ตอนที่ 51 ผู้อำนวยการร่วงไปแล้ว

"ตูม!!"

"โครม!!"

สิ้นเสียงปะทะเพียงชั่วพริบตา

ร่างของผู้อำนวยการก็ลอยเคว้งเหมือนกระสอบขาดถูกเหวี่ยงทิ้ง

กระดอนไถลไปกับพื้นไกลกว่ายี่สิบเมตรราวกับก้อนหินร่อนเหนือน้ำ

นอนแน่นิ่งไปกับพื้น ไม่รู้เป็นหรือตาย

เฉินฉี "..."

ผู้อำนวยการเพิ่งพุ่งออกไปแท้ ๆ แล้วก็โดนตบร่วงในพริบตาเดียวเนี่ยนะ!

หัวหน้าก้มมองกำปั้นตัวเอง

ไหนคุยว่าไร้เทียมทานในระดับเดียวกันมาตั้งแต่เด็ก แถมยังข้ามขั้นฆ่าศัตรูได้ไงวะ?

นี่ยังไม่ทันได้เอาจริงเลย ทำไมลงไปนอนกองซะแล้วล่ะ?

"ชิ! ได้แค่นี้เนี่ยนะ? เปลืองแรงกูชะมัด"

หัวหน้าหันกลับมามองเฉินฉี

"กูไม่อยากพล่ามเยอะ เป็นหนี้ก็ต้องจ่าย มันเรื่องธรรมดาโลก ครบกำหนดสามวันแล้ว คืนเงินกู้ของลูกน้องแกมาซะ แล้วหาเหรียญปิศาจมาเพิ่มอีกสองล้าน เรื่องนี้ถึงจะจบ ไม่อย่างนั้นนอกจากต้องคืนเงินแล้ว พวกแกยังต้องโดนถลกหนังเลาะเอ็น เลาะกระดูกเอาเครื่องในไปต้ม นี่คือกฎ!"

เฉินฉีถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

"ก็ได้ พวกคุณเก่งกันจริง ๆ พนักงานของผม ที่จริงแล้วก็อยู่..."

"อยู่ที่ไหน?"

"อยู่..."

"อยู่ที่ไหนเล่าวะ!"

"อยู่..."

หัวหน้าสะบัดมือตัดบท

"น้องสาม ข้ามไปจัดการมัน กูไม่อยากฟังแล้ว เดี๋ยวใช้เรดาร์พลังปิศาจหาเอา"

"ครับ!"

ปิศาจร่างล่ำบึ้กกล้ามโตด้านหลังรองหัวหน้ารับคำ

ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เข้ามาในอาณาเขตของเฉินฉีทันที

ยื่นมือออกไปหมายจะคว้าตัวเฉินฉี

"อยู่ข้างหลังแกไง!"

"หา?"

หัวหน้าสามหันหลังกลับไป

"แบ่งปันพลัง! เลเวล 20 ลูกเตะตัดโคตรเหง้าสูญพันธุ์!"

จังหวะที่หัวหน้าสามหันขวับ พลังปิศาจในร่างของเฉินฉีก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ก่อนจะเหวี่ยงลูกเตะอัดเข้าหว่างขาของหัวหน้าสามเต็มเหนี่ยว

"กร๊อบ!"

เสียงคล้ายเปลือกไข่แตกแหลกละเอียดดังลั่น

หัวหน้าและรองหัวหน้าที่อยู่นอกอาณาเขตถึงกับเผลอหนีบขาเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

"อ๊ากกก!!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนแทบขาดใจดังลั่นสะท้าน

หัวหน้าสามที่เป็นยักษ์ปักหลั่นสูงกว่าสองเมตรถึงกับทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย

น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

"ฟึ่บ!"

ระเบิดพลังปิศาจลูกหนึ่งร่วงลงตรงแทบเท้าของรองหัวหน้ากับหัวหน้า

"ตูม!!"

พลังปิศาจภายในระเบิดทะลักทะลวงออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เข้าปะทะหักล้างกับพลังปิศาจของปิศาจทั้งสองตน

"พรวด!"

รองหัวหน้ากระอักเลือดสีดำทะลัก ร่างถูกแรงระเบิดฉีกกระชากออกเป็นสองท่อนทันที

"แคว้ก!"

เสื้อคลุมสีดำของหัวหน้าเปล่งแสงวาบ สกัดอานุภาพของระเบิดพลังปิศาจเอาไว้ได้ทั้งหมด

แต่หลังจากรับแรงระเบิดพลังปิศาจไปทีหนึ่ง

เสื้อคลุมสีดำของหัวหน้าก็ฉีกขาดออกเป็นริ้วหลายแห่งอย่างเลี่ยงไม่ได้

ฝุ่นควันตลบอบอวลจนบดบังสายตาของหัวหน้า

"กูต้องจับแกกินให้ได้!"

หัวหน้าสะบัดผ้าคลุม พลังปิศาจซัดกระแสอากาศหมุนวนเป็นพายุ

กวาดเอาเศษฝุ่นควันสลายหายไปจนหมด

หัวหน้ามองตรงไปยังจุดที่เฉินฉียืนอยู่

ตอนนี้เฉินฉีกำลังนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้อย่างผึ่งผาย

ด้านหลังมีลูกน้องปิศาจในชุดต่อสู้ยืนเรียงรายอยู่เพียบ

ทุกตนถือดาบถังในมือ จ้องเขม็งมาที่หัวหน้าตาไม่กะพริบ

เหนือหัวของลูกน้องปิศาจแถวหน้าสิบตน มีฉายาเดียวกันเป๊ะลอยเด่นอยู่

รปภ. ปฏิบัติการพิเศษบริษัท คุณธรรม จำกัด เลเวล 30

หัวหน้าขยี้ตาทีหนึ่ง

แล้วหันกลับไปมองเฉินฉีอีกรอบ

เจ้าของบริษัท คุณธรรม จำกัด เลเวล 10

หัวหน้าล้วงมือถือสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยกแนบหู

"อ้าว? งั้นเหรอ? เออ รู้เรื่องแล้ว"

จากนั้นก็โชว์วิชาเปลี่ยนสีหน้าขั้นสุดยอดให้เฉินฉีดูเป็นขวัญตา

ความเย็นชาและอวดดีเมื่อครู่หายวับไปกับตา เขารีบก้มโค้งให้เฉินฉีพร้อมกับฉีกยิ้มประจบเต็มหน้า

"ฮะๆ ฮ่าๆ แหม เข้าใจผิดแท้ๆ เลย ทางบริษัทเพิ่งโทรมาบอกว่าพวกเรามาทวงผิดบริษัทน่ะครับ บริษัทนั้นชื่อบริษัท คุณธรรม ไม่ใช่บริษัท คุณธรรม จำกัด ดูสิครับเนี่ย มาสร้างความเดือดร้อนให้ท่านแท้ๆ นี่เป็นเหรียญปิศาจหนึ่งล้านเหรียญ ถือเป็นคำขอโทษจากกลุ่มธุรกิจของเรา ได้โปรดรับไว้ด้วยเถอะครับ"

เฉินฉี "..."

จะว่าไป ปิศาจในโลกสยองขวัญนี่อยู่เป็นกันขนาดนี้เลยเหรอ?

"แต่ว่านะ ลูกน้องคุณที่อยู่นอกโรงพยาบาลจิตเวช ดูเหมือนจะโดนพนักงานผมเก็บเรียบไปแล้วนี่สิ แบบนี้ต้องชดใช้เงินด้วยหรือเปล่าครับ?"

หัวหน้าฉีกยิ้มกว้างพลางโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

"พูดอะไรอย่างนั้นล่ะครับ! ลูกน้องพวกนั้นตาถั่วไม่มีแวว สั่งสอนพวกมันนิดๆ หน่อยๆ น่ะสมควรแล้ว ฆ่าได้ดี ฆ่าได้ยอดเยี่ยม สะใจจริงๆ! ท่านไม่ต้องจ่ายสักแดงเดียวเลยครับ"

เฉินฉีเลิกคิ้ว ชี้ไปที่ปิศาจคลั่งตนหนึ่งด้านหลังแล้วพูดขึ้น

"ผมหมายถึงคุณต่างหากที่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ผม ดูสินี่ ลูกน้องผมออกไปไล่ฟันปิศาจข้างนอกเหนื่อยขนาดไหน แดดก็แรง ผิวคล้ำแดดหมดแล้ว! คุณจะไม่ช่วยออกค่าครีมกันแดดหน่อยเหรอ?"

หัวหน้ามองตามนิ้วของเฉินฉีไปยังปิศาจคลั่งที่อยู่ด้านหลัง

แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"เป็นไปได้ไหมครับว่า ลูกน้องของท่านคนนี้... เดิมทีก็เป็นปิศาจผิวดำอยู่แล้ว?"

เฉินฉีลุกพรวดขึ้นยืนพลางพูดอย่างมีน้ำโห

"นี่คุณเหยียดกันเหรอ? คุณเหยียดปิศาจผิวสีใช่ไหม? ปากก็ปิศาจผิวดำ คำก็ปิศาจผิวดำ คุณคิดว่าในใจปิศาจผิวดำจะรู้สึกยังไง? คุณเรียกเขาว่าปิศาจผิวดำ จิตใจเขาจะไม่เจ็บปวดเหรอ? ผมบอกคุณให้นะ ชีวิตปิศาจผิวดำก็มีค่าเหมือนกัน! คุณต้องจ่ายค่าเสียหายชดเชยชื่อเสียงให้ปิศาจผิวดำแยกต่างหากอีกก้อน!"

หัวหน้า: "..."

กูพูดแค่คำเดียวหาว่าเหยียด แต่มึงเล่นพูดปิศาจผิวดำทุกประโยคกลับไม่เป็นไรเลยใช่ไหมวะ?

หัวหน้ากัดฟันกรอด

"จ่ายครับ! ในมือผมมีอยู่สองล้านเหรียญปิศาจ ก็น่าจะพอแล้วครับ"

"สองล้าน? น้อยแค่นี้เองเหรอ?"

"มีแค่นี้จริง ๆ ครับ ที่เหลือโดน... บริษัทแห่งนั้นของท่านกู้ไปหมดแล้ว"

"ก็ได้ ถือว่านายยังรู้ความ ไปเอาเหรียญปิศาจมา"

หัวหน้ายื่นเหรียญปิศาจให้ลูกน้องที่เดินเข้ามารับ

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ"

หัวหน้าลุกขึ้นยืน

ค่อย ๆ ก้าวถอยหลัง หวังจะปลีกตัวออกไป

"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!"

ลูกน้องปิศาจระดับ lv30 ทั้งสามตนพุ่งปราดเข้าไป สังหารหัวหน้าตายคาที่ในพริบตา

"เด็กโง่เอ๊ย นายเลเวล 28 แล้วนะ ขืนปล่อยนายไปแล้วเกิดทะลวงถึงเลเวลสามสิบ ย้อนกลับมาหาเรื่องผมจะทำยังไง? บรรพบุรุษสอนไว้ตั้งนานแล้ว ตัดหญ้ามันต้องถอนรากถอนโคนสิ"