ตอนที่ 94 เขา... คำนวณมาถึงขั้นนี้เลยเหรอ

ในระดับตำแหน่งอย่างต่งซานจิน สถานที่นัดพบกับซูไป๋จึงต้องพิถีพิถันเป็นพิเศษ

ด้วยมูลค่าทรัพย์สินระดับซูไป๋ ก็ไม่สะดวกที่จะเข้าออกห้องทำงานของข้าราชการระดับสูงในท้องถิ่นตามอำเภอใจเช่นกัน

ดังนั้น สถานที่นัดพบของทั้งสองคนจึงถูกกำหนดไว้ที่โรงพยาบาลประชาชนเมืองอี๋เฉิง

ที่น่าพูดถึงก็คือ ในปฏิบัติการจับกุมคนร้ายลอบวางเพลิงครั้งนี้ มีพนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ได้รับบาดเจ็บอย่าง "กล้าหาญ" ไปสิบกว่าคน

ไม่ใช่เพราะคนร้ายลอบวางเพลิงขัดขืนต่อสู้แต่อย่างใด แต่เกิดจากการเบียดเสียดเหยียบย่ำกันเองล้วน ๆ

เพราะถ้าคิดจะแทรกตัวผ่านวงล้อมคนหลายร้อย เพื่อหาช่องมุดไปอยู่หน้าสุดแล้วขอเตะสักสองที หากไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทนบ้างก็คงเป็นไปไม่ได้

คาดว่าหลังจากนี้ ตอนที่คนร้ายลอบวางเพลิงพวกนั้นเข้าไปนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าในเรือนจำ คงเอาไปคุยโม้ได้อีกนานเลยทีเดียว

ก็นะ ห้าคนปะทะพันสาม แถมยังทำให้ฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บกลับไปได้ตั้งสิบกว่าคน

ถึงแม้ตลอดทั้งเกมจะนอนกอดหัวโดนยำอยู่ฝ่ายเดียว แต่ก็ลองตอบมาสิว่าอีกฝั่งเจ็บตัวไหมล่ะ

ตอนที่ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุและเห็นแก๊งวางเพลิงห้าคนนอนแผ่หราอยู่หน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ยังนึกว่าพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ซัดคนพวกนี้จนตายคาที่ไปแล้วเสียอีก

ทว่าอดีตเสนารักษ์ปลดประจำการคนหนึ่งจากแผนกป้องกันการสูญหายของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กลับก้าวออกมา พร้อมกับตบอกการันตีว่า ทุกคนยังไม่ตาย ยังเหลือลมหายใจพะงาบ ๆ อยู่คนละเฮือก

และก็เพราะมีเสนารักษ์คนนี้อยู่นี่เอง คนร้ายลอบวางเพลิงถึงได้เข้าใจลึกซึ้งว่าคำว่าอยู่มิสู้ตายมันเป็นอย่างไร

โดนรุมยำไปพักหนึ่ง เสนารักษ์ก็จะเข้ามาตรวจอาการ ช่วยพันผ้าห้ามเลือด พอแน่ใจว่ายังไม่ตายแน่ ๆ ก็ให้คนอื่นรุมยำต่อ

หลังจากวนลูปทรมานแบบนี้ไปหลายรอบ

บอกว่าซ้อมจนเหลือลมหายใจเฮือกเดียว ก็เหลือเฮือกเดียวจริง ๆ ไม่มีเผื่อให้หายใจโล่ง ๆ ได้อีกแม้แต่เฮือกเดียว

กระทั่งแพทย์ฉุกเฉินจากโรงพยาบาลที่รุดมาถึง ยังต้องยกนิ้วโป้งซูฮกให้ฝีมือของอดีตเสนารักษ์คนนี้

อัดเสียขนาดที่ว่า ถ้ารถพยาบาลมาช้ากว่านี้สักสองสามนาทีเป็นได้ขาดใจตายแน่

ยังดีที่พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตยังยั้งมือไว้ส่วนหนึ่ง ไอ้จมูกเหยี่ยวจึงโดนซ้อมเบาสุด

ไม่อย่างนั้น หากตำรวจคุมตัวกลับไป คงต้องรอไปอีกเป็นสิบวันครึ่งเดือนถึงจะเริ่มสอบปากคำได้

...

ณ โรงพยาบาลประชาชน หลังจากต่งซานจินเข้าเยี่ยมปลอบขวัญพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่สิบกว่าคนในนามตัวแทนตรวจเยี่ยมประชาชนผู้กล้าหาญที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับคนร้ายแล้ว เขาก็เดินมายังห้องรับรองที่ผู้บริหารโรงพยาบาลจัดเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษพร้อมกับซูไป๋

เมื่อมีต่งซานจินออกหน้า การสอบปากคำไอ้จมูกเหยี่ยวของสำนักงานตำรวจเทศบาลเมืองจึงดำเนินไปได้อย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ

อีกด้านหนึ่งก็เป็นเพราะไอ้จมูกเหยี่ยวสารภาพอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน เพราะตอนสอบปากคำ ตำรวจแกล้งเปรยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า ถ้าไอ้จมูกเหยี่ยวไม่ยอมสารภาพตามตรง จะส่งตัวมันกลับไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

พอได้ยินชื่อซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ และพอนึกถึงสภาพอันน่าอนาถของลูกน้องตนเอง ไอ้จมูกเหยี่ยวก็เปิดปากคายความลับออกมาอย่างหมดเปลือกทันควัน

ที่แท้เมื่อหนึ่งวันก่อน ชายลึกลับคนหนึ่งได้ติดต่อผ่านนายหน้าเพื่อว่าจ้างแก๊งไอ้จมูกเหยี่ยวด้วยค่าจ้างสองล้านหยวน ให้มาลอบวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

"พวกเราได้รับความช่วยเหลือด้านเทคโนโลยีจากสำนักงานตำรวจมณฑล จนได้พิกัดไอพีและบันทึกการโอนเงินของชายลึกลับคนนั้นมาแล้ว..."

"แต่น่าเสียดาย ชายลึกลับคนนี้ตอนนี้อยู่ในอเมริกาใต้ แถมการโอนเงินยังทำผ่านธุรกรรมสกุลเงินดิจิทัล ทำให้ไม่สามารถสืบหาต้นตอได้"

"ตำรวจฝ่ายสืบสวนรุ่นเก๋าหลายคนก็มีความเห็นตรงกันว่า ตัวตนของชายลึกลับคนนี้น่าจะเป็นตัวตนปลอมเช่นกัน"

สรุปสั้น ๆ คือ หากคิดจะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างแจ้ง เว้นเสียแต่ว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลจะออกหน้าเอง และระดมทรัพยากรจากหลายฝ่าย ซึ่งต้องแลกกับต้นทุนมหาศาล

ทว่าทั้งต่งซานจินและซูไป๋ต่างรู้ดีแก่ใจว่า ไม่มีความจำเป็นต้องสืบสาวราวเรื่องต่อไปเลยแม้แต่น้อย

ต่อให้ขุดคุ้ยลงไป วงการกลุ่มทุนก็คงเตรียมแพะรับบาปออกมารับเคราะห์แทนไว้อยู่แล้ว

สำหรับซูไป๋แล้ว ขอแค่มีคนส่งลูกแอสซิสต์มาให้ก็พอ ส่วนจะเป็นคนโง่หน้าไหนส่งมาให้ มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรเลยสักนิด

เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งของซูไป๋ ต่งซานจินที่คลางแคลงใจมาตลอดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"นายบอกฉันมาตามตรง นายยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีกใช่ไหม"

ซูไป๋ไม่ได้ตอบต่งซานจินในทันที แต่หยิบโทรศัพท์ส่วนตัวออกมา แล้วโทรตรงไปหาสวีเส้าฉาง

เวลานี้สวีเส้าฉางเพิ่งมาถึงห้องทำงาน และได้รับทราบข่าวเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ถูกลอบวางเพลิงเมื่อช่วงเช้ามืดแล้ว

ดูออกได้ไม่ยากเลยว่า สวีเส้าฉางไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย

ตั้งแต่วินาทีที่ซูไป๋ยอมเสี่ยงทำเรื่องที่ขัดหูขัดตาทุกคนด้วยการเปิดโปง "เหตุการณ์เหลียงเหวินเชา" สวีเส้าฉางก็คาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้

แวดวงกลุ่มทุนในหลงกั่วนั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง และเริ่มก่อร่างสร้างอิทธิพลขึ้นมาตั้งแต่ช่วงยุค 80 และ 90 ของศตวรรษก่อน

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับทางการก็อยู่ในลักษณะก้ำกึ่งมาโดยตลอด

ด้านหนึ่ง การพัฒนาทางเศรษฐกิจของหลงกั๋วไม่อาจขาดแวดวงกลุ่มทุนได้ จึงทำได้เพียงเฝ้ามองพวกเขาค่อยๆ เติบโตอย่างแข็งแกร่ง

แต่อีกด้านหนึ่ง หลงกั๋วก็ควบคุมเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจไว้อย่างเหนียวแน่นผ่านรัฐวิสาหกิจ คอยจำกัดเพดานการเติบโตของเหล่านายทุนพวกนี้ เพื่อไม่ให้พวกเขากลายเป็นกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ที่ล้มไม่ได้เหมือนอย่างในประเทศอินทรี

จากจุดนี้ก็พอมองออกแล้วว่า เหตุใดในยุคโบราณถึงได้ให้ความสำคัญกับการเกษตรและกดขี่พ่อค้ามาโดยตลอด

นั่นก็เพราะพ่อค้าพวกนี้มีสันดานที่แสวงหาแต่ผลกำไร เพื่อผลประโยชน์แล้ว พวกเขาสามารถมองข้ามได้ทุกสิ่งทุกอย่าง

ทว่าในยามนี้ การปรากฏตัวของซูไป๋ได้ทำลายสมดุลระหว่างทางการกับแวดวงกลุ่มทุนลงอย่างสิ้นเชิง

เป้าหมายของซูไป๋ชัดเจนมาก นั่นคือใช้เหตุการณ์เหลียงเหวินเชาบีบให้แวดวงกลุ่มทุนของหลงกั๋วยอมแบ่งปันผลประโยชน์คืนสู่ประชาชน

แต่ในมุมมองของทางการหลงกั๋วแล้ว การกระทำของซูไป๋อาจจะมีจุดเริ่มต้นที่ดี ทว่ามันกลับไร้เดียงสาและโลกสวยจนเกินไป

จะให้นายทุนที่หน้ามืดตามัวเพราะเงินยอมควักกระเป๋าจ่าย มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน

ดังนั้น การที่เหตุการณ์เหลียงเหวินเชาถูกจำกัดการมองเห็น การที่สื่อสิบหกสำนักรุมถล่มซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ รวมไปถึงการที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ถูกลอบวางเพลิงในตอนนี้ ล้วนอยู่ในความคาดหมายของทางการทั้งสิ้น

แวดวงกลุ่มทุนอาจจะยำเกรงทางการ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะกลัวซูไป๋

ในทางกลับกัน ในเมื่อซูไป๋กล้าหักหลังแวดวงกลุ่มทุน เขาก็ต้องเตรียมใจรับความพ่ายแพ้ยับเยินเอาไว้ด้วย

ส่วนทางฝั่งทางการ เพื่อความมั่นคงของประเทศและเศรษฐกิจแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะออกโรงสนับสนุนซูไป๋อย่างเปิดเผย ทำได้เพียงยืนมองซูไป๋ก้าวเดินลงสู่ขุมนรกไปทีละก้าวเท่านั้น

หากจะสืบหาสาเหตุ ก็เป็นเพราะซูไป๋เลือกคู่ต่อสู้ผิดคน

ฉลาดมาทั้งชีวิต แต่กลับมาโง่เขลาเพียงชั่ววูบแท้ๆ

ขณะที่สวีเส้าฉางกำลังรู้สึกเวทนาในชะตากรรมของซูไป๋อยู่นั้น

กริ๊งๆๆ...

โทรศัพท์ส่วนตัวของสวีเส้าฉางก็ดังขึ้น พอก้มลงมองเห็นว่าเป็นสายจากซูไป๋ สวีเส้าฉางลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะส่งสัญญาณให้เลขาออกจากห้องทำงานไป จากนั้นก็เดินไปที่ริมหน้าต่างแล้วกดรับสาย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง

"ถ้าเธอโทรมาเพื่อหวังจะขอให้ทางการออกหน้าสนับสนุนอย่างเปิดเผยล่ะก็ ฉันคงต้องบอกว่า ฉันจนปัญญาจริงๆ"

เดิมทีสวีเส้าฉางคิดว่า ที่ซูไป๋โทรมาในเวลานี้ ย่อมต้องโทรมาขอความช่วยเหลือแน่นอน

เพราะตอนนี้ซูไป๋โดดเดี่ยวไร้กำลัง คนเดียวที่จะช่วยเขาได้ก็มีเพียงทางการเท่านั้น

ทว่าคำพูดต่อมาของซูไป๋กลับเหนือความคาดหมายของสวีเส้าฉางไปอย่างสิ้นเชิง

"ผมไม่กล้าหวังให้ทางการออกหน้าสนับสนุนหรอกครับ ถ้าเป็นไปได้ ผมแค่อยากขอให้สถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลช่วยนำเสนอข่าวต่อจากสถานีโทรทัศน์เมืองอี๋เฉิงหน่อย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวีเส้าฉางก็ชะงักไปครึ่งวินาที

"เธอหมายถึง เหตุการณ์ลอบวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เมื่อช่วงเช้ามืดน่ะเหรอ"

"ใช่ครับ"

ซูไป๋กล่าวเสริมขึ้นมาอีก

"ไม่ต้องให้ทางการแสดงจุดยืนสนับสนุนใดๆ ทั้งนั้น แค่ให้สถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลรายงานข่าวเหตุเพลิงไหม้ธรรมดาๆ ข่าวหนึ่งจากมุมมองที่เป็นกลาง แบบนี้คงไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ"

ไม่ต้องให้ทางการแสดงจุดยืนสนับสนุนใดๆ แค่รายงานข่าวเหตุลอบวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เหมือนเป็นข่าวธรรมดาทั่วไปเนี่ยนะ?

ด้วยตำแหน่ง ระดับสายตา และวิสัยทัศน์ของสวีเส้าฉางย่อมเหนือกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว พอขบคิดเพียงไม่กี่วินาที เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าซูไป๋คิดจะทำอะไรกันแน่

"ไอ้หนุ่มนี่ เธอคิดจะยืมมือทางการเพื่อเปิดสมรภูมิด้านกระแสสังคมของตัวเองงั้นเหรอ"

ถูกต้องแล้ว เวลานี้โลกอินเทอร์เน็ตทั้งหมดถูกแวดวงกลุ่มทุนควบคุมไว้จนหมดสิ้น สื่อกระแสหลักของทางการเองก็นิ่งเงียบตลอดทั้งกระบวนการ

ทว่าแวดวงกลุ่มทุนกลับมองข้ามสถานที่แห่งหนึ่งไป สถานที่ซึ่งต่อให้พวกเขามีอิทธิพลล้นฟ้าแค่ไหน ก็ไม่มีทางควบคุมได้

สถานีโทรทัศน์ประจำแต่ละมณฑล

โดยเฉพาะช่องข่าวของสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑล ต่อให้แวดวงกลุ่มทุนจะมีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหน ก็ไม่กล้ายื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับพื้นที่ตรงนี้

และในตอนนี้ เหตุผลของซูไป๋ก็ชอบธรรมอย่างยิ่ง อีกทั้งยังไม่ต้องการการสนับสนุนจากทางการเลยสักนิด

ในเมื่อพวกคุณไม่สามารถสนับสนุนผมอย่างเปิดเผยได้ เช่นนั้นการรายงานข่าวเหตุการณ์ลอบวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เหมือนกับข่าวไฟไหม้ทั่วไป คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม

สำหรับคำขอแบบนี้ของซูไป๋ สวีเส้าฉางนึกหาเหตุผลที่จะปฏิเสธไม่ออกเลยจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ในส่วนลึกของจิตใจ เขาก็สนับสนุนซูไป๋อยู่แล้วด้วย

ทันใดนั้น สวีเส้าฉางก็นึกถึงคำพูดที่ซูไป๋เคยบอกกับตนไว้เมื่อหลายวันก่อนขึ้นมาได้

"เดี๋ยวก่อน ที่นายพูดคราวก่อนว่าให้ฉันออกโรงช่วยคุ้มครองนาย คงไม่ได้หมายถึง..."

"เรื่องนี้แหละครับ"

หลังจากวางสาย สวีเส้าฉางก็นั่งลงในห้องทำงานด้วยสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง

"เจ้าหมอนี่ คาดการณ์ถึงวันนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ"

"นี่เขา... คำนวณมาถึงขั้นนี้เลยเชียวเหรอ"