ตอนที่ 82 เตรียมบุกเมืองป้าไห่

ผู้การกรมพลทวนพูดจบก็ตั้งท่าจะหันหลังเดินหนีไป

ร่างอันเปียกชื้นเหนียวเหนอะหนะของปิศาจโลภะพุ่งเข้ามาขวางหน้าผู้การกรมพลทวนเอาไว้ทันควัน

"เจ้านายพวกเราบอกให้แกไปได้แล้วเหรอ"

ผู้การกรมพลทวนที่มีร่างสูงกว่าสามเมตรก้มมองปิศาจโลภะที่สูงไม่ถึงเมตรครึ่ง พลางลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

"อย่ามาล้อเล่นน่า ที่บ้านฉันมีธุระ กับข้าวก็ทำเสร็จหมดแล้ว รอแค่ฉันกลับไปกินเนี่ย"

เฉินฉีเอียงคอ

"งั้นตอนนี้นายโทรบอกที่บ้านได้เลยนะ ว่ามื้อเย็นไม่ต้องรอแล้ว"

ผู้การกรมพลทวน "..."

[แต้มขาใหญ่ 39]

...

ด้านหน้ามีปิศาจโลภะขวางอยู่ ด้านหลังก็มีลูกน้องอีกเป็นพรวนของเฉินฉี

แววตาของผู้การกรมพลทวนไหววูบ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นดุดันเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที

"ฉันจะฆ่าแกก่อน!"

ทวนเล่มหนึ่งที่ควบแน่นจากพลังปิศาจพลันปรากฏขึ้นในมือ

ก่อนจะเหวี่ยงซัดเข้าใส่เฉินฉีอย่างดุดัน

ทวนเล่มนี้ทั้งหนาและใหญ่กว่าเล่มที่ใช้ระเบิดใส่พวกปิศาจคราวก่อนเสียอีก

เส้นสายพลังปิศาจไหลเวียนพลุกพล่านอยู่ทั่วตัวทวน

เพียงพริบตาเดียวก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเฉินฉี

"วิวัฒนาการขั้นสุด!!"

ทั่วร่างของปิศาจโลภะระเบิดแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาทันใด

ชั่วพริบตามันก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าเฉินฉีเอาไว้

พลังปิศาจในมือทะลักล้น ก่อตัวเป็นม่านพลังครอบที่สร้างขึ้นจากพลังปิศาจล้วน ๆ

ห่อหุ้มทวนพลังปิศาจเอาไว้ด้านใน

"ตูม!!"

ทวนพลังปิศาจระเบิดสนั่นอยู่ภายในม่านพลังป้องกันของปิศาจโลภะ แต่กลับไม่มีเศษเสี้ยวพลังงานเล็ดลอดออกมาได้แม้แต่น้อย

พลังปิศาจที่บ้าคลั่งปั่นป่วนถูกปิศาจโลภะสะกดไว้ในอุ้งมือได้อย่างหมดจด

สองมือของปิศาจโลภะออกแรงบีบอัดม่านพลังนั้นอย่างต่อเนื่อง จนพลังงานอันบ้าคลั่งถูกบดขยี้ให้หดเล็กลงเรื่อย ๆ

กระทั่งกลั่นตัวกลายเป็นเพียงลูกแก้วกลม ๆ เม็ดหนึ่ง

แล้วโยนเข้าปากไป

"ฮ่าๆๆ"

ผู้การกรมพลทวนหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง

เขาดักทางไว้แต่แรกแล้วว่าปิศาจโลภะต้องไปช่วยเฉินฉีแน่ ถึงได้จงใจซัดทวนพลังปิศาจใส่เฉินฉี

พอปิศาจโลภะถูกล่อออกไป ผู้การกรมพลทวนก็รีบเอาคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดแนบเข้ากับหน้าอกทันที

"มาเลย! วิวัฒนาการขั้นสุด!! ข้าจะฆ่าพวกแกให้หมด!"

ผู้การกรมพลทวนกดคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดแนบอกไว้แน่น

พลังปิศาจในร่างพวยพุ่ง หมายจะชักนำพลังภายในคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดออกมา

แต่ไม่ว่าพลังปิศาจของเขาจะพยายามกระตุ้นเหนี่ยวนำแค่ไหน พลังในคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดกลับนิ่งสนิทไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย

"แค่กๆ!"

เฉินฉีกระแอมไอเบา ๆ

ก่อนเอ่ยถามอย่างสุภาพ

"เสร็จหรือยังครับ"

ผู้การกรมพลทวนร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่กเต็มหัว

"เอ่อ... รอฉันอีกแป๊บหนึ่ง"

เฉินฉีพยักหน้ารับ

"ได้ครับ ค่อย ๆ ทำไปนะ ไม่ต้องรีบหรอก"

เฉินฉีหันไปมองครูฝึกอู๋กับอดีตนายกเทศมนตรี

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

ร่างของปิศาจโลภะพลันไปโผล่อยู่ตรงหน้าครูฝึกอู๋ทันที

ก่อนจะยื่นนิ้วไปจิ้มร่างของครูฝึกอู๋เบา ๆ

"อั่ก!"

ตาของครูฝึกอู๋เบิกกว้าง ทั้งร่างแข็งทื่อไม่อาจขยับ

ร่างนั้นสลายตัวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเถ้าธุลีร่วงกราวลงสู่พื้น

เจ้านายบริษัท คุณธรรม จำกัด lv20

เลเวลอัปเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งขั้น

อดีตนายกเทศมนตรีที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ เอาแต่โขกหัวกับพื้นไม่หยุด

"ไว้ชีวิตผมด้วย! ไว้ชีวิตผมด้วย! ผมไม่ควรกลับมาเลย!"

ขณะที่ปิศาจโลภะกำลังจะลงมือสังหาร

เฉินฉีก็ยกมือห้ามไว้เสียก่อน

"เก็บไว้ก่อน"

"ครับ เจ้านาย"

ที่เฉินฉีไว้ชีวิตอดีตนายกเทศมนตรีไม่ใช่เพราะใจดี แต่ต้องการดึงความคืบหน้าของภารกิจเอาไว้ต่างหาก

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเฉินฉีจะทำภารกิจได้ยอดเยี่ยมแค่ไหน ก็ไม่เคยได้คะแนนสูงไปกว่านี้เลย

หนนี้เฉินฉีจึงคิดจะเล่นท่าย้อนศรดูสักตั้ง

ถ้าภารกิจในโลกสยองขวัญเสร็จสิ้นหมดแล้วแต่คะแนนยังไม่เต็ม แปลว่ายังมีเรื่องอื่นที่เขาทำได้แต่ยังไม่ได้ทำอยู่อีกงั้นเหรอ

อย่างภารกิจครั้งนี้ ต้นตอของเรื่องทั้งหมดคืออดีตนายกเทศมนตรีจริง ๆ น่ะหรือ

ไม่ใช่เลย มันคือเมืองป้าไห่ต่างหาก!

ถ้าจัดการเมืองป้าไห่ได้ มันก็เท่ากับแก้ปัญหาที่ต้นตอของภารกิจไปเลยไม่ใช่หรือไง

ภารกิจพิเศษระดับนี้ คนทั่วไปแค่เอาตัวรอดให้ผ่านก็เลือดตาแทบกระเด็นแล้ว ย่อมไม่มีกะจิตกะใจไปคิดอะไรไกลขนาดนั้น

แต่เฉินฉีไม่เหมือนคนพวกนั้นนี่

การยกพวกมาของเมืองป้าไห่รอบนี้ เลยกลายเป็นการส่งเสบียงมาขุนให้เฉินฉีอิ่มหมีพีมันไปโดยปริยาย

กรมพลทวนของพวกมัน ขามายังมาดี ๆ แท้ ๆ แต่ขากลับคงไม่มีวันได้กลับอีกแล้ว

ส่วนเฉินฉี ตอนมาถึงแค่พออยู่พอกิน แต่พอจบศึกนี้ กลับฟาร์มตัวเองจนกลายเป็นขั้วอำนาจเบอร์หนึ่งในรัศมีร้อยลี้ไปเฉยเลย

อืม ส่วนขั้วอำนาจอันดับสอง ก็คือพวกปิศาจสิบตัวที่แอบซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินนั่นแหละ

แถมยังได้ลูกน้องปิศาจระดับ lv40 มาเพิ่มอีกหนึ่งคน

จังหวะนี้บอกเลยว่าเหมือนจิ๋นซีฮ่องเต้จับสายไฟ ชนะจนชาไปหมดแล้ว

ตีโต้! มันต้องบุกตีโต้กลับไป!

ชักจะไว้หน้าเมืองป้าไห่มากเกินไปแล้ว!

"เมืองป้าไห่กระจอกแค่นี้ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่เห็นผมอยู่ในสายตาเลยสักนิด!"

ส่วนทางด้านข้างนั้น

ผู้การกรมพลทวนร่างสูงกว่าสามเมตรกำลังกอดคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดเอาไว้แน่น

ดวงตาของมันแดงก่ำ

"แกออกมาสิ! ออกมาสิวะ! ให้ฉันวิวัฒนาการขั้นสุดสิโว้ย!"

เฉินฉีพยักพเยิดหน้าส่งสัญญาณให้ปิศาจโลภะ

ปิศาจโลภะเดินเข้าไปหยุดอยู่ด้านหลังผู้การกรมพลทวน

ก่อนจะเอ่ยปากปลอบใจ

"อย่าแหกปากไปเลยน่า ถ้ามันจะเป็นของแก ยังไงมันก็เป็นของแก แต่ถ้าไม่ใช่ ทำยังไงแกก็ไม่ได้มันหรอก เป็นเด็กดีแล้วเชื่อฟังซะ ส่งมาให้ฉัน ของพรรค์นี้แกคุมไม่อยู่หรอก"

ผู้การกรมพลทวนยังคงกอดคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"ไม่! ฉันต้องทำสำเร็จ! ฉันต้องสำเร็จสิ!"

ปิศาจโลภะ "…คนอยู่ตั้งเยอะ อย่าบีบให้ฉันต้องตบแกตรงนี้นะเว้ย!"

ว่าแล้วปิศาจโลภะก็กระชากคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดมาในพริบตา

"ไม่นะ! คริสตัลของฉัน! คริสตัลของช้านนน!"

ผู้การกรมพลทวนส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

เฉินฉีหยิบแผนที่ออกมาแผ่นหนึ่ง

"ได้ยินว่าเมืองป้าไห่อยู่ติดทะเล ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ผ่านไปแค่สิบกว่าปีสั้นๆ ก็กลายเป็นมหานครระดับสามแล้วงั้นเหรอ"

ผู้การกรมพลทวนนอนร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลอยู่บนพื้น

ปิศาจโลภะตัวสูงแค่เมตรครึ่งกระชากคอเสื้อผู้การกรมพลทวนขึ้นมา แล้วฟาดกบาลสั่งสอนไปสองฉาดใหญ่

"เจ้านายถามอยู่นี่ไม่ได้ยินเหรอวะ! หูหนวกหรือไง!"

ผู้การกรมพลทวนโดนตบจนหดคอวูบ

"ชะ…ใช่ ใช่แล้วครับ"