บทที่ 61 โอ้โห ตำรวจหลายเขตยกขบวนกันมาขนาดนี้ กะจะมาล้อมวงจิบน้ำชาเหรอครับ?

    ในเวลานี้

    ทั้งหลินเซี่ยและผู้ชมในห้องไลฟ์สด

    ต่างก็งุนงงกับเสียงโวยวายที่ดังมาจากหน้าประตู

    นี่มันเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย?

    หลินเซี่ยก้มมองโทรศัพท์

    ก็พบว่าหน้าจอยังค้างอยู่ที่หน้ากดเบอร์โทรศัพท์อยู่เลย

    แสดงว่า เขายังไม่ได้โทรออกไปจริงๆ

    แล้วทำไมตำรวจถึงมาถึงที่นี่ได้ล่ะ?

    หรือว่าพวกเขาดูไลฟ์สดของเขา

    แล้วคาดเดาสถานการณ์ล่วงหน้าได้??

    "เอ่อ..."

    "ทำไมฉันถึงได้ยินเสียงของคุณตำรวจล่ะเนี่ย"

    "ตำรวจเขตตะวันตกทำงานเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

    "แต่สตรีมเมอร์ยังไม่ได้โทร 110 เลยนะ"

    "เรื่องนี้ชักจะหลุดโลกไปหน่อยแล้วไหมเนี่ย?"

    "มีพี่ชายคนไหนช่วยวิเคราะห์ให้ฟังหน่อยได้ไหม ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?"

    "ผู้กองจ้าว: อะแฮ่ม งั้นฉันขออธิบายหน่อยแล้วกัน หลินเซี่ย นายออกมาก่อนเถอะ ไม่ใช่ผีหรอก แต่เป็นบอสกับเร่อปาของนายมาหาน่ะ"

    "เชี่ย? ผู้กองจ้าวตัวจริงเหรอเนี่ย??"

    "ตกลงมันยังไงกันแน่?"

    "เห็นไหม! ฉันบอกแล้วว่าต้องเป็นบอสหยางกับเร่อปามาหาแน่ๆ"

    "ไสหัวไป ไม่อยากฟัง!"

    "..."

    เพราะหลินเซี่ยตั้งค่าไอดีของผู้กองจ้าวให้มีสัญลักษณ์พิเศษ

    ดังนั้น ทุกคนจึงสังเกตเห็นคอมเมนต์ที่ผู้กองจ้าวส่งมาทันที

    แต่เมื่อได้อ่านข้อความนั้น

    หลินเซี่ยและผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ต้องงุนงงอีกครั้ง

    อะไรกันเนี่ย?

    เป็นบอสหยางกับเร่อปามาหาจริงๆ เหรอ??

    แล้วไอ้เสียงที่สั่งให้นั่งยองๆ เอามือกุมหัว ห้ามขยับเมื่อกี้นี้ล่ะ คืออะไร?

    ด้วยเครื่องหมายคำถามที่เต็มหัว

    หลินเซี่ยจึงเก็บไอเทมที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น

    แล้วเดินไปที่หน้าประตูโรงเก็บศพ

    จากนั้น...

    เขาก็เห็นบอสหยางกับเร่อปานั่งยองๆ กอดเข่าเข้ามุมอย่างงุนงง

    ในตอนนี้ สีหน้าของพวกเธอดูเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

    ราวกับกำลังตั้งคำถามว่า:

    ฉันคือใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันกำลังทำอะไรอยู่?

    ดูน่าสงสารน่าเวทนาเหลือเกิน

    ...

    "บอส? เร่อปา? พวกคุณมาทำอะไรที่นี่ครับ?"

    เมื่อได้ยินเสียงของหลินเซี่ย

    หยางมี่และเร่อปาก็ทำหน้าราวกับได้เจอญาติผู้ใหญ่

    เวลานี้พวกเธอไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว

    ลุกพรวดขึ้นแล้วโผเข้ากอดหลินเซี่ยทันที

    "ฮือๆๆ! หลินเซี่ย ในที่สุดนายก็ออกมาซะที ผีหลอกก!"

    "พวกเราตกใจแทบตาย ทำไมนายเพิ่งจะออกมาเนี่ย!"

    "เอ่อ..."

    เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมและเรือนร่างที่โผเข้ามากอด

    ร่างกายของหลินเซี่ยก็แข็งทื่ออยู่กับที่

    ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

    นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

    เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นภาพนี้

    ก็พากันโอดครวญราวกับถูกเชือด

    "เชี่ย!"

    "แม่ร่วง! ปล่อยนะ! ฉันสั่งให้ปล่อย!"

    "สตรีมเมอร์ มือนายจับตรงไหนน่ะ เอามือออกจากเมียฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

    "พูดก็พูดเถอะ งานนี้สตรีมเมอร์โคตรกำไร!"

    "เชี่ยเอ๊ย! ถ้ารู้ว่าทำงานที่โรงเก็บศพจะได้ผลตอบแทนแบบนี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็จะไป!"

    "นี่สินะที่เรียกว่า ตายใต้ต้นโบตั๋น เป็นผีก็ยังสำราญ?"

    "เกิดมาชาติหนึ่ง ก็เพื่อความสุขทางเพศไม่ใช่หรือไง?"

    "เชี่ย! ห้องไลฟ์สดนี้แม่งมีแต่พวกอัจฉริยะจริงๆ! ขอเสนอให้จับกุมให้หมด!"

    "พี่น้องทั้งหลาย เอาเรื่องจับกุมไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ที่ตำรวจมากันเยอะแยะขนาดนี้ มันเรื่องอะไรกันแน่?"

    "จะเรื่องอะไรได้ล่ะ ก็มาจับไปจิบน้ำชาไง!"

    "หลินเซี่ย: ทำไมเหรอ? วันนี้คึกคักจัง มากันเยอะขนาดนี้ กะจะมาล้อมวงจิบน้ำชาเหรอครับ?"

    "พรืด ฮ่าๆๆ! พวกแกนี่มันสุดยอดจริงๆ พอได้แล้ว!"

    ...

    หลังจากปลอบโยนบอสหยางและเร่อปาอยู่พักหนึ่ง

    ทั้งสองคนก็ค่อยๆ หลุดพ้นจากอาการหวาดกลัวเมื่อครู่นี้

    พอนึกถึงตอนที่ตัวเองกระโจนเข้ากอดหลินเซี่ยโดยสัญชาตญาณ

    ตอนนี้ ทั้งบอสหยางและเร่อปา

    ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงระเรื่อ

    เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นภาพนี้

    ก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนสุดๆ

    พากันบ่นว่าถูกสวมเขาบ้างล่ะ อะไรบ้างล่ะ

    อารมณ์เหมือนถูก NTR มาเต็มๆ!

    แต่ว่า—

    ในตอนนี้หลินเซี่ยไม่มีอารมณ์มาสนใจเรื่องพวกนี้หรอก

    ความสนใจทั้งหมดของเขามุ่งไปที่กลุ่มตำรวจที่อยู่ตรงหน้า

    พูดตามตรงนะ

    จากการที่เขาเลือกที่จะไม่โทร 110 ตั้งแต่แรก

    ก็พอจะดูออกว่า ความจริงแล้วหลินเซี่ยมีความเกรงใจตำรวจอยู่บ้าง...

    อะแฮ่ม จะพูดยังไงดีล่ะ

    สรุปก็คือ ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่อยากจะรบกวนหรอก

    แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เหมือนจะไม่ใช่แค่การรบกวนธรรมดาๆ ซะแล้ว

    ดูยังไงนี่ก็เหมือนตำรวจหลายเขตยกขบวนมาพร้อมกันเลยไม่ใช่เหรอ??

    ทำไมล่ะ?

    กะจะมาเปิดปาร์ตี้น้ำชา หรือล้อมวงจิบน้ำชาแบบที่ผู้ชมแซวกันจริงๆ เหรอ?

    แต่ประเด็นคือ ตอนนี้มันอยู่ในโรงเก็บศพนะโว้ย!

    นี่มันสมเหตุสมผลจริงๆ เหรอ??

    ...

    และหลังจากนั้น

    เมื่อได้รับการอธิบาย

    ทุกคนก็พอจะเข้าใจเรื่องราวความเป็นมา

    เดิมที หลินเซี่ยก็แค่รับงานเสริมที่โรงเก็บศพธรรมดาๆ

    แต่เป็นเพราะวีรกรรมสุดหลุดโลกเมื่อตอนกลางวัน

    ทำให้ผู้กองจ้าวเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

    บวกกับประวัติของหลินเซี่ยที่ว่า ไม่ว่าจะทำอาชีพเสริมอะไร ก็มักจะจบลงที่การไปจิบน้ำชาเสมอ

    หลังจากลังเลอยู่หลายครั้ง

    เธอจึงตัดสินใจพาตำรวจหลายนาย

    แอบตามหลินเซี่ยมาที่โรงเก็บศพแห่งนี้

    ส่วนจุดประสงค์น่ะเหรอ...

    ง่ายมาก!

    เผื่อหลินเซี่ยไปเจอเรื่องหลุดโลกเข้าอีก

    อย่างเช่น ไปเจออาชญากรที่มาขโมยอวัยวะศพในโรงเก็บศพ

    นั่นก็ถือเป็นโอกาสทำผลงานชั้นดีเลยไม่ใช่เหรอ?

    อย่าเพิ่งพูดถึงเกียรติยศที่จะได้รับหลังจากจับกุมอาชญากรได้

    แต่แค่สามารถกำจัดขยะสังคมพวกนี้ไปได้

    ผู้กองจ้าวก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่าแล้ว!!

    ก็แหงล่ะ ปกติแล้วการจะตามล่าหาอาชญากรพวกนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

    เมื่อได้ยินคำอธิบายของผู้กองจ้าว

    ตำรวจทุกนายต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย

    พูดได้ดีมากจริงๆ!!

    ผู้กองจ้าวพูดต่อ "ดังนั้น พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในห้องไลฟ์สดของคุณ พวกเราก็เลยสงสัยว่าพวกอาชญากรจะแกล้งหลอกผีคุณ"

    "เพราะอาชญากรหลายคนมักจะใช้วิธีนี้จัดการกับคนเฝ้าเวร เพื่อจะได้ขโมยอวัยวะศพได้สะดวก"

    "แล้วหลังจากนั้น พวกเราก็บุกเข้ามา แต่ใครจะไปคิดว่าคนที่เจอคือหยางมี่กับเร่อปาล่ะ"

    เมื่อพูดถึงตรงนี้ ผู้กองจ้าวก็มองหยางมี่กับเร่อปาด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

    ภาพเหตุการณ์เมื่อกี้ คงทำให้พวกเธอตกใจไม่เบา

    หลังจากฟังคำอธิบายของผู้กองจ้าวจบ

    หลินเซี่ยก็มองทุกคนด้วยสายตาตัดพ้อ

    นี่เห็นผมเป็นประภาคารนำทางจับโจรเลยหรือไง?

    แล้วผลเป็นไงล่ะ?

    จับโจรไม่ได้

    แถมยังเกิดเรื่องวุ่นวายครั้งใหญ่

    จากนั้น หลินเซี่ยก็หันไปมองตำรวจจากเขตอื่นๆ

    แล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ "พวกคุณก็คิดแบบเดียวกันใช่ไหม?"

    "ถูกต้อง! ปราบปรามอาชญากร! คือหน้าที่ของเรา!"

    "พูดได้ดี!"

    ตำรวจจากเขตอื่นๆ ต่างก็พูดสนับสนุนหัวหน้าของตัวเอง!

    หลินเซี่ย: ...

    ห้องไลฟ์สด: ...

    ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่มันก็หลุดโลกสุดๆ ไปเลย!

    เคยเห็นตำรวจที่ไหน เฝ้าติดตามดาราที่กำลังทำอาชีพเสริมเพื่อรอจับโจรบ้างล่ะ!

    ไม่คิดจะไว้หน้าหลินเซี่ยบ้างเลยหรือไง?

    แบบนี้ใครจะกล้าจ้างเขาไปถ่ายหนังอีกล่ะ?

    ถึงแม้ว่าความจริงแล้ว ชาตินี้เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้ถ่ายหนังอีกแล้วก็เถอะ

    เมื่อนึกถึงเรื่องนี้

    หลินเซี่ยก็หันไปถามหยางมี่กับเร่อปาบ้าง "แล้วพวกคุณล่ะ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมาโรงเก็บศพตอนดึกดื่นแบบนี้?"

    เมื่อได้ยินคำถามของหลินเซี่ย หยางมี่กับเร่อปาก็เริ่มระบายความอัดอั้นตันใจทันที

    ตั้งแต่เรื่องที่เป็นห่วงหลินเซี่ยและเป็นห่วงชื่อเสียงของเจียสิง

    ไปจนถึงเรื่องแผนการช่วยเหลือ

    รวมถึงเรื่องหลงทางเพราะขับรถตาม GPS จนทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายตามมา

    พวกเธอเล่าออกมาจนหมดเปลือก

    และเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด

    ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็ร้องอ๋อ

    ที่แท้ก็ไม่มีเรื่องเหนือธรรมชาติอะไรเลย

    และไม่มีอาชญากรมาแกล้งหลอกผีด้วย

    ทั้งหมดเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่สมบูรณ์แบบเท่านั้นเอง!

    แต่สิ่งที่หลุดโลกก็ยังคงเป็น...

    บอสหยางกับเร่อปาที่คิดว่าหลินเซี่ยจะไปเจออาชญากรขโมยอวัยวะศพเหมือนกัน

    แม่ร่วง นี่มันจะหลุดโลกเกินไปแล้วนะ

    ฮ่าๆๆๆๆ!!

    วินาทีต่อมา

    คอมเมนต์ก็เลื่อนไหลราวกับกระแสน้ำ

    แฟนคลับทุกคนพากันหัวเราะท้องแข็ง

    "พรืดดด ฮ่าๆๆ! แม่ร่วงเอ๊ย!"

    "ขำจะตายแล้ว! คืนนี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!"

    "ที่แท้ทุกคนก็เป็นห่วงว่าสตรีมเมอร์จะเจออาชญากรขโมยอวัยวะศพนี่เอง นี่มันความสามัคคีระดับเทพชัดๆ ฮ่าๆๆ!"

    "อย่างที่คิดไว้เลย ไม่มีผีสางเทวดาที่ไหนหรอก คนเรานี่แหละน่ากลัวที่สุด!"

    "เชี่ยเอ๊ย! พวกแกเข้าใจผิดกันไปเอง แต่กางเกงในของฉันที่ฉี่รดไปแล้วจะทำยังไงล่ะ บอกมาสิ จะทำยังไง!"

    "ง่ายๆ ก็แค่ถอดไปซักก็สิ้นเรื่อง"

    "ซัก? รอยฉี่น่ะซักออกได้ แต่ประวัติศาสตร์อันดำมืดของฉันมันซักออกที่ไหนล่ะ?"

    "ใช่เลย! ตอนนี้คนทั้งบ้านรู้หมดแล้วว่าฉันดูไลฟ์สดจนฉี่ราดกางเกง เอาแต่หัวเราะเยาะฉันไม่หยุด"

    "พรืด! คอมเมนต์บน พวกนายกำลังเล่นมุกตลกกันอยู่ใช่ไหม ฮ่าๆๆ! หรือว่าต้องให้สตรีมเมอร์ชดใช้ฉี่ให้พวกนายล่ะ?"

    "..."

    ในตอนที่ทุกคนคิดว่า

    เรื่องราวความเข้าใจผิดครั้งนี้กำลังจะจบลง

    ทันใดนั้น!

    จากภายในโรงเก็บศพ

    ซึ่งน่าจะเป็นบริเวณห้องดับจิต

    ก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังทะลุออกมา

    "อ๊ากกก—— ผีหลอก——"

    ...

    ...