ตอนที่ 84 อย่าลืมสิว่านี่คือห้องไลฟ์ของใคร

กริ๊งงง...

ภายในหอพักหญิงของมหาวิทยาลัยช่วงเช้ามืด เสียงนาฬิกาปลุกแสบแก้วหูดังขึ้น

"ใครกันเนี่ย วันหยุดสุดสัปดาห์แท้ ๆ ไม่ยอมปิดนาฬิกาปลุก..."

"มารบกวนเวลานอน โทษถึงตายนะบอกเลย..."

หญิงสาวในผ้าห่มสองสามคนพากันบ่นพึมพำ ทว่าหญิงสาวที่สวมผ้าปิดตาปิกาจูคนหนึ่ง พลันดึงผ้าปิดตาออกทันทีที่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก เธอเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งบนเตียง มือหนึ่งคว้าโทรศัพท์มือถือ อีกมือพลางตะโกนบอก

"อย่าเพิ่งนอนกันสิ ประธานซูจะไลฟ์สดแล้ว..."

"อย่าเสียงดัง จะนอน ต่อให้เจ้าแม่หวังหมู่มาไลฟ์ฉันก็ไม่ดูหรอก"

"อือ... ประธานซู? ใครอะ เน็ตไอดอลเบอร์ใหญ่คนใหม่เหรอ"

หญิงสาวที่ถือโทรศัพท์กระโดดลงจากเตียง เสียบสายชาร์จแล้วเอ่ยเตือนความจำเบา ๆ

"ประธานซูคนที่ล็อกหมูน่ะ"

หอพักหญิงเงียบกริบไปสองวินาที

หญิงสาวคนหนึ่งก็เด้งพรวดขึ้นมาจากเตียงราวกับศพกระตุก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"หา? ประธานซูเหรอ เขาจะไลฟ์แล้วเหรอ"

วินาทีถัดมา ทั้งหอพักหญิงก็โกลาหลวุ่นวายขึ้นมาทันที

"โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน ยิงเบอร์มาที มือถือฉันหาย"

"เฮ้ย ๆ รองเท้าแตะฉัน ใครใส่รองเท้าแตะฉันไปเนี่ย"

"ไม่ต้องใช้มือถือแล้ว รีบเปิดคอมฯ เลย ใช้คอมฯ ดูดีกว่า"

ภาพเหตุการณ์แบบเดียวกันนี้เกิดขึ้นทั่วทุกหนแห่งในประเทศ ทั้งหอพักมหาวิทยาลัย ห้องเช่า บ้านครอบครัวสามคน ร้านเน็ต...

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างพากันเปิดบัญชีโต่วอินของซูไป๋ทิ้งไว้เงียบ ๆ ตั้งแต่ก่อนหกโมงเช้า เพื่อเฝ้ารอการไลฟ์สดของเขา

เมื่อต้นปีนี้ ทางการโต่วอินเคยจัดทำสถิติสรุปยอดไลฟ์สดที่ได้รับความนิยมสูงสุดในรอบสามปี

ซึ่งโชว์ล็อกหมูช่วงตรุษจีนของซูไป๋นั้น คว้าอันดับหนึ่งไปครองอย่างเหนียวแน่นด้วยตัวเลขสถิติที่ทิ้งห่างอย่างขาดลอย

ว่ากันว่ามีผู้โชคดีถึงสิบสี่ล้านคนที่ได้เป็นประจักษ์พยานในไลฟ์ครั้งนั้น

ทว่ากลับมีชาวเน็ตมากกว่าห้าสิบล้านคนที่เผยว่า หากย้อนเวลากลับไปได้ พวกเขาจะไม่มีทางพลาดโชว์ล็อกหมูที่ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์อินเทอร์เน็ตของหลงกั๋วอย่างแน่นอน

เวลาไม่มีทางย้อนกลับได้อยู่แล้ว

แต่ในคราวนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างคว้าโอกาสไว้ และต่างเฝ้ารอคอยว่าซูไป๋จะสร้างความบันเทิงสุดพีคอะไรขึ้นมาอีก

ส่วนที่สำนักงานใหญ่ของโต่วอิน หลังจากทราบว่าเช้าวันนี้ซูไป๋จะไลฟ์สด แม้แต่ทางโต่วอินเองก็ยังจัดเตรียมทีมงานเวรประจำการเป็นพิเศษ

"ช่องทางเข้าชมการถ่ายทอดสดเปิดแล้ว..."

"ยอดผู้ชมที่รอเข้าชมสามล้านสองแสนคน... สามล้านห้าแสนคน..."

"สี่ล้านคนแล้ว... ตัวเลขยังคงพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ..."

คุณพระช่วย ยังไม่ทันเริ่มถ่ายทอดสดเลย ก็มีผู้ชมมารอเข้าคิวล่วงหน้าถึงสี่ล้านคนแล้ว

นี่น่ะหรือ คืออานุภาพของหมูตรุษจีน?

หัวหน้าเวรเหลือบมองเวลามาตรฐานบนจอใหญ่ ก่อนจะสั่งการ

"5 นาฬิกา 59 นาที ทุกแผนกเตรียมนับถอยหลังหนึ่งนาที..."

...

ในเวลาเดียวกัน

ณ เมืองอี๋เฉิง ภายในตึกหอพักชายของวิทยาลัยอาชีวศึกษานคร

เหลียงเหวินเชาที่หน้าตาเต็มไปด้วยความประหม่าวางกะละมังล้างหน้าลง

"ไม่ไหว ผมต้องไปเข้าห้องน้ำอีกรอบแล้ว"

เสี่ยวเป่า พิธีกรสาวเอ่ยเตือน

"นายเข้าห้องน้ำไปสามรอบแล้วนะ"

"ไม่ต้องตื่นเต้น เรื่องบรรยากาศในไลฟ์ฉันจัดการเอง นายแค่ทำตัวตามสบาย ฉันถามอะไรก็ตอบตามจริงก็พอ"

"เอาล่ะ เตรียมนับถอยหลังสิบวินาที..."

เมื่อสัญญาณถ่ายทอดสดเชื่อมต่อเข้ามา ตากล้องก็แพนกล้องไปยังพิธีกรสาวเสี่ยวเป่าที่ติดไมโครโฟนทันที

ในเสี้ยววินาทีที่ชาวเน็ตหลายล้านคนหลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์ เสี่ยวเป่าก็ยืนทักทายอยู่หน้ากล้อง

"ฮัลโหล สวัสดีคุณผู้ชมทุกคนนะคะ ฉันคือเสี่ยวเป่า พิธีกรของทุกคนค่ะ"

ส่วนชาวเน็ตที่แห่แหนเข้ามาในห้องไลฟ์ ต่างก็มองกวาดทั่วหน้าจอเพื่อมองหาร่างของซูไป๋ทันที

สำหรับพิธีกรมีเดียชื่อดังของต้าหมี่เทคโนโลยีอย่างเสี่ยวเป่า ทุกคนย่อมคุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดีอยู่แล้ว ทว่าคนที่ทุกคนอยากดูย่อมไม่ใช่เธออย่างแน่นอน

[เสี่ยวเป่า เธออ้วนขึ้นอีกแล้วนะ ว่าแต่ประธานซูล่ะ ไหนบอกเป็นไลฟ์ของประธานซูไง]

[ประธานซู คุณอยู่ไหน พรุ่งนี้บ้านผมจะล้มหมู อยากให้มาช่วยหน่อย]

[โปรยดอกไม้ บุคคลสูญหายแห่งโลกอินเทอร์เน็ตกลับมาแล้ว ชายคนนั้นกลับมาแล้ว...]

ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังตั้งตารอการปรากฏตัวของซูไป๋ พิธีกรเสี่ยวเป่ากลับเปลี่ยนโทนเสียงและจังหวะพูด

"คุณผู้ชมทุกท่านคะ ตัวเอกในการไลฟ์สดของพวกเราในวันนี้ ไม่ใช่ประธานซูหรอกนะคะ"

ไม่ใช่ซูไป๋ไลฟ์เหรอ?

แล้วจะเป็นใครกันล่ะ

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ขณะที่ทุกคนกำลังงุนงงสับสนอยู่นั้น มุมกล้องก็เคลื่อนตามไป เสี่ยวเป่าเดินตรงเข้าไปยืนข้างเหลียงเหวินเชาที่กำลังทำหน้าตึงเครียดสุดขีด

"ท่านผู้ชมทุกท่านครับ นี่ก็คือพระเอกของไลฟ์เราในวันนี้นะครับ เอ้า เหวินเชา ทักทายเพื่อนๆ ผู้ชมหน่อยเร็ว..."

ตอนนี้เหลียงเหวินเชาสั่นจนแทบจะพูดไม่เป็นคำ เขาโบกมือให้กล้องเก้ๆ กังๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มเจื่อนๆ เหมือนคนอยากมุดดินหนี

"สวัสดีครับทุกคน...ผมชื่อเหลียงเหวินเชา...เป็นพนักงานจัดเรียงสินค้า...ของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ครับ"

"พนักงานจัดเรียงสินค้าเหรอ ช่วยแนะนำงานของคุณให้เราฟังสักหน่อยได้ไหมครับ"

"เอ่อ...ก็คือพอสินค้าบนชั้นวางในซูเปอร์มาร์เก็ตมีลูกค้าซื้อไป ผมก็ต้องไปขนของจากโกดังมาเติมบนชั้นวางน่ะครับ"

การเปิดบทสนทนาที่เรียบง่ายจนไม่รู้จะเรียบง่ายยังไง ดูไปดูมาเหมือนการสัมภาษณ์เรื่องสายอาชีพเสียมากกว่า

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ช่วยคลายความสงสัยในใจของผู้ชมหลายล้านคนอยู่ดี

นี่มันบัญชีโต่วอินของประธานซูไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาไลฟ์พนักงานจัดเรียงสินค้าโนเนมคนหนึ่งได้ล่ะ

[เพิ่งเข้ามา นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย พี่ชายคนนี้เป็นใคร แล้วประธานซูล่ะ?]

[ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่? นี่ประธานซูกำลังจะยิงโฆษณาให้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ใช่ไหมเนี่ย?]

[ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไม่ได้อยู่ที่เมืองอี๋เฉิงหรอกเหรอ? ไลฟ์นี้อยู่ที่เมืองอี๋เฉิงใช่ไหม?]

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างพากันมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว ไม่เข้าใจว่าคราวนี้ประธานซูจะเล่นพิเรนทร์อะไรอีก

ทว่าความอยากรู้อยากเห็นนี้นี่เองที่ดึงดูดให้พวกเขาต้องดูต่อไป

เหมือนไลฟ์คราวก่อนของซูไป๋ คนดูที่ออกกลางคันพอมารู้ทีหลังว่าพลาดฉากเด็ดกดหัวหมูไป ต่างก็แทบจะวิ่งไปร้องไห้สลบคาห้องน้ำด้วยความเสียดาย

ไม่ว่าคราวนี้ประธานซูจะมาไม้ไหน ดูต่อก่อนค่อยว่ากัน

การไลฟ์สดดำเนินต่อไป ซูไป๋ก็ยังคงไม่ปรากฏตัว ตัวเอกของไลฟ์ในวันนี้ยังคงเป็นพ่อหนุ่มขี้อายที่มีชื่อว่าเหลียงเหวินเชา

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแบบง่ายๆ ทีมตากล้องก็ตามเหลียงเหวินเชาออกจากหอพัก มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารเช้านอกรั้วมหาวิทยาลัย

ระหว่างที่กินข้าวด้วยกัน พิธีกรเสี่ยวเป่าก็หาจังหวะถามขึ้นมา

"..."

เหลียงเหวินเชากัดปาท่องโก๋คำหนึ่งแล้วพยักหน้า

"พวกเราเริ่มงานตอนแปดโมงเช้าครับ แต่ปกติเจ็ดโมงครึ่งผมก็ไปถึงซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนเวลาแล้ว"

เมื่อทั้งสองคนพูดคุยแนะนำไปเรื่อยๆ ผู้ชมก็เริ่มเข้าใจเรื่องราวขึ้นมาบ้างแล้ว

พ่อหนุ่มที่ชื่อเหลียงเหวินเชาคนนี้ เป็นนักศึกษาจบใหม่ของวิทยาลัยนครอี๋เฉิง เพิ่งได้เข้ามาเป็นพนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เมื่อเดือนเศษๆ ก่อน

แม้จะยังไม่เข้าใจความหมายของไลฟ์สดครั้งนี้ของซูไป๋ แต่ก็มีผู้ชมจำนวนไม่น้อยเริ่มออกมาแสดงความคิดเห็น

[เหมือนฉันเลย ทำงานซูเปอร์มาร์เก็ตเหมือนกัน แต่ฉันทำอยู่วอลมาร์ต ขอพูดตรงๆ นะ ตำแหน่งพนักงานจัดเรียงสินค้านี่คือแบกหามล้วนๆ เหนื่อยแทบขาดใจ]

[ฉันก็ด้วย วันหนึ่งทำงาน 11 ชั่วโมง พาร์ตไทม์ได้ชั่วโมงละ 20 หยวน วันหยุดไม่ได้เงิน เงินเดือนงั้นๆ แหละ แต่เหนื่อยฉิบ ร่างกายแทบพังทนไม่ไหว]

[พาร์ตไทม์ชั่วโมงละ 20 หยวนนี่ถือว่าสูงแล้วนะ แต่ถ้าเป็นงานใช้แรงงานก็เข้าใจได้แหละ]

โดยไม่รู้ตัว หัวข้อการพูดคุยของทุกคนก็เบนไปที่เรื่องงานของตัวเอง

นี่ก็เป็นประเด็นที่มีการถกเถียงกันมากที่สุดบนอินเทอร์เน็ตนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ 996 คือผลบุญเป็นต้นมา เห็นได้ชัดเลยว่าเวลาทำงานของทุกคนล้วนยาวนาน แต่เงินเดือนกลับน้อยแข่งกันลงไปเรื่อยๆ

ทว่าก็มีคนสงสัยอยู่เหมือนกันว่า ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อที่ความขัดแย้งระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างกำลังปะทุขึ้นมานี้

การที่ซูไป๋ให้เหลียงเหวินเชาที่เป็นพนักงานจัดเรียงสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตออกมาไลฟ์สด มีเจตนาจะทำอะไรกันแน่

จะให้ทุกคนดูว่าเขาดีต่อพนักงานของตัวเองแค่ไหนงั้นเหรอ?

แต่ขนาดเหลียงเหวินเชายังต้องตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า แล้วมันจะดีไปกว่ากันได้สักแค่ไหนเชียว?

ขณะที่ทุกคนกำลังสงสัยในเป้าหมายของไลฟ์นี้

พิธีกรเสี่ยวเป่าก็ตามเหลียงเหวินเชามาถึงป้ายรถเมล์แล้ว

"ตื่นเช้าขนาดนี้ เวลาทำงานของคุณต้องยาวนานมากแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ"

ทว่าเหลียงเหวินเชากลับยิ้มแล้วส่ายหน้า

"เข้างานแปดโมงเช้า เลิกงานบ่ายสามโมง รวมเวลาทำงานเจ็ดชั่วโมงครับ"

ทันทีที่ตัวเลขเจ็ดชั่วโมงหลุดออกจากปาก ความคิดเห็นในห้องไลฟ์ก็พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

[หา? เจ็ดชั่วโมงเนี่ยนะ? ล้อกันเล่นปะเนี่ย เป็นแค่พนักงานจัดเรียงสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต วันหนึ่งทำงานแค่เจ็ดชั่วโมงเองเหรอ?]

[จะตื่นเต้นตกใจอะไรกัน น่าจะเป็นพาร์ตไทม์ชั่วคราว ชั่วโมงละสิบกว่าหยวนแบบนั้นแหละ]

[ชั่วโมงทำงานสั้นไม่ได้บอกอะไรหรอก ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ค่าตอบแทน...]

ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีชาวเน็ตระดับวีไอพีคนหนึ่งโผล่มาเตือนสติ

[เดี๋ยวก่อนนะ พวกนายลืมไปแล้วหรือไงว่านี่มันห้องไลฟ์ของใคร]

คำเตือนนี้ทำให้ผู้ชมจำนวนมากพลันได้สติขึ้นมาทันที

จริงด้วยสิ

ผู้ชายที่เล่นกับโลกอินเทอร์เน็ตจนแพรวพราว ผู้ชายที่บีบให้ประธานาธิบดีแห่งประเทศอินทรีต้องลบทวิตเตอร์

ผู้ชายที่ถ้าพูดถึงการสร้างสีสันรายการแล้ว ถือเป็นตัวพ่อระดับตำนานระเบิดกระแส

ตอนหกโมงเช้า ปลุกชาวเน็ตหลายล้านคนขึ้นมาจากเตียง จะเป็นเพียงแค่พามาดูพนักงานจัดเรียงสินค้าธรรมดาๆ คนหนึ่งของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่งั้นเหรอ?

เงื่อนงำคงจะอยู่ที่ตัวเหลียงเหวินเชาที่ดูขี้อายคนนั้นต่างหาก