ตอนที่ 77 วิกฤตการเงิน

เฉินฉี "..."

กล้าโผล่หัวออกมาจริงดิ!

"ฮ่าๆๆ ตาแก่นี่... ถุย! พี่ชายท่านนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าในเมืองเฉียงเวยเล็ก ๆ แห่งนี้ จะมีผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณอยู่ด้วย"

ปิศาจเฒ่าเอ่ยด้วยท่าทีไม่ยอมอ่อนข้อและไม่อวดดี

"ไม่กล้ารับหรอก คุณต่างหากที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ ลูกศิษย์ลูกหาของข้ามีอยู่ทั่วสามนครเก้าเมือง แต่ไม่เคยเจอคนแบบคุณมาก่อนเลย เพื่อสนองความโลภส่วนตัว ถึงกับเข่นฆ่าปิศาจไปครึ่งค่อนเมือง แก... แกคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไรกันหะ!!"

ปิศาจเฒ่ายิ่งพูดยิ่งเดือดดาล

เฉินฉียกมือทั้งสองข้างขึ้นสูงทันที

"ฟ้าดินเป็นพยานเถอะครับ! ปิศาจพวกนั้นตายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ? พวกเขานั่นแหละที่เป็นคนฆ่า อีกอย่างนะ ไอ้พวกนั้นมันเป็นกบฏตกค้างจากระบอบเก่าทั้งนั้น! ตาแก่ คุณมาใส่ร้ายผมมั่วซั่วแบบนี้ มันผิดกฎหมายนะรู้ตัวไหม?"

"ใส่ร้ายแกผิดกฎหมาย แล้วลูกน้องพวกนั้นของแกล่ะจะว่ายังไง?"

เฉินฉีทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"พวกเขาก็ผิดกฎหมายเหมือนกัน มีความผิดฐานใช้ความรุนแรงเกินกว่าเหตุขณะปฏิบัติหน้าที่ ผมเลยตัดสินใจลงโทษ... ห้ามกินข้าวสามวัน"

ปิศาจเฒ่า "..."

"ฆ่าล้างปิศาจไปครึ่งเมือง ลงโทษแค่ห้ามกินข้าวสามวันเนี่ยนะ? แล้วข้าล่ะ? ไม่ต้องปูนบำเหน็จตบรางวัลแจกบ้านให้ข้าสักหลังเลยเหรอวะ?"

เฉินฉีหรี่ตาลง

"คุณเหรอ? ใส่ร้ายเจ้าเมือง โทษแกมันหนักหนาสาหัสนัก ลากตัวออกไป โยนให้หมากิน!"

[แต้มขาใหญ่ 16]

[แต้มขาใหญ่ 4]

[แต้มขาใหญ่ 22]

ลูกน้องหลายตนรีบกรูเข้ามากดตัวปิศาจเฒ่าเอาไว้ทันควัน

"เฮ้ย? นี่แกกำลังใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบนะเว้ย!!"

เฉินฉียิ้มเยาะอย่างเหยียดหยาม

"ขนาดผมที่เป็นคนนอกยังรู้เลย ว่าในโลกสยองขวัญเนี่ยนะจะมีกฎหมาย?"

ปิศาจเฒ่ายังคงปากแข็งไม่ยอมแพ้

"ข้าเลเวล 26 ต่อให้ปล่อยให้หมาข้างถนนพวกนั้นมารุมกัดสิบวันสิบคืน ก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก! ความโหดเหี้ยมชั่วช้าของแก ข้าจะป่าวประกาศให้ทั่วหล้า! ทั้งโลกสยองขวัญจะไม่มีที่ให้แกได้ซุกหัวนอน!"

เฉินฉีชะงักไป

จริงด้วยแฮะ ที่นี่ไม่มีพวกปิศาจสิ่งแปลกปลอมเสียด้วย

หมาก็เป็นแค่หมาธรรมดา คงเอามาใช้ประหารไม่ได้จริง ๆ

ทันใดนั้นเอง

ปิศาจทรมาน เลเวล 30 ตนหนึ่งก็ค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ พร้อมกับแยกเขี้ยว

"โฮ่ง! โฮ่ง!"

ปิศาจเฒ่า "...ยอมใจมึงเลย"

"อ๊ากกก! อ๊ากก!! นี่มันหมาอะไรวะเนี่ย! หมาพันธุ์อะไรกันวะ!"

......

ปิศาจเฒ่าถูกแทะกินทีละนิดจนไม่เหลือแม้แต่ซาก

เฉินฉีกวาดสายตามองฝูงปิศาจเบื้องล่าง

ยกไมโครโฟนขึ้นจ่อปาก

"ยัง! มี! ใคร! อีก! ไหม!"

เหล่าปิศาจ "..."

คราวนี้ ไม่มีปิศาจตนไหนกล้าก้าวขาออกมาอีกเลย

เฉินฉีนั่งลงบนเก้าอี้ผู้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ในเมื่อไม่มีปิศาจตนอื่นยื่นใบสมัคร

การเลือกตั้งจึงเริ่มต้นขึ้นโดยอัตโนมัติ

ตรงหน้าประชาชนที่เหลือรอด ปรากฏแผ่นกระดาษลอยขึ้นมาคนละใบ

บนนั้นมีรายชื่อของผู้ลงสมัครทั้งหมดบนเวที อยากเลือกใครก็แค่กดลงไปครั้งเดียว

แต่ตอนนี้บนกระดาษกลับมีเพียงแค่ชื่อของเฉินฉีคนเดียว

พวกมันจึงไม่มีทางเลือกอื่นใดอีก

[ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณชนะการเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงเอกฉันท์]

[ครองใจมหาชน ได้รับฉายาสีม่วง]

[นายกเทศมนตรีเมืองเฉียงเวย (ฉบับล็อก)]

[เมื่อคุณออกจากเมืองเฉียงเวย จะถือว่าสละฉายานายกเทศมนตรีโดยอัตโนมัติ และไม่สามารถนำฉายานี้ติดตัวไปได้]

ตอนเห็นว่าได้ฉายาสีม่วง เฉินฉียังดีใจอยู่แท้ๆ แต่พอเหลือบไปเห็นเงื่อนไข สีหน้าเขาก็บูดบึ้งลงทันที

ยังไงเขาก็ต้องออกจากเมืองเฉียงเวยอยู่แล้ว เลี่ยงไม่ได้สักนิด

จะให้อยู่แต่ในเมืองเฉียงเวยไปตลอดชีวิตได้ยังไงกัน?

ต่อให้อนาคตไม่คิดจะไปไหน แล้วขยายอาณาเขตเมืองเฉียงเวยออกไปเรื่อยๆ ท้ายที่สุดเขาก็ต้องกลับโลกความจริงอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

สำหรับเฉินฉีแล้ว ฉายานี้มัน...

ไร้ประโยชน์สิ้นดี มีประโยชน์ก็แค่ช่วงนี้เท่านั้นแหละ

โซ่ตรวนแห่งกฎค่อยๆ หดกลับไป

เฉินฉีตบมือแปะๆ

"เอาล่ะ ขอบคุณทุกท่านที่ไว้วางใจให้ผมดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีเมืองเฉียงเวย ผมจะไม่ทำให้ความหวังของทุกคนสูญเปล่าแน่นอน ภายใต้การนำของผม เมืองเฉียงเวยจะต้องมีอนาคตที่สดใสอย่างแน่นอนครับ!"

"ยอดเยี่ยม!"

บรรดาลูกน้องต่างพากันปรบมือดังเกรียวกราว

เหล่าปิศาจต่างฝืนยิ้ม แล้วรีบปรบมือตามไปด้วย

ปิศาจตัวน้อยตนหนึ่งยกมือถาม

"ท่านนายกเทศมนตรี แล้วพวกเรากลับบ้านได้หรือยังครับ?"

เฉินฉีมองปิศาจตัวน้อยด้วยสีหน้าเปี่ยมเมตตา

"ได้สิ เดี๋ยวอีกสักพักผมจะส่งพวกคุณกลับบ้าน รอผมประเดี๋ยวนะครับ"

ร่างของเฉินฉีพลันอันตรธานหายไปในพริบตา

ทิ้งให้เหล่าปิศาจยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น

ภายในห้องทำงานของนายกเทศมนตรี

ร่างของเฉินฉีปรากฏขึ้น

ลูกน้องที่เฝ้าอยู่ก่อนแล้วค้อมศีรษะให้เฉินฉี ก่อนจะถอยออกไปนอกห้อง

เฉินฉีเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน

เปิดทะเบียนสำมะโนประชากรเมืองเฉียงเวยออกดู

ประชากรเมืองเฉียงเวย: 306,651

เสียชีวิตในปัจจุบัน: 175,502

ภารกิจระบบระบุไว้ว่าเมื่อเปิดศึกกับกองทัพเมืองป้าไห่ ความสูญเสียของพลเมืองเมืองเฉียงเวยจะต้องไม่เกินหกสิบเปอร์เซ็นต์

แต่ตอนนี้กองทัพเมืองป้าไห่ยังมาไม่ถึงด้วยซ้ำ

เฉินฉีก็เล่นเชือดไปเกือบหกสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

ยึดคติประจำใจว่าไม่อยากรบกวนใครอย่างแท้จริง

แต่กับสถานการณ์แบบนี้ เฉินฉีเตรียมแผนรับมือไว้ตั้งนานแล้ว

เขาหยิบปากกานายกเทศมนตรีที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา

"พลเมืองพวกนี้ตายไปแล้ว จะนับเป็นประชากรของเมืองเฉียงเวยได้ยังไง ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย"

ประชากรเมืองเฉียงเวย: 131,149

เสียชีวิตในปัจจุบัน: ไม่มี

เอ้อ แบบนี้ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย ผมเป็นนายกเทศมนตรี ผมบอกว่ามีประชากรเท่าไหร่ มันก็ต้องเท่านั้นสิ?

คิดได้แบบนี้ ดวงตาของเฉินฉีก็พลันเป็นประกาย

ในเมื่อทำแบบนี้ได้ งั้นทำแบบนั้นไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?

เฉินฉีจรดปากกาเขียนลงไปทันที

"เนื่องจากเมืองเฉียงเวยบริหารจัดการล้มเหลว แบกรับภาระทางการคลังมหาศาล ทั้งยังมีกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบแย่งชิงทรัพย์สินของพลเมืองเป็นจำนวนมาก จึงขอเนรเทศพลเมืองบางส่วนเพื่อบรรเทาวิกฤตทางการเงิน"

พรึ่บ!

รายชื่อยาวเป็นพรืดพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินฉี

แค่เฉินฉีตวัดปากกานายกเทศมนตรี ก็คัดชื่อพลเมืองออกได้ทันที

เฉินฉีหยิบปากกาขึ้นมา

"คนนี้ คนนี้ แล้วก็คนนี้..."

"อืม เลือกแค่สิบคนนี้แหละ"

"เก็บสิบคนนี้ไว้ ที่เหลือคัดชื่อออกให้หมด!"