ตอนที่ 74 คำสั่งบังคับย้ายออก

ตราประทับบริษัท คุณธรรม จำกัด (เลเวล 2) : ข่มกฎเลเวล 1 ทั้งหมด ผู้ถือเอกสารที่ประทับตรานี้สามารถสั่งการให้กฎเลเวล 1 ทั้งหมดร่วมมือกับการกระทำของพนักงานในบริษัท

เฉินฉีสะบัดแผ่นกระดาษ A4 ในมือเบาๆ

เมื่อประทับตราบริษัทลงไปแล้ว

เอกสารฉบับนี้ก็มีผลบังคับใช้ทันที

สิ่งที่เฉินฉีทำคือการร่วมมือกับนายกเทศมนตรีเมืองเฉียงเวยเพื่อดำเนินงานจัดระเบียบเมือง

พลเมืองของเมืองเฉียงเวยทุกคนจำเป็นต้องให้ความร่วมมือ

ตามหลักแล้ว การจะออกเอกสารฉบับนี้ได้ต้องได้รับความยินยอมจากนายกเทศมนตรีก่อน

แต่ตอนนี้นายกเทศมนตรีหนีเตลิดไปแล้ว เมืองเฉียงเวยจึงตกอยู่ในสภาพไร้ผู้ปกครอง

เฉินฉีจึงทำได้เพียงอาศัยสถานะรักษาการนายกเทศมนตรี พยักหน้าอนุมัติเองเสียเลย

เฉินฉียื่นเอกสารในมือให้ลูกน้อง

"ตามฉันมา!"

......

ร้านอาหารแฟรนไชส์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเฉียงเวย

เพล้ง!

จานที่พูนไปด้วยอาหารชวนคลื่นไส้ร่วงแตกกระจายเกลื่อนพื้น

หญิงสาวชาวมนุษย์ตกใจกลัวจนเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ขณะที่ปิศาจตรงโต๊ะอาหารกลับแสยะยิ้มกว้างพลางหัวเราะร่า

"ดี! ดีจริงๆ! แกกล้าทำกับข้าวฉันตกแตก งั้นก็เอาขาทั้งสองข้างมาชดใช้ซะ!"

ปิศาจคว้าตัวหญิงสาวไว้ แล้วอ้าปากกว้างดั่งเหวลึกที่เปรอะเปื้อนคราบเลือด

ร่างของหญิงสาวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ

พนักงานเสิร์ฟชาวมนุษย์อีกเก้าคนในร้านต่างหน้าถอดสี

ชะตากรรมของหญิงสาวตรงหน้า ก็คือชะตากรรม

"กร๊อบ!"

ต้นขาของหญิงสาวถูกกัดจนแหลกในคำเดียว

เนื้อ เอ็น และกระดูกถูกฉีกกระชากหลุดออกมาทันที

"กรี๊ด!!"

หญิงสาวบิดกายด้วยความเจ็บปวดทรมาน แต่ปิศาจตนนี้มีเลเวลสูงถึง lv17 เธอจึงไม่อาจดิ้นหลุดได้เลย

กระดูกต้นขาที่แข็งแกร่ง พออยู่ในปากของปิศาจกลับกรุบกรอบไม่ต่างจากเฟรนช์ฟรายส์

มันเคี้ยวกลืนขาข้างหนึ่งลงท้องไปในเวลาเพียงไม่กี่คำ

ปิศาจเลียริมฝีปากอย่างพึงพอใจ

รสชาตินี้เหนือชั้นกว่าอาหารเลิศรสทุกจานที่มันเคยกินมาเสียอีก

มันอ้าปากกว้างอีกครั้ง แล้วงับลงไปที่ขาอีกข้าง

บริกรมนุษย์คนอื่นๆ ไม่กล้าแม้แต่จะมองภาพนั้น

แม้ปิศาจจะไม่ฆ่าเธอ แต่การกินขาทั้งสองข้างไป ก็ไม่ต่างอะไรกับการกินเธอทั้งตัว

หลังจากนี้เธอก็ไม่อาจให้บริการลูกค้าได้อีก

และย่อมต้องถูกรุมฉีกกินทั้งเป็นอย่างแน่นอน

หญิงสาวกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเจียนขาดใจ

แต่ปากใหญ่ของปิศาจกลับงับลงมาอีกครา

"กร๊อบ!!"

"กรี๊ด!! เจ็บเหลือเกิน!!"

ขาอีกข้างถูกฉีกกระชากหลุดออกมา

ปิศาจโยนหญิงสาวลงบนพื้น

มันได้ลงโทษหญิงสาวไปแล้ว จึงไม่อาจลงมือต่อได้อีก

ปิศาจคาบต้นขาข้างนั้นไว้ในปากแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ขาข้างนี้มันกะว่าจะค่อยๆ ลิ้มรสอย่างพิถีพิถัน

ทางที่ดีเอากลับไปทำเป็นเนื้อรมควัน วันไหนอยากกินเนื้อมนุษย์ขึ้นมา จะได้ฉีกออกมาสักชิ้นไว้กินแก้ขัด

หญิงสาวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เลือดสดๆ ไหลนองออกมาจากท่อนล่างเต็มไปหมด

ปิศาจบริกรตนหนึ่งหมอบอยู่กับพื้น ก้มหน้าก้มตาเลียคราบเลือดอย่างหิวกระหาย

ปิศาจแต่งตัวดูดีตนหนึ่งเดินตรงเข้ามา

"เฮ้ย มนุษย์ ลุกขึ้นมา! แกยังต้องทำงานต่อ ที่นี่ไม่ต้องการพนักงานที่ทำงานไม่ได้ ถ้าแกทำงานไม่เสร็จ ฉันมีสิทธิ์ลงโทษแกนะ!"

หญิงสาวเผยสีหน้าสิ้นหวัง

ด้วยระดับ lv7 ทำให้เธอยังไม่ถึงกับหมดสติเพราะเสียเลือด

แต่เธอรู้ดีว่าสลบไปเสียตอนนี้ยังจะดีกว่า เพราะสิ่งที่รออยู่ คือการต้องทนเบิกตาดูตัวเองถูกลากเข้าครัวหลังร้าน แล้วโดนแทะกินไปทีละนิดๆ

"ตูม!!"

ประตูร้านอาหารพังทลายลงมาในพริบตา

ปิศาจสองสามตนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถูกบานประตูทับตายคาที่

ปิศาจสวมแว่นกรอบทองแต่งตัวหรูหราตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับแผดเสียงคำรามลั่นทันที

"ไอ้เวรตัวไหนวะ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึไง! บังอาจมาก่อเรื่องในร้านอาหารของท่านนายกเทศมนตรี!"

เฉินฉียืนเอามือไพล่หลังอย่างสง่าผ่าเผย

ด้านหลังมีลูกน้องระดับ lv30 ยืนตามหลังอยู่อีกสิบกว่าตน

เฉินฉีก้าวเดินเข้าไปในร้านอาหาร

"โอ้? กิจการของท่านนายกเทศมนตรีงั้นเหรอ?"

เขาเงยหน้าขึ้นมองปิศาจสวมแว่นตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับ

ผู้จัดการห้องโถงภัตตาคารเฉียงเวย lv20

ปิศาจแว่นเห็นมนุษย์อย่างเฉินฉีทำตัวอวดดีขนาดนี้ก็กำลังจะลงมือ

แต่พอเหลือบไปเห็นปิศาจทรมานกว่าสิบตนที่อยู่ด้านหลังเฉินฉี

lv30!

ขนาดท่านนายกเทศมนตรียังเพิ่งจะเลเวล 29 เองนะโว้ย ไอ้พวกตัวตึงพวกนี้มันโผล่มาจากไหนกันวะ!

หรือว่าจะเป็นบริษัทที่มีข่าวลือประหลาดหนาหูในช่วงนี้?

ปิศาจแว่นเงยหน้ามองเหนือศีรษะของเหล่าปิศาจทรมาน

รปภ. ปฏิบัติการพิเศษบริษัท คุณธรรม จำกัด!

ชิบหายแล้ว เป็นไอ้บริษัทปัญญาอ่อนนั่นจริงๆ ด้วย!

บนใบหน้าของปิศาจแว่นพลันปรากฏรอยยิ้มเจื่อนสุดฝืนขึ้นมาทันควัน

"ฮ่าๆๆ ที่แท้ก็พี่ใหญ่ทั้งหลายให้เกียรติมาเยือนนี่เอง มาๆๆ เชิญนั่งตามสบายเลยครับ อยากกินอะไรผมเลี้ยงเอง ดูสิ ทางนี้ยังมีเนื้อมนุษย์สดใหม่อยู่เลย..."

ซวยแล้ว

ปิศาจแว่นชี้นิ้วไปทางหญิงสาวบนพื้น กำลังคิดจะเอ่ยปากโม้สักหน่อยว่ามนุษย์คนนี้สดใหม่แค่ไหน จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเจ้านายของบริษัทนี้ก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน

เฉินฉีก้มมองหญิงสาวบนพื้น

ขาทั้งสองข้างขาดหายไป บาดแผลเว้าแหว่งไม่เรียบเนียน ชัดเจนว่าเป็นรอยกัดจนกระดูกหักแล้วกระชากหลุดออกมาทั้งเป็น

เฉินฉีกวาดสายตามองไปรอบห้องโถง

บรรดาปิศาจที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอาหารต่างพากันก้มหัวงุด ไม่กล้าสบตากับเฉินฉี

[แต้มขาใหญ่ +13]

[แต้มขาใหญ่ +19]

[แต้มขาใหญ่ +11]

[แต้มขาใหญ่ +6]

ปิศาจตัวที่กำลังกอดท่อนขาของหญิงสาวอยู่ พอเห็นสายตาของเฉินฉีมองตรงมา

สีหน้าก็แข็งค้างไปทันที

มันค่อยๆ แอบซ่อนท่อนขาไว้ด้านหลังอย่างระมัดระวัง

แต่ไม่นาน เฉินฉีก็ละสายตากลับมา

ปิศาจตนนั้นกลัวจนลนลาน รีบยกมือขึ้นปาดเหงื่อกาฬบนหัว

เฉินฉีหันกลับไปมองปิศาจแว่น

ก่อนจะกระดิกนิ้วส่งสัญญาณให้ลูกน้อง

ลูกน้องรีบยื่นเอกสารให้ทันที

เฉินฉีถือเอกสารไว้พลางหันไปพูดกับปิศาจแว่น

"ร้านอาหารแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองเฉียงเวย เพื่อการปฏิรูปพัฒนาและสร้างสรรค์เมืองใหม่ ผมตัดสินใจว่าจะย้ายร้านอาหารแห่งนี้ออกไปจากพื้นที่ตรงนี้ ขอความร่วมมือจากพวกคุณด้วย"