ตอนที่ 83 แค่คลิปทีเซอร์ตัวเดียวของซูไป๋ยังสู้ไม่ได้เลยเหรอ

เช้าวันที่ 8 มิถุนายน

นิคมอุตสาหกรรมต้าหมี่เทคโนโลยี เมืองหรงเฉิง

ทีมถ่ายทำประจำตัวของซูไป๋ ตอนนี้กลายเป็น "แรงงานทาส" ให้กับบรรดาผู้บริหารระดับสูงของแต่ละแผนกไปแล้ว ต้องคอยช่วยพวกเขาถ่ายคลิปวิดีโออยู่ทุกวี่วัน

นับตั้งแต่ซูไป๋ผู้เป็นเจ้านายเริ่มใช้กลยุทธ์ฟังคำแนะนำบนโลกอินเทอร์เน็ต ตอนนี้แต่ละแผนกก็พากันเอาอย่างบ้าง พากันสร้างภาพลักษณ์เป็นคนเปิดรับฟังคำแนะนำกันหมด

ถึงขนาดที่ว่าหัวหน้าแผนกธุรกิจมือถือต้าหมี่ ตอนนี้มียอดผู้ติดตามพุ่งทะลุหลักสิบล้านไปแล้ว พอเจอปัญหาเรื่องงานอะไรเข้าหน่อย ก็ขอฟังคำแนะนำทันที

พูดให้ดูดีก็คือฟังคำแนะนำ แต่ถ้าพูดตรง ๆ ก็คือไม่อยากใช้สมองคิดเอง เจอปัญหาก็โยนให้ชาวเน็ตช่วยแก้

เพราะในหมู่ชาวเน็ตน่ะจะขาดอะไรก็ขาดได้ แต่ไม่เคยขาดพวกเจ้าพ่อไอเดียเลยจริง ๆ

เอาเข้าจริง การที่ต้าหมี่เทคโนโลยีเติบโตมาได้ถึงระดับนี้ ก็ขาดไอเดียสุดพิสดารสารพัดที่บรรดาชาวเน็ตเสนอมาไม่ได้เลยจริง ๆ

กว่าจะถ่ายคลิปเสร็จไปได้หนึ่งตัวก็แทบแย่

เสี่ยวเป่า พิธีกรประจำทีมเอ่ยบ่นกระปอดกระแปดพลางเติมหน้าไปด้วย

"เมื่อไหร่บอสซูจะกลับเมืองหรงเฉิงสักทีนะ เขาหยุดอัปคลิปไปเกือบครึ่งปีแล้ว คงไม่ได้ลืมพวกเราไปแล้วหรอกใช่ไหม"

ตากล้องที่กำลังเก็บอุปกรณ์อยู่ยักไหล่พลางพูดขึ้น

"ใครจะไปรู้ล่ะ ไม่เห็นคอมเมนต์ของชาวเน็ตเหรอ ที่แซวกันว่าตอนนี้เขาเป็นบุคคลสูญหายแห่งโลกอินเทอร์เน็ตไปแล้ว..."

ขณะที่กำลังคุยกันว่าบอสซูจะกลับเมืองหรงเฉิงเมื่อไหร่ จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าของพิธีกรก็ดังขึ้น พอหยิบมือถือขึ้นมาดูก็ถึงกับตาโต

"เอ๊ะ เบอร์เลขาเสี่ยวหลิวนี่"

ได้ยินแบบนั้น ตากล้องที่ถือกล่องอุปกรณ์อยู่ก็รีบเร่งเร้าทันที

"บอสซูตามหาพวกเราชัวร์ รีบรับสายเร็วเข้าสิ!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถตู้สำหรับติดต่อธุรกิจคันหนึ่งก็แล่นออกจากนิคมอุตสาหกรรมต้าหมี่เทคโนโลยี มุ่งหน้าขึ้นทางด่วนแล้วตรงดิ่งลงใต้สู่เมืองอี๋เฉิง

ทางด้านผู้บริหารระดับสูงของต้าหมี่เทคโนโลยีหลายคนที่สังเกตเห็นทีมถ่ายทำประจำตัวของซูไป๋ออกเดินทาง ต่างก็ตระหนักได้ทันที

เจ้านายของพวกเขา บอสซูของพวกเขา

ชายผู้สร้างตำนานนับไม่ถ้วนเอาไว้บนโลกอินเทอร์เน็ต

หลังจากห่างหายไปนานครึ่งปี ในที่สุดก็พร้อมจะหวนคืนสู่วงการแล้ว

...

สามชั่วโมงต่อมา เสี่ยวเป่าผู้เป็นพิธีกรก็มาปรากฏตัวอยู่ในห้องทำงานของซูไป๋ พร้อมกับทำหน้าตาน้อยอกน้อยใจราวกับสนมที่เพิ่งได้รับความโปรดปรานกลับคืนมา ก่อนจะพุ่งพรวดตรงเข้าหาซูไป๋

"บอส... ซูคะ เค้าคิดถึงคุณจังเลย... ขอกอดหน่อยน้า..."

เมื่อเห็นเสี่ยวเป่าพุ่งเข้ามา ซูไป๋ก็ยกมือขึ้นเขกหัวไปหนึ่งทีจนอีกฝ่ายต้องกุมหัวร้องโอดโอย

ทีมถ่ายทำประจำตัวทีมนี้เรื่องความเป็นมืออาชีพน่ะเต็มร้อย เสียอย่างเดียวคือประสาทแดกไปหน่อย

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น นับตั้งแต่เหตุการณ์ช่วยกันจับหมูคราวนั้น ซูไป๋ก็รู้สึกเข็ดขยาดกับอาชีพพิธีกรเข้ากระดูกดำ กลัวว่าจะโดนขุดหลุมดักอะไรอีก

หลังจากเขกหัวปราบเสี่ยวเป่าจนอยู่หมัดแล้ว ซูไป๋ก็หันไปมองเสี่ยวหลี่ ฝ่ายวางแผนที่เพิ่งเดินตามเข้ามาในห้อง พร้อมกับยื่นเอกสารชุดหนึ่งบนโต๊ะให้อีกฝ่าย

"ที่เรียกพวกคุณมาเมืองอี๋เฉิงคราวนี้ มีงานสำคัญจะมอบหมายให้ทำ"

เสี่ยวหลี่ที่รับเอกสารมาพยักหน้ารับพลางยิ้มกว้าง

"พวกเรารอวันนี้มานานแล้วครับบอสซู จะเริ่มถ่ายได้เมื่อไหร่ครับ"

ทว่าพอเสี่ยวหลี่เปิดดูเอกสารและเห็นเนื้อหาในหน้าแรก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"บอสซูครับ ครั้งนี้ไม่ได้ถ่ายคุณเหรอครับ"

"ผมก็ไม่ได้บอกนี่ว่าจะถ่ายผมน่ะ"

"แล้ว... เหลียงเหวินเชาคนนี้ เป็นใครกันครับ..."

...

ในตอนที่เหลียงเหวินเชาได้รับโทรศัพท์จากแผนกบุคคล เขากำลังซักผ้าอยู่ในหอพัก

พอเห็นว่าเป็นสายจากฝ่ายบุคคลของซูเปอร์มาร์เก็ต เหลียงเหวินเชาก็รู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง เลือดในกายแทบจะแข็งตัว

หรือว่าเพราะตัวเองทำงานไม่ดี เลยจะโดนไล่ออกแล้ว?

พอลองคิดดูแล้วมันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย เพราะไอ้พวกสัตว์ประหลาดพวกนั้นเวลาทำงานแม่งโคตรจะบ้าพลัง ร่างกายผอมแห้งแรงน้อยอย่างเขา ต่อให้งัดพลังชีวิตออกมาสู้ก็เทียบไม่ติดอยู่ดี

เขารีบเช็ดมือให้แห้ง แล้วกดรับสายอย่างระมัดระวังด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ

ครึ่งนาทีผ่านไป เหลียงเหวินเชาก็ทำหน้าตาเหมือนกำลังตั้งคำถามกับชีวิต

"เรื่องปัญหาน่ะไม่มีหรอกครับ ผมให้ความร่วมมือเต็มที่แน่นอน เพียงแต่ว่า..."

เหลียงเหวินเชาหันไปมองสภาพหอพักชายที่รกเหมือนรังหมาของตัวเอง

"พวกคุณแน่ใจแล้วเหรอครับว่าจะถ่ายผมจริง ๆ?"

...

คืนวันเดียวกันนั้น เวลาสี่ทุ่ม ณ เมืองซานเฉิง

หนุ่มแว่นที่เพิ่งทำงานล่วงเวลามาตลอดทั้งวันหยุดสุดสัปดาห์ ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมาถึงห้องเช่าของตัวเอง เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงพลางจ้องมองเพดานห้องเงียบ ๆ

นับตั้งแต่เกิดกระแส 996 คือพรวิเศษ และเหตุการณ์ทำงานแบบ 007 จนใหลตาย บนโลกอินเทอร์เน็ตก็วิพากษ์วิจารณ์กันอย่างดุเดือดเผ็ดร้อน ชาวเน็ตต่างพากันก่นด่าเจ้านายตัวเอง แต่ละคนสรรหาคำด่ามาประชันกันได้อย่างถึงพริกถึงขิง

แต่ในความเป็นจริง มันก็แค่ความคึกคักบนโลกอินเทอร์เน็ตเท่านั้น

ในโลกแห่งความเป็นจริง บรรดาเถ้าแก่ก็ยังคงหักเงินเดือนตามใจชอบ สั่งทำงานล่วงเวลาหน้าตาเฉย ไม่ได้มีความกังวลแม้แต่น้อยว่าพนักงานจะทำงานหนักจนวูบดับไป

หลงกั๋วกว้างใหญ่ขนาดนี้ คนวูบตายไปไม่กี่คนจะนับเป็นอะไรได้

คงไม่ถึงกับต้องหยุดให้พวกเถ้าแก่กอบโกยเงินทองเพียงเพราะมีคนตายไปไม่กี่คนหรอก

หวังจะให้ขึ้นเงินเดือน หวังจะได้ทำงานวันละแปดชั่วโมง

บ่นโวยวายบนเน็ตน่ะพอไหว

แต่ในความเป็นจริง ไม่มีทางเป็นไปได้เลย

เกิดเป็นทาสแรงงาน ก็ต้องมีสำนึกของการเป็นวัวเป็นควาย

ต่อให้พวกเขาร้องแรกแหกกระเชอเสียงดังแค่ไหน ก็หนีไม่พ้นชะตากรรมของพวกวัวควายอยู่ดี

พูดให้ถึงที่สุดก็คือ สถานะของคนใช้แรงงานมันต่ำต้อยเกินไป ขาดคนที่มีอิทธิพลตัวจริงเสียงจริงมาช่วยเป็นกระบอกเสียงให้

ทว่าพวกนายทุนต่างก็จับมือรวมหัวกัน เป็นเนื้อเดียวกันในการสูบเลือดสูบเนื้อพวกทาสแรงงาน แล้วแอบกอบโกยเงินทองเข้ากระเป๋าเงียบ ๆ

แล้วจะมีใครกล้าเสี่ยงฝืนกระแสคนทั้งโลก ออกมาพูดแทนพวกทาสแรงงานกันล่ะ

"เฮ้อ..."

ราวกับจนใจต่อความเป็นจริง หนุ่มแว่นที่นอนแผ่อยู่บนเตียงถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถเล่น

เรื่องที่ทุกคนต่างเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ตัวเขาคนเดียวจะไปทำอะไรได้

สู้กินให้อิ่มนอนให้อุ่น ดูแลตัวเองไปวัน ๆ ดีกว่า

ขณะที่กำลังไถหน้าจออยู่นั้น หนุ่มแว่นก็พบว่าในรายการติดตามของตนมีการแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา พอแตะเปิดดู ชายหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นมานั่งตัวตรงทันที

"ประธานซูจะอัปเดตแล้วเหรอเนี่ย"

บนบัญชีโต่วอินของซูไป๋ มีการอัปเดตข้อความโพสต์ใหม่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน

[พรุ่งนี้เช้าหกโมงไลฟ์สด เจอกันห้ามเบี้ยวนะครับ...]

แถมคราวนี้ไม่ใช่คลิปวิดีโอ แต่เป็นไลฟ์สดเลยเนี่ยนะ?

ครั้งล่าสุดที่ประธานซูไลฟ์สด มันตั้งแต่ตอนที่เขา...

"เชี่ย หกโมงเช้าเลยเหรอ เช้าขนาดนี้สงสัยต้องตั้งนาฬิกาปลุกแล้วมั้งเนี่ย"

หากจะกล่าวว่า ในอดีตซูไป๋คือนักธุรกิจผู้มีมโนธรรมที่เป็นที่รักยิ่งของบรรดาแฟนคลับ

เช่นนั้นนับตั้งแต่วิกฤตกระแส '996 คือพรวิเศษ' เป็นต้นมา ภาพลักษณ์ของซูไป๋ก็ยิ่งถูกยกย่องสูงส่งขึ้นไปอีกขั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อเทียบกับอดีตเศรษฐีอันดับหนึ่งอย่างเสิ่นอีฮุยที่ป่าวประกาศว่า 996 คือพรวิเศษแล้ว บอสซูผู้ล็อกหมูไม่อยู่นี่แหละ ถึงจะเป็นนักธุรกิจที่แท้จริงในใจของมหาชน

การที่ซูไป๋ออกมาเคลื่อนไหวในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ จึงเปรียบเสมือนการฉีดยากระตุ้นหัวใจให้แก่ทุกคนอย่างแท้จริง

การมีอยู่ของเขา เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าพวกเขายังมีคนที่พอจะเชื่อถือได้อยู่

คนแบบนี้ถ้าไม่สนับสนุน แล้วจะไปสนับสนุนใครได้อีกล่ะ

ในเวลาเดียวกัน ข่าวเรื่องที่ซูไป๋กำลังจะกลับมาเคลื่อนไหว ก็ได้รับความสนใจจากกลุ่มแฟนคลับอย่างล้นหลาม

"เชี่ยเอ๊ย บุคคลสูญหายแห่งโลกอินเทอร์เน็ตกำลังจะคัมแบ็กแล้ว สาวกต้าหมี่ทั้งหลาย บอสซูจะอัปเดตแล้วโว้ย"

"ว้าวๆๆ ซูไป๋ล็อกหมูของพวกเราหวนคืนสู่วงการแล้ว สาวๆ จ๋า ตั้งนาฬิกาปลุกด่วน"

"บอสซู วันที่ไม่มีคุณ ผมต้องล้างหน้าด้วยน้ำตาทุกวัน ผ่านไปแต่ละวันเหมือนผ่านไปเป็นปีเลย..."

มีผู้ติดตามกว่าสามสิบล้านคน แต่ยังเอาแต่ใจหยุดอัปเดตไปดื้อ ๆ ถึงครึ่งปี ชาตินี้คงมีแค่ซูไป๋คนเดียวที่กล้าทำเรื่องแบบนี้

ที่สำคัญคือตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ผู้ติดตามของซูไป๋นอกจากจะไม่ลดลงแล้ว ยังเพิ่มขึ้นอีก คิดดูสิว่ามันน่าทึ่งขนาดไหน!

และในจำนวนนั้นมีชาวเน็ตที่ติดตามอดีตเศรษฐีอันดับหนึ่งเสิ่นอีฮุยอยู่ไม่น้อย

ยังคงเป็นคำเดิม ความสำเร็จของบอสซู เกิดจากการมีคู่แข่งในวงการช่วยส่งเสริมล้วน ๆ

อาจเป็นเพราะซูไป๋ห่างหายไปนานเกินไป ประกอบกับอิทธิพลของเขาก็สูงส่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ส่งผลให้แค่ข่าวที่ว่าซูไป๋กำลังจะกลับมาอัปเดต ก็ถูกชาวเน็ตหลายล้านคนดันจนติดอันดับคำค้นหายอดนิยมทันที

ทางด้านเน็ตไอดอลและดาราชื่อดังนับไม่ถ้วนเมื่อเห็นคำค้นหายอดนิยมนี้เข้า ต่างก็พากันแทบจะร่ำไห้ไร้น้ำตา

คราวก่อนสู้คลิปซูไป๋ล็อกหมูไม่ได้ก็ช่างเถอะ

แต่นี่ขนาดแค่ข้อความแจ้งเตือนล่วงหน้าของซูไป๋ พวกเขาก็ยังสู้ไม่ได้อีกเหรอเนี่ย?

(ขออภัยด้วยครับ นอนเพลินไปหน่อย ไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก)