ตอนที่ 100 ข่าวดี!

ในเมื่อมีปิศาจนักตกปลาอยู่แล้ว

ลำพังแค่นายกเทศมนตรีก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรอีกต่อไป

ปัญหาสำคัญในตอนนี้คือ จะเข้าถึงตัวนายกเทศมนตรีได้อย่างไร

วันๆ ไอ้นายกเทศมนตรีนี่เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องทำงาน

แทบจะไม่ได้เจอกันเลย

แถมกฎเพียงข้อเดียวในห้องทำงานของนายกเทศมนตรีก็คือ ห้ามทำร้ายนายกเทศมนตรี

มีแต่ต้องหาวิธีล่อนายกเทศมนตรีออกมาข้างนอกให้ได้

เฉินฉีเคาะโต๊ะเบาๆ

"ร่อนเทียบเชิญ เชิญประธานสมาคมการค้าทุกคนมาคุยกันที่โรงแรมของผม"

ปิศาจสูบบุหรี่ตรงหน้าประตู "ซี้ดดด~ ฟอดๆๆ!"

"แกอย่ามัวแต่ซี้ดปากได้ไหมวะ รีบไปสิ!"

"ครับ เถ้าแก่"

ปิศาจสูบบุหรี่รีบจ้ำอ้าวออกไปทันที

เฉินฉีเองก็หยิบสัญญาฉบับหนึ่งออกมา

มันคือโฉนดที่ดินของโรงแรมแห่งนั้น

ประธานเถียนเคยมอบให้เฉินฉีไว้ตั้งแต่ตอนนั้น แต่เฉินฉียังไม่ได้เซ็นรับ

เพราะทันทีที่เซ็นสัญญา

ที่ดินผืนนั้นจะกลายเป็นพื้นที่ใต้สังกัดบริษัทของเฉินฉีทันที

และกฎแดนไร้ระเบียบก็จะเริ่มมีผลบังคับใช้ตามไปด้วย

ปัจจุบันธุรกิจเสริมของบริษัทเฉินฉีมีสองอย่าง อย่างหนึ่งคือแผนกบริหารการขนส่งทางทะเล ส่วนอีกอย่างคือบริษัทรับย้ายบ้าน

ในทะเลไม่มีกฎ จึงไม่เกี่ยวกับเรื่องที่ดิน

แต่บริษัทรับย้ายบ้านนั้นมี

เฉินฉียังไม่ได้กลับไปที่โรงพยาบาลจิตเวช จึงยังไม่รู้ว่าโลกสยองขวัญได้มอบกฎข้อไหนลงมา

แกรก แกรก แกรก!

เฉินฉีจรดปากกาเซ็นชื่อของตนเองลงไป

สัญญามีผลสมบูรณ์อย่างเป็นทางการ

กฎบนที่ดินของโรงแรมเปลี่ยนเป็นแดนไร้ระเบียบ

เฉินฉีก้าวออกจากร้านค้า มุ่งหน้าไปยังโรงแรม

ตัวโรงแรมตั้งอยู่ในทำเลที่ดีที่สุดของเมืองป้าไห่

แถบนี้มีปิศาจสัญจรผ่านไปมาหนาแน่นเป็นพิเศษ

ยามปกติกิจการจึงคึกคักอย่างยิ่ง

เมื่อบวกกับชื่อเสียงบารมีของประธานเถียน ปิศาจที่มีหน้ามีตาส่วนใหญ่จึงพากันเลือกมาใช้บริการโรงแรมแห่งนี้

เมื่อมาถึงโรงแรม เพียงก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไป

เสียงแจ้งเตือนจากโลกสยองขวัญก็ดังขึ้นทันที

[กลับสู่ดินแดนส่วนตัวของท่านแล้ว ดินแดนของท่านเพิ่มกฎใหม่หนึ่งข้อ โปรดคลิกเพื่อตรวจสอบ]

เฉินฉีกวาดสายตามองรอบตัวอย่างงุนงง

จะให้ฉันคลิกตรงไหนวะเนี่ย?

คิดว่าตัวเองเป็นระบบหรือไง ถึงมีหน้าจอดิจิทัลลอยขึ้นมาให้กดด้วยเรอะ

เดี๋ยวนะ

เมื่อพลังปิศาจในมือของเฉินฉีควบแน่น ตราประทับบริษัทก็ปรากฏออกมา

หวึ่ง~

ภาพเสมือนจริงพลันปรากฏขึ้นมา

ดันมีหน้าจอดิจิทัลขึ้นมาจริงๆ ด้วยเว้ย!

บนหน้าจอปรากฏรายละเอียดดินแดนที่เฉินฉีถือครอง

ที่ดินสิบตารางเมตรในโรงพยาบาลจิตเวช 0.3 ตารางเมตรในมหาวิทยาลัยไป่ชวน และโรงแรมหกร้อยตารางเมตรใต้ฝ่าเท้าของเฉินฉีในตอนนี้

เฉินฉี "..."

สมกับเป็นลูกบุญธรรมคนดีของฉันจริงๆ!

ก่อนตายยังอุตส่าห์ทิ้งของขวัญไว้ให้อีก

พอกดเปิดแถบแสดงกฎขึ้นมา

แดนไร้ระเบียบ: ทั้งปิศาจและมนุษย์สามารถเข่นฆ่ากันได้อย่างอิสระบนผืนดินแห่งนี้

ร้องเรียนบริการขนย้าย: ผู้บริโภคทุกคนที่ถูกขนย้าย สามารถยื่นเรื่องร้องเรียนความเสียหายที่เกิดขึ้นได้ โดยบริษัทรับย้ายบ้านต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นสิบเท่า

เฉินฉี "...? หมายความว่า ต่อไปนี้จะไปบังคับยกเค้าย้ายบ้านคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้แล้วงั้นเหรอ"

ขืนบังคับย้ายเสร็จแล้วพวกปิศาจตามมาร้องเรียนทีหลังจะทำยังไงล่ะ

ชดใช้ตั้งสิบเท่าเชียวนะเว้ย

เฉินฉีแอบหมายมั่นในใจเงียบๆ

ต่อไปเวลาย้ายบ้าน... ต้องฆ่าปิดปากให้เกลี้ยง!

ดูอย่างเมืองเฉียงเวยสิ ทั้งเมืองโดนเฉินฉียกเค้าจนเหี้ยนเตียนไปหมดแล้ว

ขืนมีใครมาร้องเรียนขึ้นมา เฉินฉีคงต้องชดใช้จนแทบไม่เหลือกางเกงในติดตัวแน่

แต่ถ้าฆ่าปิดปากซะก็คนละเรื่องแล้ว

ปิศาจตายเรียบ แล้วใครหน้าไหนจะมาร้องเรียนได้ล่ะ

ในเมื่อแก้ปัญหาไม่ได้ ก็จัดการปิศาจตัวที่ตั้งคำถามซะ นี่สิถึงจะเรียกว่าการแก้ปัญหาที่ต้นตออย่างแท้จริง

เยี่ยม ได้ความรู้ที่มีประโยชน์เพิ่มมาอีกข้อ

เดี๋ยวค่อยเอาไปจดเพิ่มไว้ในคู่มือพนักงานข้อที่สอง

พอก้าวเข้ามาในโรงแรม บริกรปิศาจต่างกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน ทั้งยังมีมนุษย์สองสามคนปะปนอยู่บ้างเป็นระยะ

เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

ไม่แปลกเลยที่จะเห็นมนุษย์ทำงานในตำแหน่งต่างๆ ของโลกสยองขวัญ

ชะตากรรมเกิดมาเป็นแรงงานแท้ๆ

บริกรปิศาจและแขกเหรื่อเหล่านี้ไม่รู้เลยสักนิดว่ากฎได้ถูกเปลี่ยนไปแล้ว

การเปลี่ยนแปลงกฎทำนองนี้ มีเพียงเจ้าของที่ดินเท่านั้นที่จะตรวจสอบได้

แต่สำหรับธุรกิจบริการทั่วไป มักจะเขียนระบุกฎเอาไว้ให้เห็นอย่างชัดเจน

ทำแบบนี้ทั้งลูกค้าและเจ้าของร้านต่างก็รู้แก่ใจ ช่วยหลีกเลี่ยงการกระทบกระทั่งไปได้มาก

"เถ้าแก่!"

"เถ้าแก่!"

ประธานเถียนคงแจ้งพวกปิศาจในโรงแรมไว้ล่วงหน้านานแล้ว

พอเห็นเฉินฉี พวกมันจึงพากันนอบน้อมเป็นพิเศษ

เฉินฉีพยักหน้ารับนิ่งๆ ก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นบนสุดของโรงแรม

ชั้นบนสุดของโรงแรมมีเพียงห้องโถงใหญ่ห้องเดียว

ทั้งชั้นนับเป็นห้องรับรองส่วนตัว ปกติไม่เปิดให้บริการคนนอก

มีไว้สำหรับให้ประธานเถียนใช้รับรองแขกระดับสูงโดยเฉพาะ

"เถ้าแก่หวังแห่งเกมเซ็นเตอร์ทิศใต้มาถึงแล้ว!"

"เถ้าแก่ซุนแห่งร้านอุปกรณ์ปิศาจผู้ใหญ่ทิศใต้มาถึงแล้ว!"

เมื่อเวลาผ่านไป บรรดาเถ้าแก่จากหลากหลายวงการต่างทยอยเดินเข้ามา

เถ้าแก่หวังเห็นเฉินฉีก็รีบส่งยิ้มทักทายทันที

"ไอ้หยา เถ้าแก่เฉิน ไม่เจอกันวันเดียวเหมือนผ่านไปตั้งสามฤดู คิดถึงแทบแย่เลยครับเนี่ย ดูสิ เถ้าแก่เฉินเก่งกาจสมคำร่ำลือจริงๆ แค่วันเดียวก็เลเวลสี่สิบแล้ว ช่าง... หืม!?"

เถ้าแก่หวังขยี้ตาตัวเองไปมา

นี่ผ่านไปสามปีจริงๆ หรือไงวะเนี่ย?

ไอ้หมอนี่เลเวลมันพุ่งพรวดเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

แอบไปกินปุ๋ยเร่งโตมาหรือไง?

เฉินฉีเองก็เอ่ยทักทายบรรดาเถ้าแก่เช่นกัน

"ทุกท่านเชิญนั่งก่อนครับ รอบนี้ผมมีข่าวดีมาฝากด้วยนะ"

เถ้าแก่หวังถามขึ้นอย่างสงสัย

"ไหนเถ้าแก่เฉินบอกว่าพอแตะเลเวลสามสิบก็จะกลายสภาพเป็นปิศาจไงครับ? แต่นี่ปาเข้าไปเลเวลสี่สิบแล้ว ทำไมยังเป็นคนอยู่อีกล่ะ?"

เฉินฉีนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"แค่ก... คือว่า เรื่องพลังจิตคุณคงพอเข้าใจใช่ไหมครับ? ผมมีพลังจิตแกร่งกล้ามาตั้งแต่เด็ก ก็เลยกลายสภาพเป็นปิศาจช้าไปหน่อย"

เถ้าแก่หวังเข้าใจได้ในทันที

"อ๋อ~ นึกไม่ถึงเลยว่านอกจากเถ้าแก่เฉินจะอัปเลเวลได้เร็วติดจรวดแล้ว เรื่องพลังจิตยังเป็นอัจฉริยะอีก สมกับเป็นคุณจริงๆ"

เหล่าปิศาจต่างทยอยกันนั่งลง

หลังจากทักทายตามมารยาทกันไปได้ไม่กี่คำ

เถ้าแก่หวังก็อดใจไม่ไหวจนต้องเอ่ยถาม

"เถ้าแก่เฉิน ข่าวดีที่คุณพูดถึงเมื่อกี้คืออะไรหรือครับ?"