บทที่ 56 แม่ร่วง! หมายความว่าไงที่คนก่อนหน้าตกใจตายเพราะศพขยับตัว?

    หลินเซี่ยขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันน้อย

    ดึ๋งๆๆ ไปตามถนนที่มีร่มไม้ร่มรื่น

    เพียงไม่นาน เขาก็ขี่ออกนอกเขตใจกลางเมือง

    และมุ่งหน้าเข้าสู่เขตตะวันตกที่ค่อนข้างห่างไกลความเจริญ

    เนื่องจากปัจจัยด้านเส้นทางคมนาคม

    การพัฒนาของเขตตะวันตกเมื่อเทียบกับเขตตะวันออก

    ถือว่าล้าหลังกว่ามาก

    ทั้งๆ ที่อยู่ในเมืองเดียวกันแท้ๆ

    แต่เขตตะวันออกเต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้า

    ส่วนเขตตะวันตกกลับมีแต่ตึกรามบ้านช่องธรรมดาๆ

    ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากหลินเซี่ยขี่รถต่อไปอีกยี่สิบนาที

    ก็ไม่เห็นแม้แต่ตึกแถวอีกเลย มีแต่บ้านชั้นเดียวปลูกเรียงราย

    เมื่อผู้ชมที่เป็นคนในพื้นที่เห็นภาพที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ผ่านหน้าจอ

    ต่างก็พากันถอนหายใจด้วยความรู้สึกหลากหลาย

    "เฮ้อ! การพัฒนาของเขตตะวันตกกับเขตตะวันออกนี่มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยแฮะ"

    "ทำไงได้ล่ะ เมืองมันก็ต้องพัฒนาตามแนวเส้นทางคมนาคมอยู่แล้ว"

    "นั่นสิ แต่เขตตะวันตกนี่มันกันดารจริงๆ นะ"

    "จากตึกระฟ้า กลายเป็นตึกแถว แล้วก็กลายเป็นบ้านชั้นเดียว ถ้าไม่บอกก็นึกว่าสตรีมเมอร์ลงพื้นที่ชนบทแล้วซะอีก"

    "พูดกันตามตรงนะ เขตตะวันตกพัฒนาได้ยากมาก คนก็ย้ายหนีกันหมดแล้ว"

    "ใช่ แถวนี้ส่วนใหญ่ก็มีแต่เมรุเผาศพกับโรงเก็บศพนี่แหละที่เยอะ"

    "ว่าแต่ สถานที่แบบนี้ หยินฉีจะไม่หนักไปหน่อยเหรอ?"

    "คอมเมนต์บน เลิกพูดเถอะ ฉันเริ่มกลัวแล้วนะ"

    "..."

    ผู้ชมในห้องไลฟ์สดพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย

    พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกยี่สิบนาที

    ในเวลานี้

    สภาพแวดล้อมรอบข้างเปลี่ยนจากบ้านชั้นเดียวกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า

    ถนนยางมะตอยก็กลายเป็นถนนลูกรังขรุขระ

    เมื่อเห็นภาพในกล้องสั่นไหวไปตามพื้นถนนที่ไม่ราบเรียบ

    ผู้ชมก็อดบ่นไม่ได้ว่าสั่นจนจะตาลายอยู่แล้ว

    ทันใดนั้น

    หลินเซี่ยก็จอดรถ

    เขามองไปรอบๆ

    แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ ว่า "พี่น้องทั้งหลาย ทำไมผมรู้สึกว่าแถวนี้มันไม่ค่อยชอบมาพากลเลยแฮะ? นี่มันจะไม่กันดารเกินไปหน่อยเหรอ?"

    พูดตามตรงนะ ตอนนี้หลินเซี่ยเริ่มใจคอไม่ดีแล้ว

    ถึงแม้งานที่โรงเก็บศพจะให้ผลตอบแทนดี กำไรงาม

    แต่การจะมาทำงานนี้ได้ ก็ต้องอาศัยความกล้าจริงๆ นั่นแหละ

    คนธรรมดาทั่วไปทำไม่ได้หรอก

    ตอนแรก หลินเซี่ยก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

    ก็แหงล่ะ ในเมืองมีคนพลุกพล่าน ไปที่ไหนก็เจอแต่คน

    ต่อให้บรรยากาศภายในโรงเก็บศพจะดูน่าขนลุกสักหน่อย ก็ไม่ต้องกังวลอะไร

    ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ ก็แค่วิ่งออกไปข้างนอกก็สิ้นเรื่อง

    แต่ดูสภาพแวดล้อมรอบๆ ในตอนนี้สิ...

    ต่อให้วิ่งหนีออกมาจากโรงเก็บศพได้

    ก็เกรงว่าจะยิ่งอันตรายกว่าเดิมน่ะสิ?

    ชั่วขณะนั้น

    หลินเซี่ยก็เริ่มลังเล

    แต่พอมองดูระยะทางที่เหลือใน GPS

    แล้วนึกถึงค่าตอบแทนที่จะได้รับจากงานนี้

    เขาก็กัดฟันพูดว่า "ช่างเถอะ มาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ลุยมันไปเลยแล้วกัน!"

    พูดจบ เขาก็แกล้งทำเป็นล้วงหยกเต๋าที่เพิ่งได้มาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แต่ความจริงแล้วแอบหยิบออกมาจากพื้นที่ระบบ

    พอได้หยกเต๋ามาพกติดตัว หลินเซี่ยถึงค่อยรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาหน่อย

    จากนั้นก็สตาร์ทมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าแล้วขี่ต่อไป

    เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นภาพนี้

    บรรยากาศแห่งความเศร้าสร้อยเมื่อครู่ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

    ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะและคำพูดแซวแทน

    "พรืดดด ฮ่าๆๆ!"

    "สตรีมเมอร์ ถ้านายกลัวก็พูดมาตรงๆ เถอะ พวกเราไม่หัวเราะเยาะนายหรอก!"

    "ขำจะตาย ถึงจะไม่รู้ว่านายไปหาซื้อหยกเต๋านั่นมาจากไหน แต่การพกหยกเต๋าไปทำงานที่โรงเก็บศพ นายคือคนแรกเลยนะ ฮ่าๆๆ!"

    "พูดก็พูดเถอะ งานโรงเก็บศพเนี่ย คนธรรมดาทำไม่ได้จริงๆ"

    "สตรีมเมอร์นี่ใจเด็ดจริงๆ ไม่ใช่แค่กล้าทำนะ แต่ยังกล้ารับกะดึกด้วย นับถือเลย!"

    "งานแบบนี้ถ้าไม่มีความกล้าก็ทำไม่ได้จริงๆ ได้ยินมาว่ามีคนตกใจตายในโรงเก็บศพด้วยนะ"

    "เชี่ยเอ๊ย! ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

    "ฉันไม่ค่อยเป็นห่วงว่าสตรีมเมอร์จะตกใจตายหรอก ฉันเป็นห่วงมากกว่าว่าสตรีมเมอร์จะเจอเรื่องอะไรที่มันหลุดโลกยิ่งกว่านี้ แล้วก็ต้องกลับไปจิบน้ำชาที่สถานีตำรวจอีก!"

    "ฮ่าๆๆ! ทีมจดสถิติอยู่ไหน? วันนี้สตรีมเมอร์ไปจิบน้ำชาติดต่อกันเป็นวันที่เท่าไหร่แล้ว?"

    "การทดลองทำสารพัดอาชีพวันที่ 40 ภารกิจท้าทายในวันนี้คือ การไปจิบน้ำชาติดต่อกันเป็นวันที่เก้า!!"

    "พวกนายนี่มันสุดยอดจริงๆ!"

    ...

    ในที่สุด

    หลังจากผ่านไปอีกยี่สิบนาที

    ภาพความรกร้างว่างเปล่าก็เริ่มค่อยๆ หายไป

    ถูกแทนที่ด้วยภาพความพลุกพล่านของสี่แยกแห่งหนึ่ง

    ตอนนี้เอง

    ที่หลินเซี่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก

    โชคดีนะที่เรื่องราวมันราบรื่นกว่าที่คิดไว้หน่อย

    ถ้าโรงเก็บศพตั้งอยู่ในที่ห่างไกลผู้คนจริงๆ

    เขาคงต้องพิจารณาดูอีกทีว่าจะทำดีไหม

    หรือไม่ก็ ต้องขอให้เถ้าแก่เพิ่มเงินค่าจ้างให้

    แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว

    โรงเก็บศพน่าจะตั้งอยู่ในเมืองเล็กๆ สักแห่ง

    ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงไม่มีปัญหาอะไร

    สถานที่แบบนี้ มีคนอาศัยอยู่เยอะแยะ พลังหยางก็คงจะเยอะตามไปด้วย

    หลินเซี่ยขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านไปอีกสองสามแยกตามที่ GPS บอก

    ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูโรงเก็บศพ

    "พี่น้องทั้งหลาย เรามาถึงแล้วครับ นี่ก็คือสถานที่ทำอาชีพเสริมในวันนี้ของพวกเรา เราก็แค่อยู่เข้ากะดึกที่นี่เท่านั้นเอง"

    พูดจบ หลินเซี่ยก็จอดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า แล้วเดินเข้าไปในโรงเก็บศพ

    ...

    ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นเวลากลางวันแสกๆ

    แต่อาคารที่ตั้งของโรงเก็บศพกลับแผ่กลิ่นอายความน่าขนลุกออกมาทุกอณู

    แค่เดินเข้าไปใกล้ๆ หลินเซี่ยก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่

    แต่พอนึกถึงไอเทมเสริมมากมายที่ระบบให้มาในวันนี้

    หลินเซี่ยก็กลับมาฮึกเหิมอีกครั้ง

    เขาก้าวเท้าฉับๆ

    เดินตรงเข้าไปในโรงเก็บศพอย่างมั่นใจ

    เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นภาพนี้ ต่างก็ร้องโอดครวญ

    พากันพิมพ์ข้อความ 'ขอให้คอมเมนต์คุ้มครอง' กันยกใหญ่

    ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในโรงเก็บศพ

    หลินเซี่ยก็เจอเถ้าแก่ของที่นี่

    เถ้าแก่น่าจะอายุราวๆ ห้าสิบปี หนวดเคราเฟิ้ม เบ้าตาลึก ผิวซีดเซียว

    ดูแล้วก็น่ากลัวนิดๆ

    "นายคือหลินเซี่ยใช่ไหม?"

    "ใช่ครับเถ้าแก่ คุณช่วยบอกรายละเอียดงานที่ผมต้องทำวันนี้หน่อยได้ไหมครับ"

    "ได้สิ มา ตามฉันมา เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังคร่าวๆ ว่าวันนี้งานของนายจริงๆ แล้วมันง่ายมาก"

    หลังจากพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง

    หลินเซี่ยก็พอจะเข้าใจงานที่ตัวเองต้องทำแล้ว

    มันง่ายมาก ก็แค่นั่งเฝ้ากะเท่านั้นเอง

    ส่วนเรื่องอื่นๆ ไม่ต้องไปยุ่ง

    เรียกได้ว่า นั่งเฉยๆ ก็ได้เงินแล้ว

    แถมค่าจ้างยังสูงถึงห้าพันหยวนเลยทีเดียว

    เมื่อได้ยินค่าตอบแทนขนาดนี้

    ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็ตาร้อนผ่าว

    "แม่ร่วง!"

    "จริงดิ? ในเน็ตบอกว่าได้สองพันหยวนก็เยอะแล้วไม่ใช่เหรอ? ห้าพันหยวนนี่มันอะไรกัน?"

    "เชี่ยเอ๊ย! เห็นแล้วก็อยากจะไปทำบ้างเลย! คืนเดียวได้เงินเท่าเงินเดือนฉันทั้งเดือนเลยนะเนี่ย"

    "คอมเมนต์บน พาฉันไปทำด้วยคนสิ ฉันทำงานสองเดือนเพิ่งจะได้ห้าพันหยวนเอง"

    "ตอนนี้พวกนายไม่กลัวกันแล้วใช่ไหมล่ะ? เมื่อกี้ยังเห็นกลัวจนหัวหดอยู่เลยนี่?"

    "กลัว? ปอดแหก? บนโลกนี้ยังจะมีอะไรน่ากลัวไปกว่าความจนอีกเหรอ?"

    "พี่ชาย พูดได้ดีมาก เดี๋ยวฉันจะไปหางานในโรงเก็บศพตามอินเทอร์เน็ตเดี๋ยวนี้แหละ"

    "..."

    คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเลื่อนไหลไปมา

    ผู้ชมหลายคนเริ่มอยากจะไปเข้ากะที่โรงเก็บศพดูบ้าง

    แต่วินาทีต่อมา

    คนพวกนี้ก็ต้องใจเย็นลง

    และทั้งห้องไลฟ์สดก็ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าขนลุก

    เพราะเมื่อกี้หลินเซี่ยปากบอนไปถามเถ้าแก่ว่าทำไมถึงต้องการคนด่วนขนาดนี้

    แล้วเถ้าแก่ก็ตอบกลับมาว่า:

    "เฮ้อ! พอดีมีคนงานบ้านเดียวกันมาทำงานที่นี่ แล้วเมื่อคืนนี้ศพดันขยับนิดหน่อย หมอนั่นก็เลยตกใจจนหัวใจวายตายไปน่ะสิ"

    "ตอนนี้ญาติของเขาไม่ยอมความ ฉันก็เลยต้องรีบเอาศพกลับไปส่ง แล้วก็ไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย"

    "แต่ยังดีนะ ที่บริษัทเราเป็นบริษัทถูกกฎหมาย มีสัญญาว่าจ้างชัดเจน ก็เลยน่าจะจัดการได้ง่ายหน่อย อย่างช้าพรุ่งนี้เช้าฉันก็กลับมาแล้ว"

    "เพราะงั้น นายก็แค่ช่วยฉันเฝ้าที่นี่ไปจนถึงพรุ่งนี้เช้าก็พอ!"

    "ไม่คุยแล้วนะ ฉันต้องรีบไปแล้ว ไม่งั้นกว่าจะถึงบ้านก็คงมืดค่ำพอดี"

    พูดจบ เถ้าแก่ก็รีบออกไปอย่างเร่งรีบ

    ทิ้งให้หลินเซี่ยยืนอ้างว้างอยู่ในโรงเก็บศพอันกว้างใหญ่เพียงลำพัง

    "?????" หลินเซี่ยหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

    ศพขยับนิดหน่อยคืออะไรวะ?

    แม่งเอ๊ย!

    ศพมันขยับได้ด้วยเหรอ?

    ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีแล้ว

    หรือว่า... จะหนีไปเลยดีไหม?

    ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว~

    ลมเย็นยะเยือกพัดวูบมาอย่างกะทันหัน

    หลินเซี่ยอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่

    "ช่างเถอะ ห้าพันหยวนเชียวนะ เท่าเงินเดือนทั้งเดือนเลย ทำก็ทำวะ!"

    เขากัดฟันแน่น แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างเงียบๆ

    หารูปของนักพรตหลินเจิ้งอิงมาตั้งเป็นหน้าจอวอลเปเปอร์

    ในค่ำคืนอันน่าขนลุกเช่นนี้

    คงมีแค่ลุงอิงเท่านั้นแหละที่จะให้ความรู้สึกปลอดภัยกับเขาได้!

    ...

    ...