ตอนที่ 71 ตัวต่อตัวกันเลยไหมล่ะ!

แต่ในเมื่อภารกิจถูกกำหนดมาแล้ว

เฉินฉีก็คิดว่าคงต้องลองลุยดูสักตั้ง

ยังไงในมือก็ยังมีบัตรออกจากโลกสยองขวัญอยู่นี่นา

ถ้าถึงจุดที่จนตรอกทำอะไรไม่ได้จริงๆ

ยุทธภพมันอันตราย สู้ไม่ไหวก็เผ่นสิครับ

กะอีแค่เมืองเฉียงเวยเมืองเดียว ตราบใดที่พวกลูกน้องเลเวลสูงๆ ยังไม่ตายเกลี้ยง เมืองเล็กๆ พรรค์นี้ก็มีให้ไปอีกเกลื่อนกลาด

เฉินฉีกำหมัดแน่น

"เอาสิวะ!"

ลูกน้องปิศาจสี่ร้อยตัวถูกกระจายกำลังออกไปเปิดแผนที่

ตอนนี้เฉินฉีจึงเหลือลูกน้องพร้อมใช้งานแค่ 158 ตัวเท่านั้น

ดูท่าคงต้องฟาร์มแต้มขาใหญ่สักรอบก่อนแล้ว

ขอแค่จำนวนมากพอ ให้ลูกน้องหนึ่งตัวต่อน้ำยาหนึ่งขวด ก็ปลดล็อกขีดจำกัดเลเวลได้ทันที

จากนั้นค่อยกระหน่ำอัปเลเวลกันแบบบ้าคลั่ง

ถึงตอนนั้นก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญญาสู้สักหน่อย

เพล้ง!

ม่านแสงที่ครอบคลุมร่างเฉินฉีแตกกระจายเสียงดังสนั่น

เฉินฉีเข้าสู่โลกสยองขวัญอย่างเป็นทางการ

ที่นี่คือห้องแคบๆ ห้องหนึ่ง

สะอาดสะอ้านและสว่างไสว ตรงทางเข้ามีซี่ลูกกรงกั้นไว้

เฉินฉี "..."

ทำไมถึงเป็นคุกอีกแล้วล่ะเนี่ย?

เรือนจำนี่คือจุดเกิดใหม่ของผมใช่ไหมครับเนี่ย?

ปัง!

ผู้คุมคนหนึ่งเดินเข้ามา

"โอ้โห? มีมนุษย์เวรตะไลโผล่มาอีกคนแล้ว ขอดูให้ชัดๆ หน่อยซิ"

ในมือของผู้คุมถือสมุดเล่มหนึ่ง

"เอ๊ะ? ทำไมไม่มีบันทึกข้อมูลของแกล่ะ?"

ผู้คุมงงไปวูบหนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นดีอกดีใจขึ้นมาทันควัน

"ถ้างั้นก็แปลว่า ฉันจะชี้เป็นชี้ตายแกได้น่ะสิ? ฮ่าๆๆ สองวันก่อนเพิ่งได้กินเนื้อมนุษย์ไป ยังจำรสชาตินั้นได้ไม่ลืมเลย วันนี้จะได้กินอีกแล้วโว้ย"

ผู้คุมหยิบลูกกุญแจออกมาด้วยความตื่นเต้น

ตรงรี่เข้ามาหมายจะไขเปิดประตูห้องขังของเฉินฉี

เฉินฉีมองดูเครื่องแบบที่สะอาดเรียบร้อยของผู้คุม

แล้วเอ่ยถาม

"เพิ่งมาใหม่ใช่ไหม?"

ผู้คุมชะงักไป

"แกรู้ได้ยังไง? ไม่สิ! เกี่ยวเชี่ยอะไรกับแกวะ? เจ้ามนุษย์สมควรตาย"

เฉินฉียกยิ้มมุมปาก

"ก็เพราะผู้คุมคนก่อนๆ ตายห่ากันหมดแล้วน่ะสิ"

มือของผู้คุมที่กำลังไขประตูห้องขังพลันชะงักกึก

"แก... แกเป็นใครกันแน่?"

ผู้คุมเรือนจำเฉียงเวย lv19

"ยืมพลังลูกน้อง!"

หึ่ง!!

พลังปิศาจระดับ lv20 แผ่เข้าปกคลุมทั่วร่างของเฉินฉีอย่างรวดเร็ว

"แย่แล้ว!"

ผู้คุมเพิ่งจะเห็นชัดเต็มสองตาว่าเฉินฉีไม่ได้ใส่กุญแจมืออยู่เลยสักนิด

บัดซบ มัวแต่คิดอยากกินเนื้อมนุษย์สักคำจนลืมสังเกตไปสนิท

ถึงอย่างนั้นผู้คุมก็ไม่ได้ตื่นตระหนก

"เหอะ มนุษย์แค่ lv10 ยังกล้ามาทำซ่าอีกเหรอ? วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้แกรู้ซึ้งเองว่าปิศาจน่ะแข็งแกร่งขนาดไหน!"

เฉินฉีถีบเท้าพุ่งทะยาน เพียงพริบตาเดียวก็เข้ามาประชิดตรงหน้าผู้คุม

ยื่นมือขวาผ่านช่องลูกกรงออกไป แล้วคว้าหมับเข้าที่หัวของปิศาจตนนั้น

"พะ... พี่ใหญ่..."

ตูม!!

พลังปิศาจมหาศาลระเบิดทะลักออกมา

หัวของผู้คุมระเบิดแหลกเป็นเสี่ยงๆ คามือทันที

เฉินฉีก้มมองประตูห้องขังตรงหน้า

ก่อนจะถีบออกไปเต็มแรงหนึ่งที

โครม!! แคร่ก!!

แม่กุญแจบิดเบี้ยวแตกหักในพริบตา บานประตูทั้งบานปลิวละลิ่วไปกระแทกเข้ากับลูกกรงห้องขังฝั่งตรงข้าม

มันชะงักไปเพียงนิด ก่อนจะพุ่งทะลุซี่ลูกกรงเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ปิศาจในห้องขังฝั่งตรงข้ามยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกบานประตูห้องขังพุ่งชนจนแหลกละเอียด

ปิศาจ : แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกูด้วยวะเนี่ย?

เฉินฉียืดเส้นยืดสายเล็กน้อย

ด้วยพลังหนุนจากฉายา แม้เฉินฉีจะยืมพลังลูกน้องปิศาจมาได้แค่เลเวล 20 แต่คิดจะงัดกับเลเวล 25 สักตั้งก็ไม่มีปัญหาแน่นอน

"วี้หว่อ~ วี้หว่อ~"

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วเรือนจำ

พวกผู้คุมรัวเป่านกหวีดกันอย่างบ้าคลั่ง

ผู้คุมจำนวนมากต่างวิ่งกรูเข้ามา

"มีคนแหกคุก!"

"มีคนแหกคุก!"

เฉินฉีสวมชุดเกราะป้องกันพลังปิศาจอย่างไม่รีบร้อน

เขาสะบัดมือวูบเดียว ดาบถังเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

ในมือขวาก็ปรากฏระเบิดพลังปิศาจขึ้นมาหนึ่งลูกเช่นกัน

แล้วขว้างออกไปข้างหน้าอย่างสุดแรง

พุ่งตรงเข้าไปในห้องเยี่ยมญาติ

ตูม!!

ระเบิดพลังปิศาจระเบิดตูมสนั่น

ห้องเยี่ยมญาติทั้งห้องพังถล่มลงมาในพริบตา

เปิดทะลวงเส้นทางเชื่อมระหว่างภายในเรือนจำกับลานกว้างภายนอก

เฉินฉีถือดาบถังเดินก้าวออกมาจากเรือนจำ

บนลานกว้าง ผู้คุมหลายสิบนายถือกระบองไฟฟ้าตั้งขบวนคุมเชิงอย่างแน่นหนา

ตรงด้านหน้าสุด

มีร่างสูงใหญ่ตระหง่านดั่งหอคอยเหล็ก

ปิศาจพัศดี lv26

โอ้โฮ วันนี้พัศดีอยู่บ้านด้วยแฮะ

พัศดีหันมองเฉินฉี

"แกเองเรอะ? ฉันจำแกได้ เจ้ามนุษย์ ครั้งก่อนที่คุกเกิดจลาจล ฉันเคยเห็นแกอยู่ที่หน้าประตู"

"เอ๊ะ?"

จู่ๆ ปิศาจพัศดีก็นึกขึ้นได้

"แม่งเอ๊ย เป็นแกเองที่ขโมยรถฉันไปใช่ไหม? จนถึงป่านนี้ฉันยังผ่อนค่างวดไม่หมดเลยนะโว้ย!"

เฉินฉียักไหล่

"ผมเองครับ แต่ได้โปรดอย่าใช้คำว่าขโมยเลย ผมไม่เคยลักของใครสักหน่อย แค่เป็นพนักงานช่วยขนย้ายทรัพย์สินให้คนอื่นเท่านั้นเอง"

ปิศาจพัศดี "..."

"ถ้าวันนี้ฉันไม่ซัดแกให้ตาย แกคงไม่รู้สินะว่าฉันร้ายกาจแค่ไหน!"

เฉินฉีส่ายหน้า

"ดูท่าตอนที่ลุงนายกเทศมนตรีของนายเผ่นหนีไป คงไม่ได้บอกอะไรนายเลยสินะ พอดีเลย วันนี้ผมกำลังอยากยืดเส้นยืดสายอยู่พอดี เข้ามาสิ! ตัวต่อตัวไปเลย!"

ปิศาจพัศดียิ้มเหี้ยม

"โอ้? จะดวลตัวต่อตัวกับฉันงั้นเหรอ? ได้สิ"

พัศดีโบกมือ

"ถอยไปให้หมด!"

ผู้คุมเรือนจำหลายสิบนายต่างพากันถอยกรูดออกไป

พลังปิศาจทั่วร่างของพัศดีพลุ่งพล่าน บนมือพลันปรากฏถุงมือสีดำสนิทขึ้นมาคู่หนึ่ง

บนถุงมือนั้นมีเกล็ดเรียงตัวกันแน่นขนัด

พอกำหมัด เกล็ดเหล่านั้นก็ตั้งชันขึ้น กลายเป็นใบมีดคมกริบนับไม่ถ้วน

"ไปตายซะ!"

ปิศาจพัศดีสืบเท้าไปข้างหน้าสองก้าวก่อนจะดีดตัวลอยขึ้นทันที

พลังปิศาจโหมซัดอย่างบ้าคลั่ง

ซัดหมัดตรงเข้าใส่เฉินฉีเต็มแรง

เฉินฉีหรี่ตาลงเล็กน้อย

"มาได้สวย!"

เขายกดาบถังในมือขึ้นตั้งรับเหนือศีรษะ เร่งเร้าพลังปิศาจในร่างจนทะลุขีดจำกัด

"ตูม!!"

"พรวด!"

แรงปะทะซัดร่างของเฉินฉีจนจมมิดลงไปในดินครึ่งตัว

พลังมหาศาลเกินต้านทานสายหนึ่งกระแทกผ่านถุงมือของปิศาจพัศดี

แล่นทะลุดาบถังของเฉินฉี ก่อนจะลามไปทั่วทั้งร่าง

เฉินฉีกระอักเลือดคำโต พ่นใส่หน้าปิศาจพัศดีจนแดงฉาน

ปิศาจพัศดีส่ายหน้า

"มีปัญญาแค่นี้เองเรอะ?"