ตอนที่ 77 ปล่อยให้กระสุนบินไปอีกสักพัก

"ประธานซูครับ ข่าวดีครับ!"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูไป๋เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าห้องทำงาน เฝิงจวินก็เดินตามเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

"ยอดขายเมื่อวานของเรา พุ่งไปถึง 7.2 ล้านหยวนเต็ม ๆ เลยครับ!"

เจ็ดล้านสองแสนหยวนเชียวนะ นี่คือตัวเลขที่เฝิงจวินไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝันถึง

สมัยก่อนตอนที่เขาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเชียนเจียฮุ่ย ยอดขายต่อสาขาที่เคยทำสถิติสูงสุดได้แค่ 3.4 ล้านหยวน แถมยังเป็นช่วงไฮซีซั่นปลายปีอีกต่างหาก

ทว่าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กลับทำยอดแซงสถิตินั้นไปมากกว่าสองเท่าตัวตรง ๆ

ด้วยเหตุนี้ ตั้งแต่เช้าตรู่ เฝิงจวินจึงรีบมาแจ้งข่าวดีกับซูไป๋

แต่พอได้ยินยอดขายจำนวนนี้ ซูไป๋กลับไม่ได้มีสีหน้าตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังดูผิดหวังอยู่นิดหน่อยด้วยซ้ำ

"ได้แค่ 7.2 ล้านเองเหรอ"

"แค่...เหรอครับ?"

คำว่า "แค่" เพียงคำเดียว ทำเอารอยยิ้มของเฝิงจวินแข็งค้างอยู่บนใบหน้าทันที

"ประธานซูครับ ยอดขายระดับนี้ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะครับ"

ซูไป๋ค่อย ๆ เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานของตัวเอง พลางเปิดคอมพิวเตอร์และส่ายหน้าพูดว่า

"คุณอย่าลืมสิว่านี่มันช่วงวันแรงงาน แถมยังเป็นวันแรกที่เปิดกิจการ ยอดขายมันต้องสูงกว่าปกติอยู่แล้ว"

"นั่นหมายความว่า ยอดขายเฉลี่ยต่อวันของเราน่าจะอยู่ที่ประมาณสามล้าน หรืออาจจะไม่ถึงสามล้านด้วยซ้ำ"

คราวก่อนซูไป๋กับเฝิงจวินเพิ่งจะเรียกแผนกการเงินมาคำนวณบัญชีกันรอบหนึ่ง

จำนวนพนักงานปกติของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ควรอยู่ที่ 350-400 คน ทว่าพนักงานส่วนเกินอีกแปดร้อยกว่าคนในตอนนี้ ล้วนเป็นบุคลากรสำรองที่เตรียมไว้สำหรับสาขาย่อยทั้งสิ้น

หากคำนวณจากรายได้เฉลี่ยต่อปีของพนักงานคนละ 180,000 หยวน แค่ค่าจ้างอย่างเดียวก็ปาเข้าไปหกเจ็ดสิบล้านแล้ว

นี่ยังไม่นับค่าเช่า ค่าน้ำ ค่าไฟ แม้ทางการเมืองอี๋เฉิงจะให้การสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อย่างเต็มที่ แต่ต้นทุนการดำเนินงานต่อปีก็เกือบหนึ่งร้อยล้านอยู่ดี

หากคิดจากกำไรขั้นต้นเฉลี่ยร้อยละห้าของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

นั่นแปลว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่หนึ่งสาขาต้องมียอดขายต่อปีเกินกว่าสองพันล้านหยวน ถึงจะคุ้มทุนคืนทุนได้

พอเฉลี่ยออกมาแล้ว ยอดขายต่อวันจะต้องอยู่ที่ราว ๆ 5.5 ล้านหยวน

ตัวเลขนี้ฟังดูเหมือนเว่อร์ แต่ในความเป็นจริง วอลมาร์ตสามารถทำยอดขายต่อปีของสาขาเดียว (แซมส์คลับ) ได้สูงถึง 3.5 พันล้านหยวน ซึ่งเฉลี่ยยอดขายต่อวันทำได้ถึง 9.5 ล้านหยวนเลยทีเดียว

ซูไป๋ไม่ได้ตั้งเป้าไว้สูงส่งอะไร ไม่ต้องถึงขั้นไปแข่งทำสถิติยอดขายกับวอลมาร์ตในเมืองระดับหนึ่งหรอก

แต่สาขาใหญ่ที่เมืองอี๋เฉิงแห่งนี้ ยอดขายเฉลี่ยต่อวันก็ไม่ควรจะต่ำกว่า 8 ล้านหยวนไม่ใช่เหรอ

ครบหนึ่งปี อย่างน้อยก็ต้องทำกำไรให้ตัวเองสักห้าสิบล้านสิ

ไม่อย่างนั้นที่เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดไปตั้งนาน จะกลายเป็นการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำไปเปล่า ๆ หรือไง

"แปดล้านเหรอครับ?"

พอได้ยินเป้ายอดขายเฉลี่ยวันละ 8 ล้านหยวนของซูไป๋ เฝิงจวินก็ถึงกับหดคอวูบ

ในมุมมองของเขา วิธีการของซูไป๋ที่ต้องการทั้งขายเอากำไรน้อยแต่เน้นปริมาณ และยังให้สวัสดิการพนักงานสูงลิบลิ่วแบบนี้ ครบหนึ่งปีถ้าทำบัญชีไม่ขาดทุนก็บุญโขแล้ว

ยังจะหวังยอดขายเฉลี่ยวันละ 8 ล้านหยวนอีก มันเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด

"ประธานซูครับ พูดตามตรงนะ ถึงผมจะมั่นใจในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่มาก แต่ยอดขายเฉลี่ยต่อวันที่ผมประเมินไว้ อย่างมากที่สุดก็ไม่เกินหกล้านหรอกครับ"

"แปดล้านเนี่ย ผมไม่กล้าคิดจริง ๆ ครับ"

เมื่อเห็นท่าทางขาดความมั่นใจของเฝิงจวิน ซูไป๋ก็ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น

"ประธานเฝิง คุณรู้ไหมว่าทำไมต้าหมี่เทคโนโลยีถึงเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นมาได้ แล้วทำไมผมถึงกลายเป็นมหาเศรษฐีแสนล้านได้"

"เพราะคุณมีคุณธรรม แล้วก็ฟังคำแนะนำเหรอครับ?"

"ไม่ใช่"

ซูไป๋เผยรอยยิ้มลึกลับยากหยั่งถึง

"สิ่งที่เรียกว่ามีคุณธรรมและฟังคำแนะนำน่ะ ล้วนเกิดจากการเปรียบเทียบทั้งนั้น"

"ที่ผมประสบความสำเร็จได้ ทั้งหมดเป็นเพราะคู่แข่งในวงการช่วยขับเน้นให้ผมดูดีต่างหาก"

"เอ๊ะ?"

เมื่อเห็นสีหน้าของเฝิงจวินที่ดูเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ ซูไป๋จึงพูดตัดบทอย่างเด็ดขาด

"คุณแค่ดูแลจัดการงานประจำวันของซูเปอร์มาร์เก็ตให้ดีก็พอ ที่เหลือไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น"

"เดี๋ยวหลังจากนี้พวกคู่แข่งในวงการจะช่วยส่งลูกแอสซิสต์มาให้เราเอง"

แค่นอนเฉย ๆ แล้วนั่งรอบ้านฝั่งตรงข้ามระเบิดเนี่ยนะ?

มัน... ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

เฝิงจวินที่เดินออกจากห้องทำงานของซูไป๋มายืนครุ่นคิดอยู่นานตรงโถงทางเดิน สุดท้ายก็ส่ายหน้าไปมา

เดิมทีเขานึกว่าติดตามประธานซูมาหลายเดือน ก็น่าจะได้เรียนรู้อะไรติดตัวมาบ้างไม่มากก็น้อย

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ช่องว่างระหว่างทั้งสองคนนอกจากจะไม่ลดลงเลย กลับยิ่งถ่างกว้างออกไปเรื่อย ๆ

การทำธุรกิจแบบนี้...

ชักจะยิ่งดูไม่ออกเข้าใจไม่ถูกขึ้นทุกที

...

เฝิงจวินเพิ่งจะก้าวพ้นไป สายเรียกเข้าจากต่งซานจินก็โทรเข้ามาพอดี

การที่ซูไป๋รุกเข้าสู่ธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตในครั้งนี้ ทางการเมืองอี๋เฉิงถือว่าให้การสนับสนุนอย่างเต็มกำลัง หากใช้คำพูดของต่งซานจินก็คือ

ก่อกำเนิดจากผืนดินบ้านเกิด เพื่อปั้นบริษัทระดับท็อป 500 ของโลกแห่งแรกของเมืองอี๋เฉิง

ดังนั้นหลังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เปิดทำการ ต่งซานจินจึงเอาใจใส่ยิ่งกว่าซูไป๋เสียอีก

"ฉันว่าแกก็ไม่ได้เรื่องเท่าไหร่นี่หว่า ฉันให้เสี่ยวจางไปดูที่วอลมาร์ตมาแล้ว ฝั่งวอลมาร์ตนั่นคนยังแน่นเป็นปลากระป๋องเหมือนเดิมเลย"

"แกบอกความจริงฉันมาเถอะ ที่บอกว่ามั่นใจเจ็ดส่วนน่ะ แอบโม้เกินจริงไว้รึเปล่า"

ก็มีน้ำปนอยู่จริง ๆ นั่นแหละ ไม่ใช่เจ็ดส่วน แต่เป็นเก้าส่วนต่างหาก

ซูไป๋ที่กดเปิดสปีกเกอร์โฟนกำลังนั่งเคลียร์อีเมลไปพลางคุยกับต่งซานจินไปพลาง

"นี่เพิ่งจะเปิดร้านเอง คุณจะรีบร้อนไปทำไมครับ"

"ใจเย็น ๆ ปล่อยให้กระสุนบินไปอีกสักพักก่อน"

ประโยค 'ปล่อยให้กระสุนบินไปอีกสักพัก' ทำเอาต่งซานจินแทบจะกระอักเลือดตายด้วยความอัดอั้น

ถ้าอย่างนั้นก็รอดูไปก่อน อยากรู้นักว่าในน้ำเต้าของซูไป๋จะมียาวิเศษอะไรซ่อนอยู่กันแน่

"จริงสิ ทีมรปภ. ที่แกขอให้ฉันช่วยหาให้ หาได้แล้วนะ"

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ"

"ไอ้เด็กนี่ แกไม่เห็นหัวข้าราชการอย่างฉันจริง ๆ สินะ"

"แค่ก ๆ... ที่ไหนกันล่ะครับ"

"เอ้อ แต่อีกฝ่ายไม่ใช่ทีมรปภ. อะไรหรอกนะ มีแค่คนเดียว"

"คนเดียวเหรอครับ"

"เฮ้อ เรื่องมันยาว เพิ่งลงจากเครื่องบินมา กำลังมุ่งหน้าไปหาแกนั่นแหละ"

"เอาเป็นว่าฉันบอกแกอย่างนี้แล้วกัน คนที่แนะนำเขาให้ฉันบอกว่า เขาคนเดียว มีประโยชน์ยิ่งกว่าคนร้อยคนรวมกันเสียอีก"

"โหดขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

"เฮ้ย เจ้าเด็กนี่ มาเล่นชั่งเซิงตบมุกกับฉันอยู่ได้ เอาล่ะ ฉันต้องไปประชุมแล้ว วางสายล่ะ"

ซูไป๋ที่วางสายไปแล้วได้แต่นั่งนิ่งเหม่อลอย

คนเดียว มีประโยชน์ยิ่งกว่าคนร้อยคน

มีสามเศียรหกกรหรือยังไงกัน?

ในขณะที่ซูไป๋กำลังอยากเห็นว่าเทพเจ้าองค์ไหนที่ต่งซานจินหามาให้

เวลาผ่านไปเต็ม ๆ สองชั่วโมง คนก็ยังมาไม่ถึง

จนกระทั่งโทรศัพท์ของต่งซานจินดังขึ้นมาอีกครั้ง พอซูไป๋รับสายก็แทบคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

"อะไรนะครับ หลงทางเหรอ"

มึงเป็นบอดี้การ์ดประสายังไงวะเนี่ย เดินจนทำตัวเองหลงทางเนี่ยนะ?

นายทำได้ยังไงกัน โบกแท็กซี่คันเดียวแล้วบอกว่าไปซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ก็ถึงแล้วไม่ใช่เหรอ

แบบนี้ยังหลงได้... อัจฉริยะจริง ๆ

"เฮ้อ อย่าให้พูดเลย หมอนั่นลงเครื่องบินแล้วหาแท็กซี่ไม่เจอ ดันขึ้นรถมินิบัสไปเอง"

"แล้วก็นอนหลับบนรถ หลับยาวจนเลยไปถึงเมืองหลูโจวที่อยู่ข้าง ๆ โน่น"

"ตอนนี้กำลังเดินถามคนทั่วเมืองหลูโจวอยู่ว่าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อยู่ที่ไหน"

"ตอนนี้ติดต่อได้แล้ว ฉันกำลังให้คนไปรับตัวมาส่งที่แกนี่แหละ"

พอได้ยินคำบรรยายของต่งซานจิน ซูไป๋ก็ถือสายโทรศัพท์พร้อมทำสีหน้าเหมือนโดนล้อเล่น

"ผมว่านะเหล่าต่ง คนคนนี้พึ่งพาได้จริงเหมือนที่คุณพูดแน่นะครับ"

คราวนี้แม้แต่ต่งซานจินเองก็เริ่มไม่มั่นใจแล้ว

"เอ่อ... เอาเป็นว่าพึ่งพาได้ไม่ได้ แกเจอตัวก่อนค่อยว่ากันเถอะ"

"ถ้าไม่ได้เรื่องจริง ๆ ฉันค่อยหาให้แกใหม่อีกที"

ผ่านไปอีกสองชั่วโมง ซูไป๋กินข้าวเที่ยงเสร็จเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวจางเลขาของต่งซานจินถึงได้มาเคาะประตูห้องทำงานของซูไป๋

"ประธานซูครับ ผมพาคนมาส่งแล้วครับ"

พอได้ยินว่าคนมาถึงแล้ว ซูไป๋ที่อยู่หลังโต๊ะทำงานก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที

เขาอยากจะเห็นนักว่าบอดี้การ์ดที่ทำตัวเองหลงทางได้คนนี้ จะเป็นคนที่คนเดียวมีประโยชน์ยิ่งกว่าคนร้อยคนได้ยังไงกัน

ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งก็เดินตามเลขาเสี่ยวจางเข้ามาในห้องทำงานของซูไป๋

วินาทีที่ซูไป๋มองเห็นรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายชัด ๆ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันทีด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

หมอนี่ที่อยู่ตรงหน้า แสกผมตรงกลาง ตาเหล่เข้าหากัน ผอมแห้งเหมือนไม้เสียบผี

ถอดแบบมาจากกัปตันเจี่ยในเรื่องกองกำลังใต้ดินเป๊ะ ๆ เลยนี่หว่า

สารรูปพรรณนี้ ที่ไหนจะเรียกว่าหลงทาง นี่แม่งไปเป็นไกด์นำทางให้ทหารญี่ปุ่นมามากกว่ามั้ง

นี่แม่งแน่ใจนะว่าส่งมาเป็นบอดี้การ์ดคุ้มครองผมน่ะ?

ไม่ใช่ส่งมาช่วยเรียกตีนให้หรอกนะ?