ตอนที่ 85 ลั่นกลองสามครา ชักดาบพ้นฝัก!

เวลาเจ็ดโมงครึ่ง เหลียงเหวินเชามาถึงจุดทำงานเรียบร้อยแล้ว เขาเปลี่ยนเป็นชุดยูนิฟอร์มและรับเครื่องสแกนบาร์โค้ดของตัวเองมา

เมื่อเวลาผ่านไป ผู้ชมก็หลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์สดมากขึ้นเรื่อย ๆ จนยอดคนดูทะลุหลักห้าล้านคนไปเป็นที่เรียบร้อย

ทุกคนในห้องไลฟ์สดต่างกำลังพูดคุยกันอย่างคึกคัก

ว่าผู้ชายที่จับหมูกดคนนั้นคิดจะให้ทุกคนดูอะไรกันแน่

จนกระทั่งเสี่ยวเป่า พิธีกรที่เดินตามอยู่ข้าง ๆ เหลียงเหวินเชามาตลอด ได้เอ่ยถามคำถามหนึ่งขึ้นมาเหมือนไม่ได้ตั้งใจ

"จริงสิเหวินเชา พอจะบอกเงินเดือนของคุณให้ผู้ชมของเรารู้หน่อยได้ไหมครับ"

พอได้ยินคำถามนี้ ชาวเน็ตจำนวนไม่น้อยก็พากันคอมเมนต์ขึ้นมาก่อนทันที

[เรื่องนี้ยังต้องถามอีกเหรอ พนักงานจัดเรียงสินค้าในเมืองระดับหนึ่งทั่วไปได้สี่ถึงหกพัน เมืองอย่างอี๋เฉิงให้ตายยังไงก็ไม่เกินสี่พันกว่า เผลอ ๆ สามพันกว่าด้วยซ้ำ]

[ไม่แน่หรอก ถ้าทำงานแค่วันละ 7 ชั่วโมงก็คงต่ำกว่านั้นอีก น่าจะสักสองถึงสามพัน]

[แค่นั้นก็ดีแล้ว เด็กจบใหม่ ปวส. หางานไม่ได้มีถมเถไป]

[พูดตามตรงนะ ทำงานวันละ 7 ชั่วโมง เงินเดือนน้อยลงหน่อยฉันก็รับได้]

ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันไม่หยุด เหลียงเหวินเชาที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจใบรายการสินค้ากลับตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ

"เดือนนี้ผมเพิ่งผ่านโปรครับ ถ้าเป็นเรื่องเงินเดือน รวมเงินช่วยเหลือต่าง ๆ แล้ว รับสุทธิอยู่ที่ประมาณหนึ่งหมื่นหนึ่งพันหยวนครับ"

พูดจบ เหลียงเหวินเชาก็เข็นรถเข็นกรงเหล็กมุ่งหน้าไปยังโกดังสินค้า

สำหรับเขาแล้ว ไลฟ์สดมีความสำคัญ แต่หน้าที่การงานของตัวเองยิ่งสำคัญกว่า โดยเฉพาะการที่เขามีเพื่อนร่วมงานที่ทำงานกันถึกเหมือนควายอยู่กลุ่มหนึ่ง ยิ่งทำให้เขาอู้ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

เหลียงเหวินเชาเข็นรถหนีไปแล้ว ทว่ากลับทิ้งให้ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดมองหน้ากันตาปริบ ๆ

[เท่าไรนะ หนึ่งหมื่นหนึ่งพันหยวน แถมรับสุทธิด้วยเหรอ]

[เชี่ย ลุกเร็วไปจนตาลาย ได้ยินว่าพนักงานจัดเรียงสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตได้เงินเดือนหลักหมื่นเฉย]

[นี่กูนอนไปนานแค่ไหนวะ หลงกั๋วกลายเป็นประเทศพัฒนาแล้วตั้งแต่เมื่อไร ใครก็ได้บอกทีว่านี่มันปีไหนแล้ว...]

[วันละเจ็ดชั่วโมง ฉันไม่อิจฉา เงินเดือนหลักหมื่น ฉันก็ไม่อิจฉา แต่นายมาบอกว่าทำงานวันละเจ็ดชั่วโมงแถมเงินเดือนเหยียบหมื่นเนี่ยนะ งั้นฉันอยากจะถามสักหน่อยแล้วล่ะ ซูเปอร์มาร์เก็ตพวกนายยังรับคนเพิ่มไหม]

เงินเดือนหนึ่งหมื่นหนึ่งพันหยวน ถ้าเอาไปพูดบนโลกอินเทอร์เน็ตคงไม่มีค่าอะไรเลย

แต่ในความเป็นจริง นี่คือตัวเลขที่ทำให้คนส่วนใหญ่แทบคลั่งได้อย่างแน่นอน

ยิ่งเมื่อทุกคนรู้ประวัติของเหลียงเหวินเชามาก่อนหน้านี้แล้ว

จบ ปวส. เด็กจบใหม่ พนักงานจัดเรียงสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต

สถานะเหล่านี้ล้วนบอกกับทุกคนว่า เหลียงเหวินเชาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่มีจุดเริ่มต้นและต้นทุนชีวิตเหมือนกับคนทั่วไป

แต่คนธรรมดาที่เหมือนกับทุกคนคนนี้นี่แหละ กลับกำลังได้รับค่าตอบแทนที่ไม่มีทางเป็นของคนธรรมดาทั่วไปได้เลย

และในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้สติเต็มที่ พิธีกรเสี่ยวเป่าก็ก้าวเท้าตามเหลียงเหวินเชาไปอีกครั้ง

"ยังไม่ถึงเวลาทำงานไม่ใช่เหรอครับ ผมเห็นทุกคนเริ่มยุ่งกันหมดแล้ว"

จากคำถามของพิธีกร ทุกคนถึงได้สังเกตเห็นว่า ทั้งที่เวลาเริ่มงานคือแปดโมงเช้า แต่ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงสี่สิบ พนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ทั่วทั้งโกดังก็เริ่มลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้นแล้ว

คนหยิบของก็หยิบของ คนยกของก็ยกของ บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

เหลียงเหวินเชาเองก็กำลังเทียบใบรายการสินค้าพลางยกของขึ้นชั้นวางอย่างต่อเนื่อง เขาตอบกลับไปในขณะที่มือยังคงง่วนอยู่กับงาน

"ช่วยไม่ได้ครับ เวลาทำงานมีแค่เจ็ดชั่วโมง ถ้าจะทำโอทีต้องยื่นขออนุมัติล่วงหน้าเท่านั้น"

"เริ่มทำงานเร็วหน่อยจะได้มั่นใจว่าทำงานเสร็จทัน แล้วเพื่อนร่วมงานกะต่อไปที่มารับช่วงต่อจะได้ไม่เหนื่อยมากด้วยครับ..."

พอได้ยินแบบนี้ เหล่าชาวเน็ตก็อยู่ไม่สุขทันที

[อะไรนะ ฉันได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า ยื่นขอทำโอทีเนี่ยนะ ไอ้งานล่วงเวลาบ้าบอนี่ยังต้องขออนุมัติด้วยเหรอ]

[เชี่ยเอ๊ย ไม่ให้พวกนายทำโอที พวกนายก็เลยมาทำงานก่อนเวลาเนี่ยนะ นี่พวกนายแอบใช้บั๊กโกงประธานซูอยู่เหรอวะ]

[เกิดอะไรขึ้น เพิ่งเข้ามา มีคนแย่งกันทำงานด้วยเหรอ เป็นทาสแรงงานแล้วยังจะขยันแข่งกันอีก?]

[เหอะ ๆ ถ้าให้เงินเดือนนายหลักหมื่น ทำงานแค่วันละเจ็ดชั่วโมง นายคงทำกระตือรือร้นยิ่งกว่าเขาอีก]

[อ้าวเรอะ เจ็ดชั่วโมง เงินเดือนหลักหมื่นเหรอ? กูนี่จะทุ่มสุดชีวิตถวายหัวเลย...]

ถ้าหากจะบอกว่าสวัสดิการระดับนี้ทำให้ชาวเน็ตหลายล้านคนอิจฉาจนน้ำลายสอและยังพอพิมพ์คอมเมนต์ตัดพ้อได้สองสามประโยคละก็ คำพูดถัดมาของเหลียงเหวินเชาก็ทำเอาชาวเน็ตส่วนใหญ่ถึงกับจิตตกปิดสวิตช์ตัวเองไปเลย

เมื่อได้ยินว่าเหลียงเหวินเชายังได้หยุดสัปดาห์ละสองวันอีก

[จบเห่ กูดูลำบากใจแล้ว พนักงานจัดเรียงสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต สวัสดิการดีกว่ากูที่เป็นหัวหน้าระดับกลางอีกเนี่ยนะ?]

[เงินเดือนหลักหมื่นกูทนได้ ทำงานวันละเจ็ดชั่วโมงกูทนได้ ไม่ให้ทำโอทีกูก็ยังทนได้ แต่พวกมึงยังได้หยุดสัปดาห์ละสองวันอีกเหรอวะ?]

[มีดอยู่ไหน มีดกูอยู่ไหน...]

[อัดคลิปหน้าจอไว้เลย อัดไปให้ไอ้เจ้านายปัญญาอ่อนของพวกเราดูว่าอะไรคือสวัสดิการ เงินเดือนที่มันโยนให้พวกเราเนี่ย นึกว่าให้เศษเงินขอทานมั้ง]

[ขอสาระแนถามสักคำ ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ยังรับคนเพิ่มไหม]

และในตอนที่ชาวเน็ตหลายล้านคนกำลังคลั่งกับสวัสดิการของเหลียงเหวินเชานั้นเอง

ประโยคถัดมาของเหลียงเหวินเชาก็เปรียบเสมือนดาบยักษ์ของกาเรน ทั้งติดสถานะใบ้ทั้งเจาะเกราะทะลุทะลวง

"ปีนี้ผมยังมีวันลาพักร้อนแบบได้เงินเดือนอีก 30 วัน ฝ่ายบุคคลบอกผมว่าต้องใช้วันลาให้หมดก่อนสิ้นปีครับ"

"ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะพาพ่อแม่ไปเที่ยวสักทริปดีไหม พวกท่านทำไร่ทำนาอยู่ชนบทมาทั้งชีวิต ผมเลยอยากพาพวกท่านไปดูพิธีเชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสาที่นครหลวง ไปปืนกำแพงเมืองจีน..."

เวลานี้ ในห้องไลฟ์สดทั้งห้องเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามลอยเกลื่อน

???

ลาพักร้อน 30 วัน?

ถ้าบอกว่าสวัสดิการก่อนหน้านี้ทุกคนยังพอนึกภาพออกละก็

วันลาพักร้อน 30 วันนี้ มันช่างเกินกว่าจินตนาการของเหล่าทาสแรงงานอย่างแท้จริง

[30 วัน? ลาพักร้อน? แถมยังได้เงินเดือนด้วย?]

[ไม่ใช่ละ สวัสดิการแบบนี้ มึงกำลังบอกกูว่าเป็นของพนักงานจัดเรียงสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตเนี่ยนะ?]

[นี่คือสวัสดิการที่ทาสแรงงานอย่างเรามีสิทธิ์ได้ด้วยเหรอวะ?]

[เหอะ ๆ... ฮ่า ๆ ๆ... เหอะ ๆ] แถวนี้มีคนสติแตกไปคนหนึ่งแล้ว

...

และในระหว่างที่ชาวเน็ตหลายล้านคนกำลังฟังเรื่องสวัสดิการของเหลียงเหวินเชาที่พวกตนไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการอยู่นั้น

บนชั้นสูงสุดของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ภายในห้องทำงานของซูไป๋

เฝิงจวินปิดไลฟ์สดลง ค่อย ๆ วางโทรศัพท์มือถือแล้วมองไปยังซูไป๋ที่ยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

"ประธานซู ผมไม่เข้าใจครับ"

เฝิงจวินยกมือลูบหน้าแรง ๆ เพื่อดึงสติให้ตื่นตัวขึ้น

"ทำไมคุณถึงต้องเปิดเผยเรื่องนี้ออกไปสู่สาธารณะด้วยล่ะครับ"

ตอนที่ยังอยู่ที่ร้านล้างรถ ซูไป๋เคยบอกกับเฝิงจวินไว้

หัวใจสำคัญของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่คือ 'คน'

ดังนั้นซูไป๋จึงตั้งใจเพิ่มต้นทุนค่าแรงและสวัสดิการ เพื่อปลุกเร้าความกระตือรือร้นของพนักงาน

เมื่อดูจากผลลัพธ์ในตอนนี้ ซูไป๋ไม่ได้ทำผิดเลย พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ทุกคนเวลาทำงานแทบอยากจะแยกร่างตัวเองออกเป็นสองคน

พวกเขาทุกคนต่างอยากใช้ความพยายามของตัวเองพิสูจน์ว่าสิ่งที่ซูไป๋ทำนั้นไม่ผิด

แต่เฝิงจวินคิดไม่ถึงเลยว่า ซูไป๋จะใช้วิธีการไลฟ์สดเปิดเผยสวัสดิการของพนักงานซึ่งสมควรจะเป็นความลับภายในของบริษัทออกมาจนหมดเปลือกแบบนี้

"ทำไมล่ะ เปิดเผยไม่ได้เหรอ"

เมื่อเห็นท่าทางไม่รีบร้อนของซูไป๋ เฝิงจวินกลับร้อนใจ รีบเดินเข้าไปข้างกายซูไป๋แล้วเอ่ยอย่างร้อนรน

"ประธานซู คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอครับ!"

"ถ้าพวกเราแอบเพิ่มสวัสดิการให้พนักงานกันเองเงียบ ๆ ใครก็มาแส่ไม่ได้ พวกเราได้เงิน พนักงานเองก็แอบดีใจกันไป"

"แต่เมื่อไหร่ที่คุณเปิดเผยเรื่องนี้ออกมาจนรู้กันทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต คุณจะตกเป็นเป้าโจมตีของทุกคนนะครับ"

"ไม่ใช่ทุกคนที่จะคิดแบบคุณ คนเป็นเจ้านาย ใครบ้างไม่อยากให้เงินเดือนพนักงานต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้"

"แต่ตอนนี้ คุณกลับก้าวออกมาบอกคนทั้งโลกว่า แม้แต่พนักงานจัดเรียงสินค้าธรรมดา ๆ ของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ก็ยังได้เงินเดือนหลักหมื่น แถมยังมีสวัสดิการสารพัดที่คนอื่นไม่กล้าแม้แต่จะคิด"

พูดถึงตรงนี้ แม้แต่น้ำเสียงของเฝิงจวินก็เริ่มสั่นเครือ

"ประธานซู นี่คุณกำลังตั้งตัวเป็นศัตรูกับแวดวงกลุ่มทุนทั้งหมดเลยนะครับ..."