ตอนที่ 72 แกตายจริงแน่

เฉินฉีรู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างแทบจะแหลกละเอียด

ถ้าไม่มีชุดเซ็ตป้องกันพลังปิศาจชุดนี้ หมัดเมื่อกี้คงทำให้เฉินฉีบาดเจ็บสาหัสไปแล้วแน่นอน

ตอนนี้ยังนับว่าโชคดี แค่กระอักเลือดออกมาคำเดียว

ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรมากมาย

ฉายาสีน้ำเงินประกายม่วงนี่โคตรจะเจ๋งจริงๆ

ปิศาจพัศดีแลบลิ้นสีแดงสดออกมาเลียคราบเลือดบนใบหน้าตัวเอง

แววตาฉายประกายบ้าคลั่ง

"หมัดนี้ ฉันจะต่อยแกให้ตาย!"

"แปะ!"

ปิศาจระดับ lv30 สองตนพลันปรากฏตัวขึ้น

ทาบมือลงบนไหล่ซ้ายขวาของปิศาจพัศดีคนละข้าง

ปิศาจทรมานกัดฟันกรอด สีหน้าน่าสะพรึงกลัว

"แกจะต่อยใครตายนะ? กล้าพูดกับบอสพวกเราแบบนี้ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหมวะ? แล้วจะแลบลิ้นหาพระแสงอะไร? นึกว่าตัวเองเป็นงูหรือไง?"

ปิศาจพัศดี: (*?????)

"..."

[แต้มขาใหญ่ 26]

[แต้มขาใหญ่ 26]

[แต้มขาใหญ่ 19]

[แต้มขาใหญ่ 20]

พวกผู้คุมเบิกตากว้าง มองดูลูกน้องจำนวนมากที่โผล่พรึบขึ้นมารอบตัวเฉินฉี

บรรดาลูกน้องรีบกุลีกุจอช่วยกันขุดดินแล้วพยุงเฉินฉีขึ้นมา

พอเฉินฉียืนขึ้น พลังปิศาจในร่างก็ไหลเวียนอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาร่างกายก็รู้สึกโล่งสบายขึ้นมาก

เฉินฉียกนิ้วโป้งให้ปิศาจพัศดี

"ไอ้น้อง แกนี่ดุใช้ได้เลยนะ"

ปิศาจพัศดีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของวิญญาณ

"เดี๋ยวนะ... ไหนบอกว่าจะดวลเดี่ยวไง?"

เฉินฉีพยักหน้ารับ

"ก็ใช่ไง แกคนเดียว ดวลเดี่ยวกับพวกฉันทั้งฝูง มีปัญหาเหรอ?"

สีหน้าของปิศาจพัศดีมืดทะมึนลงทันตา

"คิดว่ามีแต่แกหรือไงที่มีปิศาจ? ฉันก็มีโว้ย! เตรียมตัวรบ..."

ปิศาจพัศดีพยายามดิ้นรนเหลียวกลับไปมองด้านหลัง

แต่กลับพบว่าปิศาจทรมานระดับ lv30 ถึงยี่สิบตนกำลังยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่ด้านหลัง

มีลูกน้องปิศาจสองสามตนกำลังชี้นิ้วออกคำสั่งใส่กลุ่มผู้คุมอยู่

"อืม ใช่แล้ว กระบองไฟฟ้าวางไว้ทางซ้าย ถอดเครื่องแบบวางไว้ทางขวา จากนั้นก็ไปนั่งยองๆ รวมกันอยู่ข้างหลังให้หมด"

พวกผู้คุมยอมส่งมอบของให้อย่างว่าง่าย

แล้วเดินไปนั่งยองๆ เรียงแถวอยู่ริมลานกว้าง

ทุกขั้นตอนดำเนินไปอย่างลื่นไหลไร้รอยต่อ แถมพวกผู้คุมยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ปิศาจพัศดีค่อยๆ หันคอกลับมา

สบสายตากับเฉินฉี

ทันใดนั้นเอง

ปิศาจพัศดีก็ฉีกยิ้มแป้นเริงร่าขึ้นมาทันควัน

"ฮะ ฮ่าๆ ดูสิครับ แค่หยอกเล่นนิดหน่อยเอง หยอกเล่นแค่นี้ทำไมต้องซีเรียสด้วยเล่า ผมน่ะตั้งใจจะพาพวกผู้คุมไปสวามิภักดิ์ต่อท่านตั้งนานแล้ว พอดีติดธุระไม่มีเวลาว่างสักที ในเมื่อวันนี้ท่านมาถึงที่แล้ว ผมก็ขอถือโอกาสส่งมอบเรือนจำแห่งนี้ให้ท่านอย่างเป็นทางการเลยแล้วกันครับ"

เฉินฉีถึงกับอึ้ง

"รู้ความขนาดนี้เชียว? รบกวนช่วยกลับไปทำตัวกร่างเหมือนเมื่อกี้หน่อยได้ไหม ไม่อย่างนั้นฉันจะเกรงใจจนไม่กล้าลงมือฆ่าแกว่ะ"

พอได้ยินว่าจะฆ่า ปิศาจพัศดีก็สะดุ้งโหยง ตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาทันที

"อย่า อย่าเลยครับ! ใต้กระเบื้องตรงเก้าอี้ในห้องทำงานผม มีเหรียญปิศาจซ่อนอยู่สองล้าน ปล่อยผมไปเถอะ ทั้งหมดนั่นเป็นของท่านเลยครับ"

สีหน้าของเฉินฉีพลันเย็นชาลงทันที

"โง่จริง! ฆ่าแกทิ้ง เหรียญปิศาจก็เป็นของฉันอยู่ดี!"

ปิศาจพัศดีก้มหน้าลง แววตาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นดุร้าย

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าหวังว่าจะได้รอดชีวิตไปสักค..."

"ฉันปล่อยแกไปก็ได้นะ"

"หา?"

ยังขู่ไม่ทันจบประโยค พัศดีก็ถึงกับเหวอไปทันที

"งั้น... มีเงื่อนไขอะไรหรือเปล่าครับ?"

เฉินฉียกมือลูบคางตัวเอง

"แกต่อยฉันไปหมัดหนึ่ง ฉันขอเอาคืนสักกระบวนท่าคงไม่เกินไปใช่ไหม?"

พัศดีรีบพยักหน้ารัว ๆ

"ไม่เกินไปเลยครับ ไม่เกินไปเลย! ขอแค่ท่านเป็นคนลงมือเอง ต่อให้สิบกระบวนท่าก็ยังได้!"

เฉินฉีเอ่ยอย่างใจกว้าง

"ไม่ต้องหรอก บริษัทของฉันยึดมั่นในความซื่อสัตย์ บอกว่าท่าเดียวก็คือท่าเดียว ถ้ารอดจากหนึ่งกระบวนท่านี้ไปได้ ฉันจะปล่อยแกไป"

"จริงหรือครับ?"

สายตาของเฉินฉีแน่วแน่มั่นคง

"จริงแท้แน่นอน!"

เฉินฉีโบกมือเป็นสัญญาณสั่งให้ลูกน้องปิศาจปล่อยตัวเขา

จากนั้นลูกน้องปิศาจระดับสามสิบสองสามตนก็ไปยืนขวางประตูใหญ่ไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้พัศดีหลบหนี

ลูกน้องปิศาจอีกสองสามตนเดินมายืนขนาบข้างเฉินฉี เพื่อป้องกันไม่ให้พัศดีเล่นตุกติกนอกเกม

ด้านพัศดีก็ยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้าง ไม่ได้เล่นเล่ห์เหลี่ยมอะไร

ปิศาจพัศดียกมือตบอกตัวเอง

"เข้ามาเลย! ผมพร้อมแล้ว!"

"ดี!"

เฉินฉีก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

พลังปิศาจเริ่มควบแน่นขึ้นที่หน้าอก

"แคว่ก!"

เสื้อผ้าตรงแผงอกพลันฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ ทันที

เผยให้เห็นหมูป่าอันดุร้ายเกรี้ยวกราดตัวหนึ่ง

เขี้ยวอันแหลมคมทั้งสองข้างดูราวกับจะพุ่งทะลวงเสียดฟ้า

ปิศาจพัศดีสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองเฮือก

รอยสักปิศาจสิ่งแปลกปลอมระดับสูงเช่นนี้ สร้างแรงกดดันมหาศาลต่อปิศาจระดับต่ำได้เป็นอย่างดี

แม้จะเป็นเพียงรอยสักส่วนหัว แต่มันกลับแผ่พลังข่มขวัญจนน่าสะพรึงกลัวจับใจ

พลังปิศาจในร่างของเฉินฉีไหลทะลักเข้าสู่อักขระบนหน้าอกดั่งสายน้ำ

อักขระพลันสว่างวาบขึ้นมาทันตา

"ตูม!!"

สกิลเริ่มทำงานขึ้นทันที

เงาหมัดนับไม่ถ้วนพวยพุ่งออกไป

ซัดกระหน่ำเข้าใส่ปิศาจพัศดีอย่างบ้าคลั่ง

ปิศาจพัศดีกัดฟันกรอด รีดเค้นพลังปิศาจทั้งหมดออกมา จนพลังปิศาจทะลักล้นร่าง ควบแน่นกลายเป็นโล่พลังปิศาจขึ้นเบื้องหน้า

"ตูม! ตูม! ตูม!"

เงาหมัดแต่ละสายเปรียบดั่งค้อนยักษ์หนักหมื่นชั่ง กระหน่ำทุบลงบนโล่ป้องกันของปิศาจพัศดีอย่างหนักหน่วง

"ตึง ตึง ตึง!!"

เสียงปะทะหนักทึบดังก้องสะท้อนออกมาไม่ขาดสาย

แรงสั่นสะเทือนจากเสียงนี้ทำเอาแม้แต่เฉินฉียังรู้สึกอึดอัดทรมานอยู่บ้าง

"แครก!"

เงาหมัดทะลวงฝ่าโล่พลังปิศาจเข้าไป

พุ่งกระแทกร่างของปิศาจพัศดีเข้าอย่างจัง

"พรวด!!"

ปิศาจพัศดีถูกทุบจมมิดลงไปใต้ดินจนกลายเป็นหลุมขนาดมหึมา

เงาหมัดสองสามระลอกสุดท้ายยังคงพุ่งตามลงไปกระหน่ำซ้ำอย่างไม่เพลาแรง

"ตูม!!"

ลานกว้างสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับเกิดแผ่นดินไหว

ดุดัน! โคตรจะดุดัน!

เฉินฉีอดเอ่ยปากชมไม่ได้

สกิลที่ซัดออกมาด้วยพลังปิศาจระดับ lv20 ทั้งหมดนี่มันแกร่งชะมัด!

ดูท่าปิศาจพัศดีคงไม่น่ารอดแล้ว

"แปะ!"

มือข้างหนึ่งที่แทบไม่เหลือเนื้อ มีเพียงเส้นเอ็นยึดกระดูกคว้าเกาะขอบหลุมไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ตะเกียกตะกายขึ้นมา

"ขะ...ข้ายังไม่ตาย!!"

พัศดีในตอนนี้ เลือดพุ่งกระฉูดออกมาทั่วทั้งร่าง

ผิวหน้าหลุดลอกหายไปจนหมด เบ้าตาข้างหนึ่งกลวงโบ๋ ทั่วร่างมีควันสีเขียวลอยกรุ่นออกมาไม่ขาดสาย ดูราวกับปิศาจร้ายที่คลานขึ้นมาจากขุมนรก

"แปะ แปะ แปะ!"

เฉินฉีปรบมือ

"ดีมาก! ผมเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ พูดคำไหนคำนั้น พูดจริงทำจริง! ในเมื่อท่านพัศดีตายแล้ว งั้นก็ฝังศพซะเถอะ"

พัศดี "…เอ๊ะ? ข้ายังไม่ตายนะ!"

เฉินฉีพูดอย่างจริงจัง

"ไม่! คุณตายแล้ว เชื่อผมสิ คุณตายไปแล้วจริง ๆ ตอนนี้คุณแค่รู้สึกไปเองว่ายังไม่ตาย แต่ความจริงคือคุณตายแล้ว"

"……เจริญล่ะ"