ตอนที่ 91 คุณซู คนที่จะมาช่วยแอสซิสต์ให้คุณมาถึงแล้ว

ตอนที่ซูไป๋หาตัวเฝิงจวินเจอ หมอนี่กำลังนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ข้างถังขยะนอกโซนคลังสินค้า

ถ้าไม่มีแสงไฟจากก้นกรองบุหรี่ เดินผ่านตรงนี้คงไม่มีทางสังเกตเห็นแน่ว่ามีคนเป็น ๆ แอบซ่อนอยู่คนหนึ่ง

พอเห็นซูไป๋เดินมาในความมืดโดยไม่เปิดไฟ เฝิงจวินก็รีบทิ้งก้นบุหรี่ทันที มือซ้ายถือวิทยุสื่อสาร มือขวาถือท่อเหล็ก ส่งเสียงกระซิบต่ำใส่เงาดำของซูไป๋

"รหัสผ่าน!"

ให้ตายสิ มีกำลังพลระดับหนึ่งกรมทหารก็ว่าเกินไปแล้ว นี่ถึงขั้นตั้งรหัสผ่านกันเลยเรอะ

"ซูไป๋!"

พอได้ยินเสียงซูไป๋ เฝิงจวินถึงยอมปล่อยนิ้วที่กดวิทยุสื่อสาร เขาเหงื่อผุดเต็มหน้าผากด้วยความตกใจ ก่อนจะเคาะบุหรี่ออกมาจากซองอีกมวนแล้วคาบไว้ที่ปาก

"สักมวนไหมครับ เอาให้ตื่นตัวหน่อย?"

ซูไป๋โบกมือปฏิเสธ แล้วหย่อนก้นนั่งลงในเงามืดข้างถังขยะข้าง ๆ เฝิงจวินทันที

"นายจัดแจงเหรอ?"

เฝิงจวินจุดบุหรี่พลางยักไหล่

"ตอนแรกผมกะว่าจะมาเฝ้าคนเดียว แต่ผู้จัดการฝ่ายสองสามคนรู้เรื่องเข้า เลยคะยั้นคะยอจะมาอยู่เป็นเพื่อน จากนั้นไม่รู้ใครทำข่าวรั่ว... มันเลยกลายเป็นสภาพอย่างที่เห็นนี่แหละครับ"

"แผนกป้องกันการสูญหายมีทหารปลดประจำการอยู่ยี่สิบกว่าคน แถมยังมีพวกที่ปลดจากหน่วยลาดตระเวนติดอาวุธอีกสองสามคน เรื่องเวรยามสับเปลี่ยนจุดซุ่มทั้งหมดพวกเขาเป็นคนจัด ส่วนรหัสผ่านก็เป็นพวกเขาที่ตั้งขึ้นมาครับ"

"จริงสิ รหัสถามคือเนื้อหัวหมู รหัสตอบคือเหล่าไป๋กันครับ"

"คุณจำให้ดีนะ ทุกคนกำลังอัดอั้นตันใจเพราะเรื่องของคุณอยู่ ถ้าคุณตอบไม่ถูก ระวังจะโดนพนักงานตัวเองรุมกระทืบเอานะครับ"

เมื่อเห็นซูไป๋เอาแต่พยักหน้าไม่ยอมพูดจา ในที่สุดเฝิงจวินก็เอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองสงสัยออกมา

"คุณซูครับ"

"หือ?"

"คือว่า..."

เฝิงจวินที่คาบบุหรี่อยู่เกาศีรษะ ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะพูดยังไง ซูไป๋เหมือนจะมองออกว่าเขาติดใจเรื่องอะไร จึงพูดตรงไปตรงมา

"นายอยากจะถามฉันสินะ ว่าที่แกว่งเท้าหาเสี้ยนครั้งใหญ่ขนาดนี้ ได้คิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาตอนนี้ไว้บ้างหรือเปล่า?"

ไม่นึกว่าซูไป๋จะพูดตรงขนาดนี้ เฝิงจวินยิ้มแห้ง ๆ พลางพยักหน้า เขาหมายความตามนั้นจริง ๆ

ตามที่เขาเข้าใจคุณซูท่านนี้ พูดได้แบบไม่เกินจริงเลยว่า แค่สุ่มดึงเส้นผมบนหัวซูไป๋ออกมาสักเส้น ข้างในยังกลวงโบ๋

ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิง

ตามหลักการแล้ว คนที่มีทั้งสายตาและวิสัยทัศน์กว้างไกลระดับคุณซู ไม่น่าจะทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้ และไม่น่าจะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงขนาดนี้

แต่ทว่า ซูไป๋กลับใช้การไลฟ์สดครั้งเดียว ก่อเรื่องระเบิดตู้มใหญ่ต่อหน้าคนทั้งโลก

เดิมทีเฝิงจวินคิดว่า การที่ซูไป๋พาเขาลุย อย่างมากก็แค่ศึกตีอำเภอผิงอัน

แต่ดูตอนนี้สิ นี่มันศึกตีอำเภอผิงอันที่ไหนกัน

นี่มันจังหวะจะบุกตีเกาะตงอิ๋งเลยชัด ๆ แม่งเอ๊ย

เมื่อเผชิญกับข้อกังขาของเฝิงจวิน ซูไป๋ไม่ได้ตอบตรง ๆ

"มันมีคำกล่าวอยู่ประโยคหนึ่ง 'ถอยไปจนสุดทางตาย ถึงจะพบหนทางรอด'"

การมีอยู่ของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ย่อมเป็นสิ่งที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คงอยู่แน่

ไม่ว่าจะเป็นอัตรากำไรที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน หรือเงินเดือนและสวัสดิการพนักงานที่สูงลิบลิ่ว หรือแม้แต่ทัศนคติการบริการลูกค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ที่รับประกันทั้งคุณภาพและปริมาณ...

ในเมืองอี๋เฉิง มีทั้งชัยภูมิที่ดีและผู้คนสนับสนุน ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ย่อมเปิดต่อไปได้แน่นอน

แต่ทันทีที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่คิดจะขยายสาขา ย่อมต้องเผชิญกับการต่อต้านสารพัดรูปแบบ

สาเหตุหลักก็คือ วิธีการให้เงินเดือนสูงแต่เอากำไรต่ำของซูไป๋ จะส่งผลกระทบสะเทือนต่อหลายอุตสาหกรรม

สินค้าเหมือนกัน นายขายห้าหยวน คนอื่นขายสิบหยวน นายจะให้คนอื่นเขาฟันกำไรเชือดหมูยังไงล่ะ

พนักงานเหมือนกัน นายให้เงินเดือนเป็นหมื่นจนพนักงานดี๊ด๊า นายจะให้พนักงานที่ได้เงินเดือนสามพันของคนอื่นคิดยังไง

ไม่ใช่ทุกคนที่จะอยากเป็นผู้ประกอบการเพื่อประชาชนเหมือนอย่างซูไป๋ คนส่วนใหญ่ต่างก็อยากก้มหน้าก้มตาโกยเงินเงียบ ๆ กันทั้งนั้น

เงินหมดไปยังหาใหม่ได้ แต่มโนธรรมหมดไปเมื่อไหร่ จะยิ่งหาเงินได้มากกว่าเดิม

นายเป็นถึงเถ้าแก่ใหญ่ ไม่คิดจะหาเงิน ดันสะเออะอยากเป็นผู้ประกอบการเพื่อประชาชนอะไรกัน

ที่สำคัญที่สุดคือนายอยากเป็นผู้ประกอบการเพื่อประชาชนก็เป็นไปสิ แต่นี่นายยังคิดจะบีบให้ทุกคนต้องกลายเป็นผู้ประกอบการเพื่อประชาชนตามนายไปด้วยเนี่ยนะ?

ฝันไปเถอะ

ตั้งแต่ตอนที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เปิดทำการ ซูไป๋ก็รู้ซึ้งเรื่องนี้ดีที่สุดแล้ว

ในการเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่แทบไร้ทางออกเช่นนี้ หนทางเดียวของซูไป๋ก็คือการยืมพลังขับเคลื่อนจากกระแส

ใช่แล้ว ลำพังแค่ตัวเขาคนเดียว ย่อมไม่มีกำลังพอจะไปงัดข้อกับแวดวงกลุ่มทุนทั้งหมดได้หรอก

กระทั่งเรื่องที่ทางการยังจัดการไม่ได้ ซูไป๋จะไปจัดการไหวได้ยังไง?

ดังนั้น ซูไป๋จึงอาศัยการไลฟ์สดครั้งนี้ สร้างประเด็น "เหลียงเหวินเชา" ให้กระหึ่มขึ้นมา

แม้คำค้นหายอดนิยมที่ซูไป๋ทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมาจะยืนระยะได้เพียง 55 นาที

แต่สำหรับซูไป๋แล้ว เวลา 55 นาทีนี้ มันเพียงพออย่างยิ่ง

อาศัยเพียงแค่ 55 นาทีนี้ ซูไป๋ก็ทำให้ชาวหลงกั๋วส่วนใหญ่ได้เห็นสิ่งที่ไม่ควรจะได้เห็นแล้ว

ที่แท้ แม้แต่พนักงานจัดเรียงสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต ก็มีเงินเดือนหลักหมื่นได้

ที่แท้ การทำงานวันละแปดชั่วโมงตามกฎหมาย ก็ไม่ใช่ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ

ที่แท้ ยังมีสิ่งที่เรียกว่าวันลาพักร้อนแบบได้ค่าจ้าง 30 วันอยู่ด้วย

ซูไป๋ได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังนี้ลงในหัวใจของทุกคนเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้ สิ่งที่ซูไป๋ต้องทำก็คืออดทนผ่านพ้นช่วงเวลาอันยากลำบากนี้ไปให้ได้ แล้วรอ!

รอให้สะเก็ดไฟดวงน้อยนี้ลุกลามจนกลายเป็นเปลวเพลิงที่แผดเผาทั่วทุ่ง

เมื่อถึงเวลานั้น ซูไป๋ก็จะสามารถอาศัยกระแสนี้ ขยายซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไปยังทุกเมืองของหลงกั๋ว

เมื่อได้ยินคำอธิบายของซูไป๋ เฝิงจวินก็อ้าปากค้างอยู่นานสองนานจนหุบไม่ลง

เดิมทีในสายตาของเขา ประธานซูคนนี้ก็เก่งกาจสุดยอดอยู่แล้ว

นึกไม่ถึงเลยว่า มันไม่ใช่แค่สุดยอดธรรมดา แต่นี่มันแม่วัวตีลังกา... สุดยอดทะลุฟ้าไปแล้วชัด ๆ

เล่นทำธุรกิจแบบคำนวณเอาตัวเองเข้าไปเอี่ยว

คำนวณเอาแวดวงกลุ่มทุนทั้งหมดเข้าไปเอี่ยว

แล้วตอนนี้กระทั่งประชาชนหลงกั๋วกว่าพันล้านคนก็ยังถูกคำนวณเข้าไปด้วย

ใครจะไปเชื่อว่าเขาคิดจะยืมพลังจากชาวหลงกั๋วนับพันล้านคนจริง ๆ?

หรือว่านี่คือ... อานุภาพของหมากสวรรค์?

"ซี้ด..."

เฝิงจวินรู้สึกแสบร้อนที่ปลายนิ้ว ถึงได้รีบโยนก้นบุหรี่ทิ้งด้วยสีหน้าตกตะลึง

"ประธานซู คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอครับว่าทุกคนจะมาสนับสนุนคุณ?"

ซูไป๋ส่ายหน้าอย่างลึกลับซับซ้อน

"ทุกคนจะมาสนับสนุนผมหรือเปล่า มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำพูดของผมหรอกครับ แต่ขึ้นอยู่กับแวดวงกลุ่มทุนต่างหาก"

ประโยคเดียวทำเอาเฝิงจวินงงเป็นไก่ตาแตกอีกรอบ ต้องยอมรับเลยว่า หมากสวรรค์แบบนี้คนธรรมดาไม่มีทางดูออกจริง ๆ

ซูไป๋พิงหลังกับกำแพงแล้วอธิบายต่อ

"เอาเป็นว่า ชนวนเหตุที่ทำให้ประเทศอินทรีเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง คือเหตุการณ์เพิร์ลฮาร์เบอร์"

"ตอนนี้ผมไม่ขาดอะไรเลย ขาดแค่อย่างเดียวคือชนวนเหตุนี้"

"และคนที่จะส่งชนวนเหตุนี้มาให้ผม ก็คือแวดวงกลุ่มทุนนั่นแหละครับ"

ได้ยินคำนี้ เหงื่อกาฬของเฝิงจวินก็ไหลพราก

"คุณหมายความว่า สิ่งที่คุณกำลังรออยู่ก็คือให้มีคนมาก่อเรื่องเหรอครับ?"

"นี่คือที่คุณบอกว่า รอคนมาช่วยส่งแอสซิสต์ให้สินะครับ?"

ซูไป๋พยักหน้าพลางกล่าว

"ถ้าเป็นคุณ อุตส่าห์มองเห็นความหวังอันริบหรี่ แต่พอมารู้ว่าสะเก็ดไฟแห่งความหวังนั้นกำลังจะดับลง คุณจะรู้สึกยังไงล่ะครับ"

"กลุ่มทุนยิ่งเล่นงานผมหนักเท่าไร ประชาชนก็จะยิ่งร้อนใจมากเท่านั้น"

"เพราะงั้น ผมถึงค่อนข้างหวังให้พวกเขามาก่อเรื่องอยู่นี่ไง"

หลังจากเข้าใจต้นสายปลายเหตุทั้งหมดแล้ว แววตาที่เฝิงจวินมองซูไป๋ก็เปลี่ยนไปทันที

คำนวณมาถึงขั้นนี้เลยเรอะ

หมอนี่ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย?

ขณะที่เฝิงจวินกำลังทึ่งในความประหลาดล้ำโลกของซูไป๋ และซูไป๋กำลังเฝ้ารอให้กลุ่มทุนมาก่อเรื่อง

ทั้งสองคนที่นั่งยอง ๆ อยู่ในเงามืด ก็บังเอิญเห็นเงาดำร่างหนึ่งกำลังหิ้วถังน้ำมัน ย่องเข้ามาทางทิศทางของพวกเขาอย่างมีพิรุธท่ามกลางความมืดมิดในระยะไกล

ดูจากท่าทางที่เดินหนึ่งก้าวเหลียวหลังสามหนแล้ว ไม่จำเป็นต้องถามรหัสลับอะไรทั้งนั้น

ต่อให้ยิงเป้าทิ้งก็ไม่มีทางยิงผิดคนแน่นอน

"ประธานซู คนที่จะมาส่งแอสซิสต์ให้คุณมาแล้วครับ"

"ชู่ว... อย่าส่งเสียง เรามาทำให้เขาตกใจกันหน่อยดีกว่า แล้วเหล่าโจว นายอยู่ไหนเนี่ย"

วินาทีถัดมา เสียงแผ่วเบาของเหล่าโจวก็ดังออกมาจากถังขยะข้าง ๆ

"อยู่นี่"