บทที่ 57 อาชีพที่ใกล้ชิดโลกวิญญาณขนาดนี้ เขาเป็นถึงดารา ทำไมถึงกล้ามาทำได้นะ?

    หลังจากเถ้าแก่จากไป

    ทั้งโรงเก็บศพก็เหลือเพียงหลินเซี่ยคนเดียว

    ตอนกลางวันก็ยังไม่เท่าไหร่หรอก

    อย่างน้อยมองออกไปนอกหน้าต่างก็ยังเห็นผู้คนเดินผ่านไปมาให้พออุ่นใจได้บ้าง

    ความจริงก็ไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรขนาดนั้น

    แต่พอนึกถึงตอนกลางคืน

    บรรยากาศรอบๆ คงจะเงียบสงัด

    ถึงตอนนั้นมันก็คงจะน่าขนลุกนิดหน่อยแหละ

    เมื่อคิดได้แบบนี้

    หลินเซี่ยก็พยายามไม่จินตนาการถึงภาพน่ากลัวเหล่านั้น

    แต่หันมาพูดคุยสัพเพเหระกับแฟนๆ ในห้องไลฟ์สดแทน

    ...

    ในขณะเดียวกัน

    ผู้ชมในห้องไลฟ์สด

    ก็ยังคงถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับประโยคทิ้งท้ายของเถ้าแก่เมื่อครู่นี้

    "แม่ร่วง! ขอบอกเลยว่าแม่ร่วง!"

    "ศพขยับตัวได้งั้นเหรอ? แถมยังทำให้คนตกใจตายอีก?"

    "เชี่ยเอ๊ย! สตรีมเมอร์ยังไม่รีบหนีอีก เงินมันสำคัญกว่าชีวิตเหรอไง?"

    "นั่นสิ! สตรีมเมอร์! หนีเร็วเข้า! ของแบบนี้มันอัปมงคลนะ!"

    "ปัดโธ่เว้ย! ตอนนี้อย่าว่าแต่ห้าพันเลย ต่อให้ให้หมื่นนึงฉันก็ไม่ทำ"

    "งานนี้มันไม่ใช่งานของคนเป็นแล้วนะโว้ย!"

    "ยมโลก! โคตรจะยมโลกเลย! ฉันดูผ่านไลฟ์สดก็ยังเริ่มกลัวแล้วเนี่ย!"

    "ว่าแต่ ศพในโรงเก็บศพมันขยับได้จริงๆ เหรอ?"

    "ตามทฤษฎีแล้ว ด้วยปัจจัยเรื่องไฟฟ้าสถิต ก็อาจจะทำให้ขยับได้นะ"

    "แล้วมีแบบวิ่งหนีไหม?"

    "เรื่องนั้นก็ไม่ได้มีบ่อยนักหรอก"

    "อะไรคือไม่บ่อยวะ?"

    "ก็เพราะว่า..."

    มองดูคอมเมนต์ที่เลื่อนผ่านหน้าจอไปเรื่อยๆ

    ตอนแรกหลินเซี่ยแค่อยากจะหาคนคุยเป็นเพื่อนแก้เหงา

    แต่ตอนนี้กลายเป็นว่า

    แต่ละคอมเมนต์มีแต่กุข่าวให้หลอนทั้งนั้น

    จากที่ตอนแรกไม่กลัว ตอนนี้พอเห็นชาวเน็ตมาให้ความรู้เรื่องไฟฟ้าสถิตอะไรนั่น แถมบอกว่าศพวิ่งหนีได้อีก

    หลินเซี่ยก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาแล้ว

    โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ระบบดันให้ไอเทมปราบผีมาเพียบเลย

    เขายิ่งรู้สึกว่า วันนี้อาจจะต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ๆ

    ...

    เวลาผ่านไปทีละนาที

    ในที่สุด ท้องฟ้าด้านนอกก็เริ่มมืดลง

    และนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

    งานเฝ้ากะดึกของหลินเซี่ยก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

    ภายในห้องไลฟ์สด

    แฟนคลับหน้าใหม่หลายคนตามมาจากฮอตเสิร์ชเพื่อดูไลฟ์สดของหลินเซี่ย

    "เด็กใหม่มารายงานตัว ได้ยินมาว่าสตรีมเมอร์ไปทำงานพิเศษที่โรงเก็บศพ จริงเหรอเนี่ย?"

    "ตามมาเพราะความอยากรู้อยากเห็น ตกลงทำงานที่โรงเก็บศพต้องทำอะไรบ้างอ่ะ?"

    "ดูเหมือนจะง่ายๆ นะ? แค่นั่งเฝ้าตอนกลางคืนเหรอ?"

    "รู้สึกว่าจะสบายกว่าเป็นรปภ. อีกนะเนี่ย"

    "คอมเมนต์บน พวกนายอย่าเอาแต่พูดเลย ลองไปทำดูเองสิ"

    "ไม่เอาๆๆ ได้ยินมาว่าตอนกลางคืนที่โรงเก็บศพมักจะมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นบ่อยๆ น่ากลัวจะตายไป"

    "ใช่ๆ คนก่อนหน้าที่สตรีมเมอร์มาทำแทน ก็ตกใจตายนี่แหละ"

    "เชี่ยเอ๊ย! จริงดิ?"

    "..."

    หลินเซี่ยมองดูเวลา

    ไม่รู้ตัวเลยว่านี่ก็สองทุ่มแล้ว

    ตามที่เถ้าแก่สั่งไว้ก่อนไป

    สองทุ่ม, เที่ยงคืน, ตีสี่...

    เขามีหน้าที่ต้องเดินตรวจตราตามเวลาเหล่านั้น

    ตอนนั้นหลินเซี่ยสงสัยเลยถามเหตุผลไป

    เถ้าแก่บอกว่า ตอนกลางคืนอาจจะมีคนมาขโมยศพ

    หลินเซี่ยเบิกตากว้าง รู้สึกตกตะลึงสุดๆ!!

    ไอ้ขโมยโรคจิตที่ไหนมันถึงมีรสนิยมแบบนี้

    ถึงขนาดมาขโมยศพเนี่ยนะ?

    ขโมยหมาน่ะเคยได้ยิน

    แต่ขโมยศพนี่เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

    บ้าไปแล้วเหรอ?

    แต่เถ้าแก่ก็ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

    บอกแค่ว่าหลินเซี่ยต้องเดินตรวจตราตามเวลาที่กำหนดก็พอ

    นอกจากนั้น ก็แค่คอยดูว่าจะมีใครมารับศพหรือมาส่งศพไหม

    ถ้ามี ก็ช่วยรับเรื่องจัดการให้หน่อย

    แต่ถ้าไม่มี งานของหลินเซี่ยก็มีแค่การเดินตรวจตรา

    ...

    "พี่น้องทั้งหลาย ถึงเวลาแล้ว เราไปเดินตรวจตรากันสักรอบดีกว่า"

    หลังจากปรับอารมณ์ให้เข้าที่

    หลินเซี่ยก็ให้กำลังใจตัวเองในใจ

    จากนั้นก็หยิบไฟฉายออกไปเดินตรวจตรา

    ภายในโถงทางเดินอันมืดมิด

    อาศัยเพียงแสงไฟสลัวๆ จากไฟฉาย

    บรรยากาศชวนขนลุกก็ทวีความรุนแรงขึ้นทันที

    แม้แต่หลินเซี่ยเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ และก้าวเดินช้าลง

    ในวินาทีนี้

    ผู้ชมหลายคนในห้องไลฟ์สดต่างก็ลุ้นจนใจเต้นระทึก

    กลัวว่าวินาทีต่อไปจะมีผีผู้หญิงผมเผ้ารุงรังโผล่มาตรงสุดโถงทางเดิน

    เพียงไม่นาน หลินเซี่ยก็มาถึงห้องดับจิตห้องแรก

    และในเวลานี้

    คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดก็เริ่มเลื่อนไหลอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

    ภาพหน้าจอถูกบดบังด้วยคำว่า 'ขอให้คอมเมนต์คุ้มครอง' จนมิด

    ชั่วพริบตาต่อมา

    แป๊ก!

    มีเสียงดังขึ้นเบาๆ

    ภาพที่เคยมืดมิดก็สว่างจ้าขึ้นมาทันที

    "!!!!!"

    เมื่อแฟนคลับเห็นภาพนี้

    ก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

    แทบทุกคนส่งเสียงกรีดร้องออกมาโดยสัญชาตญาณ

    แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที

    เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า

    ทุกคนต่างก็พิมพ์คอมเมนต์ด่าทอกันยกใหญ่

    "แม่ร่วง!"

    "สตรีมเมอร์ แกกะจะทำให้ฉันตกใจตายใช่ไหม?"

    "แกเปิดไฟไม่รู้จักบอกล่วงหน้าบ้างเหรอวะ? ฉันตกใจแทบตาย!"

    "เชี่ยเอ๊ยๆๆ! โชคดีนะที่ฉันเตรียมยาแก้โรคหัวใจไว้ล่วงหน้า ไม่งั้นฉันคงได้ไปนอนในห้องแคบๆ นั่นแน่ๆ"

    "แม่จ๋า ใครจะเข้าใจฉันบ้าง เมื่อกี้ฉันตกใจร้องลั่นจนเพื่อนบ้านนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

    "พรืด! ฉันก็เหมือนกัน แม่เดินเข้ามาตีฉันซะงั้น"

    "หลุดโลกโคตรๆ สตรีมเมอร์ไม่เป็นอะไร แต่พวกเราจะหัวใจวายตายกันหมดแล้ว"

    "เดี๋ยวนี้ดูไลฟ์สดก็กินอายุขัยเหมือนกันนะเนี่ย?"

    "ดาราคนนี้อยู่ใกล้โลกวิญญาณเกินไปแล้ว ทำไมถึงกล้าไปทำงานในโรงเก็บศพได้นะ? ประเด็นคือแม่งทำให้ฉันตกใจแทบตายเนี่ยแหละ"

    "..."

    มองดูคอมเมนต์ที่เลื่อนผ่านไปมาอย่างไม่หยุดหย่อนในห้องไลฟ์สด

    หลินเซี่ยก็ฉีกยิ้มกว้าง ความกลัวลดลงไปถนัดตา

    "พี่น้องทั้งหลาย ไปดูห้องต่อไปกันเถอะ"

    หลังจากผ่านการตกใจครั้งแรกไปแล้ว

    พอดูห้องถัดๆ ไป ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรแล้ว

    แถมพอหลินเซี่ยเดินตรวจตราไปได้สองสามห้อง

    ผู้ชมก็เริ่มหายกลัว

    และรู้สึกว่าตัวเองก็ทำได้เหมือนกัน

    ต่างพากันบอกว่า

    โรงเก็บศพก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดนี่นา

    แบบนี้ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ทำได้เหมือนกันนะเนี่ย?

    ไม่นาน หลินเซี่ยก็เดินตรวจตรารอบแรกเสร็จสิ้น

    ทุกอย่างปลอดภัยไร้กังวล ราบรื่นจนน่าตกใจ

    ดูเหมือนว่า ตอนแรกเขากดดันตัวเองมากเกินไปหน่อย

    บางทีนี่อาจจะเป็นแค่งานง่ายๆ งานหนึ่งก็ได้มั้ง?

    "คงจะคิดมากไปเองแน่ๆ เลย"

    "เดินตรวจตราแค่สามรอบก็ได้ตั้งห้าพันหยวน หาเงินง่ายกว่าไปถ่ายละครตั้งเยอะ? ประเด็นคือสบายด้วย ไม่ต้องใช้ทักษะการแสดงอะไรเลย"

    "ดูเหมือนครั้งนี้จะได้งานพิเศษที่ดีและไว้ใจได้จริงๆ แฮะ!"

    หลินเซี่ยคิดในใจอย่างมีความสุข จู่ๆ เขาก็รู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก

    เขาไม่คาดคิดเลยจริงๆ

    ว่างานเสริมที่ดูเหมือนจะเสี่ยงเกิดเรื่องที่สุด

    กลับกลายเป็นงานที่ปลอดภัยและราบรื่นที่สุดในตอนนี้

    มันช่างน่าน้อยใจจริงๆ!

    ...

    เนื่องจากยังมีเวลาอีกสี่ชั่วโมงกว่าจะถึงรอบตรวจตราครั้งที่สอง

    หลินเซี่ยจึงกลับไปรอที่ห้องพักเวร

    โชคดีที่ในห้องพักเวรมีคอมพิวเตอร์และทีวี

    เลยทำให้ไม่ค่อยน่าเบื่อเท่าไหร่

    หลินเซี่ยเปิดคอมพิวเตอร์ แล้วก็เริ่มเล่นเกมไพ่โต้วตี้จู่ (ไพ่จับหมู) ทันที

    "ฉันเป็นเจ้ามือ!"

    "ขอแย่งเป็นเจ้ามือ!"

    "ไม่เอา!"

    "ผ่าน!"

    "เธอเป็นผู้หญิง หรือเป็นผู้ชายล่ะเนี่ย!"

    "ไอ้เวรเอ๊ย เอ็งเล่นไพ่ได้โคตรเซียนเลยนะ"

    "..."

    เวลาผ่านไปทีละนาที

    ในที่สุดก็ถึงเวลาดึกสงัด

    และหลินเซี่ยก็เตรียมจะเริ่มเดินตรวจตรารอบที่สอง

    ...

    ในเวลานี้

    บริเวณด้านนอกโรงเก็บศพ

    มีร่างบอบบางสองร่าง

    กำลังมองซ้ายมองขวาด้วยท่าทีหวาดผวา

    "พี่มี่ ฉันกลัวจังเลย เรากลับกันดีไหมคะ?"

    "มาถึงนี่แล้ว จะกลับได้ยังไงล่ะ? แถมดึกป่านนี้แล้ว บนถนนก็มืด ฉันไม่กล้าขับรถกลับหรอกนะ"

    "ฮือๆๆ รู้งี้เมื่อบ่ายไม่น่าหลงทางเลย ไม่งั้นคงไม่ต้องมาถึงที่นี่ตอนดึกๆ หรอก"

    "เอาล่ะๆ ไปกันเถอะ ถ้าหาหลินเซี่ยเจอแล้วไปอยู่ด้วยกันก็ไม่น่ากลัวแล้วล่ะ"

    "หลินเซี่ยคนนี้ก็จริงๆ เลย ไม่รู้เป็นอะไรถึงไม่ตอบข้อความ น่าโมโหจริงๆ กลับไปเมื่อไหร่ฉันจะหักเงินเดือนเขาแน่!"

    "พี่มี่ พี่ต้องจำไว้ด้วยนะคะว่าต้องจ่ายโบนัสให้ฉัน ถ้าพี่ไม่บอกว่าจะให้โบนัส ฉันก็ไม่มาด้วยหรอก"

    "เอาล่ะๆ เลิกบ่นได้แล้ว รีบเข้าไปเถอะ ฉันรู้สึกว่าที่นี่มันดูน่าขนลุกยังไงก็ไม่รู้"

    "ว้าย! พี่มี่อย่าพูดจาน่ากลัวแบบนั้นสิ ฉันรู้สึกเหมือนมีคนกำลังจ้องเราอยู่เลย"

    "อย่าพูดเหลวไหลสิ ฉันก็เริ่มกลัวแล้วเหมือนกัน ไปๆๆ รีบไปกันเถอะ"

    ...

    ...