ตอนที่ 87 ประธานซูเขา... ก่อเรื่องจนฟ้าทะลุแล้ว

ภายในห้องไลฟ์สดของซูไป๋ ชาวเน็ตกว่าหกล้านคนต่างพากันเงียบกริบ

คนวงในยังคงแฉข้อมูลต่อ

[ประธานซูทำแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายเลย]

[แวดวงกลุ่มทุนไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่ เหล่าเถ้าแก่ก็ไม่มีทางยอมปล่อยเขาไป เขาไปแตะผลประโยชน์และเค้กชิ้นโตของคนมากเกินไปแล้ว]

[เฮ้อ... ประธานซู คุณมันเลอะเลือนแท้ ๆ]

พูดจบ คนวงในปริศนารายนี้ก็ออกจากห้องไลฟ์สดไป ทิ้งให้ชาวเน็ตจำนวนมากในห้องไลฟ์ได้แต่มองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองตาค้าง

มณฑลหู เมืองเจียงเฉิง ภายในหอพักหญิงของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

นักศึกษาสาวคนหนึ่งที่ถือโทรศัพท์อยู่เอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

"ความหมายของเขาคือ ที่ประธานซูทำแบบนี้ จะโดนตามล้างแค้นเหรอคะ"

รูมเมตอีกสองสามคนต่างก็จ้องหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง อึ้งจนพูดไม่ออกเช่นกัน

"แล้วทำไมเขาถึงยังทำแบบนี้ ทำไมต้องเปิดไลฟ์นี้ขึ้นมาด้วยล่ะ..."

คราวนี้ นักศึกษาสาวผมสั้นเอ่ยปากขึ้นในที่สุด เธอขอบตาแดงเรื่อพลางพูดว่า

"บางที นี่อาจเป็นความแตกต่างระหว่างผู้ประกอบการเพื่อประชาชน กับพวกนายทุนก็ได้..."

...

ไลฟ์สดจบลงแล้ว

สิ่งที่น่าพูดถึงก็คือ ก่อนที่ไลฟ์จะสิ้นสุดลง เสี่ยวเป่าพิธีกรสาวได้ยืนอยู่หน้ากล้องและกล่าวประโยคที่แฝงความหมายลึกซึ้งไว้ท่อนหนึ่ง

"คุณผู้ชมทุกท่านคะ ตอนที่รู้เนื้อหาของไลฟ์นี้ ตอนแรกฉันก็ปฏิเสธค่ะ"

"แต่ประธานซูบอกว่า คนเราเกิดมาทั้งที มันต้องทำเรื่องยิ่งใหญ่สะเทือนเลื่อนลั่นสักเรื่องหนึ่ง"

พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของเสี่ยวเป่าก็เริ่มมีม่านน้ำตาคลอเบ้า กระทั่งน้ำเสียงก็ยังเริ่มสั่นเครือ

"เขาบอกว่าเขาไม่เสียใจ และเตรียมใจพร้อมรับผลลัพธ์ทั้งหมดที่จะตามมาแล้ว"

"ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร เขาก็ได้ลองทำและพยายามอย่างเต็มที่แล้วค่ะ"

พูดจบ เสี่ยวเป่าก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ เค้นรอยยิ้มสดใสออกมาอีกครั้งแล้วโบกมือให้หน้ากล้อง

"เอาเป็นว่าเท่านี้ละกันนะคะคุณผู้ชม หวังว่าพวกเราจะได้พบกันอีก"

"ลาก่อนค่ะ..."

ไลฟ์สดที่ถูกกำหนดให้สะเทือนไปทั่วทั้งหลงกั๋วนี้ ในที่สุดก็สิ้นสุดลง

เมื่อภาพตัดมืดลง ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองอยู่นานสองนานโดยยังดึงสติกลับมาไม่ได้

พวกเขานึกถึงประโยคทองสุดคลาสสิกใน "ตำนานหงอคง"

[มหาปราชญ์ ไปครานี้เพื่อสิ่งใด?]

[เหยียบย่ำประตูสวรรค์ทิศใต้ บดขยี้พระตำหนักหลิงเซียว]

[หากไปแล้วมิได้กลับมาเล่า?]

[เช่นนั้นก็มิต้องกลับมา]

...

ไม่ผิดไปจากที่คาด ด้วยอิทธิพลอันมหาศาลของซูไป๋ ผนวกกับตัวไลฟ์สดนี้ก็มีประเด็นชวนคุยอย่างล้นหลามอยู่แล้ว

หลังไลฟ์สดนี้จบลงได้เพียงครึ่งชั่วโมง คีย์เวิร์ดติดเทรนด์คำค้นหายอดนิยมอันแรกก็ปรากฏขึ้นบนแพลตฟอร์มอินเทอร์เน็ตยักษ์ใหญ่ต่าง ๆ

ตามติดมาด้วยอันที่สอง อันที่สาม...

ชั่วพริบตา ข่าวสารเกี่ยวกับพนักงานจัดเรียงสินค้าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ได้เงินเดือนหลักหมื่นและสารพัดสวัสดิการระดับสูง ก็ยึดครองหน้าสื่อเว็บไซต์ต่าง ๆ จนเต็มพื้นที่

เก้าโมงครึ่งในตอนเช้า สวีเส้าฉางยังคงเพลิดเพลินกับวันหยุดสุดสัปดาห์ที่หาได้ยากอยู่ที่บ้าน กำลังแกว่งชิงช้าเล่นเป็นเพื่อนหลานสาวอยู่

ลูกสาวก็รีบร้อนวิ่งออกมาจากตัวบ้าน ยื่นโทรศัพท์เครื่องหนึ่งให้สวีเส้าฉาง

"พ่อคะ เลขาซุนโทรมาหาค่ะ บอกว่ามีเรื่องด่วน"

เมื่อได้ยินว่ามีเรื่องด่วน สวีเส้าฉางก็หัวเราะร่าพลางอุ้มหลานสาวลงมาส่งให้ลูกสาวก่อน พอมองส่งหลานสาวถูกอุ้มไปแล้ว เขาถึงได้รับสายด้วยสีหน้าจริงจัง

ในวันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ โดยปกติแล้วเลขาจะไม่มารบกวนเขา การโทรตรงมาที่บ้านแบบนี้แสดงว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่จริง ๆ

"ฮัลโหล ผมสวีเส้าฉาง..."

เลขาเสี่ยวซุนที่อยู่อีกฟากของสายเมื่อได้ยินเสียงของสวีเส้าฉาง ก็รีบพูดอย่างร้อนรนทันที

"ท่านครับ รีบดูข่าวเร็วครับ..."

สวีเส้าฉางเดินไปยังห้องหนังสือของตัวเองพลางเอ่ยถามอย่างขึงขัง

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

เลขาเสี่ยวซุนลังเลอยู่สองวินาทีก่อนตอบ

"ประธานซูเขา... ก่อเรื่องจนฟ้าทะลุแล้วครับ"

สามนาทีต่อมา สวีเส้าฉางที่กลับเข้ามาในห้องหนังสือและเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา เมื่อได้เห็นข่าวยอดนิยมบนเว็บไซต์ใหญ่ต่าง ๆ

พ่อบ้านใหญ่แห่งเมืองหรงเฉิงวัยเกือบห้าสิบปีผู้นี้ ก็ราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ดังตุบ

ซูไป๋เคยบอกเขานานแล้วว่าจะก่อเรื่อง

ตอนนั้นสวีเส้าฉางบอกไปว่า ตราบใดที่นาย ซูไป๋ ไม่ไปทำเรื่องผิดกฎหมายบ้านเมือง และสิ่งที่ทำคู่ควรกับฐานะผู้ประกอบการเพื่อประชาชน เขาสวีเส้าฉางก็กล้าที่จะคอยหนุนหลังรับจบให้ซูไป๋เอง

ตามความคิดของสวีเส้าฉาง ต่อให้นักธุรกิจคนหนึ่งคิดจะก่อเรื่อง มันจะไปแผลงฤทธิ์สร้างความวุ่นวายได้ใหญ่โตสักแค่ไหนกันเชียว

ทว่าสวีเส้าฉางกลับคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าครั้งนี้ซูไป๋จะเล่นใหญ่อาละวาดถล่มสวรรค์แบบนี้

ปั่นอัตราเงินเดือนเนี่ยนะ ซูไป๋กล้าดียังไงถึงทำลงไปได้

แม้กระทั่งเรื่องที่ทางการออกหนังสือสั่งการ และผู้นำแต่ละพื้นที่ออกหน้านัดคุยกับบริษัทยักษ์ใหญ่ด้วยตัวเองก็ยังตกลงกันไม่ได้

แต่นายซูไป๋ตัวคนเดียว กลับกล้าลงมือทำอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้เลยเหรอ

ไม่ใช่แค่ทำเท่านั้น แต่นายยังใช้อิทธิพลของตัวเองที่มีผู้ติดตามหลายสิบล้านคน ลากเรื่องนี้ออกมาเปิดโปงต่อหน้าสาธารณชนตรง ๆ อีก

บีบให้วงการกลุ่มทุนต้องยอมขึ้นเงินเดือนตามนาย

นี่มันชัดเจนว่าเป็นการยกเรื่องขึ้นมาบนโต๊ะ ฉีกหน้าท้าชนกันแบบไม่ตายไม่เลิกราเลยชัด ๆ

สวีเส้าฉางที่นั่งอยู่ในห้องหนังสือเพียงลำพัง หลายต่อหลายครั้งคิดจะหยิบหูโทรศัพท์โทรหาซูไป๋ แต่สุดท้ายเขาก็ยังไม่ได้ยกหูขึ้นมา

ภายในห้องหนังสืออันโอ่โถง เหลือเพียงเสียงถอนหายใจอย่างจนปัญญาของสวีเส้าฉาง

"เฮ้อ... ซูไป๋ ครั้งนี้ฉันเองก็ช่วยนายไว้ไม่ได้แล้วเหมือนกัน"

...

ในเวลาเดียวกัน ที่เมืองอี๋เฉิง ต่งซานจินที่เมื่อคืนฟาดฟันกับเหล่านักลงทุนไปถึงสามร้อยยกเพื่อดึงเงินลงทุน กำลังนอนกรนสนั่นหวั่นไหวอยู่ที่บ้าน

ทันใดนั้น ภรรยาของต่งซานจินก็พาเลขาเสี่ยวจางเคาะประตูแล้วเปิดพรวดเข้ามา

"เหล่าต่ง รีบตื่นเร็ว... เหล่าต่ง?"

เลขาเสี่ยวจางที่รอไม่ไหวรีบตรงเข้าไปเขย่าตัวปลุกต่งซานจินทันที

"ท่านครับ รีบตื่นเร็วเข้า เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ"

ต่งซานจินที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เลขาเสี่ยวจางยื่นให้ ทีแรกยังนึกว่าตัวเองตาฝาดไป จนกระทั่งยื่นหน้าเข้าไปเพ่งมองเห็นทุกตัวอักษรอย่างชัดเจน เลือดในกายของต่งซานจินก็เย็นวาบขึ้นมาทันที ฤทธิ์สุราสร่างไปเกินครึ่ง

"เรื่องเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ขึ้นคำค้นหายอดนิยมเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนครับ พอผมได้ข่าวก็รีบมาหาท่านทันทีเลย"

ต่งซานจินสวมเสื้อผ้าไปพลาง ก้มหน้ามองหารองเท้าของตัวเองไปพลาง

ทว่าพอรับเสื้อคลุมจากภรรยามาได้ ต่งซานจินก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ไม่ยอมพูดไม่ยอมจา เอาแต่นั่งเหม่อมองผลไม้บนโต๊ะน้ำชาตาค้างอยู่อย่างนั้น

เมื่อเลขาเสี่ยวจางเห็นเช่นนั้น ในใจก็ยิ่งร้อนรนดั่งไฟสุม

"ท่านครับ หรือว่า... ลองโทรหาประธานซูก่อนเพื่อถามสถานการณ์ดูไหมครับ"

ต่งซานจินส่ายหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"พังแล้ว ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไม่รอดแล้ว"

"บริษัทระดับท็อปห้าร้อยของโลกแห่งเมืองอี๋เฉิงของเรา ปลิวไปแล้ว"

"หมดแล้ว ไม่เหลืออะไรแล้ว"

จนถึงเมื่อครู่นี้เอง ต่งซานจินถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า กระสุนปืนนัดนั้นที่ซูไป๋เคยพูดถึง แท้จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่

ทำไมต่งซานจินถึงถามตั้งหลายหน ซูไป๋ก็ไม่ยอมบอกว่าตัวเองจะทำอะไร

เพราะซูไป๋รู้ดียิ่งกว่าใครว่า หากต่งซานจินรู้ว่าเขาจะทำแบบนี้ จะต้องพยายามขัดขวางเขาทุกวิถีทางอย่างแน่นอน

นายเป็นถึงประธานบริษัทมูลค่าแสนล้าน ต่อให้มีรัศมีของผู้ประกอบการเพื่อประชาชนคล้องคออยู่ แต่นายก็ไม่อาจหลุดพ้นจากธาตุแท้ของการเป็นนายทุนไปได้

พูดกันตามตรง บรรดากลุ่มทุนต่างก็หากินอยู่ในหม้อข้าวใบใหญ่ใบเดียวกันทั้งนั้น

แต่นายซูไป๋กลับเก่งจริง ๆ ไลฟ์สดจบไปรอบเดียว ทุบหม้อข้าวของวงการกลุ่มทุนแตกกระจุยเลย

ต่อให้นายซูไป๋จะกร่างแค่ไหน รวยล้นฟ้าสักเท่าใด นายจะไปสู้บรรดาเถ้าแก่นายทุนนับหมื่นนับแสนคนได้เหรอ

แม้แต่เรื่องที่ระดับประเทศยังจัดการไม่ได้ นายซูไป๋ดันกล้าลงมือทำเนี่ยนะ

ยังคงเป็นประโยคเดิม...

นายกล้าดียังไงถึงทำแบบนี้...