ตอนที่ 83 เปลี่ยนที่ต่อยหน่อยได้ไหม

"สรุปแล้ว มีทรัพยากรอะไรอุดมสมบูรณ์กันแน่?"

ผู้การกรมพลทวนเมืองป้าไห่ลุกขึ้นยืน สายตากลอกไปมาอย่างมีเลศนัย

อึกอักอ้ำอึ้งไม่อยากพูด...

ปิศาจโลภะเห็นแบบนั้นก็ประเคนหมัดซัดเปรี้ยงเข้าใส่ทันที

"ยังไม่ยอมพูดความจริงอีก!"

"ซี๊ดดด!"

ผู้การกรมพลทวนเมืองป้าไห่กุมหัวเข่าพลางสูดปากร้องด้วยความเจ็บ แล้วรีบละล่ำละลักอธิบายยกใหญ่

"กะ...ก็ทรัพยากรทางทะเลนั่นแหละครับ เมืองป้าไห่อยู่ติดกับทะเลปิศาจ แล้วทะเลปิศาจก็เชื่อมต่อไปยังมหานครอีกหลายแห่ง แถมยังมีเมืองหลักอยู่อีกแห่งหนึ่งด้วย แค่ไปรับสินค้าจากเมืองอื่นมาขายต่อ ก็ฟันกำไรได้เป็นกอบเป็นกำแล้วครับ"

เฉินฉีพยักหน้ารับ

นึกไม่ถึงว่าเมืองป้าไห่จะมีเส้นทางเชื่อมต่อไปถึงเมืองหลักด้วย

ถึงทางนั้นอาจจะไม่ยอมเปิดให้คนนอกเข้าไปง่ายๆ ก็ตาม

แต่เมืองหลักถือเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลเทียนหลิน

ทั่วทั้งมณฑลเทียนหลินมีเมืองหลักอยู่เพียงสามแห่งเท่านั้น

เมืองหลักมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร ความเจริญรุ่งเรืองทิ้งห่างเมืองเล็กๆ พวกนี้ลิบลับ

เรียกได้ว่าเทียบชั้นกันไม่ติดเลยด้วยซ้ำ

สำหรับพวกปิศาจในเมืองหลัก ต่อให้อาหารมื้อเดียวของหมาที่เลี้ยงไว้ในบ้าน หากเอาออกมาขายก็ยังกว้านซื้อเมืองเล็กๆ ได้ทั้งเมือง

ความเหลื่อมล้ำทางฐานะในโลกสยองขวัญช่างห่างชั้นกันจนน่าเหลือเชื่อ

และการที่เมืองสักแห่งจะถูกจัดให้เป็นเมืองหลักได้นั้น ยังมีเงื่อนไขสำคัญที่สุดอยู่อีกข้อ นั่นคือต้องมีจักรพรรดิปิศาจเลเวล 79 ประจำการอยู่

เลเวล 60 ขึ้นไปจะถูกเรียกว่าราชาปิศาจ

เลเวล 75 ขึ้นไปจะถูกเรียกว่าจักรพรรดิปิศาจ

ถ้าหากเลเวล 40 คือเส้นแบ่งระหว่างปิศาจทั่วไปกับปิศาจชั้นสูง

เลเวล 60 ก็คือเส้นแบ่งระหว่างปิศาจชั้นสูงกับระดับผู้นำปิศาจ

พ้นจากระดับเลเวล 40 ขึ้นไป พลังของแต่ละเลเวลจะห่างชั้นกันมหาศาล

แถมการจะอัปเลเวลก็ยากเย็นแสนเข็ญเป็นที่สุด

เพราะพวกเขาจะไม่สามารถดูดซับค่าประสบการณ์จากปิศาจที่เลเวลต่ำกว่าได้อีกต่อไป

นั่นหมายความว่า ทันทีที่แตะถึงเลเวล 40 การสังหารปิศาจหรือมนุษย์ที่เลเวลต่ำกว่า 40 จะไม่ได้ค่าประสบการณ์เลยแม้แต่น้อย

นี่คือกฎเกณฑ์อันเป็นข้อจำกัดของโลกสยองขวัญ

หากหนีออกไปจากโลกสยองขวัญไม่ได้ ก็มีแต่ต้องยอมรับข้อจำกัดของกฎนี้เท่านั้น

"งั้นนายกเทศมนตรีเมืองป้าไห่เลเวลเท่าไหร่?"

ผู้การกรมพลทวนเมืองป้าไห่เงียบกริบไปอึดใจหนึ่ง

"ถ้าผมบอกแล้ว จะไว้ชีวิตผมได้ไหมครับ?"

ปิศาจโลภะโมโหจนกระโดดตัวลอย ซัดหมัดใส่ไปอีกสองตุ้บ!

"เจ้านายถามอะไรก็ตอบไป อย่ามาพูดพล่ามไร้สาระ"

"โอ๊ย อ๊าก!"

ผู้การกรมพลทวนเมืองป้าไห่กุมหัวเข่าทั้งสองข้าง สีหน้าบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความเจ็บปวด

"ขอร้องเถอะ เปลี่ยนที่ต่อยหน่อยไม่ได้เหรอครับ? หัวเข่าผมเจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว"

ปิศาจโลภะ "..."

ผู้การกรมพลทวนเมืองป้าไห่นวดหัวเข่าป้อยๆ พลางรีบพูด

"เลเวลที่แน่นอนของนายกเทศมนตรีผมเองก็ไม่รู้ครับ แต่พอพ้นเลเวลสี่สิบขึ้นไปมันอัปเลเวลยากมาก ถ้าไม่ทุ่มเงินซื้อคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดมาเลื่อนระดับ ก็ต้องสังหารมนุษย์ในระดับเลเวลเดียวกัน ไม่อย่างนั้นก็ทำได้แค่พึ่งพาการดูดซับพลังปิศาจด้วยตัวเองเพื่อค่อยๆ เพิ่มระดับขึ้นทีละนิด ช่วงสองสามวันมานี้เมืองป้าไห่พัฒนาไปได้ด้วยดี นายกเทศมนตรีน่าจะพอมีเงินซื้อคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดได้สักสองสามก้อน เลเวลน่าจะอยู่ที่ราวๆ 42 ครับ"

เฉินฉีลูบคาง

เลเวล 42 งั้นเหรอ? แบบนี้ก็ชักจะจัดการยากขึ้นมาหน่อยแล้วสิ

ปิศาจโลภะอัปเลเวลได้ถึงแค่เลเวล 40 เท่านั้น

ลูกน้องพวกนี้มีข้อจำกัดด้านเลเวล ช่างกากจริงๆ

เดี๋ยวก่อนนะ

ลูกน้องมีข้อจำกัดด้านเลเวล

แต่ตัวเรากลับไม่มีนี่หว่า?

แค่ปล่อยลูกน้องห้าหกพันตัวนี้ออกไปไล่ฆ่าพวกปิศาจตามใจชอบ ก็พอให้เขาอัปเลเวลได้แล้วไม่ใช่เหรอ

ที่ผ่านมาเฉินฉีไม่เคยสนใจเรื่องเลเวลตัวเองเลยสักนิด ก็แหม มีที่ไหนให้ระดับลูกพี่ต้องลงมือเองกันเล่า

ทว่ามาตอนนี้เฉินฉีถึงเพิ่งคิดได้

เป็นลูกพี่น่ะ จะไม่ลงมือเองก็ได้ แต่จะไม่มีฝีมือพอที่จะลงมือไม่ได้เด็ดขาด!

เฉินฉีตบที่พักแขนเก้าอี้ฉาด

"กะอีแค่เลเวล 42 จัดการมันซะ!"

"ตามที่แกบอก เส้นทางการค้าหลักของเมืองป้าไห่ก็คือการขนส่งทางทะเลงั้นสิ?"

ปิศาจโลภะซัดหมัดใส่ผู้การกรมพลทวนเมืองป้าไห่ไปอีกหนึ่งทีตามความเคยชิน

ผู้การกรมพลทวนเมืองป้าไห่กุมหัวเข่า สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"ใช่ครับ การขนส่งทางทะเลของเมืองป้าไห่เจริญรุ่งเรืองมาก ประชาชนแทบทุกคนมีเรือเป็นของตัวเอง ไม่เพียงแต่ออกทะเลไปค้าขายได้เท่านั้น แต่ยังจับพวกปิศาจสิ่งแปลกปลอมที่อ่อนแอในทะเลได้อีกด้วยครับ"

อ๋อ

เข้าใจละ ยุคแห่งการเดินเรือสินะ?

มิน่าล่ะเมืองเฉียงเวยถึงได้จนกรอบแทบกระอักเลือด แต่เมืองป้าไห่ที่อยู่ติดกันกลับพัฒนาจนกลายเป็นมหานครระดับสามไปแล้ว

นายกเทศมนตรีฝั่งหนึ่งเลเวลแค่ 29 ส่วนอีกฝั่งกำลังจะทะลุ 50 อยู่รอมร่อ

อยู่ติดทะเลนี่มันได้เปรียบจริง ๆ

เฉินฉีโบกมือ

"เอาล่ะ ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว แกไป..."

แววตาของผู้การกรมพลทวนเมืองป้าไห่ทอประกายขึ้นมาทันที

"ไปได้แล้วเหรอครับ?"

"ไปตายได้แล้ว!"

"เชี่ยอะไรวะเนี่ย?!"

ปิศาจโลภะดีดตัวลอยขึ้นทันที

ผู้การกรมพลทวนยกแขนขึ้นมากันหัวเข่าตามสัญชาตญาณ

"โผละ!!"

ปิศาจโลภะปล่อยหมัดเดียว ซัดหัวของผู้การกรมพลทวนจนแตกเละ

ก่อนที่ร่างของมันจะร่อนลงแตะพื้นเบา ๆ แล้วเอ่ยอย่างเหยียดหยาม

"แกคิดจริง ๆ เหรอว่าพอกระโดดแล้วฉันจะต่อยได้แค่หัวเข่าแก? เลเวลฉันแม่งตั้ง 40 นะเว้ยเฮ้ย!! หัวแกก็โดนฉันต่อยกระจุยได้เหมือนกันแหละวะ!"

[บดขยี้กองทัพเมืองป้าไห่ สำเร็จ]

[จำนวนประชากรปิศาจของเมืองเฉียงเวยสูญเสียไม่เกินหกสิบเปอร์เซ็นต์ สำเร็จ]

เยี่ยม ตอนนี้ก็เหลือแค่สังหารอดีตนายกเทศมนตรีอีกข้อเดียวแล้ว

เฉินฉีทิ้งลูกน้องปิศาจเลเวล 30 ไว้สิบตนเพื่อคุมตัวอดีตนายกเทศมนตรีเอาไว้อย่างแน่นหนา

ขอแค่เฉินฉีออกคำสั่ง หัวปิศาจของอดีตนายกเทศมนตรีก็จะร่วงลงพื้นทันที

หลังจากสะสางเรื่องทั้งหมดนี้เรียบร้อย

เฉินฉีก็เรียกเก็บลูกน้องปิศาจที่เหลืออีกกว่าห้าพันตนกลับมา

จากนั้นตัวเองก็มุดเข้าไปในมิติลูกน้องด้วยเช่นกัน

……

เมืองป้าไห่

พื้นที่กว่าครึ่งของเมืองป้าไห่ตั้งอยู่ติดริมทะเล

ด้านล่างของตึกพักอาศัยทุกหลังต่างมีเรือสารพัดชนิดจอดเทียบท่าไว้

"เพียะ!"

แส้เส้นหนึ่งฟาดเปรี้ยงเข้าใส่ร่างของปิศาจตนหนึ่งอย่างจัง

"ยกให้มันเร็ว ๆ หน่อย! ของพวกนี้ต้องส่งไปที่มหานครระดับสองทั้งนั้น กล่องเดียวก็มีค่ามากกว่าชีวิตพวกแกแล้ว! ใครกล้าอู้ อย่าหาว่าแส้ในมือฉันไม่ไว้หน้านะโว้ย!"

เบื้องล่าง

ปิศาจหลายสิบตนกำลังแบกกระสอบสินค้า ลำเลียงขึ้นไปบนเรือกลไฟกันอย่างต่อเนื่อง