริ่มสั่นคลอนแล้วจริง ๆ

ไม่ใช่เพราะความหวังดีที่ซูไป๋แสดงออกมาจากการรับเด็กสี่ฮานเอ๋อร์พวกนี้เข้าทำงาน เพราะความหวังดีนั้น ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นแค่การเสแสร้ง

แต่เป็นเพราะวิธีคิดเชิงธุรกิจของซูไป๋ต่างหาก

ลองคิดดูว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตสองแห่งเหมือนกัน แห่งหนึ่งแค่จะหาที่จอดรถยังลำบาก

แต่อีกแห่งหนึ่ง นอกจากจะมีที่จอดรถเหลือเฟือแล้ว ยังมีบริการล้างรถฟรีให้อีก

คุณจะเลือกที่ไหนล่ะ

หรือถอยกลับมาอีกก้าวหนึ่ง ร้านล้างรถสองร้านเหมือนกัน

ร้านหนึ่งเป็นพนักงานปกติ แต่อีกร้านเป็นเด็กสี่ฮานเอ๋อร์

คุณจะเลือกร้านไหน

คำถามนี้ ในฐานะเจ้าของ [ร้านล้างรถสี่ฮานเอ๋อร์] อย่างเฝิงจวิน ย่อมมีสิทธิ์ออกความเห็นได้ดีที่สุด

ทว่าตอนนี้ ซูไป๋กลับนำจุดเด่นทั้งสองข้อนี้มารวมเข้าด้วยกันโดยตรง

สี่ฮานเอ๋อร์ล้างรถฟรี

ไพ่ใบนี้เป็นไพ่ตายชัด ๆ

พูดได้เลยว่า แค่แผนการสุดแพรวพราวนี้เพียงอย่างเดียว ก็สามารถดึงดูดปริมาณลูกค้ามหาศาลให้กับซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดกลางได้แล้ว

ข้อแม้คือ กำไรของซูเปอร์มาร์เก็ตจะต้องมากพอที่จะรองรับความคิดแหวกแนวหลุดโลกของซูไป๋

หรือพูดอีกอย่างก็คือ...

หรือว่าซูไป๋คิดจะจ้างเด็กสี่ฮานเอ๋อร์พวกนี้ด้วยค่าตอบแทนที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินกันแน่

ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ค่าใช้จ่ายรายวันของร้านล้างรถจะว่ามากก็ไม่เชิง แต่ก็ไม่ใช่น้อย ๆ อย่างแน่นอน

ในเมื่อมีบริการล้างรถฟรี ถ้าซูไป๋อยากจะรักษากำไรของซูเปอร์มาร์เก็ตเอาไว้ ก็ทำได้แค่กดขี่เงินเดือนของพนักงานเท่านั้น

ดังนั้น หัวใจสำคัญของปัญหาก็ยังคงอยู่ที่เรื่องค่าตอบแทนของเด็กสี่ฮานเอ๋อร์พวกนี้

"ประธานซู ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจผิดแล้วละครับ เด็ก ๆ ในร้านของผม ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีความบกพร่องสารพัดอย่าง แต่สำหรับที่นี่ พวกเขาก็คือคนปกติ และได้รับเงินเดือนเท่ากับคนปกติเหมือนกัน"

"ถ้าประธานซูคิดว่าเพราะพวกเขาเป็นสี่ฮานเอ๋อร์ แล้วจะสามารถจ้างให้ทำงานด้วยเงินเดือนและสวัสดิการที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินได้ละก็..."

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฝิงจวินก็กลับมามีสีหน้าเย็นชาและเคร่งขรึมตามปกติ

เขาเคยเป็นเถ้าแก่มาก่อน ย่อมรู้นิสัยของพวกนายทุนที่วิ่งตามผลกำไรดี ยิ่งเป็นบอสใหญ่เท่าไร ก็ยิ่งไร้มนุษยธรรมมากเท่านั้น

สิ่งที่เรียกว่าพนักงาน ก็เป็นแค่เครื่องมือหาเงินของคนพวกนั้นเท่านั้นเอง

ในใจของเฝิงจวินชื่นชมวิธีคิดทางธุรกิจของซูไป๋ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมรับในตัวซูไป๋

ซูไป๋ดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเฝิงจวินเลยแม้แต่น้อย เขายังคงมองดูเด็กสี่ฮานเอ๋อร์ที่กำลังง่วนกับการทำงานอยู่นอกร้าน และพยักหน้าหงึก ๆ ขณะฟังเฝิงจวินพูด

"อืม... จริงด้วยครับ จะให้ค่าตอบแทนตามมาตรฐานคนปกติไม่ได้จริง ๆ"

ดูสิ เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ด้วย

ใบหน้าของเฝิงจวินยิ่งคล้ำเข้มขึ้น ถึงขั้นยกถ้วยชาขึ้นมาจิบน้ำ มีเค้าลางของการยกน้ำชาส่งแขกอยู่ไม่น้อย

"ค่าตอบแทนของพวกเขา ควรจะดีกว่าคนปกติเสียอีก"

เฝิงจวินยังคงค้างอยู่ในท่ายกถ้วยชา จ้องมองซูไป๋ด้วยสีหน้าเหมือนเห็นผี เมื่อกี้หูฝาดไปหรือเปล่า คุณพูดว่าอะไรนะ

"ประธานซู คุณพูดว่า..."

ซูไป๋พูดต่อด้วยตัวเอง

"ผมเคยดูสารคดีเกี่ยวกับพวกเขา เด็กสี่ฮานเอ๋อร์หลายคนมีความไม่สะดวกสบายครั้งใหญ่ในการใช้ชีวิตอยู่เรื่องหนึ่ง"

"นั่นก็คือการเดินทางไปกลับที่ทำงาน"

"พวกเขาต้องใช้เวลานานมาก กว่าจะจำได้ว่าต้องขึ้นรถเมล์สายไหน ต้องนั่งไปลงป้ายไหน และต้องเดินไปทางทิศไหน"

"ถ้าหากพวกเขาขึ้นรถผิดสาย หรือลงผิดป้ายขึ้นมา ก็จะยุ่งยากวุ่นวายมาก"

"สำหรับสถานการณ์แบบนี้ ผมคิดว่ามีเหตุผลสมควรอย่างยิ่งที่จะจัดหาหอพักใกล้ ๆ ให้พวกเขา อืม... แล้วก็โรงอาหารด้วย"

"ส่วนเงินเดือนขั้นพื้นฐาน ตอนนี้ตั้งไว้ชั่วคราวที่แปดพันถึงหนึ่งหมื่นหยวน ในรายละเอียดต้องให้ฝ่ายบุคคลคำนวณอีกที ยังไงซะก็เป็นงานใช้แรงงาน ถึงจะต่ำไปสักหน่อย แต่สวัสดิการของเรามีเยอะนะ..."

ขณะที่ซูไป๋กำลังพูดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็เหลือบไปเห็นภาพที่พิลึกพิลั่นอย่างยิ่งเกิดขึ้นกับเฝิงจวินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

เห็นเพียงว่าแม้สีหน้าของเฝิงจวินจะยังคงเคร่งขรึมเย็นชา ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มือที่ถือถ้วยชาของเฝิงจวินกลับสั่นระริกเป็นตะแกรงร่อนข้าว ยิ่งสั่นแรงขึ้น น้ำชาก็เริ่มกระฉอกออกมา

เมื่อเห็นดังนั้น

"ประธานเฝิง คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"

เฝิงจวินในตอนนี้ ในใจราวกับมีฝูงหมูป่าหมื่นตัวกำลังพุ่งชนตะลุยไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

พวกสี่ฮานเอ๋อร์เหล่านี้ เขาเพิ่งจะให้เงินเดือนสี่พันห้าร้อยหยวนบวกอาหารกลางวันมื้อเดียวเอง แต่นี่นายดูแลทั้งที่กินที่อยู่ก็ว่าไปอย่าง

นี่ยังให้เริ่มต้นที่แปดพันหยวนอีกเนี่ยนะ?

นายยังมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าฉันเป็นอะไรไหม?

ฉันสบายดี ยังไม่ตายในเร็ว ๆ นี้หรอก

"แค่ก ๆ ไม่เป็นไรครับ มือชาไปหน่อย"

แม้สวัสดิการที่ซูไป๋ให้นั้นจะสูงลิบลิ่ว แต่เฝิงจวินก็ไม่ได้ถูกทำให้หน้ามืดตามัว

"ประธานซู ผมสงสัยมากเลยครับ พนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ทุกคนได้เงินเดือนสูงขนาดนี้หมดเลยเหรอครับ"

ซูไป๋พยักหน้าแล้วกล่าวว่า

"มีปัญหาอะไรเหรอครับ"

เฝิงจวินมีสีหน้ากังขา

"คุณแน่ใจเหรอครับว่าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะสามารถแบกรับต้นทุนแรงงานที่สูงขนาดนี้ได้"

ซูไป๋แกว่งแก้วกระดาษใช้แล้วทิ้งในมือเบา ๆ

"จะพูดพันคำหมื่นคำ สุดท้ายก็ยังเป็นเรื่องผลกำไรของซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ดี"

ปัญหาวนกลับมาที่เดิมอีกแล้ว

จะรับประกันผลกำไรของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ได้อย่างไรล่ะ

เหมือนอย่างที่เฝิงจวินเพิ่งพูดไป จะพึ่งพาแต่คุณธรรมมโนธรรมกับการฟังคำแนะนำของซูไป๋อย่างนั้นหรือ

"ประธานซู น่าเสียดายนะครับ จนถึงตอนนี้ ผมก็ยังมองไม่ออกอยู่ดีว่าจุดแข็งในการแข่งขันของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่คืออะไร"

เมื่อเห็นดังนั้น ซูไป๋ก็จนปัญญาจริง ๆ เขาจึงเอานิ้วจุ่มน้ำในแก้วกระดาษเล็กน้อย แล้วเขียนอักษรตัวหนึ่งลงบนโต๊ะน้ำชาที่เป็นกระจก

ขีดซ้ายหนึ่งเส้น ขีดขวาหนึ่งเส้น

[คน]

"คน?"

"ถูกต้องครับ ก็คือคนนั่นแหละ"

ซูไป๋กล่าวตรงไปตรงมาว่า

"ประธานเฝิง สมมติว่าตอนนี้คุณเป็นนักศึกษาระดับอนุปริญญาทั่วไปคนหนึ่ง เพิ่งเรียนจบ เงินเดือนเฉลี่ยของเด็กจบใหม่ในตลาดอยู่ที่ประมาณสี่พันหยวน"

"ถ้าคุณมาสมัครงานที่บริษัทของผม แล้วผมให้คุณสี่พันหยวน คุณจะคิดยังไงครับ"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ เฝิงจวินก็ลังเลไปครู่หนึ่ง

ตามสภาพแวดล้อมการจ้างงานในปัจจุบัน นักศึกษาหางานทำได้ก็นับว่าดีมากแล้ว ต่อให้รักษาระดับเงินเดือนไว้ที่ค่าเฉลี่ย ก็ไม่ได้แย่อะไร

"ก็คง... ก้มหน้าก้มตาทำงานไปน่ะสิครับ"

"ไม่ใช่ครับ!"

ใครจะรู้ว่า สิ้นเสียงพูด ซูไป๋ก็แย้งกลับทันที

"คุณจะเข้างานตอกบัตรตรงเวลา เลิกงานถึงเวลาก็กลับ งานไหนทำได้ก็ทำ ปัดได้ก็ปัด บริษัทจะทำเงินหรือไม่ กำไรเป็นอย่างไร ล้วนไม่เกี่ยวกับคุณทั้งสิ้น ขอแค่จ่ายเงินเดือนตรงเวลาก็พอ"

"เพราะเงินสี่พันหยวนในยุคสมัยนี้ มันทำให้คุณแค่รอดชีวิต ไม่ใช่ใช้ชีวิต"

คำพูดชุดนี้ทำเอาเฝิงจวินพูดไม่ออก

เขาต้องยอมรับว่าสิ่งที่ซูไป๋พูดคือความจริง

"แล้วถ้าผมเพิ่มเงินเดือนให้เป็นหกพันหยวนล่ะครับ"

"ทัศนคติของคุณก็จะเปลี่ยนไปคนละเรื่องทันที เพราะนี่เกินกว่าระดับเงินเดือนเฉลี่ยของท้องถิ่นแล้ว ขอเพียงคุณไม่ได้ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยเกินไป ทุกเดือนก็น่าจะมีเงินเก็บก้อนหนึ่ง ได้ไปดูหนัง ไปกินข้าว ดื่มชากับเพื่อน ๆ บ้าง"

"พอถึงสิ้นปีกลับบ้านเกิด คุณยังสามารถซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พ่อแม่ได้สักสองตัว ทั้งครอบครัวได้ฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข พร้อมกับเฝ้ารอว่าปีหน้าจะดียิ่งขึ้น"

"และเมื่อสะท้อนออกมาในการทำงาน คุณก็จะเริ่มใส่ใจว่าบริษัททำเงินได้ไหม และพยายามทำสิ่งต่าง ๆ ให้มากขึ้น คุณจะคาดหวังให้บริษัทยังคงประคองตัวอยู่ได้ ไม่ล้มละลาย ไม่ปลดพนักงาน"

คำพูดนี้ทำเอาเฝิงจวินพยักหน้าตามเป็นระยะ

"ถ้าอย่างนั้น ถ้าผมเพิ่มเงินเดือนขึ้นไปอีกเป็นแปดพันหยวนล่ะ สองเท่าของเงินเดือนเฉลี่ยในพื้นที่"

"ถึงเวลานี้ คุณจะหลุดพ้นจากขอบเขตของการเอาตัวรอดไปโดยสิ้นเชิง เงินที่คุณเก็บได้ในแต่ละเดือนก็มากขึ้น สิ่งที่ตามมาคือคุณจะเริ่มคิดเรื่องเก็บเงินซื้อบ้าน ซื้อรถ แต่งงานมีลูก..."

"คุณจะพบว่าความคาดหวังทั้งหมดเหล่านี้ ล้วนฝากไว้กับงานของคุณ ดังนั้น ทันทีที่นาฬิกาปลุกดังในแต่ละวัน คุณก็จะรีบตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อมุ่งหน้ามาบริษัท คุณจะทุ่มเทให้กับงานของคุณด้วยไฟอันเปี่ยมล้น..."

"คุณไม่ได้แค่หวังให้บริษัทประคองตัวไปได้อีกต่อไป ในทางกลับกัน คุณจะอยากให้บริษัทดียิ่งขึ้นเรื่อย ๆ มีผลกำไรสูงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ทุกความฝันของคุณถึงจะกลายเป็นจริงได้ทีละอย่าง"

"ถ้าอย่างนั้น..."

พูดถึงตรงนี้ ซูไป๋ก็หันไปมองเฝิงจวิน

"ถ้าผมเพิ่มเงินเดือนของเด็กจบใหม่ระดับมหาวิทยาลัยคนหนึ่งขึ้นไปถึงหนึ่งหมื่นหยวนล่ะครับ"

เฝิงจวินเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาดว่า

"เขาจะคึกเหมือนโดนฉีดเลือดไก่ อยากจะกินนอนอยู่ที่บริษัทไปเลย งานไหนทำได้ก็แย่งกันทำ งานไหนทำไม่ได้ก็เรียนรู้ที่จะทำ งานไหนเกินกำลังก็เฝ้าดูคอยช่วย เขาจะทุ่มเทใส่ใจยิ่งกว่าคุณที่เป็นเจ้านายเสียอีก ต่อให้คุณตดในลิฟต์ เขาก็ยังต้องรีบแย่งรับว่าเป็นคนตดเอง!"

ได้ยินถึงตรงนี้ ซูไป๋ก็ยิ้มพลางยื่นมือขวาไปทางเฝิงจวิน

"ยินดีด้วยครับ ชิงตอบคำถามเป็นแล้วนี่"