ตอนที่ 76 ระดับการบริการหลังถูกเบรก

เหอลี่ผิงต้องยอมสละเงินเดือนไปถึงครึ่งเดือนเต็มๆ กว่าจะพาสมาชิกในครอบครัวเดินออกจากโซนของใช้ในชีวิตประจำวันมายังโซนอาหารได้

แต่ในตอนที่เหอลี่ผิงคิดว่าภรรยาและแม่จะกระหน่ำช้อปแหลกในโซนอาหารเช่นเดียวกันนั้น

ภาพที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้น

หากจะบอกว่าของใช้ในชีวิตประจำวันของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ส่วนใหญ่ล้วนถูกกว่าห้างอื่น

เช่นนั้นอาหารสดของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เพราะราคาโดยทั่วไปล้วนสูงกว่าท้องตลาด

อย่างหมูสามชั้น ราคาตลาดช่วงนี้ก็แค่ชั่งละสิบเจ็ดถึงสิบแปดหยวน

แต่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ราคาหมูสามชั้นกลับพุ่งสูงถึงชั่งละ 25 หยวน แพงขึ้นกว่าเดิมตั้งหนึ่งในสาม

น้ำมันพืชขนาดห้าลิตร ราคาตลาดอยู่ที่แกลลอนละหกเจ็ดสิบถึงหนึ่งร้อยหยวน

แต่ในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ราคาต่ำสุดก็ต้องมีหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน

ที่ยิ่งเกินไปกว่านั้นคือเนื้อไก่ ในตลาดขายชั่งละสิบกว่าหยวน แต่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ราคากลับสูงถึงชั่งละห้าสิบห้าหยวน

ซื้อตัวหนึ่งต้องจ่ายเต็มๆ ถึงหนึ่งหรือสองร้อยหยวน

ผักสดที่แพ็กใส่ถุงเรียบร้อยแล้วหลายชนิดก็เช่นกัน ราคาโดยทั่วไปล้วนสูงกว่าในท้องตลาด

หลังจากเดินดูรอบหนึ่ง แม่ผู้มัธยัสถ์ของเหอลี่ผิงก็ส่ายหน้าดิก

"แพงเกินไปแล้ว อาหารของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่นี่แพงกว่าตลาดสดหมดเลย"

"ช่างเถอะ ไปกันเถอะ ซื้อพวกของใช้น่ะพอได้ แต่อาหารกับผักพวกนี้น่ะ ไปซื้อที่ตลาดสดดีกว่านะ"

ทว่าคราวนี้ กลับเป็นเหอลี่ผิงที่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

สินค้าและบริการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แห่งนี้ยอดเยี่ยมจนไร้ที่ติอย่างแน่นอน แต่ทำไมราคาในโซนอาหารกลับแพงกว่ากันล่ะ

แม่ของเขาเวลาซื้อของมักจะชอบดูราคา พอเห็นว่าแพงก็หันหลังเดินหนีทันที

แต่เหอลี่ผิงกลับสังเกตเห็นว่า โซนผักของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่มีป้ายระบุว่า 'เพาะปลูกตามแหล่งผลิตเฉพาะ' กำกับไว้

คำว่าเพาะปลูกตามแหล่งผลิตเฉพาะ หมายความว่าสามารถตรวจสอบย้อนกลับถึงแหล่งที่มาได้ สารเคมีตกค้างก็ผ่านการตรวจวัด รับประกันว่าเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและไร้มลพิษ

ทั้งสินค้าอย่างเนื้อหมู เนื้อปลา อาหารปรุงสุก ขนมปัง และอื่นๆ ยังให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่มีการเก็บค้างคืนเด็ดขาด

หรือว่า... ทั้งหมดนี้จะเป็นเรื่องจริง

อาหารในตลาดข้างนอก ใครบ้างจะไม่โม้ว่าสินค้าของตัวเองดีเลิศประเสริฐศรี

แต่ในความเป็นจริงน่ะหรือ พอตรวจเรื่องความปลอดภัยของอาหารทีไร มีอันต้องเงียบกริบพูดไม่ออกกันทุกราย

พอนึกถึงตรงนี้ เหอลี่ผิงก็อาศัยจังหวะที่คนในครอบครัวไม่ทันสังเกต หยิบกล่องเนื้อไก่ที่แพ็กเรียบร้อยแล้วยัดใส่รถเข็นทันที

ชั่งละห้าสิบห้าหยวน ฉันขอดูหน่อยเถอะว่ามันจะคุ้มราคานี้ไหม

เมื่อครอบครัวซื้อของเสร็จและเดินมาถึงโซนคิดเงิน ถึงได้สังเกตเห็นว่าระดับการบริการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่นั้นดีเลิศอย่างน่าประหลาด

ใบหน้าของพนักงานทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นและกระตือรือร้น มองออกเลยว่าไม่ใช่การปั้นยิ้มแห้งๆ ตามหน้าที่ แต่พวกเขามีความสุขกันจริงๆ

แม้ต้องเผชิญหน้ากับลูกค้าที่หงุดหงิดอารมณ์เสีย พนักงานก็ยังคงอธิบายอย่างอดทนซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่มีท่าทีรำคาญใจเลยสักนิด

ตอนคิดเงิน พนักงานสาวแคชเชียร์เห็นครอบครัวของเหอลี่ผิงซื้อของเยอะมาก รถเข็นคันหนึ่งอัดแน่นจนพูนสูง แถมยังมีของอีกหลายชิ้นที่ต้องหิ้วด้วยมือ

เมื่อเห็นดังนั้น พนักงานสาวแคชเชียร์จึงรีบกดไมค์หูฟังเรียกทันที

"แคชเชียร์ช่อง 8 ช่วยเอารถเข็นมาเพิ่มอีกคันค่ะ"

ยังไม่ทันที่ครอบครัวของเหอลี่ผิงจะได้ตั้งตัว ก็เห็นพนักงานหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มจากที่ไม่ไกลนักคนหนึ่งกำลังเข็นรถเข็นตรงเข้ามาด้วยสีหน้าดีอกดีใจเหมือนคนเพิ่งเก็บเงินได้

"สวัสดีครับคุณผู้ชาย กำลังจะไปที่ลานจอดรถใช่ไหมครับ มาครับ เอาของที่ใส่ไม่หมดมาวางในรถเข็นคันนี้ของผมได้เลย เดี๋ยวผมช่วยเข็นไปส่งให้ครับ"

"อันไหนหนักๆ ส่งมาให้ผมเลยครับ ผมแรงเยอะ"

"ไม่เป็นไรครับ พวกคุณเดินนำทางข้างหน้าได้เลย เดี๋ยวผมช่วยยกขึ้นรถให้เอง..."

ด้วยความที่เวลาไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตตามปกติ ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย ซื้อของเสร็จต่อให้จะซื้อเยอะแค่ไหนหรือถือหนักเท่าใด ก็ไม่มีใครมาเหลียวแลคุณหรอก

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ จะมีบริการที่ใส่ใจถึงขนาดนี้

ทำให้เหอลี่ผิงที่เพิ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก เอาแต่เอ่ยปากขอบคุณไม่หยุด

ตอนที่เดินผ่านลานจอดรถ เหอลี่ผิงยังสังเกตเห็นว่ารถของลูกค้าคนหนึ่งน่าจะแบตเตอรี่เสื่อมสภาพ สตาร์ตอย่างไรก็ไม่ติด

ในขณะที่เหอลี่ผิงคิดว่าอีกฝ่ายคงจะโทรศัพท์เรียกหน่วยกู้ภัยหรือช่างมาช่วยนั้น

พนักงานคนหนึ่งที่ถือพาวเวอร์แบงก์จั๊มสตาร์ตรถยนต์ก็รี่ตรงเข้าไปหา แล้วจัดการจั๊มสตาร์ตรถจนเครื่องยนต์ติดในพริบตาเดียว

ลูกค้าคนนั้นดีใจจนถึงขั้นพยายามยัดเงินให้พนักงาน แต่อีกฝ่ายปฏิเสธเสียงแข็งหัวเด็ดตีนขาดไม่ยอมรับไว้

เมื่อเห็นภาพนั้น เหอลี่ผิงก็หันไปมองพนักงานหนุ่มที่ช่วยตนเข็นรถ

"นึกไม่ถึงเลยว่าบริการของพวกคุณจะดีขนาดนี้"

เมื่อได้ยินคำชมของเหอลี่ผิง พนักงานหนุ่มก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว

"ก็พอใช้ได้ครับ หัวหน้างานของพวกเรายังบอกเลยว่า ให้พวกเราพยายามยับยั้งชั่งใจไว้หน่อย"

"ยับยั้งชั่งใจหน่อย?"

"ใช่ครับ ให้พวกเราควบคุมระดับการบริการด้วยความกระตือรือร้นให้พอดี อย่ากระตือรือร้นเกินไป เดี๋ยวจะทำให้ลูกค้ารู้สึกอึดอัดเอาได้ครับ"

นี่แม่ม...ยังเป็นระดับการบริการหลังจากยับยั้งชั่งใจแล้วงั้นเหรอ

"งั้น...ผมชักอยากรู้แล้วสิ ถ้าพวกคุณไม่ยับยั้งชั่งใจ มันจะเป็นยังไงเหรอ"

พนักงานหนุ่มที่กำลังช่วยเหอลี่ผิงขนของใส่ท้ายรถครุ่นคิดอยู่สองวินาที

"ถ้าคุณต้องการ ผมสามารถช่วยขับรถไปส่งคุณถึงบ้าน แล้วก็ช่วยยกของเข้าบ้านให้คุณได้ด้วยนะครับ"

พอได้ยินคำนี้ เหอลี่ผิงแทบจะเอาหัวโขกเข้ากับประตูหลังรถ

"แค่กๆ งั้นยับยั้งชั่งใจไว้หน่อยเถอะ"

คุณเป็นพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตแท้ๆ ขืนงัดการบริการระดับนี้ออกมา ถ้าฉันไม่มอบธงเกียรติยศหรือเขียนจดหมายขอบคุณให้ ก็คงรู้สึกว่าตัวเองไร้จิตสำนึกเกินไปแล้ว

...

ค่ำวันนั้น

ครอบครัวสกุลเหอก็เอาไก่ตัวที่เหอลี่ผิงแอบหย่อนใส่รถเข็นมาตุ๋น

แม่ของเหอลี่ผิงยังบ่นอุบว่าเหอลี่ผิงใช้ชีวิตไม่เป็น ซื้อเนื้อไก่แพงขนาดนี้มาเห็นๆ อยู่ว่าขาดทุนยับเยิน

ทว่าพอตุ๋นไปเรื่อยๆ คนทั้งบ้านก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เริ่มจากพ่อของเหอลี่ผิงที่เดินผ่านห้องครัวแล้วทำจมูกฟุดฟิด

"ซุปอะไรน่ะ หอมขนาดนี้"

แม้กระทั่งภรรยาของเหอลี่ผิงก็ยังเดินตามเข้ามาดู

"หอมจังเลย เหมือนไก่บ้านที่เคยกินตอนอยู่บ้านนอกไม่มีผิด กลิ่นหอมแบบนี้เป๊ะเลย"

กระทั่งแม่ของเหอลี่ผิงพอเปิดฝาหม้อออก มองน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อก็ยังอดแปลกใจไม่ได้

"แปลกจริงเชียว กลิ่นหอมของไก่บ้านจริงๆ ด้วย"

"ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ขายนี่ เป็นไก่บ้านเหรอเนี่ย"

ตั้งแต่ครอบครัวสกุลเหอย้ายจากชนบทเข้ามาอยู่ในเมือง ก็สูญเสียอิสรภาพในการกินไก่บ้านไปนานแล้ว มีเพียงช่วงเทศกาลปีใหม่หรือวันหยุดเท่านั้นถึงจะไหว้วานญาติในชนบทช่วยซื้อมาให้สักตัวสองตัว

ไก่บ้านในท้องตลาดตอนนี้ บอกว่าเป็นไก่บ้านแท้ แต่ราคาก็แค่ยี่สิบกว่าหยวนต่อชั่ง

ทว่าใครที่มีตาแหลมคมย่อมรู้ดีว่า ไก่บ้านขนานแท้นั้น แค่ค่าอาหารที่เลี้ยงดูมาตลอดครึ่งปีถึงหนึ่งปีก็เกินราคานั้นไปไกลโขแล้ว

มีหลายคนบอกเช่นกันว่า ไก่บ้านกับไก่โตเร็วจากฟาร์ม ในแง่คุณค่าทางโภชนาการไม่ได้ต่างกันมาก เป็นภาษีความโง่โดยสิ้นเชิง

จะเป็นภาษีความโง่หรือไม่นั้นไม่รู้ แต่พอซุปไก่บ้านหม้อนี้ตุ๋นเสร็จ

แม้แต่ลูกชายคนเล็กของเหอลี่ผิงที่กินยากเลือกกิน ก็ยังซดไปสองชามใหญ่รวด

คราวนี้ แม้แต่แม่ของเหอลี่ผิงที่ประหยัดมัธยัสถ์มาตลอด ก็ไม่พูดว่าเหอลี่ผิงสิ้นเปลืองเงินอีกต่อไป

"ลูก พรุ่งนี้พวกเราไปซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กันอีกรอบเถอะ แม่จะซื้อไก่บ้านกลับมาแช่แข็งไว้กินนานๆ หน่อย"

"ยุคนี้สมัยนี้ ไก่บ้านหาซื้อยากจะตาย"

ตอนนี้เหอลี่ผิงถึงค่อยเข้าใจทะลุปรุโปร่ง อาหารของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ที่แพงนั้น คุณภาพสมราคาอย่างแท้จริง คุ้มค่าเกินราคาไปมาก

พ่อของเหอลี่ผิงก็ค่อยๆ วางตะเกียบในมือลง มองดูลูกชายที่งัดข้อกับตนมาทั้งวันแล้วยิ้มพลางเอ่ยถาม

"เป็นไงล่ะ คราวนี้ไม่ว่าพ่อเป็นคนหัวโบราณแล้วใช่ไหม"

เมื่อเห็นดังนั้น เหอลี่ผิงจึงยกจอกเหล้าของตนขึ้นชนแก้วกับพ่อ

"พ่อครับ ผมยอมแล้ว ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของประธานซูนี่ ยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือจริงๆ"

"คนบ้านเดียวกันคนนี้ เยี่ยมยอดหาใครเปรียบจริงๆ"