ตอนที่ 88 พายุฝนกำลังจะมา

หมู่บ้านโก่วเอ๋อร์

สายลมเดือนมิถุนายนพัดผ่านยอดต้นกุ้ยฮวา ส่งเสียงใบไม้เสียดสีดังซ่า

แดดค่อนข้างแรง ซูไป๋ยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งใต้ชายคา เลียนแบบท่าทางของคุณปู่ตอนเขายังเด็ก ถือพัดสานใบตาลค่อยๆ โบกไปมา

ไม่ไกลออกไป หลิวต้าจี๋กำลังนั่งทำการบ้านเคียงข้างกับโต้วโต้ว ปกติเจ้าตัวเล็กทั้งสองอยู่ด้วยกันทีไรเป็นต้องเจื้อยแจ้วไม่หยุด ทว่าวันนี้กลับเงียบเป็นพิเศษ ทั้งยังคอยเงยหน้าขึ้นมองซูไป๋อย่างระมัดระวังเป็นระยะ

พวกเขารับรู้ได้ถึงความผิดปกติว่า วันนี้ซูไป๋ดูไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด

สิบกว่านาทีต่อมา นอกลานบ้านก็มีเสียงเบรกกะทันหันดังขึ้น ตามด้วยซูเจิ้น พี่ชายคนโตของซูไป๋ที่รีบร้อนเดินเข้ามาในลานบ้าน พอเห็นว่าซูไป๋ไม่เป็นอะไร สีหน้าก็ผ่อนคลายลงไปมากทันที

เขาไม่พูดไม่จา เดินไปหยิบเก้าอี้ไม้ไผ่จากในบ้านออกมาตัวหนึ่ง แล้วนั่งลงข้างซูไป๋

พอนั่งลง ซูเจิ้นก็ควานหาบุหรี่ไปทั่วตัว ครั้นเห็นซูไป๋ยื่นซองบุหรี่มาให้ จึงยิ้มพลางรับไป

หลังจากจุดบุหรี่ ซูเจิ้นก็พ่นควันออกมาอย่างช้าๆ

"พวกเจี้ยนจวิน ต้าเฉียง โหวจื่อ เหล่าเฮย... กำลังเดินทางกลับมากันหมด ให้พี่คอยดูแกไว้ ไม่ให้แกออกจากหมู่บ้านช่วงสองสามวันนี้"

"ทุกคนอยากโทรหาแกทั้งนั้น แต่กลัวแกจะยุ่ง สายก็เลยกระหน่ำโทรมาที่พี่หมด"

คนรุ่นใหม่ของหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์ นับหัวได้ทุกคน กำลังกลับมากันหมด

ทันทีที่เห็นซูไป๋ติดฮอตเสิร์ช พวกเขาก็วางมือจากงานที่ทำอยู่ทันที แล้วพากันรีบมุ่งหน้ากลับบ้าน

พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมซูไป๋ถึงทำแบบนี้ ทำไมถึงต้องไปลุยน้ำขุ่นให้เปื้อนตัว

พวกเขารู้แค่ว่า เจ้าหมอนั่นในหมู่บ้านที่แม้แต่หมูก็กดไม่อยู่ กำลังเจอปัญหาใหญ่เข้าแล้ว

พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า สิ่งที่ซูไป๋กำลังจะต้องเผชิญหน้าคืออะไร

พวกเขารู้เพียงว่า ลูกหลานหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์ไม่เคยสู้เพียงลำพัง มีเรื่องอะไรก็แบกรับไปด้วยกันเสมอ

...

ห้านาทีต่อมา รถวอลโว่ของซูอวิ๋น พี่สาวคนรองของซูไป๋ก็มาจอดเทียบที่หน้าประตู ซูอวิ๋นที่ลงจากรถร้องไห้จนตาแดงก่ำ รีบวิ่งตรงเข้ามาหาซูไป๋

พี่สาวคนที่ตอนเด็กๆ ยามพ่อแม่ไปทำงาน มักจะจูงมือพาซูไป๋ไปจับตั๊กแตนตามคันนา ฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ของซูไป๋อย่างแรง

"ทำไมแกถึงโง่อย่างนี้!"

ซูไป๋แย้มยิ้มอย่างสดใส สละเก้าอี้ของตนให้พี่สาวคนรอง ส่วนตัวเองก็เดินไปยกเก้าอี้มาจากในบ้านอีกตัว

"พี่ เรื่องบางเรื่อง มันก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องมีใครสักคนเป็นคนทำ"

"มีแต่แกนี่แหละที่กระตือรือร้น มีแต่แกนี่แหละที่ดื้อหัวชนฝา"

ยังไม่ทันที่ซูไป๋จะได้พูดอะไร เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นเลขาเสี่ยวหลิวนั่นเอง

"บอสครับ เป็นไปตามที่คุณคาดไว้เลย ฮอตเสิร์ชทุกแพลตฟอร์มถูกปลดลงหมดแล้วครับ"

"ในเอกสารที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ส่งมา คำค้นอย่าง [เหลียงเหวินเชา] [ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่] [เงินเดือนหลักหมื่น] และอื่นๆ ล้วนกลายเป็นคำต้องห้ามไปหมดแล้วครับ พอระบบตรวจเจอก็จำกัดการมองเห็นทันที"

"รับทราบ"

ซูไป๋วางสายแล้วก้มดูเวลา

วงการทุนลงมือได้รวดเร็วทันใจจริงๆ ทั้งที่เขาอุตส่าห์เลือกช่วงเช้าตรู่ของวันหยุดสุดสัปดาห์แล้วแท้ๆ

ทว่าแม้ตนเองจะมีผู้ติดตามหลายสิบล้านคน และมีอิทธิพลอย่างมหาศาล

ฮอตเสิร์ชที่สร้างขึ้นมาก็ยืนระยะอยู่ได้เพียง 55 นาทีเท่านั้น

ขั้นแรกคือการปลดฮอตเสิร์ช จำกัดการมองเห็นทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต เพื่อลดผลกระทบของเรื่องนี้ให้เหลือน้อยที่สุด

แล้วก้าวที่สองจะเป็นอะไรกันล่ะ...

เมื่อเห็นซูไป๋รับสาย หัวใจของซูอวิ๋นกับซูเจิ้นก็บีบรัดแน่นด้วยความกังวล ซูเจิ้นขยี้ดับก้นบุหรี่

"ครั้งนี้ อย่างน้อยแกก็ถือว่าออกมาเรียกร้องเพื่อประชาชนไม่ใช่เหรอ เรื่องแบบนี้ ทางการจะไม่ยื่นมือเข้ามาจัดการเลยหรือไง"

ซูไป๋เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า พลางส่ายหน้ากล่าว

"ไม่ใช่ไม่จัดการ แต่จัดการไม่ได้ต่างหากครับ"

"หากตอนนี้ทางการออกมาสนับสนุนผมอย่างเปิดเผย ก็เท่ากับประกาศตัวเป็นศัตรูกับกลุ่มทุนอย่างเปิดเผย ซึ่งมันไม่เป็นผลดีต่อเสถียรภาพทางเศรษฐกิจของหลงกั๋วเลย"

ทุกวันนี้เรื่องกลุ่มทุนย้ายเงินหนีออกนอกประเทศยังมีน้อยอยู่หรือไง

บิ๊กบอสบางคนที่กอบโกยเงินไปได้ ก็อพยพไปอยู่ต่างประเทศตรงๆ พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อถ่ายโอนทรัพย์สินออกไป

ทรัพย์สินเหล่านั้นเป็นของพวกเขาจริงๆ หรือ ไม่ใช่ว่ามาจากประชาชนหลงกั๋วหรอกหรือ

หากทางการหลงกั๋วก้าวออกมาหนุนหลังแนวทางการขึ้นค่าจ้างของซูไป๋ในตอนนี้ ย่อมทำให้เหล่านายทุนพากันหนีออกนอกประเทศมากขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย และย้ายฐานการผลิตไปยังประเทศที่มีต้นทุนค่าแรงต่ำกว่า

ซึ่งนี่ส่งผลเสียต่อเสถียรภาพทางเศรษฐกิจอย่างเห็นได้ชัด

พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ การที่ซูไป๋ออกมาท้าชนกับวงการทุนอย่างเปิดเผยในยามนี้ ล้วนถือเป็นการต่อสู้ฟาดฟันกันเองภายในแวดวงกลุ่มทุนทั้งสิ้น

สิ่งที่ชาญฉลาดที่สุดสำหรับทางการในตอนนี้ก็คือ การรอดูสถานการณ์ไปเงียบๆ

แน่นอนว่า

แม้ฉากหน้าทางการจะยังไม่ยื่นมือเข้ามาแทรกแซงเรื่องนี้ในทันที แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะนิ่งดูดายปล่อยผ่านไปจริงๆ

เพราะอย่างไรเสีย ซูไป๋ก็ยังมีรัศมีแห่งการเป็น "ผู้ประกอบการเพื่อประชาชน" ค้ำคออยู่

สิบกว่านาทีต่อมา รถออฟโรดสีดำสามคันที่ติดป้ายทะเบียนธรรมดาของเมืองอี๋เฉิงก็ค่อยๆ แล่นมาจอดหน้าลานบ้านตระกูลซู ชายหนุ่มตัดผมเกรียนกลุ่มหนึ่งก้าวลงมาจากรถ โดยมีชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มสาวเท้าเดินตรงเข้ามาหาซูไป๋ที่ยืนอยู่ในลานบ้านอย่างเร่งรีบ ก่อนจะยิ้มแย้มพลางยื่นมือมาจับทักทาย

"ประธานซูครับ พวกเรามาจากกองกำลังป้องกันร่วมเมืองอี๋เฉิง ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้มาประจำการและดำเนินงานประชาสัมพันธ์ด้านความสงบเรียบร้อยในหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์เป็นระยะครับ..."

กองกำลังป้องกันร่วมเมืองอี๋เฉิงเนี่ยนะ?

ซูไป๋จับมือกล่าวขอบคุณพลางกวาดสายตามองกลุ่มชายหนุ่มผมเกรียนเหล่านี้ เอวของแต่ละคนโป่งนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเหน็บอะไรไว้ข้างใน แถมพอก้าวลงจากรถมาก็เอาแต่สอดส่ายสายตามองไปรอบทิศ

สายตาของแต่ละคนเหมือนมองใครก็เห็นเป็นคนร้ายไปหมด

สภาพแบบนี้เนี่ยนะ จะมาบอกว่าเป็นหน่วยป้องกันร่วม?

"ขอบคุณครับ ลำบากพวกคุณแล้ว"

"ไม่ลำบากเลยครับ รับใช้ประชาชนอยู่แล้ว..."

หลังทักทายเสร็จ ชายวัยกลางคนก็ถอนตัวออกไป โดยทิ้งรถไว้หนึ่งคันพร้อมกับชายหนุ่มผมเกรียนอีกห้าคนเฝ้าอยู่หน้าบ้านตระกูลซู

ส่วนรถอีกสองคันแยกย้ายไปจอดที่หัวหมู่บ้านและท้ายหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์ เพียงไม่นานก็มีโดรนลำหนึ่งบินขึ้นไปวนเวียนอยู่เหนือน่านฟ้าหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์ ดูท่าทางคงกำลังลาดตระเวนสำรวจภูมิประเทศล่วงหน้า

ขณะที่ซูไป๋กำลังจะกำชับคนในครอบครัวว่าช่วงนี้อย่าเพิ่งออกไปไหน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นต่งซานจิน

"หน่วยป้องกันร่วมไปถึงหรือยัง"

"ถึงแล้ว นายเป็นคนจัดการเหรอ"

ต่งซานจินที่ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ฉันอยากด่าคนว่ะ"

"ด่าสิ"

ต่งซานจินสูดหายใจสะกดอารมณ์อยู่นาน สองจิตสองใจอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้ด่าออกมา

"ถ้ารู้แต่แรกว่าแกจะเล่นไม้นี้ ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่มีทางตกลงกับแกเด็ดขาด"

"ฉันถึงไม่ได้บอกนายตั้งแต่แรกไง"

ต่งซานจิน "..."

"ช่วงนี้นายก็อยู่แต่ในบ้านเถอะ อย่าเพิ่งออกจากหมู่บ้าน ตอนนี้ฉันตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบมาก สิ่งที่ทำได้ก็มีแค่นี้แหละ"

ไม่ยากเลยที่จะจินตนาการว่า เพราะเรื่องของซูไป๋ ทำให้ตอนนี้ต่งซานจินต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลเช่นกัน

ยามนี้ทั้งสองคนต่างลงเรือลำเดียวกัน รุ่งก็รุ่งด้วยกัน ล่มก็ล่มด้วยกัน หากซูไป๋พ่ายแพ้ขึ้นมา เส้นทางอาชีพการงานของต่งซานจินก็คงถึงจุดสิ้นสุด ชั่วชีวิตนี้คงยากที่จะก้าวหน้าขึ้นไปได้อีก

ดังที่ต่งซานจินบอกไว้ สิ่งที่เขาทำได้มีไม่มาก ทำได้เพียงรับประกันความปลอดภัยของซูไป๋และครอบครัวตระกูลซูเท่านั้น

ในยามวิกฤต เพื่อนเก่าคนนี้ยังคงให้การสนับสนุนซูไป๋อย่างเต็มที่ที่สุด

"ขอบใจมากนะเหล่าต่ง"

"เชี่ยเอ๊ย ฉันแม่ง..."

พอได้ยินว่าเหล่าต่งทนไม่ไหวจนจวนจะสบถด่า ซูไป๋ก็รีบชิงตัดสายไปก่อนทันที

จากนั้นเขาก็หันไปมองพี่ใหญ่ซูเจิ้นกับพี่รองซูอวิ๋น

"ช่วงนี้พวกพี่อยู่แต่ในบ้านเถอะครับ อย่าเพิ่งออกไปไหน แล้วบอกพ่อกับแม่ด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่เป็นไรหรอก"

พูดจบ ซูไป๋ก็เดินตรงไปยังรถเอาดี้ A6 สีดำคันเก่าของตัวเอง ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากเรียกเหล่าโจว ก็พบว่าเหล่าโจวได้เข้าไปนั่งประจำอยู่ที่เบาะคนขับตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เมื่อเห็นซูไป๋เปิดประตูรถเตรียมจะจากไป พี่รองซูอวิ๋นก็ลุกขึ้นยืน

"แกจะไปแล้วเหรอ"

พี่ใหญ่ซูเจิ้นรั้งซูอวิ๋นไว้พลางเอ่ยเสียงขรึม

"ปล่อยเขาไปเถอะ เขาอยู่ที่ไหน ที่นั่นก็อันตรายที่สุด เขาแค่ไม่อยากอยู่รวมกับพวกเรา"

ในเวลาเช่นนี้ สิ่งที่คนในครอบครัวตระกูลซูทำได้ คือการดูแลตัวเองให้ดี และไม่ทำตัวเป็นภาระให้ซูไป๋ต้องพะว้าพะวง

เมื่อเห็นดังนั้น เหล่าโจวที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับก็เลื่อนกระจกลง พลางสะบัดผมแสกกลางอันเป็นเอกลักษณ์อย่างเท่ๆ ก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาดั้งจมูกตัวเองแล้วยิ้มพูดว่า

"วางใจเถอะ มีฉันอยู่ทั้งคน เขาไม่มีทางเป็นอะไรหรอก"

จากนั้น รถเอาดี้ A6 ก็ค่อยๆ แล่นออกจากหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์

ซูไป๋ที่นั่งอยู่ในรถทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าเบื้องไกล เมฆดำทะมึนกลุ่มใหญ่กำลังเคลื่อนตัวลอยเข้ามาอย่างช้าๆ

"พายุฝน กำลังจะมาแล้ว"