ตอนที่ 95 นายระดับไหนกัน มาหลบอยู่ตรงเดียวกับฉัน

ภายในห้องรับรองของโรงพยาบาลประชาชน ต่งซานจินเฝ้ามองเหตุการณ์ตอนที่ซูไป๋คุยโทรศัพท์กับสวีเส้าฉางตั้งแต่ต้นจนจบ

เมื่อเห็นซูไป๋วางสาย ต่งซานจินก็เผยสีหน้าเข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที

"นายรอให้พวกกลุ่มทุนลงมือเล่นงานนายอยู่แล้ว เพื่อจะได้เอาเรื่องนี้มาเป็นประเด็นสร้างกระแสสินะ?"

สมรภูมิความคิดเห็นบนโลกอินเทอร์เน็ตพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงภายใต้การควบคุมของพวกกลุ่มทุน

ทว่าซูไป๋กลับเบี่ยงไปใช้เส้นทางใหม่ เปิดเวทีแสดงความคิดเห็นของตัวเองผ่านสถานีโทรทัศน์โดยตรง

ทำให้เรื่องการวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กลายเป็นเรื่องใหญ่โตจนรู้กันไปทั่วทั้งประเทศ

ต้องยอมรับเลยว่า แผนยอมเจ็บตัวของซูไป๋ในครั้งนี้ ทำเอาต่งซานจินขนลุกชันไปทั้งหัว

ทว่าต่งซานจินกลับนึกถึงปัญหาสำคัญอย่างยิ่งขึ้นมาได้ข้อหนึ่ง

"นายมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่า พอชาวบ้านเห็นข่าวแล้วจะลุกขึ้นมาสนับสนุนนาย?"

ปัญหานี้ก็เป็นสิ่งที่ซูไป๋กังวลอยู่เช่นเดียวกัน

จากเหตุการณ์เหลียงเหวินเชา ซูไป๋ได้หว่านเมล็ดพันธุ์ไว้ในใจของประชาชนแล้ว

แต่เหตุการณ์วางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ในตอนนี้ จะมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้ประชาชนออกโรงมาสนับสนุนซูไป๋หรือไม่

พอคิดถึงตรงนี้ ซูไป๋ก็เริ่มตัดพ้อพวกกลุ่มทุนขึ้นมา

ตัดพ้อว่าส่งลูกแอสซิสต์มาให้ไม่ใหญ่พอ ไม่ดึงดูดสายตาคนมากพอ

และในระหว่างที่ซูไป๋กำลังกังวลว่าข่าวไฟไหม้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะร้อนแรงไม่พอนั้น

ที่หน้าประตูโรงพยาบาลอี๋เฉิง ชายส่งน้ำที่แบกถังน้ำดื่มคนหนึ่งได้ปะปนเข้าไปในกลุ่มผู้ป่วย แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปยังห้องโถงผู้ป่วยนอก

สิ่งที่ซูไป๋ไม่รู้ก็คือ การแก้แค้นของกลุ่มทุนที่มีต่อเขานั้น ไม่ได้เรียบง่ายเพียงแค่นี้เลยแม้แต่น้อย

เป้าหมายของพวกชายจมูกงุ้มไม่ได้มีเพียงแค่การวางเพลิงเท่านั้น

ตั้งแต่เมื่อหนึ่งวันก่อน กลุ่มทุนก็สืบข้อมูลความเป็นอยู่ของซูไป๋จนกระจ่างแล้ว

เดิมทีคิดจะลงมือกับครอบครัวของซูไป๋ แต่ทว่าทั่วทั้งหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์ ไม่เพียงมี "ทีมป้องกันร่วม" ที่ต่งซานจินส่งมา แต่ยังมีคนหนุ่มสาวในหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์หลายสิบคนที่รีบเดินทางกลับมาที่หมู่บ้าน คอยล้อมรอบบ้านตระกูลซูเอาไว้แน่นหนาถึงสามชั้นในสามชั้นนอก

แม้กระทั่งทางเข้าหมู่บ้านก็ยังมีลุงป้าน้าอาหลายสิบคนนั่งเฝ้าอยู่ พอเห็นคนแปลกหน้าเข้าใกล้หมู่บ้าน สายตาที่มองมาก็เหมือนกับมองพวกแก๊งค้ามนุษย์ไม่มีผิด

คิดจะแอบลอบเข้าไปตอนกลางดึก ทั่วทั้งหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์ก็มีหมาเลี้ยงปล่อยอยู่หลายสิบตัว สมกับชื่อหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์อย่างแท้จริง

ดึกดื่นค่ำมืดก็ไม่รู้ว่าจะมีหมานอนหมอบอยู่ตรงซอกมุมไหนบ้าง

ห่างไปหลายสิบเมตรพอได้ยินเสียงผิดปกติก็เริ่มเห่ากรรโชกขึ้นมาทันที ไม่ถึงสิบวินาทีก็จะมีคนแห่กันมาดูสถานการณ์เป็นฝูง

หมู่บ้านธรรมดา ๆ แท้ ๆ แต่ระดับการรักษาความปลอดภัยเทียบเท่าประธานาธิบดีประเทศอินทรี

จะเอาหัวที่ไหนบุกฝ่าเข้าไปได้ล่ะ

...

ในเมื่อหาเรื่องครอบครัวของซูไป๋ไม่ได้ ก็ทำได้เพียงหาเรื่องซูไป๋โดยตรงเท่านั้น

แต่เวรกรรมอะไรอย่างนี้ ซูไป๋กลับพักค้างคืนในห้องทำงานของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ตลอดสองวันที่ผ่านมา เขาไม่ออกมาข้างนอกเลยสักนิด

ทำทางนี้ก็ไม่ได้ ทางโน้นก็ไม่สำเร็จ

ดังนั้นจึงได้คิดแผนล่องูออกจากรูนี้ขึ้นมา

แผนการเดิมคือให้พวกชายจมูกงุ้มไปวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ พอไฟลุกขึ้นมา ถึงเวลานั้นซูไป๋จะต้องปรากฏตัวอย่างแน่นอน แล้วค่อยหาโอกาสลงมือฆ่าซูไป๋ให้ตาย

แต่ที่คาดไม่ถึงเลยก็คือ ไฟกองนี้กลับจุดไม่ติดเสียอย่างนั้น

มือสังหารที่เดิมทีซุ่มอยู่รอบนอกซูเปอร์มาร์เก็ต พอเห็นพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กว่าพันคนยืนออกันแน่นขนัดในความมืด ก็ยกเลิกแผนลอบสังหารไปทันที

ท่ามกลางความมืดมิดเช่นนี้ การจะมองหาซูไป๋ท่ามกลางคนกว่าพันคน ไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร

ทว่าฟ้ายังมีตา แม้ไฟจะไม่ไหม้ แต่ในที่สุดก็ยังสามารถล่อให้ซูไป๋ออกจากห้องทำงานได้สำเร็จ

สิ่งที่ทำให้มือสังหารตื่นเต้นที่สุดก็คือ ซูไป๋ดันไปโรงพยาบาลอีกด้วย

สถานที่อย่างโรงพยาบาล คนพลุกพล่านหูตาสับสน เหมาะแก่การลงมือที่สุดแล้ว

ช่างเป็นดั่งคำว่า หนทางตันไร้ทิศทาง กลับพบหมู่บ้านกลางแมกไม้เสียจริง

ชายที่แบกถังน้ำดื่มแกล้งทำเป็นคนส่งน้ำไม่ได้เดินตามหาตัวซูไป๋ไปทั่วโรงพยาบาล แต่เขากลับโยนถังน้ำดื่มทิ้งไว้ในห้องน้ำ แล้วตรงดิ่งไปยังลานจอดรถของโรงพยาบาล ก่อนจะพบรถออดี้ A6 รุ่นเก่าของซูไป๋ได้ในทันที

หลังจากยืนยันว่าซูไป๋ยังไม่ได้จากไป มือสังหารคนนี้ก็แอบซ่อนตัวอยู่ในมุมใกล้ ๆ พร้อมกับชักปืนพกแบล็กสตาร์ที่พบเห็นได้บ่อยในภาพยนตร์ฮ่องกงออกมาจากด้านหลัง

ขึ้นลำกล้องกระสุน พร้อมลงมือทุกเมื่อ

ข้อมูลข่าวกรองระบุว่า ปกติซูไป๋ไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่มีแม้กระทั่งคนขับรถ

ภารกิจแบบนี้ สำหรับมือสังหารแล้วถือว่าง่ายดายจนแทบไม่น่าเชื่อ

...

ห้านาทีต่อมา ในที่สุดต่งซานจินก็เสร็จสิ้นการพบปะกับซูไป๋

ก่อนจะจากไป ต่งซานจินก็ยังไม่ลืมที่จะกำชับซูไป๋

"ไม่ว่าจะยังไง ช่วงนี้คุณต้องระวังตัวเป็นพิเศษ ออกไปปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนให้น้อยลงหน่อย"

"ไม่ต้องการให้ส่งคนมาคุ้มกันคุณเพิ่มจริง ๆ เหรอ"

ซูไป๋ส่ายหน้า หากใช้คำพูดของเหล่าโจว ยิ่งคนข้างกายซูไป๋มีมากเท่าไร ก็ยิ่งเพิ่มความยากในการทำงานของเหล่าโจวมากขึ้นเท่านั้น

ตลอดช่วงเวลานี้ เหล่าโจวที่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ราวกับภูตผี ได้รับความไว้วางใจจากซูไป๋ไปอย่างหมดจดแล้ว

หากใช้คำพูดของซูไป๋ หนึ่งล้านนี้ถือว่าใช้จ่ายได้คุ้มค่าอย่างยิ่ง

หลังต่งซานจินจากไป ซูไป๋ที่สวมหน้ากากอนามัยและแว่นกันแดดก็ลงบันไดไปยังลานจอดรถของโรงพยาบาลเช่นกัน

ดูภายนอกแล้ว ซูไป๋มีเพียงตัวคนเดียว

ทว่าในความเป็นจริง แม้แต่ซูไป๋ก็ยังไม่รู้เลยว่าเหล่าโจวอยู่ที่ไหน

เอาเป็นว่าอีกฝ่ายมักจะโผล่มาในที่ที่คุณคาดไม่ถึงอย่างไร้เหตุผลเสมอ

อย่างเช่นตอนที่คุณเข้าห้องน้ำในห้างเพื่อถ่ายหนัก เหล่าโจวก็มักจะนั่งยอง ๆ อยู่ในห้องข้าง ๆ คุณเสมอ

อย่างเช่นตอนที่คุณเปิดประตูรถ เหล่าโจวก็มักจะไปโผล่อยู่ตรงที่นั่งคนขับเสมอ

สำหรับความสามารถระดับเทพเหลือเชื่อของเหล่าโจวนี้ ซูไป๋เคยชินไปนานแล้ว

เมื่อมาถึงลานจอดรถของซูเปอร์มาร์เก็ต ซูไป๋ก็เดินตรงไปยังรถ A6 คันเก่าของตัวเองทันที

ตามความเคยชินที่ผ่านมา ซูไป๋เดินตรงมาข้างรถแล้วยื่นมือไปเปิดประตูด้านหลัง แต่ที่แปลกก็คือ ครั้งนี้ประตูกลับดึงไม่ออก

เหล่าโจวไม่ได้อยู่ในรถเหรอ

ขณะที่ซูไป๋กำลังจะก้มลงไปดูนั่นเอง

ตุ้บ!

เสียงร่างคนกระแทกพื้นดังขึ้นจากด้านหลัง ปรากฏว่ามีชายแปลกหน้าสวมหมวกแก๊ปคนหนึ่ง ถูกเหล่าโจวโยนลงมาข้างหลังเขาตรง ๆ

ดูจากสภาพแล้ว คงเหมือนกับไอ้จมูกเหยี่ยวเมื่อคืน ที่ถูกเหล่าโจวซัดจนสลบเหมือดไปอีกคน

ส่วนเหล่าโจวสะบัดผมแสกกลางของตัวเองอย่างเท่ ก่อนจะชักปืนพกแบล็กสตาร์ออกมาจากด้านหลังเอว

"มาฆ่าคุณน่ะ ตอนเข้าโรงพยาบาลผมก็เริ่มจับตาดูมันแล้ว ตามมาจนถึงลานจอดรถนี่แหละ"

"ฝีมือยังอ่อนหัด แต่น่าจะผ่านการฝึกฝนแบบมืออาชีพมา"

พูดจบ เหล่าโจวยังเตะชายที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นไปอีกทีหนึ่ง

"หลบตรงไหนไม่หลบ ดันมาหลบตรงที่ซ่อนของฉัน"

"แกอยู่ระดับไหนกัน ถึงคิดจะมาหลบที่เดียวกับฉัน"

ตลอดเวลาเหล่าโจวพูดจาอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ซูไป๋กลับฟังจนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

หวุดหวิดจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองมองการณ์ไกล จ้างเทพอย่างเหล่าโจวมาคุมเชิงไว้

วันนี้คงได้เจอศึกหนักแน่

ยังไม่ทันที่ซูไป๋จะได้สติกลับมา เหล่าโจวที่ถือปืนพกอยู่ก็เอ่ยขึ้น

"สองวันนี้ผมฟังจากที่คุณพูด เหมือนอยากจะสร้างเรื่องให้เอิกเกริกหน่อยใช่ไหม"

ขณะที่ซูไป๋กำลังสงสัยว่าเหล่าโจวคิดจะทำอะไร ก็เห็นเหล่าโจวยกปืนขึ้นเล็งไปยังพุ่มไม้ข้างทาง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของซูไป๋

ปัง! ปัง ปัง!

หลังเสียงปืนดังขึ้นสามนัด เหล่าโจวก็อ้าปากอย่างสงบนิ่ง ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจกับเสียงของปืนพกแบล็กสตาร์เท่าไรนัก

"เอาละ เรื่องนี้น่าจะเอิกเกริกพอแล้ว"

พูดจบโดยไม่รอให้ซูไป๋ได้เอ่ยปาก เขาก็เอาเสื้อเช็ดด้ามปืน จากนั้นก็ปลดกระสุนออกจนหมด แล้วยัดใส่มือของชายแปลกหน้าไปตรง ๆ

"งานของผมเสร็จแล้ว ที่เหลือยกให้คุณจัดการนะ อย่าลืมล่ะ ห้ามเอ่ยชื่อผมเด็ดขาด"

พูดจบก็วิ่งแน่บจากไปอย่างกระดี๊กระด๊า ทิ้งให้ซูไป๋ยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว เขามองชายบนพื้นที มองแผ่นหลังที่ไกลออกไปของเหล่าโจวทีจนเริ่มสงสัยในชีวิต

นี่มันหมายความว่าไงกันวะ

กลายเป็นว่าบอสใหญ่ระดับแสนล้านอย่างผม ต้องสู้มือเปล่าตัวต่อตัวกับคนร้ายติดอาวุธปืน

ไม่เพียงแต่โดนยิงไปสามนัดแล้วไม่ตาย แต่ยังน็อกอีกฝ่ายจนร่วงด้วยเนี่ยนะ?