ตอนที่ 82 ลมบูรพาพัด กลองศึกรัว

เดือนมิถุนายนนี้ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่สงบเงียบ

เริ่มจากคำพูดชวนอึ้งสุดโต่งของเสิ่นอีฮุย มหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง ที่โดนชาวเน็ตรุมประณามสวดส่งกันยับเยิน

ตามมาด้วยคดีพนักงานทำงานแบบ 007 จนหัวใจวายเฉียบพลัน ซึ่งผลักดันความขัดแย้งระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างที่เก็บกดมาเนิ่นนานในหลงกั๋วให้พุ่งขึ้นสู่จุดเดือดอย่างไม่ต้องสงสัย

หลงกั๋วในปัจจุบันมั่งคั่งและเข้มแข็งขึ้นแล้ว เรือบรรทุกเครื่องบินต่อเสร็จปล่อยลงน้ำถี่ยิบเหมือนเทเกี๊ยว เครื่องบินรบยุคที่ห้าทะยานบินเคียงคู่ แม้กระทั่งเครื่องโฟโทลิโทกราฟีที่ได้ชื่อว่าเป็นไข่มุกแห่งอุตสาหกรรมก็เริ่มผลิตจำนวนมากได้แล้ว

หลงกั๋วในยามนี้ กล้าเปิดหน้าตบโต๊ะประจันหน้ากับประเทศอินทรีบนเวทีระดับโลกได้อย่างไม่เกรงกลัว

ใช่แล้ว ประเทศชาติมั่งคั่งเข้มแข็งขึ้นแล้ว

ทว่า...

แต่ไม่เห็นหรือว่า ในหลงกั๋วแห่งนี้ ยังมีผู้คนอีกตั้งเท่าไรที่รับเงินเดือนไม่ถึงห้าพันหยวน ต้องทำงานวันละเกินสิบชั่วโมง และถูกเจ้านายชี้นิ้วสั่งด่าทอราวกับหมูกับหมา

ไม่เห็นหรือว่า ระบบการทำงานวันละ 8 ชั่วโมงถูกเขียนระบุไว้ในกฎหมายแรงงานอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง แต่จะมีสักกี่บริษัทที่ทำได้จริง

ไม่เห็นหรือว่า คนรุ่นใหม่จำนวนมากไม่อยากมีลูก ก็เพราะตัวพวกเขาเองกลายเป็นทาสแรงงานไปแล้ว จึงไม่อยากให้ลูกหลานของตนต้องมาทนตรากตรำเป็นวัวเป็นควายรับใช้อีกต่อไป...

หากจะสืบหาสาเหตุที่แท้จริง...

...

เมืองหรงเฉิง

สวีเส้าฉางที่เพิ่งกลับเข้ามาในห้องทำงานมีสีหน้าเขียวคล้ำ เขาปลดเนกไทให้คลายออกอย่างแรง ก่อนจะฟาดร่างคำกล่าวสุนทรพจน์ลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น

"ไอ้พวกนายทุนพวกนี้ มโนธรรมแม่งโดนหมากินไปหมดแล้วหรือไง"

เลขาที่เดินตามเข้ามาเห็นเข้าก็รีบปิดประตูอย่างระมัดระวัง แล้วยืนสงบปากสงบคำอยู่ข้างๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

สองวันก่อน เมืองหลวงได้ร่อนหนังสือสั่งการลงมายังทุกพื้นที่ กำชับให้แต่ละท้องที่เรียกผู้ประกอบการรายใหญ่เข้าพบเพื่อหารือเกี่ยวกับปัญหาความขัดแย้งระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง พร้อมชี้แนะให้ภาคธุรกิจเร่งปรับปรุงความสัมพันธ์ด้านแรงงานเชิงรุก เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์พนักงานทำงานหนักจนเสียชีวิตกะทันหันซ้ำรอยอีก

เช้าวันนี้ สวีเส้าฉางจึงออกหน้าด้วยตนเอง ประชุมร่วมกับตัวแทนภาคธุรกิจกว่าร้อยแห่งในเมืองหรงเฉิง เพื่อหารือเรื่องการปรับปรุงความสัมพันธ์ด้านแรงงานเป็นเวลานานถึงสองชั่วโมง

แต่พอยกเรื่องเพิ่มสวัสดิการพนักงานและปฏิบัติตามชั่วโมงการทำงานตามกฎหมายแรงงานขึ้นมาพูด บรรดาผู้ประกอบการทั้งหลายก็ออกอาการไม่ยอมรับทันควัน

พวกเขาไม่กล้าหักหน้าหรือคัดค้านสวีเส้าฉางตรงๆ แต่การประชุมทั้งงานกลับกลายเป็นเวทีปรับทุกข์คร่ำครวญของเหล่าเถ้าแก่ไปเสียฉิบ

ทุกคนล้วนอ้างข้อแก้ตัวเดียวกันหมดว่า สภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจโดยรวมย่ำแย่

ตลกสิ้นดี สำหรับนายทุนพวกนี้แล้ว ในเมื่อจ้างทาสแรงงานคนหนึ่งด้วยเงินห้าพันได้ แล้วทำไมจะต้องยอมจ่ายหกพันด้วยเล่า

ในเมื่อเคี่ยวเข็ญให้พวกนี้ทำงานล่วงเวลาแบบ 996 เพื่อหาเงินให้ตัวเองได้ มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ให้ทำล่ะ

ลาออกเหรอ อยากลาออกก็เชิญสิ คนตกงานหางานไม่ได้มีถมเถไป ขาดแกไปสักคนจะเป็นไร

ตอนนั้นสวีเส้าฉางโมโหจนแทบคลั่ง เกือบจะอดใจด่ากราดออกไปไม่ไหว

ต่อให้สภาพเศรษฐกิจจะไม่ดียังไง พวกผู้ประกอบการอย่างพวกแกก็แค่ทำกำไรลดลงจากปีละห้าพันล้าน เหลือสี่พันล้านเท่านั้นแหละ

แต่สำหรับประชาชนคนธรรมดาจำนวนมาก นั่นมันหมายถึงพวกเขาจะไม่มีชีวิตรอดแล้วนะเว้ย

ท้ายที่สุด การประชุมครั้งนี้ก็จบลงแบบไร้ผลสรุปที่จับต้องได้

พอกลับไป เหล่าเถ้าแก่และผู้ประกอบการก็ยังสั่งให้โอทีเหมือนเดิม และลดเงินเดือนเหมือนเดิม

การเป็นเจ้านายในหลงกั๋วมันไม่มีข้อได้เปรียบอะไรอื่นหรอก นอกเสียจากว่ามีทาสแรงงานเยอะ ค่าจ้างก็ถูก แถมยังก้มหน้าก้มตาทำงานไม่ปริปากบ่น

เมื่อเห็นว่าสวีเส้าฉางระบายอารมณ์เสร็จแล้ว เลขาจึงค่อยยกถ้วยชามาวางให้

"ท่านครับ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียไปเลยครับ สภาพการณ์ของประเทศเรามันเป็นแบบนี้ จะใช้มือที่มองไม่เห็นเข้าไปแทรกแซงระบบเศรษฐกิจแบบตลาด มันก็เกินกำลังจริง ๆ ครับ"

เศรษฐกิจของประเทศจะพัฒนาได้ ก็ย่อมขาดผู้ประกอบการกลุ่มนี้ไปไม่ได้

แต่ทุนนิยมสุดท้ายแล้วก็มุ่งแสวงหาแต่ผลกำไร ไม่เคยสนใจความเป็นความตายของชาวบ้านตาดำๆ

สองสิ่งนี้เดิมทีก็เป็นเรื่องที่ขัดแย้งกันในตัวเองอยู่แล้ว

ภาครัฐสามารถควบคุมดูแลอย่างเหมาะสมได้ แต่ไม่อาจใช้มาตรการบีบบังคับแทรกแซงได้อย่างเบ็ดเสร็จ

ดังนั้น การพัฒนาของหลงกั๋วที่ผ่านมาจึงเป็นการคลำก้อนหินข้ามแม่น้ำมาโดยตลอด และก้าวเดินไปตามเส้นทางของตัวเอง

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เป็นเหมือนพวกชาติตะวันตก ที่ปล่อยให้นายทุนเติบโตจนขยายช่องว่างความเหลื่อมล้ำระหว่างคนรวยกับคนจน จนเกิดการแบ่งแยกขั้วอย่างสุดโต่ง

หลงกั๋วไม่มีวันยอมให้เกิดปรากฏการณ์ตลกร้ายอย่างคนไร้บ้านข้างถนนวอลล์สตรีทขึ้นอย่างเด็ดขาด

ด้วยเหตุนี้ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ประเทศจึงมุ่งมั่นทำสงครามขจัดความยากจนมาโดยตลอด

เพื่อให้กลุ่มคนที่ยากจนที่สุดในหลงกั๋วมีข้าวกินอิ่มท้อง มีเงินรักษาโรคภัย และมีโอกาสได้ร่ำเรียนหนังสือก่อน

พูดง่ายๆ ก็คือ ต้องรักษาเส้นแบ่งมาตรฐานขั้นต่ำเอาไว้และคอยรองรับฐานล่างให้มั่นคง

พอเริ่มปลีกตัวมีเวลาว่างค่อยมาตามจัดการทีละราย

ท้ายที่สุดแล้ว ระหว่างประชาชนคนธรรมดานับพันล้านคน กับกลุ่มคนรวยเพียงไม่กี่สิบล้านคน รัฐควรจะเลือกยืนอยู่ข้างไหน

ประวัติศาสตร์ได้มอบคำตอบให้แก่พวกเราไว้นานแล้ว

ในที่สุดสวีเส้าฉางก็สงบสติอารมณ์ลงได้ คิดดูแล้วก็จริง การจะให้เถ้าแก่ที่หน้ามืดตามัวเพราะเงินพวกนี้ยอมควักกระเป๋าตัวเองมาแบ่งให้พนักงาน ก็ไม่ต่างอะไรกับฝันกลางวัน

สถานการณ์ทั่วประเทศเกรงว่าจะไม่ต่างจากเมืองหรงเฉิงเท่าไหร่ และเรื่องนี้ก็คงจบลงแบบเงียบหายไปตามระเบียบ

ที่สำคัญคือคุณไปบีบคั้นเถ้าแก่พวกนี้จนเกินไปไม่ได้ เพราะเศรษฐกิจของท้องถิ่นยังคงต้องพึ่งพาพวกเขาช่วยขับเคลื่อน

แต่พอคิดถึงสีหน้าท่าทางของพวกคุณท่านเหล่านั้น สวีเส้าฉางก็กลืนความอัดอั้นนี้ไม่ลง

เขาเอามือไพล่หลังเดินวนไปวนมาในห้องทำงาน พลางขบคิดว่าจะจัดการดัดหลังพวกนายทุนพวกนี้อย่างไรดี

ทันใดนั้น เงาร่างของคนคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของสวีเส้าฉาง

คิดได้ดังนั้น สวีเส้าฉางก็หยุดฝีเท้าทันที ก่อนจะเงยหน้ามองเลขา

"ซูไป๋ล่ะ เจ้าเด็กนี่ยังไม่กลับเมืองหรงเฉิงอีกเหรอ"

จริงสิ เมืองหรงเฉิงยังมี 'ผู้ประกอบการเพื่อประชาชน' ป้ายแดงอยู่อีกคนนี่นา ลืมหมอนี่ไปได้ยังไงกัน

"ยังครับ สัปดาห์ก่อนผมติดต่อประธานซูไป เขาบอกว่าต้องรอให้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เข้าที่เข้าทางก่อน ถึงจะกลับเมืองหรงเฉิงครับ"

เรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ สวีเส้าฉางย่อมรู้อยู่แก่ใจ

ทว่าเขาก็มีความคิดเห็นเหมือนกับคนส่วนใหญ่ ในเมื่อมียักษ์ใหญ่ระดับวอลมาร์ตขวางทางอยู่ แผนการบุกเข้าสู่ธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตของซูไป๋จึงถือเป็นหมากที่โง่เขลาอย่างยิ่ง

สวีเส้าฉางถึงขั้นคิดว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ที่ว่านั้น ก็แค่โครงการเอาหน้าในเมืองอี๋เฉิงที่ซูไป๋ถูกต่งซานจินบีบคั้นจนต้องเข็นออกมาเท่านั้น

"เหลวไหลสิ้นดี มือถือทำดีๆ ไม่ชอบ ดันแล่นไปทำซูเปอร์มาร์เก็ต"

ไม่ได้การ ต้องเรียกเจ้าเด็กนี่กลับมา

หมอนี่ฉลาดเป็นกรด มีลูกเล่นแพรวพราว ต้องมีวิธีสั่งสอนพวกนายทุนพวกนี้แน่นอน

แต่ขณะที่สวีเส้าฉางเดินมาข้างโต๊ะทำงาน เตรียมจะยกหูโทรศัพท์โทรหาซูไป๋ เสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นมาเอง สวีเส้าฉางก้มลงมอง

เฮ้ย

พูดถึงโจโฉ ซูไป๋ก็มา

ซูไป๋หมอนี่กลับเป็นฝ่ายโทรหาเขาก่อนเสียอย่างนั้น

ปลายสายอีกฝั่ง ซูไป๋ยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปยังลานจอดรถบนรันเวย์ที่ทอดยาวสุดสายตา

หลังจากเสิ่นอีฮุยอดีตเศรษฐีอันดับหนึ่งกล่าวสุนทรพจน์เรื่อง 996 อันฉาวโฉ่ออกมา ซูไป๋ก็สัมผัสได้อย่างเฉียบไวว่า โอกาสของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่มาถึงแล้ว

แต่สิ่งที่ซูไป๋คาดไม่ถึงก็คือ เหตุการณ์พนักงาน 007 เสียชีวิตกะทันหัน กลับยิ่งเหมือนสาดน้ำมันก๊าดซ้ำลงไปบนกองเพลิง

ตอนนี้บนโลกอินเทอร์เน็ตทั้งหมด เรียกได้ว่าความโกรธแค้นของประชาชนเดือดพล่านถึงขีดสุด

คนทำงานหาเช้ากินค่ำนับไม่ถ้วนต่างก่นด่าโคตรเหง้าของเถ้าแก่ลงบนโลกออนไลน์ ขณะเดียวกันก็จำใจต้องก้มหน้าก้มตาไปทำงานเพราะแรงกดดันในการใช้ชีวิต

ช่างเป็นภาพวัวร้องมอ ม้าส่งเสียงร้อง ทาสแรงงานตัวกระจ้อยร่อย 'รับทราบครับ รับทราบค่ะ' จริงๆ

อารมณ์ของมวลชนถูกจุดระเบิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

สำหรับซูไป๋แล้ว ลมบูรพาที่เขาเฝ้ารอมาตลอด ไม่ใช่ว่าพัดมาถึงแล้วหรอกหรือ

เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณปลายสายตอบรับ ซูไป๋ที่สวมหูฟังอยู่ก็ยืนยิ้มอยู่หน้าหน้าต่าง

"ท่านผู้นำครับ เมื่อกี้ผมจามไปสองที ท่านคงไม่ได้แอบด่าผมลับหลังใช่ไหมครับ..."

"แกยังมีหน้ามาพูดอีกเรอะ สองวันนี้ในเน็ตด่ากันดุเดือดขนาดนี้แกมองไม่เห็นหรือไง เป็นผู้ประกอบการเพื่อประชาชนประสาอะไร ยังไม่รีบออกมาแสดงจุดยืนพูดอะไรบ้างล่ะ"

"ที่ผมโทรหาท่าน ก็เพื่อจะคุยเรื่องนี้แหละครับ"

"หืม ฟังจากน้ำเสียงแกนี่ มีแผนแล้วงั้นสิ"

ซูไป๋เงียบไปสองสามวินาที รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป

"ท่านผู้นำเฒ่าครับ จะให้ผมออกหน้าก็ได้"

"แต่ผมอยากถามให้ชัดเจนก่อน ถ้าคราวนี้เจ้าพญาวานรอย่างผมก่อเรื่องจนบานปลาย กลายเป็นอาละวาดบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าขึ้นมา ท่านอาจารย์ผูถีอย่างท่าน จะคอยคุ้มกะลาหัวผมไหมครับ"