ตอนที่ 80 นายยังมีไพ่ตายอยู่อีกเหรอ

สถานการณ์ของรถเมล์สาย 501 ไม่ใช่กรณีพิเศษเพียงสายเดียว

รถเมล์ทั้งสี่สายที่มุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ แน่นขนัดจนแทบระเบิดทุกสายในวันนี้

ทุกครั้งที่ถึงป้าย คนขับมองดูเหล่าคุณลุงคุณป้าที่เบียดเสียดกันขึ้นมาเป็นฝูงจนปวดหัวตึบ ทำได้เพียงแหกปากตะโกนลั่น

"คนตรงกลางขยับเข้าไปข้างในอีกหน่อยสิครับ..."

"ขึ้นไม่ได้แล้วจริงๆ อย่าเบียดกันเลย รอคันถัดไปเถอะครับ"

"โอ้โห คุณพระคุณเจ้าช่วย ป้าครับอย่าเพิ่งรีบ ค่อยๆ ก้าวสิครับ"

ตัวคนขับเองยังคิดไม่ถึงเลยว่า ตอนปรับเปลี่ยนเส้นทาง ตนเองอุตส่าห์เลือกสายนี้โดยเฉพาะ

เดิมทีนึกว่าจะเป็นสายกินลมชมวิว ชิลๆ สบายๆ

แต่ผลลัพธ์ตอนนี้ พอหันไปดูมันจะไปใช่สายชิลที่ไหนกัน น่ากลัวกว่าสายประจำช่วงชั่วโมงเร่งด่วนตอนไปทำงานเสียอีก

ระหว่างขับรถ คนขับยังอดสงสัยไม่ได้ จึงเอ่ยปากถามคุณป้าคนหนึ่ง

"ป้าครับ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเหรอครับ"

คุณป้าจับราวยึดแน่น พลางหอบหายใจพูดว่า

"ไปซื้อกับข้าวไงล่ะ"

"ซื้อกับข้าวเหรอครับ ปกติพวกป้าไม่ได้ไปซื้อที่ตลาดสดกันหรอกเหรอ ทำไมถึงไปซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กันล่ะ ผมได้ยินมาว่าผักของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ราคาไม่ถูกเลยนะ"

คุณป้าโยกตัวไปตามแรงสั่นสะเทือนของตัวรถ

"เหอะ ของเขาไม่ได้เรียกว่าแพงสักหน่อย เขาเรียกว่าคุ้มค่าสมราคาต่างหาก"

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ น้ำผลไม้ที่ฉันซื้อให้หลานจากซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เมื่อวานซืน วันนั้นดื่มไม่หมดเลยแช่ตู้เย็นไว้ พอวันรุ่งขึ้นเธอทายสิว่าเป็นยังไง"

"เป็นยังไงเหรอครับ"

"รสชาติเปลี่ยน บูดไปเลย"

"หา?"

"เธอลองคิดดูสิ ลองคิดดูให้ดีๆ..."

วางไว้แค่วันเดียวก็เสียแล้ว ไม่ใช่เพราะคุณภาพแย่หรอกเหรอ?

ทว่าหลังจากคนขับฉุกคิดอยู่สองสามวินาที ก็พลันเข้าใจได้ทันที

แม่มันเถอะ นั่นไม่ใช่รสชาติเปลี่ยนเพราะห่วย แต่เป็นเพราะน้ำผลไม้ของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไม่ได้ใส่วัตถุกันเสียต่างหาก

หากจะบอกว่าคำพูดของคุณป้าคนเดียวเชื่อถือไม่ได้ แล้วคุณลุงคุณป้าที่แน่นเอี๊ยดเต็มคันรถนี้ล่ะ ยังจะเชื่อไม่ได้อีกเหรอ?

มันเป็นหลักการง่ายๆ ถ้าสมมติว่าคุณไม่รู้ว่าจะไปซื้อกับข้าวที่ไหน ก็แค่ดูว่าปกติเหล่าคุณลุงคุณป้าในหมู่บ้านไปซื้อที่ไหน คุณก็ตามพวกเขาไปก็พอแล้ว

สำหรับคนชรากลุ่มนี้ที่เกษียณแล้วและมีเวลาว่าง ขอแค่คุ้มค่าสมราคา ต่อให้ต้องข้ามเมืองทั้งเมืองไปซื้อกับข้าว ก็แค่ตื่นเช้าขึ้นสักครึ่งชั่วโมงเท่านั้นเอง

เมื่อเห็นภาพความคึกคักระดับนี้ หากไม่ใช่เพราะคนขับต้องขับรถและโทรศัพท์ไม่ได้ละก็ เขาคงโทรบอกให้คนในบ้านไปซื้อกับข้าวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แล้วเหมือนกัน

...

ในเวลาเดียวกัน ณ บริษัทรถเมล์เมืองอี๋เฉิง

ผู้รับผิดชอบที่เพิ่งผ่านพ้นเทศกาลวันแรงงานและมาทำงานวันแรก เวลานี้กำลังนั่งปรับอารมณ์และพักฟื้นความเหนื่อยล้าอยู่ในห้องทำงานของตน

ช่วยไม่ได้ ช่วงวันหยุดเที่ยวเล่นกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง วันแรกที่กลับมาทำงานปรับตัวไม่ทันจึงเป็นเรื่องธรรมดา

ขณะที่ผู้รับผิดชอบยังเข้าสู่โหมดการทำงานไม่ได้เสียที ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น ผู้รับผิดชอบที่รับสายได้ไม่ถึงห้าวินาที ก็เข้าสู่โหมดการทำงานได้ทันทีทันใด

"อะไรนะ? คุณแน่ใจเหรอ?"

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ห้องทำงานของต่งซานจิน จากสีหน้าของต่งซานจิน ดูออกได้ไม่ยากเลยว่าช่วงสองสามวันมานี้เขาแบกรับความกดดันไว้อย่างมหาศาล

โครงการซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ที่เขาเป็นผู้นำในการผลักดันและสนับสนุน เดิมทีตั้งแต่เริ่มแรกก็มีคนตั้งข้อสงสัยและสงวนท่าทีไว้แล้ว

พวกเขาคิดว่าในเมื่อมีวอลมาร์ตอยู่ การไปสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของซูไป๋ก็เป็นเพียงการลงแรงที่สูญเปล่า

ทว่าเพราะคำพูดของซูไป๋ที่บอกว่ามั่นใจถึงเจ็ดส่วน ประกอบกับการวาดฝันอันยิ่งใหญ่เรื่องติดอันดับท็อป 500 ของโลกที่ซูไป๋ป้อนให้ ต่งซานจินจึงตัดสินใจเทหมดหน้าตัก

ในฐานะพ่อบ้านใหญ่แห่งเมืองอี๋เฉิง เขาฝ่าฟันเสียงคัดค้านของทุกคนเพื่อผลักดันให้โครงการซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เดินหน้าเปิดตัวให้ได้

เดิมทีต่งซานจินยังคงรอคอยว่า หลังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เปิดให้บริการจะสามารถสร้างชื่อเสียงเปรี้ยงปร้างได้ในชั่วข้ามคืน

ทว่าผลลัพธ์คือ เจ้าเด็กซูไป๋นั่นกลับหยอดคำพูดใส่เขาว่า ให้กระสุนแล่นไปอีกสักพักก่อน

กระสุนจะต้องแล่นไปอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ แต่ต่งซานจินรู้ดีว่า ตอนนี้เริ่มมีคนแสดงความไม่พอใจในตัวเขาแล้ว

บอกว่าเขา ต่งซานจิน เพื่อที่จะสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของซูไป๋ ถึงกับใช้เผด็จการรวบอำนาจตัดสินใจคนเดียวในหน่วยงานรัฐของเมืองอี๋เฉิง ทำตัวเป็นผู้นำจอมบงการ ไม่ยอมรับฟังข้อเสนอแนะของสหายร่วมงาน เป็นพฤติกรรมตัดสินใจแบบตามอำเภอใจโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง

ตอนนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กลับเงียบเหงาไม่หวือหวา การสนับสนุนและเงินลงทุนที่เมืองอี๋เฉิงทุ่มเทลงไป ล้วนกลายเป็นตักน้ำใส่ตะกร้า รังแต่จะคว้าน้ำเหลว

เขา ต่งซานจิน ต้องเป็นผู้รับผิดชอบหลักในเรื่องนี้

ต๊อกๆ...

ต่งซานจินควงปากกาเซ็นเอกสาร พลางเคาะลงบนโต๊ะทำงานไม่หยุด

"เจ้าเด็กคนนี้ กำลังเล่นตุกติกอะไรอยู่กันแน่เนี่ย..."

ขณะที่ต่งซานจินกำลังกังวลกับสถานการณ์ของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อยู่นั้น เสี่ยวจางผู้เป็นเลขาก็เคาะประตูแล้วรีบร้อนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

"หัวหน้าครับ เพิ่งได้ข่าวมาจากบริษัทรถเมล์ครับ"

"เมื่อเช้านี้ รถเมล์ทั้งสี่สายที่เพิ่งเปิดเพิ่มเพื่อวิ่งไปซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ คนแน่นเอี๊ยดทุกสายเลยครับ"

"ทางนั้นเพิ่มเที่ยวรถฉุกเฉินแล้วครับ จากเดิมครึ่งชั่วโมงคัน ปรับเป็นสิบห้านาทีคันแล้วครับ"

"ผมลองถามบริษัทแท็กซี่อีกหลายแห่ง ทางฝั่งนั้นก็สถานการณ์เดียวกันเลยครับ เส้นทางไปซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กลายเป็นเส้นทางยอดฮิตไปแล้ว"

"คนขับแท็กซี่จำนวนมากไปจอดรอรับผู้โดยสารอยู่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กันเพียบเลยครับ"

"บริษัทแท็กซี่เจ้าต่าง ๆ กำลังติดต่อฝ่ายปฏิบัติการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ขอให้ช่วยจัดสรรพื้นที่แยกออกมาต่างหาก เพื่อเป็นจุดรับส่งผู้โดยสารสำหรับแท็กซี่โดยเฉพาะด้วยครับ..."

เมื่อได้ฟังเสี่ยวจางผู้เป็นเลขารายงานอย่างตื่นเต้น ต่งซานจินกลับมีสีหน้าราบเรียบนิ่งสงบดุจขุนเขา ถึงขั้นยกถ้วยชาขึ้นมาจิบเบา ๆ หนึ่งอึก

"เอาละ รู้แล้ว"

"อย่าทำตัวลุกลี้ลุกลนทั้งวันนักสิ ใช้ได้ที่ไหนกัน"

"บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าเจอเรื่องอะไรต้องใจเย็น ๆ อย่าแสดงอารมณ์ดีใจหรือเสียใจออกทางสีหน้า"

จนกระทั่งเห็นเสี่ยวจางเดินออกไปแล้วปิดประตูห้องทำงานอย่างแผ่วเบา ต่งซานจินก็เอียงหูฟัง ยืนยันว่าเสี่ยวจางเดินไปไกลแล้ว ถึงได้ดีดตัวผึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

เขากำหมัดทั้งสองข้างแล้วชกลมรัว ๆ ไปในอากาศ

"สวยงาม ทำได้สวยจริง ๆ!"

"ว่าฉันเผด็จการนักใช่ไหม ว่าฉันใช้อำนาจบาตรใหญ่เป็นเจ้าเรือนนักใช่ไหม"

"ได้ยินหรือยัง รถเมล์คนแน่นจนแทบจะระเบิดแล้ว!"

"พวกแกคอยดูเถอะ รอให้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ติดอันดับห้าร้อยบริษัทยักษ์ใหญ่ของโลกก่อนเถอะ ตอนจัดงานฉลองชัย กูจะไม่แจ้งพวกแกแม้แต่คนเดียว!"

หลังจากออกท่าทางดีอกดีใจจนสาแก่ใจแล้ว ต่งซานจินถึงได้กลับมานั่งลงข้างโต๊ะทำงานอีกครั้ง แล้วกดโทรศัพท์หาซูไป๋อีกรอบ

"ไอ้หนุ่ม แกนี่ใช้ได้เลยนะ"

ซูไป๋ที่อยู่อีกฟากของสายติดธุระเมื่อช่วงเช้า เพิ่งจะมาถึงบริษัท พอรับสายของต่งซานจินจึงทำหน้างงงวยเป็นไก่ตาแตก

"ใช้ได้? ใช้ได้เรื่องอะไรอีกล่ะครับ"

เมื่อฟังต่งซานจินอธิบาย ซูไป๋ถึงได้รู้เรื่องที่รถเมล์สายต่าง ๆ ถูกคนเบียดเสียดจนแน่นขนัดเมื่อเช้านี้

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ซูไป๋กลับมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าต่างจากต่งซานจินตรงที่ซูไป๋ไม่ได้แกล้งเก๊กแต่อย่างใด

เรื่องพรรค์นี้ เขาคาดการณ์เอาไว้นานแล้ว

ห่วงโซ่อุปทานของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่มีเฝิงจวินเป็นผู้รับผิดชอบก็จริง แต่เฉพาะในส่วนของอาหารการกินนั้น ซูไป๋กลับเป็นคนลงมาคุมด้วยตัวเอง

ถึงขั้นก่อตั้งแผนกจัดซื้ออาหารของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ขึ้นมาเป็นพิเศษ

ยกตัวอย่างเนื้อหมูที่เรียบง่ายที่สุด แผนกจัดซื้ออาหารได้เซ็นสัญญาการสั่งซื้อร่วมกับเกษตรกรจำนวนมาก

ทุกครั้งที่ซื้อหมูบ้านหนึ่งตัว จะขายลูกหมูให้เกษตรกรในราคาถูกหนึ่งตัว พร้อมทั้งสัญญาว่าเมื่อเลี้ยงหมูจนโตเต็มวัย จะรับซื้อคืนจากมือเกษตรกรในราคาสูงตามกลไกตลาด

เกษตรกรเองก็เต็มใจจะขายผักในมือให้แก่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ เพราะซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ให้ราคาสูงพอ

ปัจจุบันในทุก ๆ วันจะมีรถบรรทุกของแผนกจัดซื้ออาหารมากกว่าสิบคัน วิ่งไปตามถนนในหมู่บ้านต่าง ๆ ของเมืองอี๋เฉิง ราวกับรถเมล์ที่พอถึงแต่ละจุด ก็จะมีเกษตรกรเตรียมผักไว้ล่วงหน้าและมายืนรออยู่ริมถนน

สำหรับเกษตรกรแล้ว ผักและเป็ดไก่ที่กินไม่หมด นอกจากจะขายได้ราคาสูง ยังไม่ต้องถ่อไปขายเองถึงตลาดในเมืองอีก มีแต่ได้กับได้ชัด ๆ

แม้ว่าวิธีนี้จะทำให้ต้นทุนราคาสูงขึ้นมาบ้าง แต่สำหรับชาวหลงกั๋วจำนวนมากแล้ว

พวกเขาสามารถใส่เสื้อผ้าซอมซ่อหรือใช้ของแย่ ๆ ได้ แต่กับเรื่องของกิน ขอแค่คุณภาพดีจริง พวกเขาไม่มีทางงกเงินไม่กี่บาทนั้นอย่างแน่นอน

ดังนั้น ภาพเหตุการณ์ที่เหล่าคุณลุงคุณป้าพากันเบียดเสียดจนรถเมล์แทบแตกนั้น ซูไป๋จึงมองเห็นภาพล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

"แต่นี่ไม่ใช่กระสุนนัดที่ผมพูดถึงหรอกนะครับ"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงตื่นเต้นของต่งซานจิน ซูไป๋ก็เอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา

นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น เขายังไม่ได้เริ่มออกแรงจริง ๆ เลยด้วยซ้ำ

"แกยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีกเหรอ"

ต่งซานจินที่ถือสายอยู่ยิ่งตื่นเต้นหนักกว่าเดิม รถเมล์คนแน่นเอี๊ยดขนาดนี้แล้วยังไม่จบอีก ซูไป๋หมอนี่ซ่อนไม้เด็ดไว้ลึกจริง ๆ

"ไม่ใช่ยังมีครับ แต่ผมยังไม่ได้ออกไพ่สักใบเลยต่างหาก!"

บอกไว้แล้วว่าจะรอให้คู่แข่งส่งลูกแอสซิสต์มาให้ นึกว่าซูไป๋ล้อเล่นหรือไงกัน