บทที่ 60 นั่งยองๆ เอามือกุมหัว ห้ามขยับ! บอสหยางกับเร่อปาถึงกับงง...

    ในเวลานี้

    ผู้ชมในห้องไลฟ์สดทุกคน

    ต่างก็ตกใจกับเสียงความเคลื่อนไหวที่ดังมาจากในกล้อง

    แม้กระทั่งคนที่ขวัญอ่อนบางคน

    ก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไปข้างๆ แล้วเริ่มร้องไห้

    แต่หลังจากโยนทิ้งไปแล้ว

    พวกเขาก็ยังอยากรู้อยากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

    ดังนั้น...

    หน้าจอโทรศัพท์หลายเครื่อง

    จึงปรากฏภาพเหตุการณ์แปลกประหลาด

    เจ้าของโทรศัพท์เห็นได้ชัดว่าหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว

    น้ำตาคลอเบ้าจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

    แทบอยากจะเอาโทรศัพท์ไปวางให้ห่างจากตัวสักสามเมตร

    แต่ก็ยังอุตส่าห์ดิ้นรน เอื้อมมือไปถ่างเปลือกตาตัวเอง

    พยายามหรี่ตามองดูหน้าจอว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

    ผลก็คือเพิ่งจะมองไปได้แวบเดียว

    ยังไม่ทันเห็นอะไรชัดเจนเลย

    ก็ได้ยินเสียงสั่นเครือ

    เสียงที่ไม่น่าจะใช่เสียงคนดังแว่วมาอีกแล้ว

    "หลินเซี่ย~ นายรีบออกมาสิ~"

    "พวกเรามาหานายแล้วนะ~"

    พอได้ยินเสียงนี้

    คนพวกนี้ก็ตกใจจนต้องรีบหลับตาปี๋ทันที

    กลัวว่าในกล้องจะมีผีโผล่มาหลอกแบบแนบชิดติดหน้าจอ

    แต่พอดึงมือกลับ

    ความอยากรู้อยากเห็นในใจมันก็พุ่งพล่านขึ้นมาอีก

    มือเรียวเล็กที่ซุกซนเริ่มเอื้อมไปถ่างเปลือกตาอีกครั้ง

    อยากจะเปิดตาดูสถานการณ์ต่อ

    ในที่สุด

    ท่ามกลางการทรมานจิตใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้

    พวกเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

    จับโทรศัพท์โยนทิ้งไปเลย

    ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะร้องกรี๊ดออกมาด้วยความหวาดกลัว:

    "เชี่ยเอ๊ย!

    มีผีจริงๆ ด้วย!!!!"

    ...

    กลับมาที่หลินเซี่ย

    พอได้ยินเสียงโหยหวนเหมือนเสียงผี

    แถมยังเรียกชื่อเขาอีกต่างหาก

    หัวใจของเขาก็เต้นรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

    ปริมาณอะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาในร่างกาย

    ก็พุ่งทะยานขึ้นจนยากจะควบคุมในชั่วพริบตา!!

    ในฐานะคนที่อยู่ในเหตุการณ์

    ความรู้สึกของเขานั้นสมจริงกว่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดเป็นสิบๆ เท่า

    เขาได้ยินความน้อยใจและความหวาดกลัวแฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นอย่างชัดเจน!

    นี่มันเสียงของพวกผีผู้หญิงในทีวีชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

    สมองของหลินเซี่ยขาวโพลนไปชั่วขณะ!

    ความเชื่อเรื่องวิทยาศาสตร์ หรือลัทธิวัตถุนิยมอะไรนั่นปลิวหายไปหมด...

    แม่ร่วง!

    โลกใบนี้มีผีจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย!

    รู้อยู่แล้วเชียวว่าไอเทมที่ระบบให้มามันต้องมีประโยชน์

    แต่ในเวลาแบบนี้ จะหนีก็คงหนีไม่พ้นแล้วล่ะ

    เพราะเสียงเหมือนจะดังมาจากทางประตู

    หลินเซี่ยพยายามข่มความกลัว

    รีบหยิบไอเทมทั้งหมดออกมาจากพื้นที่ระบบ

    ไม่ว่าจะเป็นดาบไม้กางเขน, ดาบเหรียญทองแดง, กระจกแปดทิศ, ยันต์สีเหลือง, เลือดสุนัขดำ, หมึกแดง...

    สรุปคือหยิบอะไรออกมาได้ก็หยิบออกมาหมด

    เวลานี้เขาไม่มีอารมณ์มานั่งจัดแจงพิธีการหรือตั้งแท่นบูชาอะไรแล้ว

    โยนทิ้งเกลื่อนพื้นไปหมด

    จากนั้นก็คว้ายันต์สีเหลืองกำใหญ่สาดไปรอบๆ!

    ปากก็ท่องคาถางึมงำ เลียนแบบบทพูดในหนัง แล้วตะโกนเสียงดังว่า:

    "ปีศาจมารร้าย! จงเผยร่างที่แท้จริงของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!"

    "โอมมมม จงเป็นไปตามบัญชาสวรรค์! เพี้ยง!"

    "ตราประทับสิงโตดอกบัวไทเก๊ก พระศากยมุนีตรึงสามวิญญาณ! เพี้ยง!"

    "เง็กเซียนฮ่องเต้มีบัญชา จตุรทิศสยบ ทองไม้ตลิ่งไฟดิน สายฟ้าลมฝนอัสนีบาตอสุนี! โอมมมม จงเป็นไปตามบัญชาสวรรค์! เพี้ยง!"

    "มีหนี้ต้องชดใช้ มีแค้นต้องสะสาง เรื่องของเจ้าข้าจัดการเอง ปีศาจมารร้ายจงถอยไป! ปีศาจมารร้ายจงถอยไป! จงฟังคำสั่งเดี๋ยวนี้! ไสหัวไป!"

    "..."

    ในวินาทีนี้

    หลินเซี่ยแทบจะงัดเอาบทพูดทุกบทที่เขานึกออกขึ้นมาท่องจนหมด

    โชคดีนะที่เมื่อก่อนเขาดูหนังของอาจารย์อิงบ่อยๆ

    ไม่งั้นในเวลาแบบนี้ ต่อให้มีไอเทมปราบผีอยู่ในมือก็คงไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไร

    พอนึกถึงตรงนี้ หลินเซี่ยก็อดไม่ได้ที่จะบ่นระบบในใจ

    อุตส่าห์ให้ไอเทมมาตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่แถมคาถาอาคมมาให้ด้วยล่ะวะ!

    แต่ว่า...

    สิ่งที่ทำให้หลินเซี่ยรู้สึกแปลกใจก็คือ

    หลังจากที่เขาตะโกนออกไปสองสามประโยค

    อีกฝ่ายก็เหมือนจะเงียบหายไปจริงๆ

    หลินเซี่ยชะงักไปนิด แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "เอ๊ะ? ของพวกนี้มันได้ผลขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

    ในขณะเดียวกัน

    คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดก็เลื่อนไหลอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน

    "เชี่ยเอ๊ย! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

    "เหมือนจะเงียบไปแล้วนะ?"

    "ไม่ใช่หรอกมั้ง? ผีของจริงเหรอเนี่ย?"

    "ไม่รู้ ไม่แน่ใจ ไม่เชื่อเรื่องผี ไม่ส่งต่อเรื่องผี!"

    "คอมเมนต์บน แม่งเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ เลิกเล่นมุกตลกเถอะ"

    "ตกลงว่าตอนนี้สถานการณ์มันเป็นยังไงเนี่ย? สตรีมเมอร์จัดการผีผู้หญิงได้แล้วเหรอ?"

    "ไม่ต้องถาม ถ้าถามก็คือไม่รู้ เมื่อกี้ฉันฉี่แทบราด ยังไม่กล้าลืมตาดูเลย"

    "ฉี่ราด +1 ฉันไม่ได้ฉี่รดที่นอนมาหลายปีแล้ว แม่ร่วง วันนี้เสียครั้งแรกไปเลย"

    "เชี่ยเอ๊ย พวกนายนี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ เวลาสยองขวัญแบบนี้ ช่วยเลิกทำฉันขำจะได้ไหม!"

    "พูดก็พูดเถอะ เมื่อกี้สตรีมเมอร์แอบเท่เบาๆ นะ ดูสมบทบาทสุดๆ ไปเลย"

    "แม่ร่วง มีหนี้ต้องชดใช้ มีแค้นต้องสะสาง เรื่องของเจ้าข้าจัดการเอง... นี่มันคาถาอะไรวะ"

    ผู้ชมหลายคนมุดตัวซุกผ้าห่ม โผล่มาแค่หัว แล้วก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

    ชั่วขณะนั้น ต่างก็งุนงงสับสน

    ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?

    ...

    กลับมาที่ฝั่งของหยางมี่กับเร่อปา

    เสียงร้องเมื่อกี้พวกเธอเป็นคนเปล่งออกมาจริงๆ นั่นแหละ

    แต่พวกเธอเองก็ไม่รู้หรอกว่า เสียงที่พวกเธอส่งออกไปมันไปสะท้อนกับโถงทางเดิน

    แล้วกลายเป็นเสียงโหยหวนเหมือนผีหลอกไปเข้าหูหลินเซี่ยได้ยังไง!

    พวกเธอรู้แค่ว่า

    ขณะที่กำลังตะโกนเรียกชื่อหลินเซี่ยอยู่นั้น

    จู่ๆ พวกเธอก็ได้ยินเสียงที่ชวนให้ขนลุกยิ่งกว่าเดิมดังแว่วมา

    "ปีศาจมารร้าย! จงเผยร่างที่แท้จริงของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!"

    "โอมมมม จงเป็นไปตามบัญชาสวรรค์! เพี้ยง!"

    "ตราประทับสิงโตดอกบัวไทเก๊ก พระศากยมุนีตรึงสามวิญญาณ! เพี้ยง!"

    "เง็กเซียนฮ่องเต้มีบัญชา จตุรทิศสยบ ทองไม้ตลิ่งไฟดิน สายฟ้าลมฝนอัสนีบาตอสุนี! โอมมมม จงเป็นไปตามบัญชาสวรรค์! เพี้ยง!"

    "..."

    พอได้ยินเสียงเหล่านี้

    บวกกับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวของโรงเก็บศพ

    ใบหน้าของทั้งสองสาวก็กลายเป็นซีดเผือดไร้ความรู้สึกไปในทันที

    วินาทีต่อมา!

    พวกเธอก็กรีดร้องสุดเสียงออกมาโดยสัญชาตญาณ

    ในวินาทีนี้ พวกเธอแทบจะใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อแสดงออกถึงความหวาดกลัว

    "กรี๊ดดดดดดดด——"

    "หลินเซี่ย! ช่วยด้วย! ผีหลอก! รีบมาช่วยฉันกับเร่อปาที!"

    "ฮือๆๆ! ช่วยด้วยๆๆ! พี่หลินเซี่ย รีบมาช่วยฉันกับพี่มี่ที!"

    "..."

    เสียงกรีดร้องดังก้องไปตามโถงทางเดิน

    และส่งตรงไปถึงฝั่งของหลินเซี่ยอีกครั้ง

    เดิมที หลินเซี่ยมองดูคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สด

    เขาก็เริ่มรู้สึกผ่อนคลายลงบ้างแล้ว

    แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องนี้

    ร่างกายของเขาก็กลับมาเกร็งเครียดอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง

    "เชี่ยเอ๊ย! ผีตัวนี้มันฉลาดถึงขนาดรู้ว่าต้องปลอมตัวเป็นคนที่ผมรู้จักมาหลอกล่อผมเลยเหรอเนี่ย?"

    "แบบนี้ชักจะรับมือยากแล้วสิเนี่ย!!"

    สัญชาตญาณแรกของหลินเซี่ย

    คือการคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา

    แล้วกดโทรหา 110 อย่างไม่ลังเล!!

    มีปัญหาอะไรคิดไม่ออก ก็บอกคุณตำรวจ!!

    เขารับมือไม่ไหวแล้วจริงๆ!

    ส่วนผู้ชมในห้องไลฟ์สดที่ได้เห็นการเคลื่อนไหวอันคล่องแคล่วของหลินเซี่ย

    นอกจากความกลัวแล้ว พวกเขาก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่จริงๆ

    "แม่ร่วง! ขอร้องล่ะ อย่ามาทำตลกเวลาสยองขวัญแบบนี้จะได้ไหม!"

    "ท่าทางกดเบอร์นี่คล่องแคล่วมาก ฉันรู้เลยว่าสตรีมเมอร์ทนไม่ไหวตั้งแต่แรกแล้ว"

    "เมื่อกี้ก็บอกให้แจ้งตำรวจแล้ว แกดันจะทำพิธีปราบผีอยู่นั่นแหละ ตอนนี้มันสายไปแล้วโว้ย!"

    "รีบหนีเถอะ! ขืนรอตำรวจมา ฉันกลัวว่าแกจะกลายเป็นศพไปซะก่อนน่ะสิ"

    "ยังไงฉันก็ฉี่ราดไปแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นก็ช่างหัวมันเถอะ!"

    "พี่น้อง ลองตั้งใจฟังดีๆ สิ เป็นไปได้ไหมว่าเสียงนี้จะเป็นของเร่อปากับบอสหยางจริงๆ?"

    "ไม่ต้องคิดเลย เป็นไปไม่ได้หรอก พวกเธอจะบ้าหรือไง ถึงมาที่โรงเก็บศพตอนกลางดึกแบบนี้น่ะ?"

    "ใช่เลย! ฉันว่ามันต้องเป็นผีผู้หญิงแน่ๆ ให้คุณตำรวจมาจัดการน่ะถูกแล้ว?"

    "ไร้สาระ ผีหลอกของจริง คุณตำรวจจะไปจัดการอะไรได้?"

    "สำคัญตรงไหนล่ะ? อย่างน้อยพอโทรหา 110 แล้ว สตรีมเมอร์ก็ดูโล่งใจขึ้นมาหน่อย"

    "พรืดดด ฮ่าๆๆ! ดีไม่ดีสตรีมเมอร์อาจจะฉี่ราดกางเกงไปแล้วก็ได้"

    "..."

    ในเสี้ยววินาทีที่หลินเซี่ยกำลังจะกดโทรออก

    ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

    ก็มีเสียงแห่งความยุติธรรมหลายเสียงดังขึ้นมาจากหน้าประตู

    "ทุกคนหมอบลง! เอามือกุมหัว! ห้ามขยับ! ได้ยินไหม?"

    หลินเซี่ย: ???

    เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

    เขายังโทรไม่ติดเลยไม่ใช่เหรอ?

    ห้องไลฟ์สด: ???

    แม่ร่วง!

    ตำรวจเขตตะวันตกทำงานรวดเร็วทันใจขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

    ส่วนหยางมี่กับเร่อปาในตอนนี้

    เมื่อเห็นกลุ่มคุณตำรวจในชุดเครื่องแบบส่องไฟฉายมาที่พวกเธอ

    เสียงกรีดร้องของพวกเธอก็หยุดชะงักลงทันที

    บนใบหน้าเริ่มปรากฏร่องรอยของความไม่เข้าใจ, ความงุนงง, ความสงสัย, ความน้อยใจ...

    และสีหน้าที่สับสนอีกมากมาย

    สุดท้าย ด้วยสัญชาตญาณความกลัว

    พวกเธอก็ต้องยอมหมอบลงกับพื้นพร้อมเอามือกุมหัวจริงๆ

    พอเห็นภาพนี้

    คุณตำรวจที่เพิ่งบุกเข้ามาด้วยกัน

    ต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก งุนงงไปตามๆ กัน

    นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

    ไม่ใช่บอกว่ามีคนมาขโมยอวัยวะศพเหรอ?

    ทำไมถึงเป็นบอสหยางกับเร่อปาไปได้ล่ะ?

    หรือว่า...

    จะมีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่า??

    ...

    ...