ตอนที่ 76 ขุมกำลังขยายใหญ่

ทางตอนเหนือของเมือง

เนืองแน่นไปด้วยฝูงปิศาจ

กะด้วยสายตาคร่าว ๆ มีไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนตัว

ส่วนรอบนอกมีลูกน้องปิศาจเลเวล 30 หลายพันตัวยืนล้อมไว้อย่างแน่นหนา

ในมือถือดาบยาวที่มีเลือดหยดติ๋ง ๆ ไม่หยุด ทั้งหมดสวมเครื่องแบบเป็นระเบียบเรียบร้อย

ตรงหน้าอกปักตัวอักษรลายเส้นตวัดสวยงามไว้สองคำ

"คุณธรรม!"

ปิศาจเด็กตัวหนึ่งในเศษผ้าขาดรุ่งริ่งกอดปิศาจสาวข้างกายไว้แน่น

"แม่จ๋า หนูกลัว"

ปิศาจสาวตบหลังปิศาจเด็กเบา ๆ

"แม่ก็กลัวเหมือนกันลูก"

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน

ปิศาจในเมืองเฉียงเวยถูกกวาดล้างไปเกือบหกสิบเปอร์เซ็นต์

ส่วนที่เหลือถูกต้อนมารวมกันไว้แต่ยังไม่ถูกฆ่า

พวกมันถูกเหล่าลูกน้องคุมตัวมากักขังไว้ที่นี่

จำนวนลูกน้องจากตอนแรกแค่ไม่กี่ร้อยตัว บัดนี้พุ่งพรวดขึ้นมาเป็นสี่พันกว่าตัวแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะการเก็บแต้มขาใหญ่ต้องมีเฉินฉีอยู่ในเหตุการณ์ด้วยละก็

จำนวนนี้คงเพิ่มขึ้นไปอีกหลายเท่าแล้ว

ด้านนอกวงล้อมของพวกลูกน้อง

มีปิศาจสามตัวแอบซ่อนอยู่ตามซากปรักหักพัง

ตัวพวกมันไม่สูงนัก หน้าตายังดูไร้เดียงสา

ที่แท้ก็เป็นแค่ปิศาจเด็กสามตัว

สายตาที่พวกมันจ้องมองพวกลูกน้องปิศาจเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

"บริษัท คุณธรรม จำกัด บัดซบเอ๊ย!"

"พี่รอง ไปกันเถอะ พวกเราไปพึ่งพาท่านลุงที่มหานครระดับสอง แล้วค่อยกลับมาแก้แค้นให้พ่อแม่พวกเรา!"

"ได้! ท่านลุงต้องช่วยพวกเราแน่ ถึงตอนนั้นข้าจะแล่ไอ้มนุษย์เวรนั่นเป็นแผ่นบาง ๆ เอาไปลวกหม้อไฟกิน!"

"ฮือ ๆ ข้าคิดถึงพ่อ ทุกเดือนพ่อจะหิ้วมนุษย์เป็น ๆ กลับมาให้แท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของอาหารแบบนี้"

"น้องสาม อย่าร้อง! เดี๋ยวพวกมันก็รู้ตัวหรอก ไป! ข้ารู้ทางลัดอยู่ทางหนึ่ง พวกเราหนีออกจากเมืองเฉียงเวยให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน"

เพล้ง!

ขวดแก้วใบหนึ่งตกแตกอยู่ด้านหลังปิศาจเด็กทั้งสาม

"หืม?"

ปิศาจเด็กทั้งสามหันขวับไปมองทันที

เฉินฉีหรี่ตาลง พลางหยิบหลอดดูดออกมาอันหนึ่ง

เสียบลงไปในขวดยาเพิ่มพลังจิตขวดใหม่

แล้วดูดกินเสียงดังซวบซวบ

"กะอีแค่ปิศาจเด็กไม่กี่ตัว ริอ่านจะมาคิดบัญชีกับฉันเนี่ยนะ? ใครให้ความกล้าพวกแกมาไม่ทราบ? ลุงพวกแกเหรอ?"

ปิศาจเด็ก "..."

เฉินฉีกวักมือเรียกลูกน้องแถวนั้นเข้ามา

พลางชี้ไปที่ปิศาจเด็กทั้งสามตัว

"ลากไป แทะให้เกลี้ยง!"

เขาเปลี่ยนเป็นยาเพิ่มพลังจิตขวดใหม่

แล้วเดินขึ้นไปยังยอดซากปรักหักพัง โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องโหยหวนของปิศาจเด็กด้านหลัง

เมื่อมองฝูงปิศาจมืดฟ้ามัวดินด้านล่าง เฉินฉีก็กระแอมไอเบา ๆ สองที

"แอ่แฮ่ม!"

...

เสียงเบาเกินไปจนไม่มีใครหันมาสนใจเลยสักนิด

ลูกน้องข้างตัวจึงรีบส่งไมโครโฟนให้อย่างรู้ใจ

"แอ่แฮ่ม!!"

เสียงที่แผดออกจากลำโพงหลายสิบตัวด้านล่างดังกระหึ่มจนแสบแก้วหู

ในพริบตาเดียว

เสียงเซ็งแซ่ของพวกปิศาจพลันเงียบกริบลงพร้อมกัน

พวกมันพากันหันขวับมามองจุดที่เฉินฉียืนอยู่

ดึงดูดความสนใจของปิศาจทุกตัวได้อยู่หมัด

เฉินฉีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"สวัสดีประชาชนชาวเมืองเฉียงเวยทุกท่าน ผมคือเฉินฉี รักษาการนายกเทศมนตรีเมืองเฉียงเวย ผมรู้ว่าไม่กี่วันมานี้ทุกคนต้องเผชิญกับเรื่องราวมากมาย แต่ขอร้องว่าอย่าเพิ่งหวาดกลัวไปเลยครับ"

"เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน อดีตนายกเทศมนตรีสมคบคิดกับเมืองป้าไห่ หวังจะฮุบเมืองเฉียงเวยทั้งหมดไปรวมกับเมืองป้าไห่ ก็เป็นผมนี่แหละที่ยอมเสียสละลุกขึ้นสู้โดยไม่ลังเล และขับไล่อดีตนายกเทศมนตรีออกไป"

"เพราะเหตุนี้ ลูกน้องของผมจึงบาดเจ็บล้มตายอย่างหนักแทบไม่เหลือ แต่เมื่อผมเห็นว่าเมืองเฉียงเวยไร้นายกเทศมนตรี ความสงบเรียบร้อยของบ้านเมืองถูกทำลาย ก็เป็นผมนี่แหละที่ยอมเสียสละ ก้าวออกมารับตำแหน่งนายกเทศมนตรีแทนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย"

"แต่! ยังมีพวกคนชั่วปล่อยข่าวลือปลุกปั่น หลอกลวงมวลชนจนทำให้พวกคุณเข้าใจผมผิด เพื่อให้เมืองเฉียงเวยพัฒนาไปในทางที่ดียิ่งขึ้น ผมจึงจำใจต้องลุกขึ้นมาป้องกันตัวและกวาดล้างพวกก่อกวนเหล่านั้น ผมเชื่อว่าทุกคนคงเข้าใจความปรารถนาดีและความเหน็ดเหนื่อยของผมใช่ไหมครับ?"

ฝูงปิศาจด้านล่างได้แต่มองเฉินฉีตาค้างโดยไม่มีใครปริปากพูดแม้แต่คำเดียว

"ตอแหลชัด ๆ พวกเราไม่ได้โง่นะเว้ย..."

ปิศาจตัวหนึ่งเพิ่งจะพึมพำได้แค่สองคำ

ตูม!!

ลูกน้องเลเวล 30 ตัวหนึ่งก็ซัดมันจมมิดลงไปในดินทันที

"ข้าเลือกเฉินฉีเป็นนายกเทศมนตรี!"

"ถูกต้อง! เมืองนี้มีแค่ท่านเฉินฉีเท่านั้นถึงจะคู่ควรเป็นผู้นำ!"

"ฉันขอโหวตให้นายกฯ เฉินหนึ่งเสียง!"

เฉินฉียิ้มกว้างจนเห็นฟัน

"ดีครับ ดีมาก ผมสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของทุกคนแล้ว อีกประเดี๋ยวผมจะเปิดการเลือกตั้งนายกเทศมนตรี รับรองว่ายุติธรรม เที่ยงธรรม และเปิดเผยอย่างแน่นอน! ปิศาจทุกตัวสามารถเลือกนายกเทศมนตรีที่ตัวเองถูกใจได้ อ้อ จริงสิ สิทธิ์ในการตีความขั้นสุดท้ายของการเลือกตั้งครั้งนี้ เป็นของบริษัท คุณธรรม จำกัด นะครับ"

"เปิดการเลือกตั้งนายกเทศมนตรี!"

เหล่าปิศาจทนายส่งคำร้องต่อกฎเกณฑ์พร้อมกันทันที

ในเมื่อเมืองเฉียงเวยไม่มีนายกเทศมนตรีอยู่แล้ว คำร้องจึงได้รับการอนุมัติในพริบตา

โซ่ตรวนแห่งกฎเกณฑ์ทอดตัวลงมา

พวกมันถักทอเกี่ยวพันกันจนกลายเป็นแท่นเวที

บนแท่นมีที่นั่งทั้งหมดสิบที่

นั่นหมายความว่า มีปิศาจเข้าร่วมการเลือกตั้งพร้อมกันได้สิบตัว

เฉินฉีก้าวลงจากซากปรักหักพังแล้วเดินขึ้นไปบนแท่น

เขาถือไมโครโฟนไว้ในมือแล้วเอ่ยขึ้น

"การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นประชาธิปไตยเต็มรูปแบบ หากมีใครอยากเป็นนายกเทศมนตรี เชิญขึ้นมาบนเวทีร่วมลงสมัครชิงตำแหน่งกับผมได้เลย พวกคุณวางใจได้ ตราบใดที่มีบริษัท คุณธรรม จำกัด ของผมอยู่ จะไม่มีปิศาจหน้าไหนมาขัดขวางพวกคุณได้อย่างแน่นอนครับ"

เหล่าปิศาจ "..."

ที่พวกข้ากลัวก็คือพวกแกขัดขวางไม่ใช่เรอะ

ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากกลางฝูงชน

"ข้าเอาด้วย!"

ปิศาจเฒ่าในชุดคลุมสีขาวตนหนึ่งค้ำไม้เท้าก้าวออกมา

รอบรู้สรรพวิชา lv26

ฉายาสีฟ้าประกายม่วง

ร้ายกาจไม่เบา

ปิศาจเฒ่าเดินออกมาแล้วประสานมือคารวะเฉินฉี

"ผู้เฒ่าอย่างข้ารู้จักพันอักษรตั้งแต่อายุสามขวบ ท่องจำร้อยแก้วโบราณได้ตอนห้าขวบ พออายุสิบขวบก็อ่านผลงานชั้นครูของแดนปิศาจจนแตกฉาน อายุยี่สิบศึกษาวิชาผังเมือง พออายุสามสิบก็ดำรงตำแหน่งประธานบริหารของมหานครระดับสาม ข้าคิดว่า ตัวข้าน่าจะมีคุณสมบัติพอนะ?"