บทที่ 55 ผมเป็นดารา พกดาบไม้กางเขนติดตัว มันก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือไงครับ?

    บนฮอตเสิร์ช

    เมื่อชาวเน็ตจำนวนมากเห็นหัวข้อเหล่านี้

    ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาก็คือ หลินเซี่ยทำอาชีพเสริมแล้วก่อเรื่องอีกแล้ว

    แต่พอพวกเขากดเข้าไปดูในหัวข้อ

    ต่างก็พากันงุนงงไปตามๆ กัน

    "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? วันนี้ทำไมไม่เล่นตามบทล่ะ เปิดมาก็เข้าสู่ช่วงมอบตัวเลยเหรอ?"

    "เรื่องบ้าอะไรเนี่ย? ข้ามเรื่องอาชีพเสริมไปเลย แล้วตรงไปจิบน้ำชาเลยงั้นเหรอ?"

    "วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น? ขุดสายเคเบิลขาดอีกแล้วเหรอ?"

    "สตรีมเมอร์คนนี้น่าคุกจริงๆ ไปหลอกกินหลอกดื่มที่สถานีตำรวจทุกวันเลยนะ"

    "แม่ร่วง ใครจะไปเชื่อว่าเขาคือดาราในสังกัดเจียสิง? เดี๋ยวนี้ดาราเขาไม่สนใจภาพลักษณ์กันแล้วเหรอ?"

    "เจียสิงอะไรกัน เจียสิง(คุก)ต่างหาก!"

    "พรืด ฮ่าๆๆ! บอสหยางไปควานหาของล้ำค่าแบบนี้มาจากไหนเนี่ย"

    "ว่าแต่ มีพี่ชายคนไหนรู้เรื่องช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้ไหม ว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

    "ไม่รู้เหมือนกันนะ พอเปิดไลฟ์สดมาก็เห็นอยู่ในสถานีตำรวจแล้ว ลองเข้าไปดูในห้องไลฟ์สดสิ"

    "..."

    ดังนั้น

    ไม่นานนัก

    บรรดาแฟนคลับบนเวยป๋อ

    ก็แห่กันเข้ามาในห้องไลฟ์สดของหลินเซี่ยจนหมด

    ...

    ในขณะเดียวกัน

    ภายในห้องไลฟ์สดของหลินเซี่ย

    เมื่อผู้ชมเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยและสภาพแวดล้อมรอบข้าง

    ต่างก็พากันพิมพ์คอมเมนต์รัวๆ ทันที

    "เชี่ยเอ๊ย!"

    "วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

    "ถ้าฉันดูไม่ผิด นี่คือเปิดไลฟ์สดที่สถานีตำรวจเลยใช่ไหม? รวบรัดตัดความเลยเหรอ?"

    "เอ๊ะ? ครั้งนี้ข้ามมาถึงตอนจิบน้ำชาเลยจริงๆ เหรอเนี่ย?"

    "ตื่นเต้นเร้าใจ! สตรีมเมอร์คนนี้ใจถึงพึ่งได้ มีน้ำชาก็จิบจริงๆ แฮะ!"

    "เดี๋ยวสิ เด็กใหม่ดูไม่รู้เรื่อง ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

    "ใครจะไปรู้ล่ะ แฟนคลับเก่าอย่างพวกเราก็งงเหมือนกัน เมื่อกี้ฉันยังดูไลฟ์สดให้ความรู้ด้านกฎหมายอยู่ห้องข้างๆ เลย จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงสตรีมเมอร์เฉยเลย"

    "มิน่าล่ะ สตรีมเมอร์ถึงไม่เปิดไลฟ์สดมาทั้งเช้า ที่แท้ก็ไปก่อเรื่องมานี่เอง?"

    "เขาคงอายที่จะไลฟ์สดนั่นแหละ ยังไงก็เป็นถึงบุคคลสาธารณะ การต้องไปจิบน้ำชาที่สถานีตำรวจทุกวันมันก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก"

    "น่าเสียดาย ที่เขาคำนวณพลาดไปนิดนึง ถึงจะไม่เปิดไลฟ์สด แต่ก็หนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องไปจิบน้ำชาอยู่ดี ฮ่าๆๆ!"

    "ว่าแต่มีใครรู้บ้างว่าวันนี้สตรีมเมอร์ไปก่อเรื่องอะไรมา? ขุดสายเคเบิลขาดอีกแล้วเหรอ?"

    "..."

    เมื่อเห็นภาพหลินเซี่ยเปิดไลฟ์สดที่สถานีตำรวจ

    ผู้ชมก็พากันคาดเดาไปต่างๆ นานา ว่าหลินเซี่ยไปก่อเรื่องอะไรมาอีก

    เมื่อหลินเซี่ยเห็นดังนั้น ก็รู้สึกพูดไม่ออก

    แฟนคลับพวกนี้ ไม่เคยหวังดีกับเขาเลยใช่ไหม?

    แต่เขาก็พยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

    ก่อนจะทักทายผู้ชมในห้องไลฟ์สด

    แล้วอธิบายว่า ที่เขามาที่สถานีตำรวจไม่ได้เป็นเพราะก่อเรื่องอะไร

    แต่แค่มาขอคำยืนยันเกี่ยวกับเรื่องบางเรื่องเท่านั้น

    ขอร้องล่ะทุกคน อย่าเพิ่งด่วนสรุปไปเอง อย่าปล่อยข่าวลือมั่วๆ

    เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลินเซี่ย

    ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็พากันแซวและไม่เชื่อเขาเลยสักนิด

    แต่หลินเซี่ยก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

    เขาหันไปหาผู้กองจ้าว

    และถามคำถามสองสามข้ออย่างจริงจัง

    เพียงแต่ว่า...

    หลังจากที่หลินเซี่ยถามคำถามเหล่านั้นจบ

    บรรยากาศในสถานที่นั้น ก็ดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันอันแปลกประหลาด!

    "ผู้กองจ้าวครับ ผมเป็นดารา การที่มีดาบไม้กางเขนกับดาบเหรียญทองแดงติดตัว มันก็เป็นเรื่องปกติใช่ไหมครับ?"

    "ผู้กองจ้าวครับ ผมเป็นดารา การที่มีกระจกแปดทิศติดตัว มันไม่ผิดกฎหมายใช่ไหมครับ?"

    "ผู้กองจ้าวครับ ผมเป็นดารา การจะพกเลือดสุนัขดำกับข้าวเหนียวติดตัวไว้บ้าง มันก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือครับ?"

    "ผู้กองจ้าวครับ ผมเป็นดารา การพกยันต์สีเหลืองกับหมึกแดงติดตัว มันไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ?"

    "ผู้กองจ้าวครับ..."

    คำถามของหลินเซี่ยดังก้องอยู่ในหัวของผู้กองจ้าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

    ผู้กองจ้าวรู้สึกเหมือนสมองตัวเองกำลังจะระเบิด

    คำถามพวกนี้...

    จะพูดยังไงดีล่ะ?

    พอลองคิดดูดีๆ มันก็ดูมีเหตุผลนะ

    อย่าว่าแต่จะพกดาบไม้กางเขนกับดาบเหรียญทองแดงเลย

    ต่อให้คุณอุ้มพระพุทธรูปพระยูไลเดินไปไหนมาไหน มันก็ไม่ผิดกฎหมายหรอก

    หมายความว่า ตราบใดที่คุณไม่ได้พกพาระเบิดหรืออาวุธต้องห้าม

    ในทางทฤษฎีแล้ว มันก็ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น

    แต่ถ้าเอาของที่หลินเซี่ยพูดมาทั้งหมดมารวมกันล่ะก็

    มันก็จะดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไหร่นะ!

    คุณเป็นถึงดารา

    จะไปเอาของพวกไสยศาสตร์มนต์ดำมาทำไม?

    ทำไมล่ะ?

    คุณจะลงเขาไปปราบผีเหรอ?

    หรือว่าจะไปถ่ายหนังซอมบี้?

    อย่าบอกนะว่าตอนเด็กๆ คุณตกหน้าผา

    แล้วมีนักพรตเหมาซานมาช่วยชีวิตไว้ จากนั้นก็ถ่ายทอดวิชาให้คุณน่ะ?

    หรือว่าจะบอกว่า คุณเบื่อการทำอาชีพเสริมในโลกมนุษย์แล้ว

    เลยกะจะไปลองทำอาชีพเสริมในโลกวิญญาณแทน??

    สรุปก็คือ ในตอนนี้ผู้กองจ้าวรู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก

    และไม่อยากจะตอบคำถามพวกนี้ของหลินเซี่ยเลยแม้แต่น้อย

    ...

    "ผู้กองจ้าวครับ? ผู้กองจ้าว?"

    เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลินเซี่ย

    ผู้กองจ้าวถึงได้สติกลับมา

    เธอมองหลินเซี่ยด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

    ชั่วขณะนั้น เธอไม่รู้จะตอบยังไงดี

    หลังจากลูบคางครุ่นคิดอยู่นาน

    เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า "ในทางทฤษฎีแล้ว ตราบใดที่คุณไม่ได้พกพาอาวุธต้องห้ามและวัตถุไวไฟหรือวัตถุระเบิด มันก็ถือว่าสมเหตุสมผลทั้งหมดนั่นแหละ"

    เมื่อได้ยินคำตอบนี้ หลินเซี่ยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก "งั้นก็ดีครับ งั้นก็ดี..."

    ทว่า เมื่อเห็นท่าทีผ่อนคลายอย่างกะทันหันของหลินเซี่ย

    ไม่รู้ทำไม

    ผู้กองจ้าวถึงรู้สึกประหม่าขึ้นมา

    "แต่ว่า!!!!"

    เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วถามหลินเซี่ยด้วยความไม่แน่ใจว่า "หลินเซี่ย ฉันอายุมากแล้วนะ ทนเรื่องตกใจไม่ค่อยไหวหรอก คุณช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหมว่า คุณจะพกของพวกนี้ไปทำอะไร?"

    "คุณไปเจอของไม่สะอาดอะไรเข้าเหรอ? หรือว่าคิดจะกลับตัวกลับใจ หันมาตั้งใจทำงานเป็นดารา ไปรับเล่นหนังแล้ว?"

    เมื่อเห็นสีหน้ามีเลศนัยของผู้กองจ้าว

    หลินเซี่ยก็รู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

    เขาส่ายหน้า แล้วอธิบายว่า "เปล่าครับ ผมแค่หางานพิเศษทำที่โรงเก็บศพได้น่ะครับ ผมกลัวว่าถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมา แล้วผมต้องเอาของพวกนี้ออกมาใช้ พวกคุณก็จะหาว่าผมงมงายในไสยศาสตร์ แล้วเชิญผมมาจิบน้ำชาอีก"

    "ผมก็เลยคิดว่า แทนที่จะเป็นแบบนั้น ผมสู้มาถามพวกคุณให้รู้เรื่องก่อนดีกว่า ถ้ามันผิดกฎหมายจริงๆ ผมก็จะได้ไม่พกไป"

    ผู้กองจ้าว: ...

    ตำรวจทุกนาย: ...

    ห้องไลฟ์สด: ...

    หยางมี่: ...

    เร่อปา: ...

    แม่ร่วงเอ๊ย!

    คำอธิบายนี้

    เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดเลยจริงๆ

    นี่มันเข้าทำนอง ถูกงูกัดครั้งเดียว กลัวเชือกฟางไปสิบปีสินะ?

    เพราะคาดเดาไว้แล้วว่าตัวเองอาจจะต้องโดนเรียกมาจิบน้ำชา?

    ก็เลยต้องชิงลงมือก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์นั้นงั้นเหรอ?

    นายนี่มันฉลาดแกมโกงจริงๆ นะ!

    เมื่อเห็นภาพนี้

    คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดก็เลื่อนไหลอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

    ผู้ชมต่างก็สนุกสนานกันใหญ่

    "พรืดดด ฮ่าๆๆ!"

    "สตรีมเมอร์คนนี้ ฉันน้ำตาจะไหล เขาเจอปัญหาหนักจริงๆ"

    "ใครจะไปเข้าใจล่ะ พี่น้อง ดาราทำอาชีพเสริมจนเกิดอาการระแวงไปแล้วเนี่ย"

    "สงสารสตรีมเมอร์หนึ่งวินาที เพิ่งเคยเห็นคนกลัวอาชีพเสริมตัวเองจะมีปัญหา จนต้องมาดักถามที่สถานีตำรวจล่วงหน้าเนี่ยแหละ ฮ่าๆๆ!"

    "เอ๊ะ! ขอแค่ฉันคาดการณ์ล่วงหน้าได้ว่าอาจจะต้องไปจิบน้ำชา ฉันก็จะไม่มีทางโดนเรียกไปจิบน้ำชาอีก!"

    "เพื่อหลีกเลี่ยงการไปจิบน้ำชา สตรีมเมอร์คนนี้ทุ่มเทสุดๆ ไปเลย"

    "ฉันก็ว่าอยู่ ทำไมเมื่อเช้าสตรีมเมอร์ถึงไม่เปิดไลฟ์สด ที่แท้ก็มัวแต่คิดว่าอาชีพเสริมใหม่จะเกิดปัญหาอะไรขึ้นบ้างสินะ?"

    "ว่าแต่ มีฉันคนเดียวหรือเปล่าที่รู้สึกว่า ตอนที่สตรีมเมอร์พูดถึงของพวกนั้น มันดูน่ากลัวนิดๆ น่ะ?"

    "ฉันก็เหมือนกัน พอฟังจบ ในหัวก็จินตนาการภาพผีลอยไปลอยมาขึ้นมาเองเลย แม่ร่วง ฉี่แทบราด"

    "เอ่อ ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่วันนี้สตรีมเมอร์จะไปทำงานที่โรงเก็บศพหรอกเหรอ?"

    "ซี๊ดดด!! จริงด้วย! วันนี้สตรีมเมอร์จะไปโรงเก็บศพเหรอเนี่ย? ฉันเพิ่งจะนึกขึ้นได้"

    "เชี่ยเอ๊ย??????"

    "เขาเป็นถึงดาราเนี่ยนะ? ไปทำงานพิเศษที่โรงเก็บศพ? นี่คือการปล่อยตัวปล่อยใจแล้วใช่ไหม?"

    "แม่ร่วง ฉันเคยได้ยินแต่ว่าดาราก่อนจะดังเคยทำมาแล้วทุกอย่าง แต่ไม่เคยเห็นใครทำมันทุกอย่างขนาดนี้เลยนะ!"

    "คนคนนี้ไม่ชอบทำอะไรตามแบบแผนจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

    "ฉันว่าเขาคงเบื่อการทำอาชีพเสริมบนโลกมนุษย์แล้วล่ะมั้ง ก็เลยคิดจะไปทำอาชีพเสริมในโลกแห่งความตายดูบ้าง"

    ...

    ในที่สุด

    หลังจากได้รับการยืนยันจากผู้กองจ้าวหลายต่อหลายครั้ง

    หลินเซี่ยก็มั่นใจแล้วว่า ในครั้งนี้

    เขาจะไม่มีทางโดนเชิญมาจิบน้ำชาอีกแน่นอน

    ดังนั้น เขาจึงเดินออกจากสถานีตำรวจด้วยความพึงพอใจ

    จากนั้น เขาก็แวะหาร้านบะหมี่กินรองท้อง

    แล้วก็กดโทรศัพท์ติดต่อไปหาเถ้าแก่โรงเก็บศพ

    ตามเบอร์ที่ลงประกาศรับสมัครงานเอาไว้

    "ได้ๆๆ งั้นคุณรีบมาเลยนะ พอดีทางนี้มีเรื่องด่วนจริงๆ ต้องการคนมาเข้ากะแทนด่วน"

    เถ้าแก่ปลายสายตอบตกลงอย่างง่ายดาย ไม่นานก็ส่งโลเคชันมาให้หลินเซี่ย

    หลินเซี่ยเหลือบมองดู โลเคชันอยู่ไกลพอสมควรเลย

    อยู่ในเขตเมืองเก่าฝั่งตะวันตกนู่น

    ถ้าขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไป น่าจะใช้เวลาเป็นชั่วโมง

    แต่พอนึกถึงค่าตอบแทนที่จะได้รับหลังจบงาน

    เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

    กินอิ่มดื่มน้ำเสร็จ

    ก็ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันน้อย

    แล้วออกเดินทางทันที!!

    ในขณะเดียวกัน

    อีกด้านหนึ่ง

    เมื่อหยางมี่เห็นว่าหลินเซี่ยจะไปทำงานพิเศษที่โรงเก็บศพจริงๆ

    ปฏิกิริยาแรกของเธอก็คือ:

    "เร่อปา รีบค้นหาข้อมูลดูสิ ว่าทำงานที่โรงเก็บศพ จะมีเรื่องอะไรให้ต้องไปพัวพันกับสถานีตำรวจได้บ้าง"

    "ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด..."

    พิมพ์หาข้อมูลอย่างรวดเร็ว

    และแล้ว เร่อปาก็เจอคำตอบ

    จากนั้น ใบหน้าของเธอก็แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ว่า "บอสคะ พวกเขาบอกว่า ศพในโรงเก็บศพอาจจะวิ่งหนีได้ค่ะ"

    มุมปากของหยางมี่กระตุกยิกๆ: อะไรวะเนี่ย???

    ...

    ...