ตอนที่ 59
บทที่ 59 ทั้งเนื้อทั้งตัว มีแค่ปากนี่แหละที่แข็งที่สุด ผีหลอกขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่รีบแจ้งตำรวจอีกล่
minibunny · 7,170 ตัวอักษร
หลินเซี่ยตะโกนลั่น
โดยไม่สนว่าคาถาที่ท่องไปจะถูกหรือผิด
เขาถือดาบไม้กางเขนในมือแล้วหันขวับกลับไปแทงทันที
จะภูตผีปีศาจ หรือเรื่องงมงายอะไรก็ช่างมันเถอะ
ตอนนี้เขาไม่มีเวลามามัวคิดแล้วว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องหลอก
ขอตะโกนข่มขวัญไว้ก่อนแล้วกัน
เน้นการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว!
ขอแค่เสียงดังเข้าไว้ ความกลัวก็จะหายไปเอง!!
ขอแค่ตะโกนแบบไม่ทันให้ตั้งตัว ก็จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามตกใจจนตายได้!!
ทว่า เมื่อเขาหันกลับไปเห็นภาพเบื้องหลัง
ถึงแม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว
แต่เขาก็ยังตกใจจนม่านตาหดเกร็ง กระโดดถอยหลังไปหนึ่งก้าว มุมปากกระตุก และตัวสั่นเทิ้ม
ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะแหกปากร้องลั่นออกมา:
"เชี่ยเอ๊ย!!!!"
"แกฟื้นขึ้นมานั่งได้ยังไงวะเนี่ย?"
...
ในเวลานี้
บนเตียงเหล็กกลางห้องดับจิต
ศพที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงเก็บศพ
กำลังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง
แถมยังหันหน้ามาทางหลินเซี่ยอีกต่างหาก
ภาพที่เห็นชวนให้รู้สึกขนลุกขนพองสุดๆ
คนปกติทั่วไปมาเจอสถานการณ์แบบนี้
ถ้าบอกว่าไม่กลัว ก็โกหกแล้ว
สัญชาตญาณแรกของหลินเซี่ยคือการทิ้งดาบไม้กางเขนแล้ววิ่งหนี
แต่ในตอนนั้นเอง
หลอดไฟในห้องที่กะพริบติดๆ ดับๆ ก็กลับมาสว่างคงที่
ห้องดับจิตกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง
ส่วนศพนั้น ก็เหมือนกับสูญเสียพลังงานบางอย่างไป
ตุ้บ!
ล้มตัวลงนอนตัวแข็งทื่อตามเดิม
ภาพเหตุการณ์ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าขนลุกอีกครั้ง
ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
หลินเซี่ย: ...
ห้องไลฟ์สด: ...
...
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน
คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สด
ก็เริ่มทยอยปรากฏขึ้นมา
"???"
"แม่ร่วง! ฉันตาฝาดไปเหรอ?"
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? ทำไมฉันจำได้ว่าศพมันฟื้นคืนชีพ? แล้วทำไมถึงลงไปนอนอีกแล้วล่ะ?"
"หรือว่าสตรีมเมอร์จะเป็นคนจัดการ? เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงตะโกน โอมมม จงเป็นไปตามบัญชาสวรรค์ อะไรประมาณนี้ด้วยนะ"
"คอมเมนต์บน ต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์สิ ยุคสมัยไหนแล้ว ไม่มีเรื่องผีสางเทวดาหรอก"
"แต่เมื่อกี้ศพมันลุกขึ้นมานั่งจริงๆ นะเว้ย! ใครจะเข้าใจความรู้สึกฉันบ้าง ฉี่แทบราด"
"สตรีมเมอร์ยังโอเคอยู่ไหม? ทำไมยืนนิ่งไม่ขยับเลยล่ะ หรือว่ากลัวจนฉี่ราดกางเกงไปแล้ว?"
"หลุดโลกโคตร มีพี่ชายคนไหนฉลาดๆ ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้ไหม?"
"ฉันขออธิบายเอง เมื่อกี้น่าจะเป็นเพราะสนามแม่เหล็กทำงานผิดปกติ ทำให้กระแสไฟฟ้าไม่เสถียร และส่งผลกระทบต่อธาตุเหล็กในร่างกายศพ ทำให้ศพเกิดปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณ"
"สนามแม่เหล็กอะไร ธาตุเหล็กอะไร นี่แน่ใจนะว่าไม่ใช่ผีดิบคืนชีพ?"
"ฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่รู้สึกทึ่งมาก สรุปก็คือความจริงแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?"
"..."
ในขณะที่ผู้ชมเริ่มได้สติกลับมา
หลินเซี่ยในตอนนี้
ก็หลุดออกจากภวังค์ความตกตะลึงแล้วเช่นกัน
ถึงแม้ตอนนี้ในใจของเขาจะยังแอบหวั่นๆ อยู่บ้าง
แต่เมื่ออยู่หน้ากล้องไลฟ์สด เขาก็ยังคงแสร้งทำสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูดปลอบใจตัวเองว่า "พี่น้องทั้งหลาย ไม่มีอะไรหรอกครับ น่าจะเป็นปฏิกิริยาไฟฟ้าสถิตอะไรทำนองนั้นแหละ"
"หาความรู้ใส่ตัวกันไว้เยอะๆ จะได้ไม่ต้องมานั่งกลัวเรื่องพวกนี้ ทั้งหมดมีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ครับ"
"เอาล่ะ เราไปตรวจห้องดับจิตห้องต่อไปกันเถอะ!"
พูดจบ หลินเซี่ยก็เดินไปปิดไฟและปิดประตูห้องทันทีโดยไม่หันกลับไปมอง
แถมยังไม่ลืมลงกลอนจากด้านนอกอีกด้วย!
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสรรพอย่างลื่นไหล
เขาก็รีบวิ่งหนีออกมาจากห้องดับจิตนั้นราวกับกำลังหนีตาย
"แม่ง โคตรน่ากลัวเลย!!"
เขาบ่นอุบอิบไปตลอดทางที่วิ่งหนี
เมื่อเห็นแผ่นหลังของหลินเซี่ยที่กำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน
ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ
พากันพิมพ์คอมเมนต์บอกว่า:
สตรีมเมอร์คนนี้ กลัวจนสติหลุดไปแล้ว แต่ปากยังแข็งอยู่อีกนะ!
ทั้งเนื้อทั้งตัว ก็มีแค่ปากนี่แหละที่แข็งที่สุด!
...
เพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝันในห้องดับจิตห้องแรก
การตรวจห้องดับจิตห้องต่อๆ ไป
ของหลินเซี่ยจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็วผิดปกติ
แถมก่อนจะเข้าไปในห้องดับจิตทุกครั้ง
เขาจะต้องตะโกนส่งเสียงออกมาก่อนสองสามคำ
เพื่อเป็นการเรียกความกล้าให้ตัวเอง
"เฮ่!"
"ฮ่า!"
"รับดาบ!"
"โย่วโฮ่ว!"
"ยู้ฮู!"
"บาจิโกว!"
"ว้าวอูลา!"
"อาบะ อาบะ!"
"￥@&@#&@#!"
"..."
เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นภาพนี้
ต่างก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่ พากันหัวเราะงอหาย
"พรืดดด ฮ่าๆๆ! ฉันไม่ไหวแล้ว!"
"ฮ่าๆๆ! ขำจะตาย สตรีมเมอร์โคตรฮาเลย!"
"โอ้โห! ดึกดื่นป่านนี้ ฉันก็นึกว่าลิงบ้านไหนหลุดออกมาซะอีก!"
"เพื่อเรียกความกล้าให้ตัวเอง สตรีมเมอร์ถึงกับต้องยอมทำเรื่องน่าอายขนาดนี้เชียว"
"ตะโกนแบบนี้เข้าไป ต่อให้มีศพคิดจะลุกขึ้นมาอาละวาดจริงๆ ก็คงกลัวจนไม่กล้าขยับแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ!"
"ศพ: ไม่กล้าขยับๆ! ไม่กล้าขยับจริงๆ!"
"ถึงจะดูหลุดโลก แต่มันก็ได้ผลจริงๆ นะ ตอนเด็กๆ เวลาฉันเดินในที่มืดคนเดียวก็ทำแบบนี้แหละ เห็นภาพตัวเองตอนเด็กเลย!"
"+1+1 ฉันก็เหมือนกัน!"
"..."
สำหรับแฟนๆ ในห้องไลฟ์สดก็ยังถือว่าพอรับได้
เพราะพวกเขาสามารถมองเห็นหน้าจอไลฟ์สดของหลินเซี่ย
ก็เลยไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลกประหลาดอะไร
แถมยังทำให้พวกเขานึกถึงความทรงจำในวัยเด็กอีกด้วย
เมื่อก่อน เพื่อลดความกลัวในใจ พวกเขาก็เคยใช้วิธีนี้มาแล้วทั้งนั้น
ดูเผินๆ อาจจะดูไร้สาระและตลกขบขันไปบ้าง
แต่มันก็ได้ผลจริงๆ นะ!
ทว่า...
สำหรับหยางมี่กับเร่อปาแล้ว
เรื่องนี้มันทำให้พวกเธอลำบากใจเหลือเกิน
ทันทีที่พวกเธอก้าวเท้าเข้ามาในโรงเก็บศพ
พวกเธอก็ได้ยินเสียงประหลาดๆ ดังมาจากทางเดินเป็นระยะๆ
"เฮ่!"
"ฮ่า!"
"รับดาบ!"
"โย่วโฮ่ว!"
"ยู้ฮู!"
"..."
ในโรงเก็บศพที่แสนจะน่าขนลุก
แถมยังเป็นช่วงดึกดื่นค่อนคืน
จู่ๆ ก็มีเสียงที่ดูยังไงก็ไม่ใช่เสียงที่คนปกติเขาเปล่งออกมากันดังแว่วมาตามโถงทางเดิน
เจอแบบนี้เข้าไป ใครบ้างล่ะจะไม่กลัว?
แทบจะในพริบตา
ใบหน้าของหยางมี่และเร่อปาก็ซีดเผือดไร้สีเลือด
ทั้งคู่สบตากันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
ต่างก็มองเห็นความหวาดกลัวในแววตาของอีกฝ่าย
"พะ... พี่มี่ นั่นเสียงอะไรคะ? ทำไมฟังดูเหมือนเสียงผีเลยล่ะ!"
เร่อปาพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ ฟันกระทบกันดังกึกๆ พูดจาแทบไม่เป็นภาษา
หยางมี่เองก็ไม่ได้มีสภาพดีไปกว่ากันเลย
เธอถึงกับลืมตอบเร่อปาไปเลยด้วยซ้ำ
ในหัวของเธอตอนนี้ขาวโพลนไปหมด!
เธอเริ่มเสียใจแล้วที่พาเร่อปามาหาหลินเซี่ยที่นี่
อาชีพเสริมบนโลกมนุษย์ หรืออาชีพเสริมในโลกวิญญาณอะไรนั่น?
เรื่องจิบน้ำชาอะไรนั่น?
เรื่องเปลี่ยนเจียสิงเป็นเจียสิง(คุก)อะไรนั่น?
มันยังสำคัญอยู่อีกเหรอ?
การมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขมันไม่ดีกว่าหรือไง?
ทำไมพวกเธอต้องดิ้นรนมาฝืนลิขิตฟ้าด้วยเนี่ย!
ตอนนี้เป็นไงล่ะ ลิขิตฟ้าก็ไม่ได้เปลี่ยน
แต่ชีวิตพวกเธออาจจะจบเห่ก่อนก็ได้
"เอื้อก!"
หยางมี่กลืนน้ำลายลงคอ
ก่อนจะพูดให้กำลังใจตัวเองว่า "มะ... ไม่เป็นไรหรอก เธอฟังดีๆ สิ เสียงนี้ มันคล้ายๆ เสียงของหลินเซี่ยไหม?"
เร่อปากัดริมฝีปาก พูดความจริงออกมาว่า "ฉันรู้สึกว่าเหมือนเสียงผีมากกว่าค่ะ นี่มันไม่ใช่เสียงของคนปกติเลยนะคะ"
หยางมี่: ...
พูดตามตรง เธอก็คิดว่าเป็นเสียงผีเหมือนกัน
เธอก็คิดว่าไม่ใช่เสียงของคนปกติเหมือนกัน
แต่นี่เธอพยายามพูดเพื่อปลอบใจตัวเองไม่ใช่เหรอ?
ตอนนี้เป็นไงล่ะ ไม่ได้ผล แถมยังกลัวหนักกว่าเดิมอีก
"ช่างเถอะ พวกเราไม่ต้องเข้าไปแล้ว ตะโกนเรียกหลินเซี่ยให้ออกมารับเราดีกว่า" หยางมี่เสนอ
เร่อปาพยักหน้ารัวๆ ราวกับไก่จิกข้าวสาร "ดีเลยๆ ดีเลยค่ะ ฉันไม่อยากจะก้าวเท้าเข้าไปอีกแม้แต่ก้าวเดียวแล้ว"
ดังนั้น
ทั้งสองคนก็เลยเห็นพ้องต้องกัน
ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน แล้วตะโกนเรียกเข้าไปข้างใน:
"หลินเซี่ย~ หลินเซี่ย~ นายอยู่ไหนเนี่ย~"
"ออกมาเร็วเข้า~"
"พวกเรามาหานายแล้วนะ~"
อาจจะเป็นเพราะความกลัว
เสียงที่ทั้งสองคนตะโกนออกมาในเวลานี้
จึงฟังดูแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย
...
ในขณะเดียวกัน
หลินเซี่ยที่เพิ่งตรวจห้องดับจิตครบทุกห้องเสร็จเรียบร้อย
ก็กำลังเตรียมตัวจะกลับไปเล่นไพ่จับหมูที่ห้องพักเวรต่อ
พอถึงเวลาตีสี่ค่อยออกไปตรวจอีกรอบ ก็ถือว่าหมดหน้าที่แล้ว
หลังจากนั้นก็นั่งพักผ่อนจนกว่าจะเช้า รอให้เถ้าแก่กลับมา
เขาก็จะได้รับเงินห้าพันหยวนกลับบ้านอย่างสบายใจ
ชีวิตดี๊ดี!
แต่ในขณะที่หลินเซี่ยกำลังคิดเพลินๆ อยู่นั้น
จู่ๆ...
ก็มีเสียงแปลกๆ ดังมาจากทางเดิน
เนื่องจากทางเดินค่อนข้างยาว แถมยังมีเสียงสะท้อนด้วย
หลินเซี่ยจึงแยกไม่ออกทันทีว่าเป็นเสียงผู้ชายหรือผู้หญิง
เขาแค่ได้ยินเลือนรางว่า เสียงนั้นเหมือนกำลังพูดว่า:
"หลินเซี่ย นายรีบออกมาสิ พวกเรามาหานายแล้วนะ~"
"หลินเซี่ย~ หลินเซี่ย~"
ซี๊ดดด!!!
แม่ร่วงเอ๊ย!!!
พอได้ยินเสียงนี้
หลินเซี่ยก็รู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
ขนทุกเส้นลุกชันพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย!
ความรู้สึกสยดสยองพุ่งพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นไปจนถึงกระหม่อม
และผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็รู้สึกสยดสยองไม่ต่างกัน
เพราะพวกเขาก็ได้ยินเสียงอันน่าขนลุกนี้เช่นกัน
"เชี่ย!"
"ผีหลอกของจริงแล้วโว้ย มาเรียกวิญญาณกันถึงที่เลยเหรอ?"
"พี่ชายคนไหนมีประสบการณ์ ช่วยอธิบายหน่อยสิ? แบบนี้ยังจะใช้สนามแม่เหล็กอธิบายได้อีกไหม?"
"อธิบายบ้าอะไรล่ะ บอกให้สตรีมเมอร์รีบหนีเถอะ!"
"เชี่ยเอ๊ยๆๆ! งั้นก็รีบแจ้งตำรวจสิโว้ย!!"
...
...
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น