ตอนที่ 92 ถ้าไม่มีฝีมือ ใครจะกล้าแสกกลาง

ย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบห้านาทีก่อนหน้านี้

ขณะที่กลุ่มชายจมูกเหยี่ยวนั่งรถมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ท่ามกลางความมืดมิด พวกเขาไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่า บนดาดฟ้าของตึกพักอาศัยหลังหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ มีร่างหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่

หากมองดูให้ดี คนผู้นั้นสวมเครื่องแบบพนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อยู่ และมีตัวอักษรแผนกป้องกันการสูญหายสกรีนอยู่จาง ๆ

หลิวเหอจวิน

อายุ 27 ปี เจ้าหน้าที่ป้องกันการสูญหายของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ชายหนุ่มท้องถิ่นเมืองอี๋เฉิงผู้ปลดประจำการจากหน่วยลาดตระเวนติดอาวุธคนนี้ รูปร่างไม่สูงนัก ผิวดำคล้ำ ปกติไม่ค่อยพูดค่อยจา

ประสบการณ์ในกองทัพหลายปีทำให้หลิวเหอจวินตัดขาดจากสังคมภายนอกไปโดยสิ้นเชิง ประกอบกับนิสัยซื่อตรงยอมหักไม่ยอมงอ ทนรับความอยุติธรรมไม่ได้ ทำให้ทำงานที่ไหนก็เจอแต่อุปสรรคขัดข้องไปหมด

สองเดือนก่อน พอดีกับที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เปิดรับสมัครพนักงานใหม่ หลิวเหอจวินที่ไร้หนทางไปจึงลองเสี่ยงดวงมาสมัครดู

แต่พอลองเท่านั้นแหละ ก็เจอปัญหาเข้าให้

เงินเดือนหลักหมื่น ห้ามทำงานล่วงเวลา วันหยุดประจำปี 30 วัน!

สวัสดิการนั่นก็เรื่องหนึ่ง แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เพื่อนร่วมงานในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เข้ากันได้ง่ายมาก

หัวหน้าของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ปกติแต่ละคนใจดีมีเมตตาสุด ๆ มีแค่ตอนจับผิดเรื่องลูกน้องแอบทำงานล่วงเวลานี่แหละที่เฮี้ยบยิ่งกว่าสารวัตรทหารเสียอีก

ผ่านไปเดือนกว่า หลิวเหอจวินผู้เงียบขรึมก็ตกหลุมรักงานนี้เข้าอย่างจัง

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็เหมือนกับพนักงานคนอื่น ๆ ที่คิดว่าสิ่งที่ตนทุ่มเทลงไปมันไม่คู่ควรกับผลตอบแทนที่ได้รับเลย ทุกคืนเขาจึงเฝ้าคิดว่า จะทำอย่างไรให้ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ป้องกันการสูญหายธรรมดา ๆ นี้สร้างผลงานและสร้างความโดดเด่นออกมาได้

จะทำอย่างไรถึงจะคู่ควรกับเงินเดือนและสวัสดิการระดับนี้

ทว่าในขณะที่หลิวเหอจวินกำลังกลัดกลุ้มที่ไม่อาจสร้างคุณค่าให้ตัวเองได้ โอกาสในการตอบแทนบริษัทก็มาถึงจนได้

เหตุการณ์เหลียงเหวินเชาจะส่งผลกระทบอะไรบ้าง หลิวเหอจวินไม่เข้าใจ และไม่อยากไปใส่ใจด้วย

แต่เมื่อช่วงบ่ายวันนี้ หัวหน้าแผนกป้องกันการสูญหายบอกว่า ในช่วงนี้จะมีคนมาหาเรื่องก่อกวนที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

หลิวเหอจวินก็รู้ทันทีว่า ถึงเวลาที่เขาต้องลงมือแล้ว

หลังจากร่วมมือกับเพื่อนร่วมงานแผนกป้องกันการสูญหายที่ต่างก็คันไม้คันมือวางแผนเผชิญเหตุฉุกเฉินไว้หลายชุดอย่างรวดเร็ว หลิวเหอจวินที่เคยเป็นพลซุ่มยิงในกองทัพมาก่อน ก็ได้รับมอบหมายภารกิจระวังภัยรอบนอกอย่างสมเกียรติ

ตั้งแต่ฟ้าเริ่มมืด หลิวเหอจวินก็นอนหมอบอยู่ตรงนี้ หมอบนิ่งไม่ไหวติงมานานถึงหกชั่วโมงแล้ว

สำหรับหลิวเหอจวินที่เวลาปฏิบัติภารกิจซุ่มยิงแต่ละครั้งต้องนอนหมอบทั้งวันทั้งคืนเป็นเรื่องปกติ เรื่องแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรเลยสักนิด

ขณะที่หลิวเหอจวินกำลังยกกล้องส่องทางไกลตรวจดูถนนทุกสายที่มุ่งหน้ามายังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อยู่นั้น

ก็พลันเห็นรถของกลุ่มชายจมูกเหยี่ยวกำลังแล่นตรงมาทางซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ตอนแรกหลิวเหอจวินคิดว่าเป็นแค่รถที่ขับผ่านมาเฉย ๆ จึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก

แต่เมื่ออีกฝ่ายดับไฟหน้ารถลงทันทีระหว่างทางที่ใกล้ถึงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ สายตาของหลิวเหอจวินที่เคยหรี่ต่ำก็เบิกกว้างขึ้นมาในพริบตา

พร้อมกับส่งข่าวกลับไปยังแผนกป้องกันการสูญหายผ่านวิทยุสื่อสารทันที

"รังนก นี่นกกระจอกเรียก"

"รังนกรับทราบ นกกระจอกว่ามา"

"ทิศ 12 นาฬิกา มียานพาหนะไม่ทราบฝ่ายเคลื่อนเข้ามา ปิดไฟหน้ารถวิ่ง พฤติกรรมน่าสงสัย กำลังเฝ้าสังเกตการณ์ต่อเนื่อง"

"รังนกเข้าใจแล้ว!"

ห้านาทีต่อมา เมื่อพวกของชายจมูกเหยี่ยวสี่คนลงจากรถโดยทิ้งคนไว้คอยคุ้มกันบนรถหนึ่งคน แล้วลอบมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เลียบไปตามแนวพุ่มไม้ริมทาง

พวกเขากลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า ในพุ่มไม้ข้าง ๆ ตัวพวกเขานั้น มีคนเป็น ๆ นอนหมอบอยู่คนหนึ่ง

ให้ตายเถอะ ใครมันจะไปคิดถึงวะ

เจ้าหน้าที่ป้องกันการสูญหายของซูเปอร์มาร์เก็ตคนหนึ่ง ช่วงตีสองกว่า ๆ ไม่ยอมนั่งเล่นมือถือไถโต่วอินดูสาวสวยในป้อมยาม

แต่กลับมานอนหมอบในพุ่มไม้ริมทาง ใครจะไปเชื่อลง?

รปภ. บ้านไหนเขาจะมานอนหมอบในพุ่มไม้กันวะ

เป็นแค่รปภ. เงินเดือนอย่างมากก็สามสี่พัน จะยอมแลกชีวิตไปเพื่ออะไรกัน

ในจังหวะที่พวกชายจมูกเหยี่ยวกระจายกำลังกันเข้าไปในบริเวณซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ เจ้าหน้าที่ป้องกันการสูญหายที่นอนหมอบอยู่ในพุ่มไม้จึงค่อยรายงานข้อมูลผ่านวิทยุสื่อสาร

"รังนก นี่นกกระจอกสีเทา"

"เป้าหมายห้าคน หนึ่งคนเฝ้ารถคอยรับช่วง สี่คนถือถังน้ำมัน สองคนมุ่งหน้าไปโซนขายสินค้า อีกสองคนมุ่งหน้าไปโซนคลังสินค้า..."

"รังนกรับทราบ ทุกหน่วยโปรดทราบ เฝ้าดูต่อไป อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น ปล่อยให้พวกมันเข้ามาแล้วค่อยปิดประตูตีสุนัข"

ในขณะที่พวกชายจมูกเหยี่ยวค่อย ๆ ลอบลึกเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เรื่อย ๆ โดยคิดว่าตนเองไม่ได้ถูกตรวจพบเลยแม้แต่น้อยนั้น

พวกมันไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่า ในพุ่มไม้เกาะกลาง ใต้ท้องรถ บนกิ่งไม้ หลังถังขยะ ล้วนเต็มไปด้วยผู้คนอัดแน่นละลานตาไปหมด

ในเวลานี้ เหลียงเหวินเชาแอบอยู่หลังเสาต้นหนึ่ง พลางฟังเสียงที่ดังมาจากหูฟัง และมองดูเงาดำสองสายที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร เขาค่อย ๆ ถกแขนเสื้อขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ในขณะที่เหลียงเหวินเชากำลังสงสัยว่าอีกฝ่ายจะเข้าไปในโซนขายสินค้าอย่างไรนั้น

เงาดำทั้งสองสายก็ค่อย ๆ เดินมาถึงด้านนอกโซนขายสินค้าของซูเปอร์มาร์เก็ต หลังจากวางถังน้ำมันลงแล้ว พวกเขาก็ดึงวัตถุรูปทรงคล้ายวงเวียนขนาดใหญ่ออกมาจากกระเป๋าเป้ด้านหลัง ปลายด้านหนึ่งยังมีจุ๊บสุญญากาศติดอยู่ด้วย

จุ๊บสุญญากาศถูกแปะเข้ากับกระจกของโซนขายสินค้า ปลายอีกด้านที่ติดมีดตัดกระจกหมุนคว้านเป็นวงกลมหนึ่งรอบ กระจกทรงกลมแผ่นใหญ่ก็ถูกปลดออกมา

จากนั้นเงาดำทั้งสองสายก็ผลัดกันมุดเข้าไปด้านในโซนขายสินค้า

การลงมือชุดนี้ทำเอาเหลียงเหวินเชาดูจนตาค้างอ้าปากหวอ

มืออาชีพนี่หว่า

แต่ว่า... พวกนายเข้าไปโต้ง ๆ แบบนี้ มันจะดีจริง ๆ เหรอ

ในโซนขายสินค้า มีพวกตัวตึงกระหายเลือดกว่าเจ็ดร้อยชีวิตกำลังรอนายอยู่นะ

...

ในขณะที่ลูกกระจ๊อกสองคนลอบเข้าไปในโซนขายสินค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ได้สำเร็จ และเตรียมจะได้เผชิญหน้าแบบแนบชิดกับพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กว่าเจ็ดร้อยคนอยู่นั้น

ชายจมูกเหยี่ยวก็พาลูกน้องอีกคนมาถึงโซนคลังสินค้า

เนื่องจากซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่มีโกดังขนาดใหญ่กว่าหกหมื่นตารางเมตรอยู่สองหลัง ชายจมูกเหยี่ยวจึงโบกมือสั่งให้ลูกน้องไปอีกหลังหนึ่ง

ส่วนตัวเขาเดินมาข้างประตูใหญ่ของโกดังหลังหนึ่ง เนื่องจากโกดังใช้ประตูม้วนนิรภัยขนาดใหญ่ ชายจมูกเหยี่ยวจึงไม่คิดจะบุกฝ่าเข้าไปโต้ง ๆ เลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับดึงชุดท่ออ่อนพลาสติกออกมาจากเป้ ปลายด้านหนึ่งเสียบเข้าถังน้ำมัน ส่วนปลายอีกด้านดัดให้ตรงแล้วสอดผ่านช่องใต้ประตูเข้าไปในโกดังทันที

เมื่อแน่ใจว่าท่อสอดลึกเข้าไปในโกดังมากพอแล้ว ชายจมูกเหยี่ยวก็คลำหาสวิตช์ของปั๊มเสียงเงียบท่ามกลางความมืด เพื่อจะสูบน้ำมันเข้าไปด้านใน

ทว่าคลำอยู่ตั้งนาน เขากลับคลำหาสวิตช์ไม่เจอ

มืดตึดตื๋อขนาดนี้ เขาก็ไม่กล้าเปิดไฟเสียด้วย

ขณะที่ชายจมูกเหยี่ยวกำลังข่มใจคลำหาสวิตช์ต่อไปอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลัง

"ให้ผมส่องไฟให้ไหม"

ชายจมูกเหยี่ยวที่กำลังคลำอย่างใจจดใจจ่อส่ายหน้า แล้วตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ

"ไม่ต้อง"

แต่สิ้นเสียงพูด ชายจมูกเหยี่ยวก็รู้สึกว่ามีอะไรทะแม่ง ๆ

พอเขาหันขวับกลับไป แสงไฟสว่างจ้าบาดตาก็สาดเข้าใส่ดวงตาของชายจมูกเหยี่ยวเต็ม ๆ จนพร่ามัวลืมตาไม่ขึ้น

วินาทีต่อมา เงาร่างสายหนึ่งก็โผล่มาอยู่ด้านหลังของชายจมูกเหยี่ยว สับสันมือลงตรงต้นคอของเขาอย่างจัง

ยังไม่ทันที่ชายจมูกเหยี่ยวจะได้ตอบสนอง เขาก็รู้สึกหน้ามืดตาดับ สลบเหมือดไปในทันที

...

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูไป๋ได้เห็นเหล่าโจวลงมือ

ชายที่หน้าตาเหมือนกัปตันเจี่ยคนนี้ เวลาลงไม้ลงมือกลับเก่งกาจเทียบเท่าเยี่ยนซวงอิง

ท่วงท่านั้นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ถึงขนาดที่หลังจากชายจมูกเหยี่ยวร่วงลงไปกองกับพื้น เหล่าโจวยังมีอารมณ์สะบัดศีรษะเบา ๆ จัดทรงผมแสกกลางที่ยุ่งเหยิงให้กลับมาแบ่งครึ่งห้าสิบห้าสิบอย่างสบายอารมณ์

จะว่าไปซูไป๋เองก็เพิ่งเคยเห็นภาพแบบนี้เป็นครั้งแรก แค่เห็นเหล่าโจวฟาดมือลงไปฉับเดียว ชายจมูกเหยี่ยวก็ร่วงผล็อย

"ตายแล้วเหรอ"

เหล่าโจวย่อตัวลง คลำเจอกริชเล่มหนึ่งบนตัวชายจมูกเหยี่ยวแล้วโยนทิ้งไป ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ไม่ตายหรอกครับ แค่เป็นลมหมดสติเพราะไซนัสหลอดเลือดแดงคาโรติดโดนกดทับเฉย ๆ ผมกะแรงไว้แล้ว"

พูดจบ เหล่าโจวก็ปลดเข็มขัดของชายจมูกเหยี่ยวออกมา พลางกำชับกับซูไป๋

"จริงสิ คุณอย่าไปทำตามนะ"

"ของแบบนี้ถ้าเบาไปก็ไม่ได้ผล แต่ถ้าหนักไปจะตายเอาได้ง่าย ๆ"

ฟังจากคำพูดแล้ว เหล่าโจวคงไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้แค่ครั้งสองครั้งแน่ ๆ ชำนาญทางคล่องแคล่วสุด ๆ

ซูไป๋มองดูแล้วได้แต่เดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

มันเข้ากับประโยคนั้นจริง ๆ ถ้าไม่มีฝีมือติดตัว จะกล้าไว้ผมแสกกลางเหรอ

ก็เหมือนกับพวกยิ่งหัวล้านยิ่งเก่งนั่นแหละ ไอพวกไว้ผมแสกกลางแบบนี้ มันตัวตึงของแท้ชัด ๆ