ตอนที่ 96 คิดว่าคนเมืองอี๋เฉิงห้าล้านคนของเราถูกรังแกง่ายๆ งั้นเหรอ

เหล่าโจวเผ่นแน่บไปแล้ว ฆ่าเสร็จแต่ไม่รับฝัง ทิ้งให้ซูไป๋ยืนเหวอแดกอยู่คนเดียวหน้าตาบอกบุญไม่รับ

ในเวลาเดียวกัน เสียงปืนสามนัดก็ดังกึกก้องไปทั่วน่านฟ้าโรงพยาบาลประชาชน

บรรดาแพทย์และคนไข้จำนวนมากยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะคนส่วนใหญ่ทั้งชีวิตไม่เคยได้ยินเสียงปืนมาก่อนด้วยซ้ำ

ส่วนที่บริเวณทางออกโรงพยาบาล ต่งซานจินกำลังเตรียมตัวจะขึ้นรถกลับ

ทันทีที่เสียงปืนสามนัดดังขึ้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งที่ตามหลังต่งซานจินก็พุ่งตัวผลักต่งซานจินเข้าไปในรถ พร้อมกับตะโกนลั่น

"รีบไปเร็ว เสียงปืน!"

ยังไม่ทันที่คนขับจะเหยียบคันเร่ง ต่งซานจินที่ได้ยินเสียงปืนก็ตัวชาเหมือนโดนฟ้าผ่าเข้าทันที

เสียงปืนในจังหวะคับขันเช่นนี้ ย่อมไม่ต้องบอกเลยว่าหมายถึงอะไร

ต่งซานจินนึกถึงซูไป๋ขึ้นมาทันควัน เสียงสั่นจนแหบพร่า

"เร็ว รีบไปหาซูไป๋!"

ภายในโรงพยาบาลประชาชนเวลานี้ เนื่องจากเหตุการณ์ลอบวางเพลิงเมื่อคืน เดิมทีก็มีตำรวจจำนวนมากเดินทางมาเก็บหลักฐานสืบสวนคดีอยู่แล้ว

ยิ่งมีต่งซานจินปรากฏตัว กำลังตำรวจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่าตัว

อันที่จริงไม่ต้องรอให้ต่งซานจินออกคำสั่งด้วยซ้ำ

ทันทีที่ได้ยินเสียงปืน นายตำรวจสืบสวนรุ่นเก๋าหลายนายก็พุ่งตรงไปยังทิศทางของเสียงปืนทันที

ในสถานที่อย่างหลงกั๋ว การควงมีดปล้นชิงทรัพย์ยังนับว่าเป็นเรื่องหายาก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใช้อาวุธปืนเลย ขอแค่เกี่ยวข้องกับปืน ก็ถือเป็นคดีสะเทือนขวัญระดับบิ๊กแน่นอน

ปกติแล้วหน่วยงานตำรวจท้องถิ่น การจะสร้างผลงานชิ้นโบแดงสักครั้งมันยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก

นายตำรวจหนุ่มไฟแรงที่เพิ่งเข้าประจำการสองสามนาย พอได้ยินเสียงปืนดังขึ้น แต่ละคนก็คึกคักเหมือนโดนฉีดเลือดไก่ พุ่งพรวดไปข้างหน้า ในหัวต่างจินตนาการถึงภาพตัวเองต่อสู้กับคนร้ายอย่างกล้าหาญเพื่อปกป้องชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน

ตำรวจสืบสวนรุ่นเก๋าเห็นแล้วก็ร้อนใจจนกระทืบเท้า ขณะที่กำลังจะตะโกนเรียกพวกเขากลับมาเพื่อดูสถานการณ์ให้ชัดเจนก่อนลงมือนั้น

นายตำรวจหนุ่มที่พุ่งเข้าไปในลานจอดรถ พอเห็นภาพตรงหน้าเข้าก็ถึงกับยืนอึ้งค้างอยู่กับที่

จากนั้นตำรวจสืบสวนรุ่นเก๋าที่วิ่งตามมาก็เบิกตากว้างอ้าปากค้างไม่ต่างจากพวกลูกศิษย์

ถัดมาก็คือการ์ดที่ต่งซานจินส่งมา ถือวิทยุสื่อสารในมือ เผชิญหน้ากับภาพที่เห็นตรงหน้าจนไม่รู้จะรายงานอย่างไรไปชั่วขณะ

ผ่านไปสิบกว่าวินาที ซูไป๋มองดูผู้คนที่ล้อมรอบตัวเองอยู่ ลังเลอยู่นานก่อนจะชี้ไปยังมือสังหารที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น

"ถ้าผมจะบอกว่า ไอ้หมอนี่มันสะดุดล้มหัวทิ่มเอง พวกคุณจะเชื่อไหมครับ"

ตำรวจหนุ่มนายหนึ่งเดินมาข้างหลังอาจารย์ตัวเอง แล้วกระซิบเบาๆ

"อาจารย์ครับ บอสซูคนนี้ โคตรยอดฝีมือตัวจริงเสียงจริงเลยครับ"

ส่วนซูไป๋พอมองสายตาของทุกคนที่ฉายแววประมาณว่า 'ลองทายดูสิว่าพวกเราจะเชื่อไหม' ก็หมดคำจะพูดไปทันที

ชิบหายละสิ

ต่อจากจิตสำนึกดี ฟังคำแนะนำ จับหมูไม่อยู่ ภาพลักษณ์ของเขาก็มีเพิ่มมาอีกอย่างแล้ว

ยอดฝีมือสายต่อสู้!

และเมื่อต่งซานจินที่ได้รับการยืนยันว่าปลอดภัยแล้วเดินมาถึงลานจอดรถ พอมองเห็นปืนพกแบล็กสตาร์กระบอกนั้น แม้จะเป็นวันแดดจัดในเดือนมิถุนายน เหงื่อบนหัวของเขาก็ผุดพรายออกมาทันที

"ไอ้หนูเอ๊ย แกนี่ดวงแข็งชะมัด"

ต่งซานจินย่อมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่เพื่อช่วยซูไป๋ปกปิดการมีตัวตนของเหล่าโจวอย่างสุดความสามารถ ต่งซานจินจึงทำได้เพียงแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

ตอนนี้เอง ตำรวจสืบสวนรุ่นเก๋านายหนึ่งก็เดินเข้ามา

การสอบปากคำอย่างเร่งด่วนเป็นไปอย่างราบรื่นผิดคาด

โดนเหล่าโจวเดาถูกเผงจริงๆ หมอนี่ไม่ใช่มืออาชีพเลย ในสถานที่อย่างหลงกั๋ว มือสังหารอาชีพแค่จะเข้าประเทศยังยากเย็นแสนเข็ญ

ไอ้หมอนี่ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง แบกหนี้เงินกู้ไว้บนหลังหลายล้าน จนแทบจะไปโดดตึกตายอยู่รอมร่อ

จากนั้นก็มีคนลึกลับติดต่อมา ส่งไปเที่ยวต่างประเทศเพื่อ "ฝึกอบรม" มาหนึ่งรอบ

พร้อมทั้งให้คำมั่นสัญญาว่า ขอแค่ฆ่าคนตามที่สั่งได้หนึ่งคน และยอมแบกรับความผิดทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียว ไม่เพียงแต่จะปลดหนี้สินทั้งหมดให้ แต่ยังจะให้เงินก้อนโตแก่ครอบครัวของเขาอีกด้วย

สำหรับคนที่จนตรอกไร้หนทางไปหลายๆ คน เมื่อต้องเผชิญกับทางเลือกเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางปฏิเสธได้ลง

หลังจากรอมาหนึ่งเดือน ในที่สุดหมอนี่ก็ได้เป้าหมายของตัวเอง นั่นคือซูไป๋

หลังจากได้รับปืนพกผ่านความช่วยเหลือของผู้ว่าจ้าง เขาก็รีบเดินทางมายังเมืองอี๋เฉิงเพื่อลอบสังหารซูไป๋

ดูออกได้ชัดเจนว่า หมอนี่ก็เหมือนกับพวกจมูกเหยี่ยว มาในรูปแบบเดียวกันเป๊ะ

บนโลกใบนี้ มีเรื่องราวมากมายเหลือเกินที่สามารถใช้เงินแก้ปัญหาได้

และก็ประจวบเหมาะเหลือเกินว่า สิ่งที่แวดวงกลุ่มทุนไม่เคยขาดแคลนเลย... ก็คือเงิน

ส่วนเรื่องจะสืบสาวไปถึงตัวบงการเบื้องหลังได้หรือไม่ นั่นเป็นเรื่องของตำรวจ

สิ่งที่ซูไป๋ทำได้ในตอนนี้ คือการใช้ประโยชน์จากลูกส่งที่แวดวงกลุ่มทุนประเคนมาให้อย่างเต็มที่

เดิมทีเขายังแอบกังวลอยู่เลยว่า ข่าวไฟไหม้ระลอกเดียวมันจะยังไม่เด็ดดวงพอ

คราวนี้ดีเลย แถมมีเหตุการณ์ลอบสังหารเพิ่มเข้ามาอีกดอก

น้ำหนักของข่าวนี้ ก็น่าจะทรงพลังพอแล้วล่ะมั้ง

"ข่าวยังไม่ได้ออกอากาศใช่ไหมครับ"

สถานีโทรทัศน์เมืองอี๋เฉิงเตรียมวัตถุดิบข่าวเรื่องลอบวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เมื่อคืนเอาไว้พร้อมตั้งนานแล้ว ทว่าด้วยคำสั่งกำชับเป็นพิเศษของต่งซานจิน ตอนนี้จึงยังอยู่ระหว่างประสานงานเรื่องการถ่ายทอดสัญญาณร่วมกับสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑล

ใครจะไปนึกว่า ในช่วงเวลาสำคัญนี้ กลับเกิดเหตุการณ์ลอบสังหารขึ้นมาซ้อนอีก

"ต้องให้แกบอกด้วยเรอะ? นักข่าวอยู่ระหว่างทางกันหมดแล้ว!"

ต่งซานจินต่างจากสวีเส้าฉาง เพราะเขาขึ้นเรือโจรของซูไป๋มานานแล้ว ตอนนี้เลยยอมเทหมดหน้าตัก ให้การสนับสนุนทุกแผนการของซูไป๋อย่างเต็มกำลัง

ไม่หนุนก็ไม่ได้ ถ้าซูไป๋กับซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เป็นอะไรไปจริงๆ ละก็

ต่งซานจินคงต้องเตรียมตัวเกษียณไปนั่งเลี้ยงหลานก่อนกำหนดจริงๆ แน่

"แต่ว่านะ..."

ต่งซานจินมองดูซูไป๋ที่ไร้รอยขีดข่วน แล้วพลันตระหนักได้ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล

"โบราณว่าไว้ เล่นละครมันต้องเล่นให้ครบฉาก"

"อีกฝ่ายอุตส่าห์ดั้นด้นวางแผนมาลอบสังหารแก ถึงไม่มีผลงานก็ถือว่ามีความพยายาม..."

"แกว่าผ่านการลอบฆ่ามาหยกๆ แต่แกกลับอยู่ดีมีสุขครบสามสิบสองไร้รอยแมวข่วนแบบนี้ มันจะไปสมเหตุสมผลได้ยังไง"

ซูไป๋เข้าใจความหมายของต่งซานจินได้ในทันที

สิบกว่านาทีต่อมา ซูไป๋ก็นอนแผ่อยู่ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลประชาชนเรียบร้อย

และคนที่เข้ามาในห้องฉุกเฉินพร้อมกับซูไป๋ ก็ยังมีคณะแพทย์ผ่าตัดและพยาบาลของโรงพยาบาลประชาชนอีกหลายคน

เพียงแต่ว่า ก่อนจะก้าวเข้าห้องฉุกเฉินมา ทุกคนล้วนเซ็นสัญญาเก็บรักษาความลับเรียบร้อยแล้ว

ย่อมรู้ดีว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด

ดังนั้น พอนายแพทย์ผู้รับผิดชอบการผ่าตัดสวมชุดกาวน์เดินเข้ามาในห้องผ่าตัด แล้วเห็น "คนไข้" อย่างซูไป๋นอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงคนไข้ สีหน้าจึงดูเก้อกระดากไปเล็กน้อย

"กระแอม... เอ่อคือ ประธานซูครับ ไหนๆ ก็นั่งๆ นอนๆ ว่างอยู่แล้ว ท่านลองดูหน่อยไหมครับว่ามีเป็นหวัดตัวร้อนตรงไหนบ้าง เดี๋ยวพวกผมแถมรักษาให้เลยครับ"

ทว่าพยาบาลผู้ช่วยผ่าตัดสองคนกลับควักกระดาษกับปากกาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาทันทีด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

"ประธานซูคะ ขอลายเซ็นหน่อยสิคะ"

...

ในขณะที่ซูไป๋กำลังนั่งดูซีรีส์และพูดคุยหยอกล้อร่วมกับคณะแพทย์และพยาบาลอยู่ในห้องผ่าตัดนั้นเอง

ช่วงเที่ยงของวันนั้น

ช่วงเวลาข่าวเที่ยงของสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลและเมืองต่างๆ

ณ หมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งในเมืองอี๋เฉิง

พ่อแม่ของเหอลี่ผิงเพิ่งทานมื้อเที่ยงเสร็จ และกำลังเตรียมจะเปิดดูข่าวทางโทรทัศน์

ระหว่างคุยเล่นกัน ก็วกมาพูดถึงเหตุการณ์เหลียงเหวินเชาเมื่อคราวก่อนพอดี

"ถ้าให้ฉันพูดนะ ประธานซูเขาทำไม่ผิดเลยสักนิด หลายปีก่อนราคาบ้านพุ่งเอาๆ เป็นเท่าตัว แต่แกดูลูกจ้างคนรุ่นใหม่ยุคนี้สิ เงินเดือนไม่ขึ้นมากี่ปีแล้ว"

"แล้วดูอย่างลูกชายบ้านเหล่าหลี่ข้างบ้านสิ โหมโอทีดึกดื่นที่บริษัทจนเป็นโรคซึมเศร้าไปแล้ว"

"พวกเถ้าแก่สมัยนี้นี่ไม่เห็นพนักงานเป็นคนจริงๆ"

"ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมบนเน็ตถึงได้มีคนด่าซูไป๋เยอะขนาดนั้น"

"ไม่มีใครยอมก้าวออกมาพูดแทนเขาบ้างเลยหรือไง?"

เมื่อต้องเผชิญกับเสียงบ่นพึมพำของภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก พ่อของเหอก็ได้แต่ฟังหูซ้ายทะลุหูขวา สำหรับชาวบ้านตาดำๆ ทั่วไปแล้ว มักจะมองเห็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งของเรื่องราวเท่านั้น

แต่พ่อของเหอก็พอจะรู้มาจากปากของลูกชายว่า คราวนี้ซูไป๋ไปล่วงเกินคนไว้เยอะเกินไป

เลยโดนเล่นงานเข้าให้

สำหรับชาวบ้านธรรมดาอย่างเขา เรื่องพรรค์นี้แค่ได้ยินได้ฟังผ่านหูผ่านตาก็พอแล้ว

นอกเหนือจากนี้แล้ว จะไปทำอะไรได้อีกล่ะ

ขณะที่พ่อของเหอเปิดโทรทัศน์ช่องท้องถิ่นของเมืองอี๋เฉิงเพื่อดูข่าวตามปกตินั้น ข่าวหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมาก็ทำให้ทั้งสองต้องเบิกตากว้างจนไม่อาจละสายตาได้

"ท่านผู้ชมคะ เมื่อเวลาประมาณสองนาฬิกาของเช้ามืดวันนี้ ได้เกิดเหตุลอบวางเพลิงขึ้น ณ ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ในเมืองของเรา..."

"รายงานล่าสุดจากผู้สื่อข่าวแจ้งว่า เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ซูไป๋ ผู้ก่อตั้งซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ถูกคนร้ายไม่ทราบฝ่ายใช้อาวุธปืนลอบโจมตีระหว่างเดินทางไปเยี่ยมพนักงานที่ได้รับบาดเจ็บที่โรงพยาบาล โดยคนร้ายลั่นไกไปทั้งหมดสามนัด ขณะนี้นายซูไป๋ได้ถูกนำตัวส่งห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลประชาชนแล้ว ยังไม่ทราบแน่ชัดว่ารอดชีวิตหรือไม่!"

ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่โดนเผา?

ซูไป๋โดนยิง?

พ่อของเหอที่เดิมทีคิดว่าไม่ใช่เรื่องของตนและวางเฉยมาตลอด ถึงกับผุดลุกขึ้นยืนจากโซฟาทันที มือขวาที่ถือรีโมตคอนโทรลสั่นระริกไม่หยุด

ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ครอบครัวสกุลเหอได้กลายเป็นลูกค้าผู้ภักดีของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไปเสียแล้ว

อย่างที่พ่อของเหอบอกไว้ ในฐานะคนอี๋เฉิง ซูไป๋ไม่เพียงไม่ได้เอาเปรียบคนบ้านเดียวกันกลุ่มนี้เลย

ในทางกลับกัน สินค้าและบริการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ล้วนได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์จากชาวเมืองอี๋เฉิง

ยิ่งบวกกับเหตุการณ์เหลียงเหวินเชา ก็ยิ่งทำให้คนท้องถิ่นเมืองอี๋เฉิงตระหนักได้ว่า ซูไป๋นั้นดีต่อบ้านเกิดของตัวเองจากใจจริง

สำหรับเสียงก่นด่าซูไป๋อย่างหนักหน่วงในโลกอินเทอร์เน็ต คนครอบครัวเหอต่างก็รู้สึกจนปัญญา ทำได้เพียงส่งกำลังใจให้ซูไป๋อยู่เงียบ ๆ ในใจเท่านั้น

ทว่าการนิ่งเงียบ ไม่ได้แปลว่าไม่ใส่ใจ

พวกแวดวงนายทุนจะด่าว่าซูไป๋บนเน็ตก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงกับคิดจะเผาซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เลยเชียวหรือ

เผาซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ถึงขั้นลอบสังหารซูไป๋เลยเนี่ยนะ?

เรื่องพรรค์นี้ใครมันจะไปทนไหว!

คิดว่าคนอี๋เฉิงห้าล้านคนอย่างพวกเราเป็นพวกถูกรังแกได้ง่าย ๆ หรืออย่างไร!

ปัง!

พ่อของเหอที่โกรธจนตัวสั่น ฟาดรีโมตคอนโทรลลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างแรง

"ไป!"

แม่ของเหอที่ได้ยินว่าซูไป๋ถูกยิงกำลังรู้สึกปวดใจอยู่พอดี เมื่อเห็นตาแก่ทำท่าจะออกไปข้างนอก

"ตาเฒ่าจะไปไหนน่ะ"

เห็นเพียงพ่อของเหอลากรถเข็นจ่ายตลาดออกมาจากห้องครัว สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"พวกมันอยากให้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เจ๊งนักไม่ใช่เหรอ ไม่อยากให้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เปิดต่อไปได้นักใช่ไหม"

"งั้นพวกมันต้องมาถามพวกเราชาวเมืองอี๋เฉิงห้าล้านคนก่อน ว่าจะยอมหรือไม่ยอม!"

"ต่อให้พวกมันเผาซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน ข้าก็จะไปกวาดซื้อขี้เถ้ากลับมาสักสองชั่งให้ได้!"