ตอนที่ 89 นี่แหละคือพลังของแวดวงทุน

ภายในหอพักหญิงแห่งหนึ่งในเมืองเจียงเฉิง มณฑลหู นักศึกษาสาวหลายคนกำลังพูด

ตอนนี้บรรดาแฟนคลับของซูไป๋ต่างพากันเรียกเรื่องนี้ว่า "เหตุการณ์เหลียงเหวินเชา" ไปแล้ว

"จะเป็นไปได้ยังไง ประธานซูเป็นถึงบุคคลสาธารณะ แถมยังเป็นผู้ประกอบการเพื่อประชาชน ใครจะกล้าแตะต้องเขา"

"ฉันก็ว่าอย่างนั้น แค่ให้เงินเดือนสูงสวัสดิการดีกับพนักงานตัวเองแท้ๆ มีสิทธิ์อะไรมาแก้แค้นเขากัน"

"นั่นสิ รู้สึกว่าเรื่องพรรค์นี้มันดำมืดเกินไปแล้วนะ"

สำหรับกลุ่มนักศึกษาไร้เดียงสาเหล่านี้ พวกเขายังห่างไกลจากการตระหนักถึงความโหดร้ายของสังคมมากนัก

จนกระทั่ง...

นักศึกษาสาวคนหนึ่งที่กำลังเลื่อนดูมือถืออยู่ก็ร้องเสียงหลงขึ้นมา

"พวกเธอรีบดูเร็ว คำค้นหายอดนิยมของประธานซูหายไปหมดแล้ว!"

"จะเป็นไปได้ยังไง มีตั้งห้าหกหัวข้อ... เอ๊ะ? ทำไมไม่เหลือแม้แต่อันเดียวเลยล่ะ"

"แล้วคอมเมนต์ที่ฉันเพิ่งโพสต์สนับสนุนประธานซูไปเมื่อกี้ก็หายไปด้วย"

"แล้วคลิปไลฟ์สดที่ฉันเพิ่งตัดต่ออัปโหลดไปก็โดนจำกัดการมองเห็นเหมือนกัน ยอดวิวยังไม่ถึง 20 วิวเลยด้วยซ้ำ"

เมื่อพบความจริงข้อนี้ หญิงสาวหลายคนก็ตกใจจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ถอดจากคำค้นหายอดนิยม ปิดกั้นการมองเห็นทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตงั้นเหรอ?

นี่คือ... อิทธิพลของแวดวงกลุ่มทุนงั้นเหรอ?

ไม่ใช่แค่พวกเธอเท่านั้น ชาวเน็ตและแฟนคลับนับล้านคนที่เคยดูไลฟ์สดของซูไป๋และต่างแสดงตัวสนับสนุนเขาก็ล้วนเจอเหตุการณ์เดียวกันทั้งหมด

วิดีโอเกี่ยวกับเหตุการณ์เหลียงเหวินเชาบนแพลตฟอร์มหลักต่างๆ ล้วนถูกจำกัดการมองเห็นทั้งหมด

เวลาพิมพ์ค้นหาคำว่า เหลียงเหวินเชา หรือ เงินเดือนหลักหมื่น ก็ไม่สามารถค้นหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์ใดๆ ได้เลย

บรรดาแฟนคลับของซูไป๋เห็นดังนั้นต่างก็พากันทำอะไรไม่ถูก

ราวกับได้พบเจอเกมกระดานแห่งสวรรค์ในการประเมินของโบราณ

พวกเขาได้ประจักษ์อีกครั้งแล้วว่า สิ่งที่เรียกว่าเกมกระดานแห่งสวรรค์นั้นเป็นอย่างไร

แต่นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น

เพียงสามชั่วโมงผ่านไป ในช่วงเที่ยงวัน

หัวข้อค้นหายอดนิยมหลายหัวข้อก็ปรากฏขึ้นบนแพลตฟอร์มอินเทอร์เน็ตหลักๆ โดยมีพาดหัวข่าวที่สะเทือนใจจนน่าตกตะลึง

[ปั่นค่าจ้างมั่วซั่ว ทำลายระเบียบตลาด แจกแจงบาป 7 ประการของซูไป๋]

[ระบบสวัสดิการที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง คือพฤติกรรมผิดพลาดที่ไร้ความรับผิดชอบ]

[ผลเสียที่ตามมาของค่าตอบแทนและสวัสดิการที่สูงลิบ]

จากนั้น สำนักข่าวเอกชนถึง 16 แห่ง เช่น หนังสือพิมพ์หนานเฉิงตูซื่อ เว็บไซต์ข่าวหงเหอ เว็บไซต์ฟอกซ์ภาษาจีน ต่างพากันรุมถล่มโจมตีซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่พร้อมกัน

แม้แต่ผู้มีอิทธิพลบนโลกออนไลน์และบล็อกเกอร์ชื่อดังจำนวนมากก็ยังออกโรงมาวิเคราะห์ผลเสียจากค่าตอบแทนและสวัสดิการที่สูงของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อย่างขึงขังจริงจัง

"ผู้เชี่ยวชาญ" คนหนึ่งถึงกับกล่าวอย่างหนักแน่นมั่นใจว่า

"ซูไป๋กำลังทำเรื่องเหลวไหล ความได้เปรียบของหลงกั๋วเราคืออะไร มันคือต้นทุนค่าแรงที่ถูก ซึ่งนำไปสู่สินค้าภาคการผลิตที่มีราคาถูก"

"พอต้นทุนค่าแรงสูงขึ้น ข้าวของเครื่องใช้ก็จะแพงขึ้นตาม สุดท้ายแล้ว ขนแกะก็ย่อมร่วงมาจากตัวแกะ จะไม่ให้ประชาชนคนธรรมดาเป็นคนจ่ายได้ยังไง"

แฟนคลับของซูไป๋คนหนึ่งเห็นดังนั้นจึงรีบพิมพ์คอมเมนต์ตอบโต้ทันที

[ลืมตาพูดโกหกชัดๆ ต้นทุนค่าแรงถูกมันเกี่ยวอะไรกับราคาสินค้าถูกวะ?]

[พวกนายทุนพวกนี้ด้านหนึ่งก็กดขี่ค่าแรง อีกด้านก็ตั้งหน้าตั้งตาขึ้นราคาสินค้า อัตรากำไรสูงลิ่วกันทั้งนั้น ของต้นทุนไม่กี่หยวนเอามาขายหลักสิบหลักร้อยยังน้อยไปเหรอ?]

[อยากให้พวกเรายอมเป็นวัวเป็นควายต่อไปก็บอกมาตรงๆ เถอะ จะมาอ้างเรื่องราคาสินค้าหาพระแสงอะไร]

[ถ้าบริษัทไหนอยู่รอดได้แค่เพราะต้นทุนค่าแรงราคาถูก บริษัทแบบนั้นยังมีค่าให้คงอยู่อีกเหรอ?]

ทว่าพอพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเสร็จ เขากลับพบว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ในการโพสต์คอมเมนต์เสียอย่างนั้น

จากนั้น ใต้ช่องคอมเมนต์ก็มีเสียงสนับสนุน "ผู้เชี่ยวชาญ" ทยอยโผล่ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

[สมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญ พูดแทงใจดำเป๊ะ]

[นั่นน่ะสิ ค่าจ้างกับสวัสดิการมันต้องค่อยเป็นค่อยไปตามสถานการณ์ของประเทศ จะมาปรับขึ้นมั่วซั่วได้ยังไง]

[ถ้าทุกคนทำแบบซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กันหมด อุตสาหกรรมอื่นจะอยู่ยังไง เจ๊งกันไปให้หมดเลยดีกว่ามั้ย]

เมื่อเห็นภาพนี้ แฟนคลับของซูไป๋คนนั้นก็กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ

นี่คือ... กองทัพหน้าม้าไซเบอร์ในตำนานงั้นเหรอ?

สถานการณ์เช่นนี้มีให้เห็นเกลื่อนกลาดนับไม่ถ้วน ชั่วพริบตานั้น ราวกับนัดหมายกันไว้ ทั่วทั้งโลกอินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยเสียงก่นด่าวิพากษ์วิจารณ์ซูไป๋

กระแสสังคมเอียงกระเท่เร่ไปฝั่งเดียวอย่างสิ้นเชิง

ส่วนกลุ่มผู้สนับสนุนซูไป๋ได้แต่มองตาปริบๆ โดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ในวินาทีนี้ แวดวงกลุ่มทุนแห่งหลงกั๋วก็ได้เผยให้เห็นยอดภูเขาน้ำแข็งของตนเองในที่สุด

ในวินาทีนี้ ทุกคนต่างตระหนักได้แล้วว่า สิ่งที่เรียกว่าเกมกระดานแห่งสวรรค์นั้นมันคืออะไรกันแน่

ในวินาทีนี้ ทุกคนถึงได้รู้ว่าสิ่งที่ซูไป๋กำลังเผชิญหน้าอยู่นั้น มันคืออะไรกันแน่

...

เวลาบ่ายสามโมงครึ่ง เหลียงเหวินเชาที่เพิ่งเปลี่ยนกะนั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องล็อกเกอร์ พลางจ้องมองคอมเมนต์ด่าทอซูไป๋บนหน้าจอมือถืออย่างเงียบๆ

"ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นแบบนี้ พูดอะไรฉันก็จะไม่ยอมให้ไลฟ์สดเด็ดขาด"

"เป็นความผิดของฉันเอง ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ประธานซูก็คงไม่โดนด่าแบบนี้"

ภายในห้องล็อกเกอร์ในเวลานี้ มีพนักงานหลายสิบคนที่เพิ่งส่งมอบกะเสร็จ ทั้งนั่งทั้งยืนอยู่ประปราย ทว่าไม่มีใครรีบร้อนออกไปสักคน

"ไม่เกี่ยวกับนายหรอก ในเมื่อประธานซูตั้งใจจะทำแบบนี้ ใครก็ห้ามเขาไม่ได้ทั้งนั้น"

"ตื่นได้แล้วนายน่ะ ดูบัญชีพวกที่เข้ามาด่าสิ แม่งเป็นหน้าม้าไซเบอร์ทั้งนั้น"

ปัง!

พนักงานคนหนึ่งเตะม้านั่งในห้องล็อกเกอร์เข้าอย่างจังพลางสบถด่าอย่างเดือดดาล

"เชี่ยเอ๊ย เราจะมัวแต่นั่งดูเฉยๆ แบบนี้เหรอวะ? ทำอะไรไม่ได้เลยรึไง?"

สำหรับพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เหล่านี้ พวกเขาถือว่าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เปรียบเสมือนบ้านไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาเป็นห่วงว่าจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ต่อไปไม่ได้ยิ่งกว่าซูไป๋เสียอีก

เวลาทำงานก็ขยันขันแข็งตั้งใจยิ่งกว่าใครๆ

ใช่แล้ว ในตอนแรกเป็นเพราะเงินเดือนและสวัสดิการอันยอดเยี่ยมที่ซูไป๋มอบให้

แต่ทว่าตอนนี้ มันไม่ได้มีแค่เรื่องพวกนั้นแล้ว

ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ไม่เคยมีหัวหน้าคนไหนมาดักจัดประชุมให้ทำโอทีตอนจะเลิกงาน

ตรงกันข้าม หัวหน้าและผู้จัดการแต่ละแผนกกลับคอยเร่งให้พนักงานของตนรีบเลิกงานกลับบ้านเร็วๆ เสียด้วยซ้ำ

ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ไม่ปรากฏพฤติกรรมอู้งานหรือโยนงานของตัวเองไปให้คนอื่นทำเลยสักนิด

กลับเป็นว่าทุกคนแย่งกันทำงาน แทบจะอยากเหมางานของคนอื่นมาทำแทนให้หมดด้วยซ้ำ

พูดตามภาษาชาวบ้าน นี่ก็คือบรรยากาศการทำงาน

บรรยากาศการทำงานที่ผ่อนคลายและมีความสุข แม้ร่างกายของทุกคนจะเหน็ดเหนื่อย ทว่าในใจกลับเบิกบานอย่างยิ่ง

และต้นกำเนิดของทั้งหมดนี้ ก็มาจากซูไป๋นั่นเอง

ตอนนี้ประธานซูกำลังเจอปัญหา ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กำลังเผชิญความยากลำบาก

ในใจของพวกเขาจะไม่ร้อนรนได้ยังไง?

ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับการปิดกั้นการมองเห็นทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต พวกเขากลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ได้แต่มองดูซูไป๋ถูกฝูงหน้าม้าไซเบอร์และสื่อไร้จรรยาบรรณผลักขึ้นไปยืนอยู่บนยอดคลื่นลมพายุแห่งกระแสสังคมตาปริบๆ

ในตอนนั้นเอง หัวหน้างานคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องล็อกเกอร์ พอเปลี่ยนชุดทำงานออกอย่างเร่งรีบก็เตรียมจะก้าวออกจากประตูไป

"เอ๊ะๆ หัวหน้า จะไปไหนน่ะครับ"

ราวกับมองออกว่าสีหน้าของหัวหน้าไม่สู้ดีนัก กลุ่มพนักงานจึงพากันขวางไว้ไม่ยอมให้ไป

หัวหน้าถูกบีบจนหมดหนทาง จำต้องสารภาพความจริงออกมา

"ไม่รู้ใครปล่อยข่าว ได้ยินว่าวันสองวันนี้จะมีคนมาป่วนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ เมื่อกี้พวกผู้บริหารระดับกลางเลยประชุมด่วนกัน"

"เตรียมตัวจะไปช่วยเสริมกำลังให้แผนกป้องกันการสูญหายหลังเลิกงาน"

แผนกป้องกันการสูญหายของซูเปอร์มาร์เก็ต ก็คล้ายกับแผนกรักษาความปลอดภัย มีหน้าที่ดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อยและความปลอดภัยของซูเปอร์มาร์เก็ต

มีคนจะมาก่อกวนที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่งั้นเหรอ?

เมื่อได้ยินดังนั้น พนักงานทุกคนต่างพากันเปลี่ยนชุดทำงานออกอย่างรู้ใจกัน สีหน้าท่าทางเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารคุกรุ่น

หัวหน้าเห็นดังนั้นก็รีบเอ่ย

"พวกนายจะทำอะไรกัน ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะว่านี่เป็นความสมัครใจ ไม่นับเป็นโอที แล้วก็ไม่มีเงินเบี้ยเลี้ยงพิเศษด้วย"

พนักงานที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าคนหนึ่งแค่นเสียงหึ

"หัวหน้า ดูถูกใครกันครับ"

"นั่นสิ พอเกิดเรื่องจะให้พวกคุณที่เป็นหัวหน้าออกไปรับหน้า แล้วให้พวกเราที่เป็นพนักงานยืนดูเฉยๆ รึไง?"

"เหอะ ผมอยากจะเห็นนักว่าไอ้หน้าไหนมันตาบอด กล้ามาก่อเรื่องที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของเรา"

แม้แต่เหลียงเหวินเชาที่รูปร่างผอมแห้งก็ยังเปลี่ยนชุดทำงานของตัวเองออกด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

คิดจริงๆ เหมอนึกว่าหมอนี่ที่เคยตะโกนว่าจะไปโค่นต้นไม้นำโชคหน้าประตูวอลมาร์ตกำลังพูดล้อเล่น?

เพื่อซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แล้ว เขาไม่รังเกียจที่จะมองคนเป็นต้นไม้นำโชคหรอก

มาหนึ่งคนก็ฟันหนึ่งคน