ตอนที่ 78 ตกลงว่ากองทัพเมืองป้าไห่จะมาถึงเมื่อไหร่กันแน่

"ฟึ่บ!"

เฉินฉีปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเหล่าปิศาจ

สีหน้าของเฉินฉีดูเคร่งขรึม น้ำเสียงแฝงความสลดใจ

"พี่น้องทุกท่าน พวกคุณคงรู้ดีว่าช่วงสองสามวันมานี้มีพวกนอกกฎหมายในเมืองไม่น้อย อาศัยจังหวะที่ผมกำลังปรับปรุงพัฒนาเมือง เข้ามารีดไถพวกคุณอย่างโหดเหี้ยม"

"เมื่อกี้ผมเพิ่งกลับไปดูที่ห้องทำงานนายกเทศมนตรีมา สถานะการเงินของเมืองเฉียงเวยเข้าขั้นวิกฤตจนรอช้าไม่ได้แล้ว เพราะงั้น อาจมีพวกคุณบางส่วนที่ต้องออกจากเมืองเฉียงเวยไป"

"อะไรนะ! นี่มัน..."

"เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่าจะพาไปสู่อนาคตอันสดใสน่ะ?"

บรรดาปิศาจด้านล่างเริ่มส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"เอาล่ะ!"

เฉินฉีแสดงสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวใจอย่างถึงที่สุด

"พวกคุณคิดว่าผมอยากให้ออกไปหรือไงครับ? แต่นี่มันวิกฤตการคลัง เลี้ยงดูพวกคุณต่อไปไม่ไหวแล้วไม่ใช่เหรอ? ขอแค่มีงบประมาณเหลืออยู่อีกสักนิดเดียว ในฐานะนายกเทศมนตรี ผมต้องรั้งพวกคุณให้อยู่ต่อแน่นอน!"

คำพูดนี้ทำเอาปิศาจจำนวนไม่น้อยรู้สึกซาบซึ้งใจ

แต่ก็ยังมีปิศาจอีกมากที่ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

เรื่องตลกสิ้นดี! พวกนอกกฎหมายที่ว่านั่น แม่งก็ปิศาจของแกไม่ใช่เรอะ!

"ท่านนายกเทศมนตรี แล้ว... จะไล่ใครไปล่ะครับ?"

เฉินฉีหยิบเอกสารขึ้นมา

"คนที่ผมเรียกชื่อต่อไปนี้ ก้าวออกมาข้างหน้า"

"หวังเอ้อร์หนิว! หลิวเถี่ยจู้! จางเกินจี! หลี่เกินซั่ว..."

ปิศาจสิบตนเดินเก้ ๆ กัง ๆ ออกมาด้วยความกระวนกระวายใจ

"น... นี่ เมืองออกจะใหญ่โตขนาดนี้ แต่ขาดเงินแค่พอเลี้ยงพวกเราสิบตนเนี่ยนะ?"

เฉินฉีโบกมือเบา ๆ ลูกน้องหลายตนก็กรูเข้ามาคุมตัวทั้งสิบตนออกไป

หลังจากนี้ ปิศาจทั้งสิบตนจะถูกฟาดจนสลบแล้วนำไปซ่อน

คิดจะฆ่าประชากรเมืองเฉียงเวยของฉันไปหกสิบเปอร์เซ็นต์งั้นเหรอ?

แบบนั้นมันก็ต้องหาตัวให้เจอก่อนสิวะ!

เมื่อมองดูปิศาจที่เหลืออยู่อีกแสนกว่าตน

เฉินฉีจุดบุหรี่ฮวาจื่อขึ้นสูบมวนหนึ่ง

"อัญเชิญปิศาจทั่วไปหนึ่งพันตน!"

ก่อนจะสะบัดมือสั่ง

"ฆ่าให้หมด"

...

"ไอ้หมาลอบกัด! แกไม่รักษาคำพูด! ไหนบอกจะพาเมืองไปสู่อนาคตที่สดใสไงวะ!"

"อ๊ากกก! ช่วยด้วย!"

"ใครก็ได้ช่วยที! ปิศาจมันฆ่ากันเองแล้วโว้ย!"

...

สามวันต่อมา

"เจ้านายครับ ลูกน้องที่ออกไปข้างนอกพบกองทัพของเมืองป้าไห่แล้วครับ"

"อืม"

เฉินฉีหลับตาลง

พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง

สายตาก็เชื่อมต่อเข้ากับมุมมองของลูกน้องที่เจอกองทัพทันที

แชร์มุมมองลูกน้อง

บนผืนแผ่นดินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

กองทัพกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนพลมุ่งหน้ามา

เหล่าปิศาจก้าวเดินอย่างเงียบกริบ ด้านหลังสะพายทวนยาวไว้ตนละเล่ม

พลทวนเมืองป้าไห่ lv19

พลทวนทุกหนึ่งร้อยนายจะมีหัวหน้าหมวดคอยคุมอยู่หนึ่งตน

หัวหน้าหมวดพลทวนเมืองป้าไห่ lv21

และทุกสิบหมวดก็จะมีผู้บังคับกองพันประจำการอยู่หนึ่งตน

ผู้บังคับกองพันพลทวนเมืองป้าไห่ lv29

ส่วนหน้าสุดของขบวนทัพ มีปิศาจสามตนที่รูปร่างหน้าตาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ตนหนึ่งมีร่างกายเพียงครึ่งซีก คล้ายกับถูกอะไรบางอย่างฟันผ่าครึ่งร่างตามแนวตั้ง

ครูฝึกพลทวนเมืองป้าไห่ lv33

อีกตนสูงกว่าสามเมตร โดดเด่นสะดุดตาที่สุดในขบวน หน้าตาเหมือนภูตผี อัปลักษณ์จนแทบไม่มีใครกล้ามองตรงๆ

ผู้การกรมพลทวนเมืองป้าไห่ lv39

ส่วนตนสุดท้ายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดสะอ้าน แต่ก็ไม่อาจบดบังพุงพลุ้ยอ้วนฉุของมันได้

กรรมาธิการทหารและการเมืองเมืองป้าไห่ lv29

กรรมาธิการทหารและการเมืองตนนี้ แท้จริงแล้วก็คือนายกเทศมนตรีเมืองเฉียงเวยคนก่อนนั่นเอง

ปิศาจทั้งสามนั่งอยู่บนยานพาหนะรูปร่างคล้ายกระบะรถม้าเปิดประทุน

บนตัวกระบะมีโต๊ะเก้าอี้จัดวางไว้พร้อมสรรพ

ด้านหน้ารถมีพลทวนสิบกว่านายออกแรงลากดึงสุดกำลัง เพื่อให้แล่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

พลังปิศาจทั่วร่างของพวกมันพลุ่งพล่าน ถ่ายเทเข้าสู่ตัวกระบะอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

มวลพลังปิศาจแผ่ห่อหุ้มล้อรถเอาไว้จนมิด

แม้เส้นทางจะขรุขระ ตัวกระบะกลับไม่โคลงเคลงเลยแม้แต่น้อย

กองทัพเคลื่อนพลไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงลิ่ว

ยังไงเสียก็ล้วนเป็นปิศาจเลเวลสูงกันทั้งนั้น

ปิศาจทั้งสามตนกำลังนั่งปรึกษาหารือกันอยู่บนรถ

แต่ลูกน้องปิศาจอยู่ไกลเกินไป จึงไม่ได้ยินว่าคุยอะไรกัน

ทันใดนั้น ผู้การกรมร่างสูงสามเมตรตนนั้นก็หันขวับมามองลูกน้องปิศาจที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เนินดิน

มันกำมือขวาหลวมๆ ทวนยาวเล่มหนึ่งที่ควบแน่นจากพลังปิศาจก็พลันปรากฏขึ้นในมือ

ก่อนจะขว้างซัดออกไปอย่างรุนแรง

"ตายซะ!"

ทวนยาวแหวกอากาศพุ่งเข้ามาด้วยอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัว

ทุกแห่งหนที่มันพุ่งผ่าน ผิวหน้าดินล้วนถูกฉีกกระจุยกระจาย

เฉินฉีกระตุกจิตสั่งการทันควัน

ลูกน้องตนนั้นถูกเก็บกลับเข้ามิติลูกน้องในชั่วพริบตา

จากนั้นมุมมองสายตาก็สลับไปยังลูกน้องปิศาจอีกตนที่อยู่ห่างออกไปไกลกว่าเดิม

"ตูม!!"

กลุ่มควันรูปดอกเห็ดพลันพวยพุ่งขึ้นจากผืนดินราบ

พลังปิศาจสีดำทมิฬรุนแรงราวกับระเบิดทำลายล้าง ฉีกกระชากผืนดินในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรรอบตัวลูกน้องจนแหลกละเอียดเป็นจุณ

จนกลายเป็นหลุมลึกขนาดมหึมา

เฉินฉี "..."

ถามจริง นี่มันใช่ภารกิจที่คนเลเวล 10 อย่างผมควรต้องมารับมือเหรอวะ?

แล้วแม่งจะเอาอะไรไปสู้เนี่ย?

เมื่อกี้ยังคิดว่ามีลูกน้องเลเวล 30 ตั้งห้าพันกว่าตน อย่างน้อยก็น่าจะพองัดข้อกันได้สักตั้ง

แต่ดูตอนนี้สิ

แค่ผู้บัญชาการกองพันคนเดียว ก็งัดกับลูกน้องห้าพันตนของเฉินฉีได้สบายแล้ว

นี่มันขีปนาวุธในร่างคนชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอวะเนี่ย?

หรือว่าจะเห็นแก่หน้าผมสักหน่อย แล้วเลิกแล้วต่อกันไปดีไหม

ทหารหอกนายหนึ่งแยกตัวออกจากแถว เดินตรงไปยังจุดที่ลูกน้องปิศาจเคยซ่อนตัวอยู่เมื่อครู่ แล้วก้มสำรวจตรวจตราอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

จากนั้นก็กลับเข้าขบวน ไปกระซิบกระซาบรายงานข้างหูผู้บัญชาการกองพัน

กองทัพเริ่มเคลื่อนพลอีกครั้ง

เฉินฉีดึงมุมมองกลับมา แล้วสั่งให้ลูกน้องถอยทัพทันที

เฉินฉีหยิบกระดาษขาวออกมาแผ่นหนึ่ง ก่อนจะคว้าปากกานายกเทศมนตรีขึ้นมา

กำหนดให้เวลาที่ใช้เดินทางถึงเมืองเฉียงเวยคือ x และความเร็วในการเคลื่อนทัพของเมืองป้าไห่คือ y

ความเร็วในการเคลื่อนทัพของกองทัพเมืองป้าไห่คูณด้วย x จะเท่ากับระยะทางที่ลูกน้องสำรวจได้

เฉินฉีขมวดคิ้วมุ่น

แล้วสรุปว่าสมการนี้มันต้องแก้ยังไงนะ?

X*y = 344

X*y ÷ 6 = 344 ÷ 6

x*y ÷ 6 = 57.33333

"..."

x = -22

เฉินฉีนั่งแก้สมการอยู่ตั้งนาน ก่อนจะตบโต๊ะฉาดเข้าให้

"แม่งเอ๊ย ถ้ากองทัพเมืองป้าไห่เริ่มออกเดินทางตั้งแต่ตอนนี้ เมื่อวานก็ควรจะถึงแล้วสิวะ! ส้นตีนอะไรวะเนี่ย! ยุคสมัยนี้ ขนาดเดินทัพยังแอบอู้กันอีกเรอะ?!"