ตอนที่ 93 อีกเดี๋ยวอย่าต่อยหน้าได้ไหม

ไอ้งุ้มที่ถูกเหล่าโจวฟาดสลบเหมือดในพริบตาควรต้องขอบคุณความปรานีของเหล่าโจว

เพราะลูกน้องของมันอีกสองสามคนเจอชะตากรรมที่ต่างกันลิบลับ

ลูกน้องสองคนที่เพิ่งเข้ามาในพื้นที่ขายและหมุนเปิดฝาถังน้ำมันเตรียมเทราด ยังไม่ทันได้ยกถังขึ้นมาด้วยซ้ำ ท่ามกลางความมืดมิดในพื้นที่ขายก็พลันมีเสียงตะโกนลั่นดังขึ้น

"ลงมือ!"

ราวกับคาถาแยกเงาพันร่างของนารูโตะ หลังชั้นวางสินค้าแต่ละชั้นมีคนพรวดพราดโผล่ออกมาไม่หยุด แถมในมือของทุกคนยังถือไฟฉายเอาไว้ด้วย

ในพริบตาเดียว แสงไฟฉายหลายร้อยดวงก็สาดเข้าใส่หน้าของคนทั้งสองตรง ๆ จนตาพร่ามัวมองอะไรไม่เห็นทันที

ใครแม่งจะไปคิดว่าตอนตีสองกว่า ๆ ในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะมีคนซุ่มอยู่หลายร้อยชีวิตแบบนี้

คนหลายร้อยคนเลยนะ โดนรุมคนละหมัดก็ไม่รอดแล้ว

ลูกน้องสองคนตกใจจนสติหลุดคาที่ หนึ่งในนั้นถึงกับตัวสั่นงันงกยกมือขึ้นสองข้าง พลางหยีตาฝืนฉีกยิ้มแห้ง ๆ

"คือว่า... ถ้าตอนนี้พวกผมยอมจำนนเอง จะยังทันไหมครับ"

ลูกน้องอีกคนถอดโม่งคลุมหัวออก กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกแล้วพูดว่า

"ขอต่อรองหน่อยได้ไหม ผมต้องใช้หน้าตาทำมาหากิน อีกเดี๋ยวอย่าต่อยหน้าได้ไหมครับ"

ดูออกเลยว่ามืออาชีพจริง ๆ แถมรู้สถานการณ์เป็นอย่างดี

แต่เสียดายที่พวกเขาเลือกคู่ต่อสู้ผิดคน

สองวันนี้พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ต่างอัดอั้นตันใจ ไฟโทสะสุมอกกันทุกคน ทั้งจากเหตุการณ์เหลียงเหวินเชา และจากการที่ซูไป๋โดนด่าบนโลกออนไลน์

กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะไปหาที่ระบายอารมณ์จากไหน พวกแกดันเสนอหน้ามาส่งถึงที่

แบบนี้มันวิ่งชนปากกระบอกปืนชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง

ไม่นานนัก ในพื้นที่ขายก็มีเสียงร้องโหยหวนดังระงม พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของบรรดาหัวหน้างานในซูเปอร์มาร์เก็ต

"อย่าตีตรงนี้! เดี๋ยวเลือดสาดเลอะพื้นถูไม่ออก จะกระทบประสบการณ์ลูกค้า ลากออกไปซ้อมข้างนอก!"

"เฮ้ย ตกลงกันแล้วว่าห้ามตีหัว ตีตายขึ้นมามันแก้ตัวยากนะเฟ้ย"

"ซี๊ด... พวกเธอที่เป็นผู้หญิงน่ะหยุดข่วนได้แล้ว หน้าเละจนจำไม่ได้แล้วว่าเป็นใครเนี่ย"

ทว่าลูกน้องที่แอบลอบเข้าไปในโกดังอีกแห่งหนึ่งกลับเป็นคนที่มีกระดูกสันหลังที่สุด

เมื่อพบว่าตัวเองถูกพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่หลายร้อยคนปิดล้อม เขาก็ชักมีดสั้นออกมาจากด้านหลังเอวทันที แล้วถลึงตาขู่ใส่ทุกคนอย่างดุร้าย

"แน่จริงก็เข้ามาสิวะ! ถึงกูจะตายก็ต้องลากพวกมึงไปตายด้วยสักคน!"

เมื่อเผชิญหน้ากับอาชญากรที่เหี้ยมเกรียมและบ้าเลือด เหล่าพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตก็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ และในตอนที่พนักงานชายเลือดร้อนไม่กี่คนกำลังจะพุ่งเข้าไปตะลุมบอนนั้นเอง

"หลบไป!"

เจ้าหน้าที่แผนกป้องกันการสูญหายกว่าสิบคนเบียดตัวขึ้นมาด้านหน้า ที่น่าพูดถึงก็คือ ในมือของพวกเขาต่างถือท่อเหล็กยาวถึงสามเมตรกันทุกคน

โบราณว่าไว้ ยิ่งยาวยิ่งได้เปรียบ คมมีดสั้นสิบกว่าเซนติเมตร เมื่อต้องเผชิญหน้ากับท่อเหล็กยาวสามเมตร ก็มีแต่ต้องยอมแพ้กราบกรานเท่านั้น

เคร้ง!

เมื่อท่อเหล็กกว่าสิบท่อนกระแทกลงบนพื้นพร้อมกัน กลิ่นอายความน่าเกรงขามนั้นราวกับค่ายกลสิบแปดอรหันต์แห่งวัดเส้าหลิน ทำเอาลูกน้องคนนี้ถึงกับกลัวจนฝ่อไปทันที

เขารีบโยนมีดสั้นในมือทิ้ง แบมือสองข้างออกเพื่อแสดงว่าไม่มีเจตนาร้าย พลางเอ่ยเกลี้ยกล่อม

"พี่น้องทั้งหลาย พวกพี่ยังหนุ่มแน่นกันอยู่ อย่าเดินเข้าสู่เส้นทางอาชญากรรมเลยนะ"

"ทำร้ายร่างกายมันผิดกฎหมายนะ เราแจ้งตำรวจกันเถอะ แจ้งตำรวจดีไหมครับ"

วินาทีถัดมา เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนและน่าเวทนายิ่งกว่าเดิมของลูกน้องคนนี้ก็แผดดังลั่นทะลุฟ้าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

...

และในขณะที่พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตต่างร่วมแรงร่วมใจรุมกระทืบพวกคนร้ายวางเพลิงจนร้องครวญครางอยู่นั้น

กลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ที่อีกฟากหนึ่งของซูเปอร์มาร์เก็ต

เฝิงจวินกำลังคลำทางในความมืดอยู่เพียงลำพัง เขาหิ้วถังน้ำมันถังหนึ่งเดินมาข้างรถเบนซ์รุ่นเก่าของตัวเอง เปิดประตูรถ เทน้ำมันในถังราดลงบนเบาะหลังโดยตรง จากนั้นก็โยนถังน้ำมันเข้าไปในรถ

จากนั้นเขาก็ถอยหลังออกมาสองสามก้าว หยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่งคาบไว้ที่มุมปาก พลางมองรถคู่ใจแล้วถอนหายใจออกมา

"เพื่อนยาก อยู่กับฉันมาตั้งหลายปี ฉันเองก็ทำใจขายแกไม่ลงจริง ๆ"

"พอดีเลย คราวนี้ประธานซูต้องการชนวนเหตุ คืนนี้ไฟกองนี้ก็จำเป็นต้องลุกไหม้ขึ้นมาให้ได้"

"วันข้างหน้าถ้าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ได้ติดอันดับฟอร์จูนห้าร้อยจริง ๆ ละก็ แกนี่แหละคือผู้มีคุณูปการอันดับหนึ่ง ถึงตอนนั้นฉันจะเอารูปแกมาแขวนไว้ในห้องทำงานเลย"

เมื่อจุดบุหรี่และสูดควันเข้าปอดลึก ๆ หนึ่งที เฝิงจวินก็ดึงบุหรี่ออก คีบไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือแล้วดีดออกไป

บุหรี่ที่ติดไฟหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะร่วงดิ่ง บินตรงเข้าไปยังเบาะหลังของรถเบนซ์ วินาทีถัดมา เปลวไฟลูกใหญ่ก็ลุกโชนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

...

เมื่อซูไป๋สังเกตเห็นแสงไฟ หัวหน้าแผนกป้องกันการสูญหายก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเต็มประดา

"ประธานซูครับ รถของประธานเฝิงถูกเผา แถมยังอยู่ในจุดบอดกล้องวงจรปิด ไม่รู้เลยว่าเป็นฝีมือใคร"

ซูไป๋เงยหน้ามองเปลวไฟที่พวยพุ่งขึ้นฟ้าแล้วพยักหน้าอย่างสุขุม

"รับทราบแล้ว แจ้งดับเพลิงเถอะ"

หลายสิบวินาทีต่อมา เฝิงจวินที่คาบบุหรี่ไว้ในปากก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังซูไป๋ เขาไม่ได้พูดอะไร เอาแต่ยกมือขึ้นปัดฝุ่นบนไหล่ตัวเอง

"ไม่เสียดายเหรอ"

ที่จริงซูไป๋เตรียมแผนการไว้ตั้งนานแล้วว่าจะทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่แล้วเปิดโปงออกไป

แต่ถ้าว่ากันตามตรง เมื่อเทียบกับแผนของซูไป๋แล้ว ไฟกองนี้ของเฝิงจวินตรงไปตรงมาและเด็ดขาดกว่ามาก

เพียงแต่เสียดายรถเบนซ์คันเก่าที่อยู่กับเฝิงจวินมาสิบกว่าปีคันนั้น

หลังจากจุดบุหรี่ เฝิงจวินก็ยักไหล่พลางพูด

"มีอะไรให้ต้องเสียดาย"

"ตอนที่เชียนเจียฮุ่ยเจ๊งไปในตอนนั้น ผมไม่เอาอะไรเลยสักอย่าง เอาไปแค่สหายเก่าคันนี้คันเดียว"

"หลังจากนั้นผมก็คิดมาตลอดว่าตัวเองฝีมือไม่ถึงขั้น สู้ไม่ได้ก็แพ้อย่างสมเหตุสมผลแล้ว"

"จนกระทั่งได้มาเจอคุณ ได้มาเจอซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ที่มอบโอกาสให้ผมได้หวนคืนสู่วงการอีกครั้ง"

"ผมเองก็มีหลักการของผม ผมไม่อยากก้มหัวให้ใครไปตลอดชีวิตหรอกนะ"

"ผมรอมาห้าปี รอโอกาสนี้มาตลอด"

"ที่ผมต้องสู้เพื่อศักดิ์ศรี ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งกาจมาจากไหน"

"ผมแค่อยากบอกคนอื่นว่า สิ่งที่ผมเคยสูญเสียไป ผมจะต้องเอามันกลับคืนมาด้วยมือของตัวเองให้ได้"

คำพูดเป็นชุดนี้แทบจะเป่าหูจนซูไป๋ผู้เป็นเจ้านายเคลิ้มตาม และในขณะที่ซูไป๋กำลังซาบซึ้งใจอยู่นั้น เฝิงจวินก็ล้วงของชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ซูไป๋

ซูไป๋รับมาแล้วรีบเปิดไฟฉายส่องดู

"อะไรเนี่ย"

เฝิงจวินถูมือไปมา

"ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ใบเสร็จตอนซื้อรถปีนั้นน่ะ คุณช่วยเบิกให้หน่อยสิครับ"

ซูไป๋ที่ถือใบเสร็จอยู่มุมปากกระตุกยิก ๆ จะเบิกเงินทำไมมึงไม่รีบบอกตั้งแต่แรกล่ะวะ

จะมาพูดปลุกใจให้เลือดลมสูบฉีดเพื่ออะไรกัน

...

ในเวลาเดียวกัน ณ กองร้อยดับเพลิงเขตเมืองทางเหนือแห่งเมืองอี๋เฉิง

เมื่อได้รับแจ้งเหตุเพลิงไหม้จากซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ รถดับเพลิงสองคันก็รีบแล่นออกจากสถานี มุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ทันที

เวลาตีสองกว่า บนท้องถนนมีรถไม่มากนัก คนขับจึงไม่ได้คิดจะเปิดไซเรน

ทว่าเพิ่งขับพ้นประตูออกมาไม่ถึงหนึ่งนาที เสียงของหัวหน้าเวรก็ดังขึ้นผ่านวิทยุสื่อสารประจำรถ

"เปิดไซเรนให้หมด"

"หา? ...รับทราบครับ!"

วินาทีถัดมา เสียงไซเรนแสบแก้วหูก็ดังกึกก้องไปทั่วเขตเมืองอี๋เฉิงในยามค่ำคืน

ชาวเมืองจำนวนไม่น้อยที่ถูกปลุกให้ตื่นต่างพากันลุกขึ้นมาดูสถานการณ์ ดึกดื่นค่ำมืดป่านนี้ ไฟไหม้ที่ไหนกันเนี่ย

...

ในเวลาเดียวกัน ยังมีกองบังคับการตำรวจสืบสวนคดีอาญาเมืองอี๋เฉิง สถานีตำรวจในพื้นที่รับผิดชอบ และโรงพยาบาลประชาชน

ชั่วพริบตา เสียงไซเรนของรถดับเพลิง รถตำรวจ และรถพยาบาลฉุกเฉินก็ดังก้องไปทั่วทุกตรอกซอกซอย ทั้งหมดต่างมุ่งหน้าไปยังทางเหนือของเมือง

แม้กระทั่งนักข่าวสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นของเมืองอี๋เฉิง หลังจากได้รับโทรศัพท์จากผู้บริหารสถานีกลางดึก ก็รีบขับรถออกจากบ้านกันจ้าละหวั่น

คนที่กำลังรีบแจ้นมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อย่างร้อนรนยังมีต่งซานจินอีกคน

ในยามนี้ ต่งซานจินที่นั่งอยู่ในรถ ในที่สุดก็วางสายโทรศัพท์ในมือลง

ตอนที่เขารู้ว่าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ถูกลอบวางเพลิง ความง่วงก็อันตรธานหายไปทันที

เขารู้อยู่แล้วว่าอิทธิพลของกลุ่มทุนนั้นมหาศาล แต่ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะลงมือเร็วขนาดนี้ แค่วันที่สองหลังเกิดเหตุการณ์เหลียงเหวินเชาก็ลงมือเสียแล้ว

สิ่งที่ทำให้ต่งซานจินข้องใจยิ่งกว่าก็คือสายโทรศัพท์จากซูไป๋เมื่อครู่นี้

ที่บอกให้ต่งซานจินเล่นใหญ่เข้าไว้ ยิ่งใหญ่เท่าไรได้ยิ่งดี

พ่อบ้านใหญ่ท่านนี้เอนหลังพิงเบาะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

ไม่ถูกต้อง เจ้าหมอนี่ไม่มีท่าทีว่าจะยอมแพ้เลยสักนิด

เขายังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีก!