ตอนที่ 62 ให้ช่วยคิด นายดันกล้าคิดขนาดนี้เชียว

รถ A6 รุ่นเก่าของซูไป๋ล้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว พอขับไปจอดตรงลานว่างนอกร้าน กลุ่มเด็กสี่ฮานเอ๋อร์ก็คว้าอุปกรณ์กรูกันเข้ามาทันที บ้างก็เช็ดรถ บ้างก็ดูดฝุ่น

ภายในร้าน เฝิงจวินยังคงขมวดคิ้วจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด

ช่วยไม่ได้จริงๆ จังหวะการพูดของซูไป๋เมื่อครู่นี้ แทบจะกล่อมจนเขาเคลิ้มตามไปแล้ว

เขาต้องตั้งสติให้ใจเย็นลง แล้วค่อยๆ ทบทวนดูว่าเรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่

ยังไงซะตนเองก็เคยเป็นเถ้าแก่ที่มีทรัพย์สินหลักร้อยล้าน ได้พบเห็นเจ้านายมานับไม่ถ้วน และรู้ทฤษฎีการทำธุรกิจมามากมายสารพัด

ตามหลักตรรกะทั่วไป ในฐานะบริษัท ย่อมต้องคำนึงถึงต้นทุนค่าแรงเป็นธรรมดา

ในเมื่อเป็นต้นทุน ก็ต้องบีบให้เหลือน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เงินเดือนพนักงานกดให้ต่ำได้เท่าไรก็กด ไม่ขึ้นเงินเดือนได้ก็ไม่ขึ้น

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะรับประกันส่วนต่างกำไรที่มากขึ้นได้

ตัวอย่างที่ง่ายที่สุดก็คือบริษัทจัดหางาน

พวกเขาหากินกับเงินเดือนพวกคุณทั้งนั้น แล้วยังคิดจะขอขึ้นเงินเดือนอีกเหรอ ฝันไปเถอะ

แบบนี้ถึงควรจะเป็นวิธีคิดเรื่องการจ้างงานตามปกติ

แต่พอมาถึงซูไป๋ กลับตาลปัตรไปหมด

เฝิงจวินสังเกตเห็นความผิดปกติได้อย่างเฉียบคม แต่กลับนึกไม่ออกชั่วขณะ จนกระทั่งเขาหันไปมองซูไป๋ที่เดินออกมาจากห้องน้ำ ถึงได้เข้าใจในที่สุดว่าปัญหาอยู่ที่ตรงไหน

อยู่ที่ตัวซูไป๋นี่เอง

ถ้าเปลี่ยนมาเป็นเฝิงจวิน เขาจะยอมควักเงินก้อนโตขนาดนั้นให้พนักงานไหม

พูดแต่ปากน่ะมันพูดได้ แต่พอถึงเวลาที่ฝ่ายการเงินต้องโอนจ่ายจริงๆ เมื่อเห็นรายจ่ายค่าแรงก้อนมหึมา คาดว่าเฝิงจวินคงปวดใจจนต้องกัดฟันกรอด

เพราะเงินพวกนั้น เดิมทีมันควรจะเป็นของเขานี่นา

ใครจะยอมยกเงินของตัวเองให้คนอื่นไปฟรีๆ เล่า

แล้วทำไมซูไป๋ถึงยอมทำแบบนั้นล่ะ

"คุณซูครับ ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี"

ซูไป๋ที่กำลังใช้ทิชชูเช็ดมือนั่งลงแล้วยิ้มพูด

"ไม่เข้าใจอะไร ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ประกอบการอย่างผมที่ควรจะวิ่งตามผลกำไร ถึงได้ทำสวนทางด้วยการเพิ่มต้นทุนค่าแรงของตัวเองงั้นเหรอครับ"

เมื่อเห็นเฝิงจวินไม่พูดอะไร ซูไป๋จึงถามเองตอบเอง

"แล้วคุณเคยคิดไหมว่า ถ้ามีพนักงานอย่างที่คุณพูดเมื่อกี้ ที่ต่อให้ผมตดออกมาก็ยังแย่งกันเข้ามาดม"

"ถ้าผมมีสักสิบคน จะเป็นยังไง"

"ถ้ามีสักร้อยคน จะเป็นยังไง"

"แล้วถ้าพนักงานหลายร้อยคนของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เป็นแบบนี้กันหมด จะเป็นยังไงล่ะครับ"

ได้ยินถึงตรงนี้ เฝิงจวินถึงกับอึ้งจนชาไปทั้งตัว

ลองจินตนาการภาพนั้นดูสิ กลุ่มพนักงานที่ฮึกเหิมอย่างกับฉีดเลือดไก่ กลุ่มพนักงานที่ได้เงินเดือนสูงจนเป็นห่วงว่าซูเปอร์มาร์เก็ตจะไปไม่รอดและเจ๊ง ยิ่งกว่าตัวเจ้าของเสียอีก

พอยิ่งคิด เฝิงจวินก็เผลอแวบคิดไปถึงหลี่อวิ๋นหลงแห่งกองพันอิสระขึ้นมาดื้อๆ

มองไปมองมา ตาของเฝิงจวินก็เริ่มพร่ามัว จนเห็นซูไป๋ซ้อนทับกลายเป็นเหล่าหลี่ไปเสียแล้ว

ส่วนตัวเขาเอง ก็กลายเป็นจ้าวชางไปโดยปริยาย

เหล่าหลี่อุตส่าห์พูดมาตั้งขนาดนี้ ก็เพื่ออยากจะให้ลงเรือลำเดียวกันไม่ใช่หรือไง

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะมีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธได้อีกล่ะ

...

ห้านาทีต่อมา ซูไป๋ก็ขับรถ A6 สีดำคันเก่าที่ล้างสะอาดเอี่ยมอ่องออกจากร้านล้างรถสี่ฮานเอ๋อร์

เหลือเพียงเฝิงจวินที่ยืนอยู่ริมถนน โทรศัพท์หาภรรยาตัวเอง

"ฮัลโหล ที่รัก มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย"

"ก็ไม่มีอะไรหรอก... คือว่า..."

เฝิงจวินที่ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไง ได้แต่มองไฟท้ายรถของซูไป๋ คิดอยู่สองสามวินาทีแล้วโพล่งออกมาประโยคหนึ่ง

"เธอเคยดูเรื่องเหลียงเจี้ยนไหม"

...

ในเวลาเดียวกัน ณ เมืองหยางเฉิง

แม้จะพ้นเดือนแรกของปีไปแล้ว แต่โคมแดงหน้าประตูใหญ่ของโรงงานโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ก็ยังคงแขวนอยู่

เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ตอนนี้โหย่วอี้เคมีภัณฑ์ได้พลิกโฉมหน้าไปอย่างสิ้นเชิง กระทั่งประตูเหล็กบานใหญ่ที่ขึ้นสนิมตรงหน้าประตูก็ถูกเปลี่ยนเป็นประตูเลื่อนไฟฟ้าระบบยืดหดอันใหม่เอี่ยมตั้งแต่ปลายปีก่อน

เพียงแต่รถเทียน่าคันเก่าของเถ้าแก่เหอฉงโจวที่เกือบจะถูกขายเอาเงินมาจ่ายเงินเดือน ยังคงไม่ได้เปลี่ยนใหม่

ประการแรกคือเหอฉงโจวขับจนเกิดความผูกพันไปแล้ว

ประการที่สองคือนับตั้งแต่รู้ว่าประธานซูขับรถ A6 รุ่นเก่า เหอฉงโจวก็ปล่อยวางได้

บิ๊กบอสที่มีทรัพย์สินระดับแสนล้านยังขับแค่ A6

ตัวเขาที่เป็นแค่เถ้าแก่โรงงานเคมีภัณฑ์เล็กๆ ขับเทียน่าสักคัน ก็ไม่ถือว่าขายหน้าอะไร

ตลอดช่วงเช้า เหอฉงโจวกำลังถือเครื่องคิดเลขกดคำนวณผลประกอบการเสียงดังกิ๊กๆ อยู่ในห้องทำงาน จู่ๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

เหอฉงโจวพูดขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ

"ไอ้ลูกคนนี้นี่ บอกกี่ครั้งแล้วว่าเข้าห้องทำงานให้เคาะประตูก่อนน่ะ"

เหอเซี่ยวข่ายที่ผลักประตูเข้ามาเดินตรงดิ่งไปที่ตู้กดน้ำทันที ดูท่าทางจะกระหายน้ำจัด จึงยกแก้วซดน้ำดังอึกๆ ไม่หยุด

เมื่อเห็นดังนั้น เหอฉงโจวจึงวางเครื่องคิดเลขลง แล้วถอดแว่นสายตายาวออกจากดั้งจมูก

"เป็นยังไงบ้าง คุยลงตัวไหม"

ตั้งแต่เปิดทำงานหลังปีใหม่เป็นต้นมา เหอเซี่ยวข่ายก็ออกไปวิ่งเต้นหาลูกค้าข้างนอกตลอด

พูดให้ชัดเจนกว่านั้นก็คือ วิ่งเข้าหาพวกซูเปอร์มาร์เก็ต

ต้องยอมรับเลยว่า หลังจากเข้าร่วมมาตรฐานต้าหมี่แล้ว โรงงานโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ก็เหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง

แต่มองจากมุมมองตามความเป็นจริงแล้ว ก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย

อย่างเช่นการไลฟ์สดขายของ แม้ว่าจะช่วยตัดปัญหาคนกลางกินส่วนต่างราคาไปได้ แต่กลับมีปัญหาหนึ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี

ค่าส่งพัสดุ!

แม้โรงงานโหย่วอี้เคมีภัณฑ์จะเจรจาทำสัญญาข้อตกลงลูกค้ารายใหญ่กับบรรดาบริษัทขนส่งพัสดุต่างๆ ไว้แล้ว แต่ด้วยความที่สินค้าหลายตัวมีราคาต่อชิ้นต่ำมากอยู่แล้ว พอบวกค่าส่งเข้าไปด้วย จึงไม่คุ้มเอาเสียเลย

ยิ่งไปกว่านั้น กลุ่มผู้บริโภคที่ซื้อสินค้าผ่านการไลฟ์สดยังไม่ใช่คนส่วนใหญ่ในตอนนี้

ลูกค้าจำนวนมากบอกว่า พวกเขาซื้อแทนเพื่อนหรือคนในครอบครัว นั่นแสดงว่าช่องทางการขายของโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ยังคงแคบเกินไป ยังไม่ครอบคลุมกลุ่มคนได้มากพอ

เพื่อแก้ปัญหานี้ ในช่วงที่ผ่านมาเหอเซี่ยวข่ายจึงวิ่งเข้าหาซูเปอร์มาร์เก็ตตลอดเวลา

โดยหวังว่าจะสามารถกระจายสินค้าไปสู่ออฟไลน์ได้ ด้วยรูปแบบการส่งตรงจากโรงงานเข้าสู่ซูเปอร์มาร์เก็ต

ทว่าเมื่อดูจากสีหน้าของเหอเซี่ยวข่ายแล้วก็เดาได้ไม่ยากเลยว่า ผลลัพธ์จากการวิ่งเต้นตลอดช่วงที่ผ่านมา ดูท่าจะไม่ค่อยสู้ดีนัก

"อย่าพูดถึงเลยพ่อ แม่งเห็นแก่เงินกันหมด พูดแล้วผมโมโหชะมัด"

ต้องยอมรับว่าตอนที่เหอเซี่ยวข่ายเป็นตัวแทนของโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ไปติดต่อซูเปอร์มาร์เก็ตเหล่านั้น ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของอีกฝ่ายต่างก็ต้อนรับขับสู้ด้วยความสุภาพและเกรงใจอย่างยิ่ง

เพราะความจริงที่ว่าสินค้าของโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ได้รับความนิยมนั้นเป็นเรื่องจริง ไลฟ์สดขายของทีไรก็ขายหมดเกลี้ยงทุกรอบ

ลูกค้าระดับคุณภาพแบบนี้ ซูเปอร์มาร์เก็ตย่อมต้องต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว

แต่พอเริ่มคุยรายละเอียด สีหน้าของเหอเซี่ยวข่ายก็เปลี่ยนไปทันที

ยกตัวอย่างห้างค้าปลีกที่ใหญ่ที่สุดอย่างวอลมาร์ต พวกเขามีความมั่นใจสูง มีเบื้องหลังแข็งแกร่ง และใช้โมเดลการจัดซื้อเองสไตล์คนกระเป๋าหนัก

พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ ซื้อสินค้าจากโรงงานโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ของคุณไปก่อน จากนั้นพวกเขาก็ค่อยไปตั้งราคาขายเอาเอง

เรื่องนี้จึงนำไปสู่ปัญหาข้อหนึ่ง นั่นคือปัญหาส่วนต่างราคาระหว่างออฟไลน์กับออนไลน์

ถ้าวอลมาร์ตขายแพงกว่าออนไลน์ ผู้บริโภคย่อมไม่ไปซื้อที่วอลมาร์ตแน่นอน

ดังนั้น ราคาที่วอลมาร์ตตั้งจึงต้องต่ำกว่าออนไลน์ หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องเท่ากัน

ในสถานการณ์เช่นนี้ แต่วอลมาร์ตยังอยากได้กำไร แล้วจะต้องทำอย่างไรล่ะ

แน่นอนว่าก็ต้องกดราคารับซื้อจากโหย่วอี้เคมีภัณฑ์อย่างบ้าคลั่งตอนสั่งซื้อนั่นเอง

ปัญหาก็ตามมาอีก เพราะโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ที่เข้าร่วมมาตรฐานต้าหมี่มีอัตรากำไรต่ำอยู่แล้ว พอโดนมีดเล่มโตของวอลมาร์ตฟันฉึบลงมาแบบนี้

สรุปก็คือกลายเป็นการทำงานรับใช้ให้วอลมาร์ตฟรีๆ ชัดๆ

เอาเถอะ ในเมื่อทางเลือกซูเปอร์มาร์เก็ตแบบจัดซื้อเองไปไม่รอด งั้นเลือกแบบฝากขายก็น่าจะได้ใช่ไหม

สิ่งที่เรียกว่าแบบบริหารจัดการเอง ความจริงแล้วก็คือการฝากขายนั่นเอง

ตัวอย่างเช่น ครีมทามือขวดละห้าหยวนของโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ บวกค่าขนส่งแล้วเสนอราคาให้ซูเปอร์มาร์เก็ตไปที่ห้าหยวนสองเหมา จากนั้นก็ส่งของไปให้ซูเปอร์มาร์เก็ต ซูเปอร์มาร์เก็ตจะนำไปขายตามสถานการณ์ของตัวเอง เพื่อให้ได้กำไร ซูเปอร์มาร์เก็ตอาจจะตั้งขายที่หกหยวน หรืออาจจะแปดหยวน แน่นอนว่ายิ่งขายแพงเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ไม่ว่าจะขายได้ราคาเท่าไหร่ ก็จะมาเคลียร์บัญชีกับโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ที่ราคาห้าหยวนสองเหมาเท่านั้น

กะจะฟันกำไรจากลูกค้ากลุ่มที่ไม่ชอบเช็กเปรียบเทียบราคา เห็นแค่โลโก้มาตรฐานต้าหมี่ก็หยิบใส่รถเข็นแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง

พอเหอเซี่ยวข่ายได้ยินโมเดลนี้เข้า ก็โมโหจนแทบคลั่ง

นี่มันไม่ใช่การทุบป้ายชื่อมาตรฐานต้าหมี่ทิ้งหรอกหรือ

ถ้าเขาเหอเซี่ยวข่ายกล้าทำแบบนี้ เป็นตัวตั้งตัวตีสร้างความปั่นป่วนเรื่องราคาสินค้า และทำลายภาพลักษณ์ของมาตรฐานต้าหมี่ คาดว่าคนในวงการเดียวกันคงรุมถ่มน้ำลายจนเขาจมน้ำลายตายแน่ๆ

ผลปรากฏว่าพอเดินสายไปรอบหนึ่ง ซูเปอร์มาร์เก็ตแบบจัดซื้อเองก็ไม่ได้เรื่อง ซูเปอร์มาร์เก็ตแบบฝากขายก็ใช้ไม่ได้

ถือว่าเหนื่อยฟรีไปเปล่าๆ

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ เหอเซี่ยวข่ายก็วางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง

"ผมตาสว่างแล้วพ่อ เส้นทางซูเปอร์มาร์เก็ตออฟไลน์เนี่ย หวังพึ่งคนอื่นไม่ได้เลยสักคน"

เมื่อได้ยินเสียงบ่นของลูกชาย เหอฉงโจวกลับไม่ได้รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจอะไร

สำหรับเหอฉงโจวแล้ว โรงงานโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ในทุกวันนี้ก็ทำให้เขานอนหลับฝันหวานจนยิ้มออกแล้ว ไม่ได้หวังจะทะเยอทะยานไปไกลกว่านี้ ขอเพียงแค่มั่นคงปลอดภัยก็พอแล้ว

ในเมื่อเส้นทางซูเปอร์มาร์เก็ตไปไม่รอด ก็ไม่ต้องไปเดินมันก็สิ้นเรื่อง

แค่ขายของผ่านไลฟ์สดก็เหลือกินเหลือใช้แล้ว

"ฟังจากน้ำเสียงแกแล้ว ยังคิดจะไปหวังพึ่งใครอีกล่ะ"

เหอเซี่ยวข่ายขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ใบหน้าฉายแววกระตือรือร้นอยากลองดี

"ก็ประธานซูไงพ่อ ประธานซูเขาชูจุดขายเรื่องฟังคำแนะนำไม่ใช่เหรอครับ"

"พ่อว่าถ้าผมไปเกลี้ยกล่อมให้เขาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตจะเป็นไง"

"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เขายอมทำ แค่เขาปักหลักชูธงขึ้นมา โรงงานเคมีภัณฑ์หลายพันแห่งของพวกเราต้องพร้อมใจกันตอบรับไปช่วยหนุนหลังแน่นอน"

เมื่อเห็นเหอเซี่ยวข่ายยิ่งพูดยิ่งได้ใจ เหอฉงโจวก็คร้านจะดับความมั่นใจของลูกชาย

คุณประธานซูเขาแค่ฟังคำแนะนำ ไม่ได้โง่เสียหน่อย

ยังจะไปเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต คิดว่าวอลมาร์ตไม่มีตัวตนอยู่หรือไง

"เอาเถอะ แกอยากไปเกลี้ยกล่อมก็ไป ถ้าแกกล่อมเขาได้จริง ต่อไปเวลากินข้าวที่บ้านให้แกเริ่มลงมือก่อนเลย"

"จริงเหรอครับ"

"เจ้าเด็กนี่ จะเหิมเกริมเกินไปแล้วนะ ให้คิดเล่น ๆ แกดันกล้าคิดจริงจังขึ้นมาซะงั้น"