ตอนที่ 78 เดินริมถนนบ่อย ๆ มีหรือรองเท้าจะไม่เปียก

ภายในห้องทำงานของซูไป๋ บรรยากาศพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง

จากการแนะนำของเสี่ยวจางผู้เป็นเลขา หัวหน้าเจี่ยมีชื่อจริงว่าโจวซื่อเจา หากดูแค่ชื่อโดยไม่มองหน้าตา นับว่ามีความเป็นหนอนหนังสือเปี่ยมล้นทีเดียว

เพียงแต่ตอนที่พูดถึงประวัติการทำงานในอดีตของเหล่าโจว เสี่ยวจางกลับเอ่ยผ่าน ๆ แค่คำว่า "หน่วยงานพิเศษ" สั้น ๆ เท่านั้น

และก็เป็นคำว่าหน่วยงานพิเศษนี้นี่เองที่ทำให้ซูไป๋เกิดความสนใจขึ้นมาทันที

ด้วยอิทธิพลระดับต่งซานจิน บวกกับคำว่าหน่วยงานพิเศษ ปูมหลังของเหล่าโจวย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

ดูจากอายุของเหล่าโจวน่าจะเพิ่งแตะหลักห้าสิบต้น ๆ มีความเป็นไปได้สูงว่าปลดประจำการมาจากหน่วยงานพิเศษ

มิน่าล่ะต่งซานจินถึงบอกว่าเขาคนเดียวรับมือได้เป็นร้อย ในแง่ความเป็นมืออาชีพ เหล่าโจวผู้นี้น่าจะเหนือกว่าพวกบอดี้การ์ดกล้ามโตใส่สูทในท้องตลาดแบบเทียบกันไม่ติด

"พอมั้ยเหล่าโจว ถ้าไม่อิ่มผมสั่งเพิ่มให้อีกกล่องนะ"

เวลานี้เหล่าโจวกำลังนั่งโกยข้าวใส่ปากอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา โกยจริง ๆ แบบไม่ล้อเล่น ด้วยความเร็วขนาดที่แทบจะยกชามเทเข้าปากอยู่รอมร่อ

ความจริงแล้ว ชายที่หน้าตาถอดแบบหัวหน้าเจี่ยคนนี้ มักจะทำหน้านิ่งขรึมไม่ยิ้มแย้ม การพูดจาและการกระทำล้วนจริงจังเป็นงานเป็นการอย่างยิ่ง

หลังจากสวาปามข้าวหมดในพริบตา เหล่าโจวก็ยกฝ่ามือขึ้นปาดปากที่มันเยิ้ม ก่อนจะเรอเอิ๊กออกมาคำหนึ่ง

"พอแล้วครับประธานซู เข้าเรื่องกันเถอะ คุณอยากได้ทีมคุ้มกันกะทันหันแบบนี้ เป็นเพราะคาดการณ์ล่วงหน้าไว้ว่าจะเกิดอันตรายใช่ไหม"

ตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม จุดนี้ซูไป๋ชอบมาก

"ใช่ครับ ช่วงเวลาหลังจากนี้ รอบตัวผมคงไม่สงบสุขเท่าไหร่แน่"

"เพียงแต่ตอนแรกผมคิดจะหาทีมงานสักทีม ไม่นึกว่า..."

เมื่อฟังความนัยของซูไป๋ออก เหล่าโจวจึงเอ่ยตัดบทอย่างเด็ดขาด

"ประธานซู ผมไม่รู้หรอกนะว่าใครกันแน่ที่จ้องจะเล่นงานคุณ แต่วงการพวกเรามีคำกล่าวโบราณอยู่ประโยคหนึ่ง"

"ที่ว่ายิ่งป้องกันแน่นหนาเท่าไหร่ อีกฝ่ายยิ่งลงมือโหดเหี้ยมเท่านั้น"

"คุณลองคิดดู คิดดูให้ละเอียด..."

คำพูดเดียวสะกิดใจจนตาสว่าง

ด้วยสมองระดับซูไป๋ ไม่ยากเลยที่จะเดาว่าเหล่าโจวต้องการจะสื่ออะไร

ถ้าคุณคิดจะเล่นงานใครสักคน ย่อมต้องประเมินสถานการณ์แล้วเลือกวิธีที่ได้ผลแน่นอน

ถ้าอีกฝ่ายอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีบอดี้การ์ดแม้แต่คนเดียว นั่นก็ง่ายเลย แค่เรียกนักเลงกระจอกสองคนเอาถุงกระสอบคลุมหัวแล้วเอาไม้ฟาดก็จบ

แต่ถ้าอีกฝ่ายมีบอดี้การ์ดล้อมหน้าล้อมหลังหนาแน่นหลายชั้น เห็นชัด ๆ ว่านักเลงทั่วไปเอาไม่อยู่ ถึงตอนนั้น คุณก็จำเป็นต้องยกระดับความรุนแรงตามไปด้วย

ใช้อาวุธปืนได้ก็ใช้อาวุธปืน ใช้สไนเปอร์ได้ก็ใช้สไนเปอร์ หรือไม่อย่างนั้น ตามสภาพสังคมของหลงกั๋ว ก็จัดรถพ่วงสิบแปดล้อประกันชั้นหนึ่งพุ่งชนตรง ๆ ไปเลย

แบบนี้เรียกว่าอะไร เรียกว่าดูคู่ต่อสู้แล้วค่อยเลือกอาวุธ

หากซูไป๋ขนบอดี้การ์ดมาเป็นพรวนจริง ๆ คนที่คิดจะเล่นงานเขาเพื่อจะเอาชีวิตให้ได้ ก็คงต้องจัดหนักจัดเต็มตามไปด้วย

"ประธานซู ข้อได้เปรียบของคุณคือที่ผ่านมาไม่เคยพกบอดี้การ์ดติดตัว ต่อให้มีคนอยากเล่นงานคุณ ก็คงไม่ถึงขั้นยอมเสี่ยงเอากระสุนสไนเปอร์มาเจาะกะโหลกคุณหรอก"

"ข้อเสนอของผมคือ ภายนอกให้ทำเหมือนคุณยังไม่มีบอดี้การ์ดเหมือนเดิม ส่วนผมจะรับหน้าที่เป็นคนขับรถ พร้อมกับคอยดูแลความปลอดภัยของคุณไปด้วย"

"เพียงแต่ถ้าเป็นแบบนั้น..."

"จะเป็นยังไงครับ"

"งานขับรถถือเป็นงานเพิ่ม คุณต้องจ่ายเงินเพิ่มด้วย"

เมื่อมองดูเหล่าโจวที่พูดพลางจ้องสันจมูกตัวเองเขม็งอยู่ตรงหน้า ซูไป๋กลั้นขำไม่หลุดหัวเราะออกมาได้ตลอดรอดฝั่ง ก็นับว่ามีวุฒิภาวะขั้นสุดยอดแล้วจริง ๆ

"ว่าแต่ เงินเดือนที่คุณคาดหวังคือเท่าไหร่ครับ"

เหล่าโจวชูขึ้นมาหนึ่งนิ้ว ดวงตายังคงจ้องเขม็งไปที่สันจมูกของตัวเอง

"เดือนละหนึ่งหมื่นเหรอครับ"

"คือปีละหนึ่งล้านต่างหาก!"

ชิบหาย เจ้านายใจดีมาเจอเข้ากับลูกน้องหน้าเลือดซะงั้น?

"อ้อ แล้วคุณต้องโอนเงินเข้าบัญชีที่ผมระบุไว้ล่วงหน้าก่อนด้วยนะ ทำงานสายนี้ คุณก็รู้ ที่กลัวที่สุดคือตัวตายแต่ยังไม่ได้ใช้เงิน"

พูดตามตรง การจ่ายเงินหนึ่งล้านเพื่อซื้อความปลอดภัยให้ตัวเอง สำหรับมูลค่าทรัพย์สินของซูไป๋แล้ว ไม่ได้แพงเลยสักนิด

ทว่าเหล่าโจวตาเหล่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กลับให้ความรู้สึกกับซูไป๋ว่าดูเหมือนจะมืออาชีพ... แต่ก็ไม่ค่อยจะเท่าไหร่

คล้ายจะมองออกถึงความกังวลของซูไป๋ เหล่าโจวจึงดึงนิ้วกลับ

"แน่นอน ก็เหมือนงานทั่วไปนั่นแหละ มีช่วงทดลองงานเจ็ดวัน พ้นช่วงทดลองงานแล้วถ้าคุณไม่พอใจ ผมเก็บกระเป๋ากลับทันที ค่าตั๋วเครื่องบินคุณไม่ต้องออกให้สักหยวนเดียว"

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ซูไป๋ยังมีเหตุผลให้ปฏิเสธได้อีกหรือ

อย่างน้อยเมื่อเห็นแก่หน้าต่งซานจิน เขาก็ต้องขอลองดูสักตั้ง

"เอาเถอะครับ งั้น...มีอะไรที่ต้องให้ผมให้ความร่วมมือไหม"

"ไม่ต้อง คุณทำงานของคุณไป มีเหตุไม่คาดฝันเมื่อไหร่ ผมจะโผล่มาเป็นคนแรกเอง"

ให้ตายสิ คุยโตโอ้อวดเก่งใช่ย่อย

คิดว่าตัวเองเป็นตาแก่ในแหวนหรือยังไง

พูดตามตรง สำหรับเหล่าโจวผู้มีฉายากัปตันเจี่ยคนนี้ ซูไป๋ไม่ได้คาดหวังอะไรมากเลยจริง ๆ

เพราะอีกฝ่ายมาคนเดียว แถมอายุปูนนี้แล้ว แก่แทบจะเท่าพ่อของเขาอยู่รอมร่อ

พอดูท่าทางผอมแห้งแรงน้อยนั่นแล้ว ซูไป๋อดกังวลไม่ได้ว่าถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ใครจะเป็นคนคุ้มกันใครกันแน่

ถ้าพ้นช่วงทดลองงานแล้วไม่ไหวจริง ๆ ค่อยไปหาต่งซานจินให้เปลี่ยนคนแล้วกัน

หลังใช้เวลาครึ่งชั่วโมงจัดการเรื่องการรักษาความปลอดภัยเรียบร้อย ซูไป๋ก็เริ่มทำงานยุ่งต่อ

เพราะซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เพิ่งเปิดกิจการ ในฐานะบอสใหญ่ เขาจึงต้องเจียดเวลาลงไปเดินตรวจดูในพื้นที่ขายทุกวัน

หลังจากล็อกหน้าจอคอมพิวเตอร์และสวมหน้ากากอนามัยแล้ว ซูไป๋ก็พาเสี่ยวหลิวผู้เป็นเลขาฯ เดินลงชั้นล่างมุ่งหน้าไปยังโซนขายสินค้า

ตอนที่ก้าวเข้าลิฟต์ ซูไป๋ยังอุตส่าห์กดปุ่มเปิดค้างไว้เพื่อรอเหล่าโจวอยู่สองวินาที แต่พอเห็นเหล่าโจวยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่นอกลิฟต์ ซูไป๋ก็เอ่ยถามอย่างแปลกใจ

"ลุงไม่ตามผมมาเหรอครับ"

เหล่าโจวที่อยู่นอกประตูลิฟต์ยักไหล่พลางตอบ

"ผมบอกแล้วไง ข้างตัวคุณไม่มีบอดี้การ์ด"

ซูไป๋ที่งงเป็นไก่ตาแตกปล่อยนิ้วออก ปล่อยให้ประตูลิฟต์ปิดลงโดยอัตโนมัติ เสี่ยวหลิวผู้เป็นเลขาฯ เห็นดังนั้นก็เอ่ยขึ้น

"ประธานซูครับ เขาคือบอดี้การ์ดที่คุณหามาเหรอครับ ดูเหมือนในซีรีส์อย่างกับ..."

"เหมือนผู้ใหญ่บ้านขายชาติสินะ..."

"แล้วทำไมเขาถึงไม่ตามมาคุ้มกันคุณล่ะครับ"

"ใครจะไปรู้ล่ะ..."

ผ่านไปสิบกว่าวินาที ประตูลิฟต์ก็เปิดออก เสียงจอแจในโซนขายสินค้าทะลักเข้ามาในห้องโดยสารลิฟต์ ดูท่าทางวันนี้ลูกค้าก็ยังเยอะไม่เบา

ขณะที่ซูไป๋พาเสี่ยวหลิวผู้เป็นเลขาฯ ก้าวออกจากลิฟต์ ด้านนอกกลับมีคนคนหนึ่งกำลังเข็นรถเข็น ชูป้ายสินค้าขึ้นมาอ่านตารางส่วนผสมอยู่ตรงหน้า ทำเอาซูไป๋กับเสี่ยวหลิวถึงกับชะงักยืนนิ่งอยู่กับที่

"เหล่าโจว?"

ซูไป๋หันกลับไปมองลิฟต์ แล้วหันมามองเหล่าโจวที่กำลังเดินซื้อของเหมือนลูกค้าธรรมดาทั่วไป ด้วยสีหน้าเหมือนเห็นผี

"เมื่อกี้ลุงยัง... ลุงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

เหล่าโจวกำลังเนียนเป็นลูกค้าอยู่แท้ ๆ พอถูกซูไป๋ตะโกนเรียกชื่อตรง ๆ ก็วางของในมือลง ก่อนจะตีหน้าเซ็งอย่างจนใจ

"อย่าทำเป็นกระโตกกระตากได้ไหม คุณตะโกนซะดังขนาดนี้ คนทั้งโลกเขาก็รู้หมดสิว่าเรารู้จักกัน"

"ผมบอกแล้ว ข้างตัวคุณไม่มีบอดี้การ์ด ตอนนี้ผมเป็นแค่ลูกค้าธรรมดา ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณเลย"

"ก็คือ... ให้ทำเป็นว่าไม่มีลุงอยู่สินะครับ"

"ถูกต้องเป๊ะ!"

ดังคำที่ว่า คนเดินริมน้ำบ่อย มีหรือรองเท้าจะไม่เปียก

ซูไป๋ที่ชอบโชว์เหนือใส่คนอื่นเป็นประจำ ไม่คิดไม่ฝันเลยว่า ตัวเองจะมีวันที่โดนคนอื่นตลบหลังโชว์เหนือใส่หน้าแบบนี้บ้าง

ส่งผลให้ตลอดเวลาที่เดินตรวจโซนขายสินค้า ซูไป๋แทบจะกลายเป็นโรคประสาท อดไม่ได้ที่จะต้องคอยเหลียวซ้ายแลขวา มองหาว่าเหล่าโจวจะไปแอบอยู่ตรงไหน

แต่พอซูไป๋ตั้งใจมองหาเข้าจริง ๆ กลับหาไม่เจอเลยสักนิด

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซูไป๋จึงเดินมาถึงโซนเครื่องใช้ไฟฟ้า พอเห็นว่ารอบข้างไม่มีใคร จึงลองแกล้งกระซิบเรียกอากาศเบา ๆ

"เหล่าโจว?"

วินาทีถัดมา เหล่าโจวที่ใส่ชุดพนักงานประจำห้างก็ชะโงกหน้าออกมาจากข้างชั้นวางสินค้า พร้อมกับหรี่ตาเหล่เอกลักษณ์ของตัวเอง

"มีไร?"

เชี่ย ลุงไปเปลี่ยนใส่ชุดพนักงานมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย