ตอนที่ 90 คืนเดือนมืดลมแรง ยามลงมือปล้นฆ่า

"เรียบร้อย เท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว"

บนชั้นบนสุดของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ภายในห้องทำงานส่วนตัวของซูไป๋ เลขาเสี่ยวหลิวกำลังช่วยซูไป๋ปูเตียงเดี่ยว ช่วงเวลานี้ซูไป๋จะปักหลักพักอยู่ที่นี่ตลอด

ซูไป๋กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างจัดเตรียมเรียบร้อยดีแล้ว ก็ยิ้มพลางเอ่ยกับเสี่ยวหลิว

"เอาล่ะ ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ให้เธอลาพักร้อนแบบรับเงินเดือนไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีกำหนด รอให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไปก่อนแล้วผมค่อยเรียกเธอกลับมา"

เมื่อได้ยินว่าจะให้ตัวเองไป เลขาเสี่ยวหลิวไม่เพียงแต่ไม่ยอมทำตาม แต่กลับเท้าสะเอวเชิดคางขึ้นทันควัน

"ประธานซูคะ ปีที่ฉันเพิ่งเรียนจบใหม่ ๆ เดินหางานจนชนฝาไปหมด ตอนมาสัมภาษณ์ที่ต้าหมี่เทคโนโลยี คุณก็ไม่ได้ไล่ฉันไปนี่คะ"

"แล้วตอนนี้คิดจะมาไล่ฉันเหรอ สายไปแล้วค่ะ!"

ยังไม่ทันที่ซูไป๋จะได้แย้ง เสี่ยวหลิวก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะทันที

"ฉันเป็นพวกดื้อหัวรั้นมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว แต่พอโทรศัพท์ไปบอกพ่อว่าอยากจะอยู่ช่วยที่นี่ต่อ เขากลับพูดออกมาแค่ประโยคเดียว"

"บอกว่าครั้งนี้ฉันทำถูกแล้ว"

"จริงเหรอ"

เสี่ยวหลิวพยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง

"พ่อฉันชอบคุณมากเลยล่ะ ชอบเอาไปคุยอวดกับคนอื่นตลอดว่าฉันทำงานที่ต้าหมี่เทคโนโลยี ในสายตาเขานี่ฉันดูมีอนาคตกว่าพวกเด็กจบชิงหัวกับเป่ยต้าเสียอีก เพียงแต่ว่า..."

"แต่ว่าอะไรล่ะ"

"พ่อให้ฉันมาคุยกับคุณหน่อยว่า ถ้าในอนาคตซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ติดอันดับห้าร้อยบริษัทยักษ์ใหญ่ของโลกจริง ๆ แล้วไปเปิดสาขาที่เมืองหรงเฉิง ช่วยเปิดให้ห่างจากร้านขายของชำของเขาสักหน่อยจะได้ไหม..."

ซูไป๋...

...

วันที่ 10 มิถุนายน

เมฆดำทะมึนที่ก่อตัวสะสมมาเนิ่นนานได้บดบังทั่วผืนฟ้าของเมืองอี๋เฉิงจนมืดมิด

ค่ำคืนเดือนมืดลมแรง ยามเหมาะแก่การลงมือฆ่าคนปล้นชิง

เวลาล่วงเลยไปหลังตีสอง รถเก๋งสีดำป้ายทะเบียนต่างถิ่นคันหนึ่งขับลงจากทางด่วนเมืองอี๋เฉิง จากนั้นก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนสนามบินเก่า มุ่งหน้าไปยังสนามบินต้าหมี่ตลอดเส้นทาง

ขณะใกล้จะถึงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ กระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับก็เลื่อนลง หลังดีดก้นบุหรี่ทิ้งไป ชายร่างใหญ่จมูกเหยี่ยวก็ยื่นหน้าออกมา เมื่อเห็นท้องฟ้าไร้เงาแสงจันทร์ ชายร่างใหญ่ก็แตะนิ้วลงที่ปลายลิ้นแล้วยกขึ้นสัมผัสระดับความชื้นในอากาศเล็กน้อย

"ฝนห่านี้อีกพักใหญ่กว่าจะตกลงมา ทำตามแผนเดิม เตรียมตัวลงมือได้!"

วินาทีถัดมา รถเก๋งสีดำที่กำลังแล่นอยู่ก็ดับไฟหน้ารถลงทันที ก่อนจะแล่นฝ่าความมืดตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ที่ปิดทำการแล้ว

สิบกว่านาทีต่อมา ร่างเงาสี่สายก็อาศัยความมืดของราตรีอำพรางตัว ลัดเลาะข้ามแนวต้นไม้ริมทางแล้วแฝงตัวตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ทั้งสี่คนถือแกลลอนน้ำมันพลาสติกไว้ในมือโดยพร้อมเพรียงกัน

ตอนที่พวกเขารู้ว่าจะต้องมาจัดการกับซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ บรรยากาศในตอนนั้นราวกับจูกัดเหลียงได้พบกับจิวยี่

ทุกคนต่างแบมือออกมา ก็มีเพียงคำเดียวตรงกัน

ไฟ!

การจะเล่นงานธุรกิจหน้าร้านแบบนี้ ไม่มีอะไรที่กองเพลิงกองเดียวจะสะสางไม่ได้

ถ้ามี ก็จุดเพิ่มอีกสักรอบ

ขนาดกองทัพแปดสิบหมื่นนายของโจโฉในอดีตยังถูกเผาจนวอดวาย นับประสาอะไรกับซูเปอร์มาร์เก็ตแค่แห่งเดียวของแก

ดูออกได้ไม่ยากว่าค่าจ้างรอบนี้งามมาก งานถึงได้ทั้งหนักและเร่งด่วนขนาดนี้

หลังจากรับงานมา ทั้งสี่คนก็เร่งเดินทางอย่างไม่หยุดพัก นอกจากตอนสลับเปลี่ยนรถแล้วก็ไม่เคยจอดแวะที่ไหน มุ่งตรงดิ่งมายังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ทันที

เมื่อมาถึงริมกำแพง พวกมันก็สุมหัวกระซิบกระซาบกัน

"ตกลงกันไว้ก่อนนะ คืนนี้ถ้าใครเกิดพลาดท่าโดนจับได้ ก็ต้องแบกรับเรื่องนี้ไว้คนเดียว"

"ตามกฎเดิม คนที่เหลือออกเงินคนละหนึ่งแสนไว้ดูแลครอบครัวลูกเมียให้"

ชายจมูกเหยี่ยววางแกลลอนน้ำมันลง ควักหมวกโม่งออกมาสวมคลุมศีรษะ แล้วชะโงกหน้าส่องดูสถานการณ์ด้านในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ในยามดึกสงัด ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ปดประตูล็อกแน่นหนา ไร้เงาผู้คน บริเวณโดยรอบก็แทบไม่มีใครสัญจรผ่าน

"วางใจเถอะลูกพี่ พวกเราไม่ได้เพิ่งเคยทำงานพรรค์นี้เป็นครั้งแรกสักหน่อย"

"มืดตึ๊ดตื๋อขนาดนี้ มีแค่รปภ.นอนสัปหงกอยู่ในป้อมยามสองคน พอกองไฟลุกท่วม พวกเราก็ขึ้นทางด่วนไปแล้ว พวกมันจะเอาปัญญาที่ไหนมาตามจับเรา"

เพื่อภารกิจครั้งนี้ พวกเขายังจงใจเตรียมอุปกรณ์จุดชนวนหน่วงเวลาเอาไว้หลายชุด แม้แต่น้ำมันในแกลลอนก็ยังผสมสารเร่งไฟสูตรพิเศษเอาไว้อีกด้วย

เมื่อไฟลุกขึ้นมาเมื่อไหร่ รับรองว่าทั้งโหมแรงและลุกโชนสะใจแน่นอน

...

และในขณะที่กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังเตรียมตัวลอบมุดเข้าไปก่อเรื่องในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ซูไป๋ที่ยังคงกังวลใจได้ลงลิฟต์มายังโซนขายสินค้าชั้นหนึ่งเพียงลำพัง พร้อมกับถือไฟฉายเดินตรวจตราความเรียบร้อยทั่วบริเวณ

เหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งใหญ่ของโหมวตงไหลในชาติก่อนยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขา สำหรับธุรกิจออฟไลน์ขนาดใหญ่เช่นนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือไฟ

มีบทเรียนราคาแพงให้เห็นอยู่ตรงหน้า เขาคงไม่อยากให้ตัวเองเพิ่งจะยืมลมตะวันออกเสร็จ

แล้วโดนอีกฝ่ายตลบหลังด้วยการเผาผลาญเซ็กเพ็กหรอกนะ

ขณะกำลังตรวจตราอยู่นั้น จู่ ๆ เงาดำสายหนึ่งตรงมุมชั้นวางสินค้าก็ดึงดูดความสนใจของซูไป๋ทันที

ซูไป๋ที่ตกใจรีบส่องไฟฉายไปทางนั้น พร้อมกับเตรียมตะโกนเรียกเหล่าโจวตามสัญชาตญาณ

แต่เมื่อซูไป๋มองเห็นร่างของอีกฝ่ายชัด ๆ

"จางเหว่ย? นายมาทำอะไรที่นี่"

ภาพที่เห็นคือจางเหว่ยกำลังนอนอยู่บนเสื่อ มีผ้าห่มบาง ๆ คลุมตัว ในมือถือกระบองสไลด์ไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง พลางยกมือขึ้นบังแสงไฟฉายของซูไป๋

จางเหว่ยนึกว่ามีคนบุกรุกเข้ามา แต่พอได้ยินเสียงของซูไป๋ เส้นประสาทที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงทันที

"ประธานซู คุณจำผมได้ด้วยเหรอครับ"

ซูไป๋เบนแสงไฟฉายออก เดินเข้าไปใกล้จางเหว่ย พลางมองดูเสื่อของเขา

"จางเหว่ย อายุ 28 ปี เจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดซื้อ ฉันได้ยินว่าพ่อของนายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนต้องเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้อาการเป็นยังไงบ้างแล้ว"

"ว่าแต่ เลิกงานแล้วไม่กลับบ้าน มาอยู่ที่นี่ทำไม"

เมื่อได้ยินว่าซูไป๋ไม่เพียงแต่รู้ชื่อของตน แม้แต่เรื่องราวในครอบครัวก็ยังรู้ละเอียดยิบ ลูกผู้ชายตัวโต ๆ ถึงกับน้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้งใจตรงนั้นเลย

"ประธานซู ไม่รู้ว่าใครปล่อยข่าว บอกว่าสองวันนี้จะมีคนมาหาเรื่องที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของเราครับ"

ได้ยินดังนั้น ซูไป๋ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"นายก็เลยไม่ยอมกลับบ้านหลังเลิกงาน แล้วนอนค้างที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเลยเนี่ยนะ"

จางเหว่ยพยักหน้า ก่อนจะส่ายหน้าตามมา

"ไม่ใช่ครับ... ประธานซู ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่ไม่กลับ แต่เป็น..."

ซูไป๋เปิดไฟฉายอีกครั้งแล้วส่องตามทิศทางที่จางเหว่ยมองไป กวาดไปยังทางเดินอันมืดมิดของซูเปอร์มาร์เก็ต

วินาทีต่อมา ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ซูไป๋รู้สึกจมูกแสบโล่งจนน้ำตาแทบรื้น

บนทางเดินกว้างขวางระหว่างชั้นวางสินค้า ด้วยความที่อากาศเริ่มร้อนขึ้น จึงปูเสื่อเรียงรายเต็มไปหมด เมื่อได้ยินเสียงของซูไป๋ พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตกว่าสิบคนก็พากันลุกขึ้นนั่ง ส่งยิ้มแหะ ๆ พลางเอ่ยทักทายซูไป๋

"แหะ ๆ ประธานซู คุณก็ยังไม่นอนเหรอครับ"

"เอ่อ ประธานซู บ้านผมอยู่ไกลไปหน่อย ขี้เกียจเทียวไปเทียวมา ก็เลยนอนที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมันซะเลยครับ"

"ประธานซู ที่บ้านผมไม่มีแอร์ ในซูเปอร์มาร์เก็ตเย็นสบายดี ผมเลยมาอาศัยนอนหน่อย ประหยัดค่าไฟน่ะครับ"

พนักงานสิบกว่าคนนี้ล้วนมาจากฝ่ายจัดซื้อของซูเปอร์มาร์เก็ตโดยไม่มีข้อยกเว้น ซูไป๋ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกอันเก้ ๆ กัง ๆ ของทุกคน แต่หันกลับไปมองจางเหว่ยอีกครั้ง

"ฝ่ายจัดซื้อของพวกนายอยู่กันหมดทุกคนเลยเหรอ"

จางเหว่ยส่ายหน้า

"ไม่ใช่แค่ฝ่ายจัดซื้อของพวกเราครับ"

"แต่เป็น..."

"ทุกคนอยู่กันหมดเลยต่างหากครับ"

"หา?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูไป๋มองไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตที่มืดสนิทตรงหน้า พลันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งศีรษะ

ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ หากนับรวมฝ่ายบริหารและบุคลากรสำรองแล้ว มีพนักงานมากกว่าหนึ่งพันสามร้อยคน

ไม่กลับกันหมดเลยเนี่ยนะ?

นั่นหมายความว่า ตอนนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ดูผิวเผินเหมือนมีแค่รปภ. ฝ่ายป้องกันการสูญเสียไม่กี่คนเดินลาดตระเวนเข้าเวรตอนกลางคืน

แต่ในความเป็นจริง...

กลับซ่อนกำลังพลไว้เทียบเท่าหนึ่งกรมทหารเลยเนี่ยนะ?