ตอนที่ 75 เตรียมลงสมัครชิงตำแหน่งนายกเทศมนตรี

"เอ่อ..."

ปิศาจแว่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"นี่ผมมาแจ้งให้ทราบ ไม่ได้มาขอความเห็น เอาละ เลิกพูดไร้สาระ แล้วให้ความร่วมมือกับการทำงานของผมด้วยครับ"

เฉินฉีโบกมือส่งสัญญาณให้พวกลูกน้อง

"ขน!"

บรรดาลูกน้องต่างพุ่งกรูเข้าไปทันที

ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะ เก้าอี้ ชาม ตะเกียบ หรือกระถางต้นไม้ เห็นอะไรก็กวาดเรียบ ยัดเข้ามิติเก็บของทันที

ลูกน้องปิศาจ lv1 ตัวหนึ่งเดินตรงไปยังโต๊ะของปิศาจที่กำลังนั่งกินอาหารอยู่

ปิศาจตนนั้นกำลังแทะขาเพาะปลูกอยู่ข้างหนึ่ง

ลูกน้องปิศาจกระชากแย่งมาหน้าตาเฉย

สบเข้ากับสายตาเหวอจัดของปิศาจตนนั้น

"ลูกพี่บอกว่า ขานี้ไม่ควรอยู่ในมือนาย มันส่งผลกระทบไม่ดีต่อเมือง และจะขัดขวางการพัฒนาเมือง วางใจเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง จะเอาไปส่งไว้ในที่ที่มันควรอยู่"

พูดจบ ลูกน้องปิศาจก็กวาดอาหารบนโต๊ะของอีกฝ่ายเข้ามิติเก็บของไปดื้อ ๆ

ปิศาจตนนั้นถามขึ้นด้วยสีหน้างุนงง

"ฉันแค่นั่งกินข้าวเนี่ยนะ ไปขัดขวางการพัฒนาเมืองตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ลูกน้องปิศาจเชิดหน้าขึ้น

"เรื่องของระดับสูง นายไม่ต้องมายุ่ง แผนการพัฒนาเมืองในอนาคต แกจะมาสอดรู้สอดเห็นอะไร?"

ปิศาจตนนั้นชักสีหน้าไม่พอใจ

"ลูกพี่ลูกน้องฉันเป็นถึงพัศดีเรือนจำเฉียงเวย ยังไงฉันก็นับเป็นคนระดับสูงครึ่งตัวแล้ว ทำไมฉันจะถามไถ่หน่อยไม่ได้?"

ลูกน้องส่ายหน้าอย่างรำคาญใจ

"เดี๋ยวจะให้แกไปถามลูกพี่ลูกน้องแกด้วยตัวเอง"

...

ปิศาจแว่นตรงเคาน์เตอร์ด้านหน้าเม้มปากแน่น

เขาเองก็ไม่กล้าเข้าไปขวาง

จึงทำได้เพียงหันไปถามเฉินฉี

"คุณเถ้าแก่ครับ การจะย้ายภัตตาคารแห่งนี้ อย่างน้อยก็ต้องได้รับความยินยอมจากนายกเทศมนตรีก่อนไม่ใช่หรือครับ?"

เฉินฉีพยักหน้า

"นายกเทศมนตรีไม่อยู่ ในฐานะรักษาการนายกเทศมนตรี ผมพยักหน้าเห็นชอบไปแล้ว"

ปิศาจแว่น "..." สรุปว่ายื่นคำร้อง อนุมัติ ออกคำสั่ง ประทับตรา คุณเป็นคนทำคนเดียวหมดเลยสินะครับ?"

"ใช่ มีปัญหาอะไรหรือ?"

"มะ ไม่มี ไม่มีอะไรครับ"

"โครม!!"

ลูกน้องคนหนึ่งถูกปิศาจชกจนลอยกระเด็นออกมา

ลูกน้องปิศาจร่วงกระแทกพื้นพลางเอามือลูบอกตัวเอง

นับว่าปิศาจตนนั้นยังออมมือไว้ ไม่อย่างนั้นลูกน้องปิศาจ lv1 ตัวนี้คงตายคาที่ไปแล้ว

"เกินไปแล้ว! เกินไปจริง ๆ!"

เฉินฉีเบนสายตามองไปยังปิศาจที่ลงมือ

ปิศาจกล้ามโต lv22

อีกฝ่ายเอามือทั้งสองข้างกุมกางเกงที่ถูกฉีกจนขาดวิ่น

โวยวายทั้งน้ำตาว่า

"พวกแกจะเอาอาหารก็เอาอาหารไปสิ จะเอาโต๊ะก็เอาโต๊ะไปสิ แล้วมาถอดกางเกงฉันทำไมวะ!"

ลูกน้องพยายามยันตัวลุกขึ้นยืน

"แล้วมันโทษฉันได้เรอะ? ก็กางเกงนายมันส่งผลกระทบต่อผังเมือง ขัดขวางไม่ให้เมืองก้าวสู่อนาคตใหม่อันสดใสไม่ใช่หรือไง?"

ปิศาจกล้ามโต "...กางเกงตัวเดียวมันไปส่งผลกระทบต่อเมืองตรงไหนวะ!"

ลูกน้องปิศาจแอบเหลือบสายตาไปมองเฉินฉี

"ลูกพี่ ประโยคนี้ไม่ได้สอนวิธีตอบมาอะครับ"

เฉินฉี "..."

เฉินฉีก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว

"คุณต้องสงสัยว่ามีเจตนาขัดขวางการพัฒนาเมือง ตามกฎหมายมาตราที่หนึ่ง มีโทษจำคุกตั้งแต่สิบปีขึ้นไปจนถึงประหารชีวิต!"

"ฉะ...ฉันถูกปรักปรำ! มันมีที่ไหนกัน มาบังคับถอดกางเกงคนอื่น พอไม่ยอมก็สั่งลงโทษ ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายกเทศมนตรีจะเห็นชอบกับกฎเกณฑ์ไร้สาระพรรค์นี้!"

เฉินฉีผายมือออก

"ขอโทษทีนะ ผมนี่แหละนายกเทศมนตรี และผมก็เห็นชอบแล้วด้วย"

"โกหกทั้งเพ! ถ้าแกเป็นนายกเทศมนตรี แล้วทำไมถึงไม่มีฉายานายกเทศมนตรีล่ะ?!"

สีหน้าของเฉินฉีพลันมืดทะมึนลงทันที

"ก็เพราะพวกราษฎรหัวหมออย่างพวกแกนั่นแหละ! ไม่ยอมรับให้ฉันเป็นนายกเทศมนตรี ไม่อย่างนั้นฉันเป็นไปตั้งนานแล้ว!"

การจะรับตำแหน่งนายกเทศมนตรีได้ จำเป็นต้องได้รับความเห็นชอบจากประชาชนเกินครึ่ง ถึงจะสามารถดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีได้

"พูดพล่ามไปก็ไร้ประโยชน์ ปิดประตู! ปล่อยลูกน้อง! ภัตตาคารแห่งนี้มีเจตนาลอบสังหารเจ้าหน้าที่รัฐ ขัดขวางการพัฒนาเมือง ฉันขอประกาศว่าทุกคนมีโทษประหารชีวิต และให้ประหารทันที!"

ลูกน้องระดับ lv30 หลายตัวตรงเข้าปิดทางเข้าออกของภัตตาคารไว้

ส่วนที่เหลือ พอจับตัวไหนได้ก็ซ้อมจนพิการ แล้วโยนให้ลูกน้องระดับ lv1

เพื่อให้พวกมันอัปเลเวลได้อย่างรวดเร็ว

การไล่ล่าสังหารหมู่นองเลือดเปิดฉากขึ้นภายในภัตตาคารทันที

ปิศาจแว่นตะโกนลั่น

"ในภัตตาคารห้ามทำร้ายพนักงานภัตตาคารเด็ดขาด!"

ลูกน้องระดับสามสิบพุ่งชาร์จแล้วกระโดดถีบยอดอกเข้าเต็มรัก จนแว่นตาของปิศาจแว่นกระเด็นหลุดไป

"ฉันขอให้กฎเกณฑ์ลงทัณฑ์! ขอให้กฎเกณฑ์ลงทัณฑ์!"

ปิศาจแว่นแผดเสียงกรีดร้อง

แต่โซ่ตรวนแห่งกฎเกณฑ์ที่คิดไว้กลับไม่โผล่ออกมา ตรงกันข้าม กลับมีเพียงลูกน้องที่ถือมีดยาวกระหน่ำฟันใส่ร่างมันไม่ยั้ง

"อ๊าก!! เป็นไปไม่ได้! กฎเกณฑ์ล่ะ! กฎเกณฑ์หายไปไหนกัน!"

ด้านนอกภัตตาคาร

มีปิศาจจำนวนมากกำลังชะเง้อมองเข้ามาข้างใน

ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่เคยขาดพวกชอบมุงดูเรื่องสนุก

"อยากดูก็เข้ามาดูใกล้ ๆ นี่สิ!"

"เพียะ!"

ลูกน้องตัวหนึ่งกระชากตัวปิศาจที่ยืนไทยมุง แล้วเหวี่ยงเข้ามาในภัตตาคารทันที

"เฮ้ย อะไรวะเนี่ย?!"

"ฮือ!!"

พวกปิศาจที่ชอบมุงดูต่างพากันถอยกรูดหนีไปไกลทันที

ภัตตาคารแห่งนี้เป็นภัตตาคารที่หรูที่สุดในเมืองเฉียงเวย คุณภาพของพวกปิศาจจึงสูงลิ่ว

เลเวลของเหล่าปิศาจทั่วไปจึงพุ่งพรวดอย่างรวดเร็ว

[แต้มขาใหญ่ 19]

[แต้มขาใหญ่ 22]

[แต้มขาใหญ่ 23]

ท่ามกลางการไล่ล่าสังหารของฝูงลูกน้อง แววตาที่พวกมันมองมายังเฉินฉีจึงเปี่ยมไปด้วยความหวาดผวาขีดสุด

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ทั่วทั้งภัตตาคารเหลือเพียงเสียงลูกน้องปิศาจกำลังแทะเล็มกลืนกินเหยื่อ

ลูกน้องที่เพิ่งอัญเชิญออกมาใหม่ ไม่มีตัวไหนเลเวลต่ำกว่า 10 อีกต่อไปแล้ว

แต้มขาใหญ่: 4039

"อัญเชิญปิศาจทั่วไปสี่ร้อยสามตัว"

ตอนนี้ ลูกน้องของเฉินฉีมีจำนวนทะลุหลักพันไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าลูกน้องปิศาจกินกันเสร็จเรียบร้อย

เฉินฉีก็สะบัดมือ

"ไป! ร้านต่อไป!"

......

ภายในเวลาเพียงวันเดียว โดยมีใจกลางเมืองเป็นจุดศูนย์กลาง กองทัพลูกน้องปิศาจระลอกแล้วระลอกเล่าต่างบุกทะลวงเข้าไปในร้านค้า ภัตตาคาร ตลอดจนอาคารที่พักอาศัยทุกแห่งหน ทุกที่ที่พวกมันย่างกรายผ่านล้วนแปรสภาพกลายเป็นซากปรักหักพัง

ลูกน้องปิศาจตัวไหนที่เลเวลอัปถึง lv30 ก็จะรีบตรงไปยังทางเข้าออกทุกจุดของเมืองเฉียงเวยทันที

ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะหนีรอดออกไปจากเมืองเฉียงเวยได้!

...

เฉินฉียืนอยู่บนซากปรักหักพัง พลางก้มมองฝูงปิศาจทนายเบื้องล่างแล้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"เปิดการชิงตำแหน่งนายกเทศมนตรีได้แล้ว ตอนนี้คงไม่มีปิศาจตนไหนกล้าไม่ยอมรับผมแล้วล่ะ"