ตอนที่ 79 ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แห่งนี้...ก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกันสินะ

วันที่ 3 พฤษภาคม

จูเผิงเฟยกำลังพักผ่อนช่วงวันหยุดอยู่ที่มัลดีฟส์ เขานอนอาบแดดอย่างสบายอารมณ์อยู่บนผืนทรายใต้ท้องฟ้าครามและน้ำทะเลใสกระจ่าง

ผ่านไปไม่นาน เสียงโทรศัพท์ของจูเผิงเฟยก็ดังขึ้น เขายกมือขึ้นรับสาย

"สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง"

ไม่กี่นาทีต่อมา จูเผิงเฟยวางสายแล้วหยิบน้ำผลไม้ขึ้นมาจิบพลางทอดสายตามองผืนทะเลไกลลิบผ่านแว่นกันแดด

"ประมาณเจ็ดล้านเหรอ ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แห่งนี้...ก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกันสินะ"

แม้วอลมาร์ตจะไม่ถึงขั้นต้องไปเพ่งเล็งซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ที่เพิ่งเปิดใหม่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจูเผิงเฟยจะไม่สนใจเรื่องนี้

ในทางกลับกัน ในวันเปิดตัวซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ เขายังส่งผู้จัดการประจำภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้คนหนึ่งไปสืบข่าวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ด้วยซ้ำ

อีกฝ่ายปักหลักสังเกตการณ์อยู่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ทั้งวัน และได้ข้อสรุปออกมาว่า

ยอดขายในวันเปิดตัวของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อยู่ที่ราวๆ เจ็ดล้าน แม้ตัวเลขจะไม่เป๊ะ แต่ก็ไม่น่าจะคลาดเคลื่อนไปมาก

ภายใต้ผลบวกซ้อนกันสองชั้นจากทั้งวันเปิดร้านและช่วงวันหยุดยาว ทำยอดขายได้แค่ราวๆ เจ็ดล้านเองเหรอ

พูดอีกอย่างก็คือ ยอดขายเฉลี่ยต่อวันในเวลาปกติอาจไม่ถึงสามล้านด้วยซ้ำ

ตัวเลขนี้สำหรับซูเปอร์มาร์เก็ตในเมืองระดับสามแล้วถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

ทว่าขนาดของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กลับใหญ่โตมโหฬาร เกรงว่าพ้นช่วงนโยบายสนับสนุนลดสองเว้นสามไปแล้ว รายได้เท่านี้คงยากแม้แต่จะประคองค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานประจำวัน

"เฮ้อ..."

พอนึกถึงตรงนี้ จูเผิงเฟยก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ดูเหมือนว่าพอได้ยินข่าวว่าผลงานของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไม่ค่อยดี เขากลับรู้สึกผิดหวังเสียเอง

ต่างจากเจี่ยงลี่ลี่ที่เป็นคนหลงกั๋วแต่คอยหลอกลวงคนหลงกั๋วด้วยกัน ผู้บริหารระดับสูงของวอลมาร์ตอย่างจูเผิงเฟยกลับให้ความรู้สึกเหมือนตัวอยู่ค่ายโจโฉแต่ใจอยู่ฝ่ายเล่าปี่

พูดตามตรง ทุกปีที่เห็นวอลมาร์ตกอบโกยเงินมหาศาลไปจากหลงกั๋ว จูเผิงเฟยเองก็รู้สึกไม่สบายใจ

โลกใบนี้มีขนาดแค่นี้ เค้กทรัพยากรก็มีอยู่เท่านี้ ประเทศอินทรีได้เงินเพิ่มไปหนึ่งเหรียญ หลงกั๋วของเราก็เสียรายได้ไปหนึ่งเหรียญ

ช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนก็ค่อยๆ ถูกถ่างกว้างออกไปแบบนี้นี่เอง

ดังนั้น ในช่วงที่ดำรงตำแหน่งซีอีโอของวอลมาร์ตภูมิภาคเกรตเตอร์หลงกั๋ว จูเผิงเฟยจึงเฝ้ารอที่จะได้เห็นการผงาดขึ้นมาของธุรกิจค้าปลีกหลงกั๋วมาโดยตลอด

เขาก็หวังเช่นกันว่าสักวันหนึ่ง ธุรกิจค้าปลีกของหลงกั๋วจะไม่ใช่วอลมาร์ตเป็นผู้ผูกขาดกำหนดทิศทางอยู่ฝ่ายเดียว

แต่ช่างน่าเสียดาย หลายปีผ่านไป หากใช้คำพูดของจูเผิงเฟยก็คือ

ไม่มีใครเอาถ่านสักราย

ตอนนี้อุตส่าห์มีซูไป๋ผู้มีมโนธรรมและชอบฟังคำแนะนำโผล่มา ดูแล้วมีฝีมือไม่เบา ทำซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ออกมาได้เป็นรูปเป็นร่างจนกระตุ้นความสนใจของจูเผิงเฟยขึ้นมาได้

แต่ผลลัพธ์ล่ะ ตอนนี้ดูท่าคงดีใจเก้อไปเอง

ตามการคาดการณ์ของจูเผิงเฟย อย่างมากสุดสองปี อย่างน้อยสุดแค่หนึ่งปี ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของซูไป๋ก็ต้องปิดกิจการและถอนตัวออกไป

...

ในขณะเดียวกัน บนแพลตฟอร์มออนไลน์ต่างๆ ช่วงสองวันนี้เต็มไปด้วยเทรนด์ค้นหายอดนิยมเกี่ยวกับการท่องเที่ยวในวันหยุด ข่าวเรื่องการเปิดตัวของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่มีเพียงน้อยนิดแทบนับนิ้วได้

ข้อแรกคือครั้งนี้ซูไป๋ทำตัวผิดปกติไปจากเดิม เขาไม่ได้ใช้ชื่อเสียงอิทธิพลของตัวเองช่วยโปรโมตซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่บนโลกอินเทอร์เน็ตเลย

ข้อสองคือเหมือนกับที่พวกผู้เชี่ยวชาญวิเคราะห์ไว้ตอนที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมครั้งก่อน

การที่ซูไป๋รุกเข้าสู่อุตสาหกรรมค้าปลีกในครั้งนี้ไร้ซึ่งความชอบธรรมและไร้แรงสนับสนุนจากมหาชน

เมื่อไร้แรงสนับสนุนจากมหาชน ย่อมไม่มีใครอยากมาใส่ใจ

พูดง่ายๆ ก็แค่ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง แถมยังเปิดที่เมืองอี๋เฉิง นอกจากชาวบ้านในท้องถิ่นเมืองอี๋เฉิงแล้ว มันจะไปเกี่ยวอะไรกับชาวเน็ตวงกว้างเล่า

ดังนั้น...สรุปก็คือ

การเปิดตัวของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ถือว่าเงียบเหงา ไร้กระแสตอบรับ และไม่มีใครเหลียวแล

เหมือนอย่างที่จูเผิงเฟยว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แห่งนี้ก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกัน

...

ทว่าจูเผิงเฟยผู้เฉลียวฉลาดกลับมองข้ามเรื่องหนึ่งไป เขาได้ส่งผู้จัดการระดับภูมิภาคคนหนึ่งไปสืบข่าวซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ และพอล่วงรู้สถานการณ์คร่าวๆ แล้ว ก็สั่งถอนตัวผู้จัดการระดับภูมิภาคคนนั้นกลับทันที

ตามการคาดการณ์ของจูเผิงเฟย เมื่อพ้นวันหยุด 1 พฤษภาคมไป ยอดขายของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะต้องดิ่งฮวบลงอย่างหนัก ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

อย่าว่าแต่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เลย ซูเปอร์มาร์เก็ตและห้างสรรพสินค้าทุกแห่งล้วนเป็นเช่นนี้ทั้งนั้น

นอกจากวันเปิดร้าน วันหยุดสุดสัปดาห์ วันหยุดยาว หรือช่วงจัดกิจกรรมโปรโมชันลดราคาครั้งใหญ่แล้ว ธุรกิจในวันธรรมดาก็ล้วนเงียบๆ ธรรมดาทั้งสิ้น

แต่จูเผิงเฟยกลับคิดไม่ถึงว่า กฎเหล็กแห่งวงการค้าปลีกข้อนี้ จะใช้กับซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

วันที่ 6 พฤษภาคม วันอังคาร

วันทำงานวันแรกหลังสิ้นสุดช่วงวันหยุดยาว 1 พฤษภาคม

แม่ของเหอลี่ผิงตื่นนอนแต่เช้าตรู่ พอกินข้าวเช้าเสร็จ ก็ลากรถเข็นจ่ายตลาดคันเล็กของตนเองออกจากบ้าน

พอออกจากลิฟต์มาถึงหน้าประตูใหญ่ของหมู่บ้าน ก็เจอกลุ่มเพื่อนสนิทวัยเดียวกันหลายคน

"เร็วเข้า ไปสายเดี๋ยวก็หมดอีกหรอก"

นับตั้งแต่คราวก่อนที่แม่เหอได้ซดน้ำแกงไก่บ้านของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ วันถัดมาเธอก็ให้ลูกชายพาไปอีกรอบทันที

คราวนี้แม่เหอไม่บ่นว่าแพงอีกต่อไป กวาดซื้อวัตถุดิบทุกอย่างที่ต้องใช้มาจนครบหมด

ไม่ซื้อก็ไม่รู้ แต่พอซื้อมาถึงได้ตกใจ

วัตถุดิบของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่พวกนี้ แม้จะแพงกว่าในตลาดสด ทว่าของเขาก็มีเหตุผลที่สมควรแพงจริงๆ

อย่างมะเขือเทศธรรมดาๆ ลูกหนึ่ง มะเขือเทศในตลาดมีแค่หน้าตาเหมือนมะเขือเทศ แต่ดมดูแล้วกลับไม่มีกลิ่นมะเขือเทศเลยสักนิด

พอกินเข้าไปคำเดียวก็รู้เลยว่าปลูกมาจากโรงเรือน มะเขือเทศพวกนี้มักจะขนส่งมาจากต่างถิ่น

เพื่อรับประกันความสดระหว่างการขนส่งและการเก็บรักษา ตอนเก็บเกี่ยวจึงต้องเด็ดออกจากขั้วทั้งที่ยังไม่สุกเต็มที่ จากนั้นก็ผ่านกรรมวิธีทางเคมีทำให้ผิวภายนอกดูสุกงอม ทว่าเนื้อข้างในกลับยังดิบและฝาดอยู่

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมมะเขือเทศส่วนใหญ่ที่ซื้อตามท้องตลาด ถึงได้จับแล้วแข็งเป๊กขนาดนั้น

แต่มะเขือเทศของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง พอเอามาจ่อที่ปลายจมูกก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้นของมะเขือเทศ รสสัมผัสก็นุ่มละมุนและชุ่มฉ่ำ

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ผักและผลไม้ที่ซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เน่าเสียเร็วเป็นพิเศษ

คนหนุ่มสาวจำนวนมากอาจจะคิดว่า เน่าเสียเร็วก็ยิ่งพิสูจน์ว่าคุณภาพไม่ดีน่ะสิ

แต่คนเฒ่าคนแก่ที่มีประสบการณ์โชกโชนต่างรู้ดีว่า สมัยก่อนตอนที่ยังไม่มีสารเคมีมาช่วยถนอมอาหาร ผักและผลไม้ก็เน่าเสียเร็วแบบนี้จริงๆ

ผลไม้ในยุคนี้หลายชนิด ซื้อกลับบ้านเอาแช่ตู้เย็นไว้ครึ่งเดือน ตอนใส่เข้าไปเป็นแบบไหน เอาออกมาก็ยังเป็นแบบนั้น

หลายคนยังนึกไปว่าตู้เย็นรักษาความสดได้ดีเสียอีก

ในความเป็นจริงน่ะหรือ หึๆ

คนที่ทำธุรกิจอาหารสดต่างรู้ดีว่า อาหารสดถ้าเน่าเสียก็ไร้ราคาแล้ว ดังนั้นเพื่อรักษาความสดของพวกมันเอาไว้ให้นานที่สุด สารพัดวิธีจึงถูกงัดออกมาใช้

ความแตกต่างมีเพียงแค่อยากใช้หรือไม่ และใช้น้อยหรือใช้มากเท่านั้นเอง

และในขณะที่แม่เหอกับกลุ่มเพื่อนสนิทรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังยืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์นั้น

รถเมล์สาย 501 คันหนึ่งก็เพิ่งแล่นออกจากอู่รถเมล์

คนขับวัยกลางคนที่เพิ่งเปลี่ยนกะมาหมาดๆ ควงพวงมาลัยไปพลาง หาวหวอดไปพลาง

ตลอดช่วงวันหยุด 1 พฤษภาคมที่ผ่านมา พนักงานทั้งบริษัทรถเมล์ต่างเข้าเวรกันทุกคน จนทำเอาทุกคนเหนื่อยสายตัวแทบขาด

อุตส่าห์อดทนรอจนผ่านพ้นช่วงวันหยุดไปได้ ในที่สุดก็จะได้พักหายใจหายคอบ้างเสียที

รถเมล์สาย 501 ของเขาเที่ยวนี้ เป็นสายที่บริษัทรถเมล์เพิ่งปรับเปลี่ยนเส้นทางใหม่ หลังจากแล่นผ่านครึ่งค่อนเมืองแล้ว ปลายทางก็คือสนามบินหนานเฉียวเดิม ซึ่งก็คือซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ในปัจจุบัน

ได้ยินข่าววงในแว่วมาว่า ทางการเมืองอี๋เฉิงจงใจปรับเปลี่ยนเส้นทางเพื่อสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่โดยเฉพาะ

เส้นทางรถเมล์แบบนี้มีมากถึงสี่สายเต็มๆ

หากพูดให้ดูดีหน่อย นี่เรียกว่าสนับสนุนการพัฒนาของวิสาหกิจท้องถิ่น แต่ถ้าพูดให้ไม่เข้าหู ก็หนีไม่พ้นข้อครหาว่ามีผลประโยชน์ทับซ้อนกัน

ไม่รู้ว่าต่งซานจินคิดอะไรอยู่ ถึงได้ออกหน้าสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อย่างเอิกเกริกขนาดนี้

เขาไม่กังวลบ้างเลยหรือไงว่า หากซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เจ๊งขึ้นมา ตนเองก็จะพลอยโดนหางเลขไปด้วย?

สำหรับพนักงานบริษัทรถเมล์คนหนึ่ง คนขับวัยกลางคนย่อมไม่มีปัญญาไปยุ่งเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แค่ก้มหน้าก้มตาขับรถไปตามปกติก็พอ

ทว่าในขณะที่เขาคิดว่าวันนี้ตนเองคงจะทำงานสบายๆ อยู่นั้น

พอรถเมล์สาย 501 ที่เขาขับแล่นเข้าสู่ป้ายแรก และเพิ่งจะเปิดประตูรถ ก็มีลุงๆ ป้าๆ กลุ่มใหญ่กรูแย่งกันขึ้นมาบนรถ

เมื่อมองดูรถเข็นจ่ายตลาดในมือของทุกคน คนขับวัยกลางคนก็ทำหน้าเหวอด้วยความงุนงง

มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเนี่ย วันหยุด 1 พฤษภาคมไม่ใช่ว่าหมดไปแล้วเหรอ?