ตอนที่ 84 ธุรกิจหลักอย่างที่สองของบริษัท

"หวูดดด!!"

เรือสำราญค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากท่า

บนเรือมีปิศาจตนหนึ่งกำลังถือแส้อยู่ในมือ

เบื้องหน้ามันมีปิศาจยืนอยู่ราวสี่สิบถึงห้าสิบตน

"ฟังให้ดีนะพวกแก อีกเดี๋ยวจะพาลงไปห้องใต้ท้องเรือ ก่อนจะถึงมหานครระดับสอง ห้ามโผล่หัวออกมาเด็ดขาด ข้าวปลาไม่มีให้ ทนหิวกันไปซะ!"

พวกปิศาจต่างปิดปากเงียบกริบ

พวกมันชินชากับเรื่องพรรค์นี้มานานแล้ว

ด้วยเลเวลที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน พวกมันทำได้แค่มารับจ้างแบกหามที่ท่าเรือเท่านั้น

การโดนทุบตีหรือด่าทอกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันไปแล้ว

พวกมันถูกหัวหน้าเร่งต้อนไปยังห้องใต้ท้องเรืออันมืดมิด

"ปัง!"

ประตูห้องใต้ท้องเรือถูกปิดล็อกลงอย่างแน่นหนา

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ประตูจะเปิดออกอีกทีก็ตอนถึงมหานครระดับสอง และถึงเวลาที่พวกมันต้องแบกหามสินค้าอีกครั้ง

ท่ามกลางความมืดมิด เหล่าปิศาจต่างแยกย้ายกันหามุมสะอาดนั่งบ้างนอนบ้างตามใจชอบ

ตรงมุมห้อง มีปิศาจสองตนกำลังกระซิบกระซาบกันเสียงเบา ไม่กล้าส่งเสียงรบกวนปิศาจตนอื่น

ตนหนึ่งเป็นปิศาจเฒ่าฟันเหลืองอ๋อย ใบหน้าแก่ชรา ผอมกะหร่องจนหนังหุ้มกระดูก

มันสะกิดปิศาจข้าง ๆ ที่ดูหนุ่มแน่นหน้าตาดี

"เฮ้ย ไอ้ใบ้ ข้าถามจริง หน้าตาก็ดี เลเวลตั้ง 19 ไปทำมาหากินอย่างอื่นไม่ได้หรือไงวะ ทำไมต้องมาเป็นกรรมกรใช้แรงงานด้วย?"

ไอ้ใบ้: "..."

"แถมทำทีก็ปาเข้าไปครึ่งค่อนเดือน ขยันขันแข็งกว่าใครเพื่อนทุกวี่ทุกวัน ข้าจะบอกให้นะ ข้าทำมาสองปีแล้ว ปิศาจหน้าใหม่อย่างเอ็งคงแค่อยากสร้างผลงานให้หัวหน้าเห็นล่ะสิ อยากให้มันสนใจใช่ไหมล่ะ บอกไว้ก่อนเลยนะ ไร้ประโยชน์ว่ะ"

"สู้อู้งานหน่อยไม่ได้ เก็บเหรียญปิศาจได้พอเมื่อไหร่ ก็กลับบ้านนอกไปแต่งเมียอ้วนท้วนสักคน คลอดลูกปิศาจตัวเล็ก ๆ ใช้ชีวิตผ่านไปวัน ๆ แค่นี้ก็จบแล้ว เอ็งว่าจริงไหมล่ะ?"

ไอ้ใบ้: "..."

"เออ ดูข้าสิ ลืมไปเลยว่าเอ็งพูดไม่ได้"

"เฮ้อ ปิศาจแก่แล้วก็งี้ ชอบบ่นไปเรื่อย... อ้าว? ไอ้ใบ้ เอ็งจะไปไหนวะ?"

ปิศาจที่ถูกเรียกว่าไอ้ใบ้ลุกพรวดขึ้นมาทันที

แม้แต่ความมืดมิดในห้องใต้ท้องเรือก็ไม่อาจบดบังประกายตาของเขาได้

สลัดท่าทีไร้ชีวิตชีวาก่อนหน้านี้ทิ้งไปจนหมดสิ้น ราวกับชีวิตนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

ไอ้ใบ้ยืนตัวตรงแน่ว ก่อนจะค้อมตัวลงคารวะเล็กน้อย

แล้วเอ่ยปากเรียก

"เจ้านาย!"

ปิศาจเฒ่าสะดุ้งโหยง โบกไม้โบกมือละล่ำละลักจนแทบไม่เป็นภาษา

"ขะ... ขะ... ข้าช็อกเลย! มึงพูดได้ด้วยเหรอวะ!"

"ฟึ่บ!"

ร่างของเฉินฉีปรากฏขึ้นภายในห้องใต้ท้องเรือ

เฉินฉีมองดูลูกน้องปิศาจของตน

การทำงานกรรมกรตรากตรำมาครึ่งเดือน ทำให้ลูกน้องปิศาจดูเจนโลกขึ้นเยอะ

ทั้งที่มันยังเป็นแค่เด็กอายุหนึ่งเดือนเองแท้ ๆ!

เฉินฉีตบไหล่ลูกน้องปิศาจเบา ๆ

"ลำบากนายแล้ว ส่งพวกนายมาเปิดแผนที่ คราวหน้าก็เลือกอาชีพสบาย ๆ หน่อยสิ"

ลูกน้องปิศาจยืดตัวตรง

"ทำงานให้เจ้านาย! ไม่ลำบากเลยครับ!"

เฉินฉีพยักหน้า

"อืม ตอนนี้ในมิติสร้างลูกน้องไปได้สวยแล้ว ต่อไปพวกที่ออกมาเปิดแผนที่จะได้สลับผลัดเปลี่ยนกัน จะได้ไม่เหนื่อยเกินไป"

"ขอแค่ได้ติดตามเจ้านาย พวกเราไม่เหนื่อยเลยครับ!"

...

"มนุษย์เหรอ? กลิ่นมนุษย์นี่หว่า!!"

พวกปิศาจในห้องใต้ท้องเรือต่างย่นจมูกสูดดม น้ำลายสอไหลเยิ้มออกมาจากมุมปากอย่างอดใจไม่ไหว

สำหรับพวกมันแล้ว กลิ่นของมนุษย์คือของอร่อยอันดับหนึ่งในใต้หล้า

"มีมนุษย์จริง ๆ ด้วย! ข้าจะกินแก!!"

เมื่อพวกมันโคจรพลังปิศาจมาที่ดวงตา ความมืดมิดในห้องใต้ท้องเรือก็พลันมลายหายไปในพริบตา

เผยให้เห็นร่างของเฉินฉีในทันที

เฉินฉีกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนสะบัดมือเรียกปิศาจเลเวล 30 ออกมาสิบกว่าตน

พวกปิศาจ: "..."

ปิศาจบางตนที่เพิ่งผุดลุกขึ้นยืน ถึงกับค่อย ๆ นั่งแหมะกลับลงไปที่เดิมเงียบ ๆ

ของกินจะอร่อยแค่ไหน ก็ต้องมีชีวิตรอดอยู่ให้ได้กินก่อนสิ

"เรือลำนี้เป็นยังไงบ้าง?"

ลูกน้องปิศาจข้างกายรีบเอ่ยรายงานอย่างนอบน้อม

"เจ้านายครับ นี่เป็นเรือที่มุ่งหน้าไปยังมหานครระดับสอง สินค้าที่ขนส่งน่าจะเป็นอาหารที่ผลิตจากไร่มนุษย์ กัปตันเรือเป็นปิศาจเลเวล 30 อาวุธคือ..."

ลูกน้องสืบข้อมูลมาจนทะลุปรุโปร่งแทบทุกซอกทุกมุมของเรือ

บนเรือลำนี้ไม่มีปิศาจตนไหนที่พอจะคุกคามเฉินฉีได้เลยแม้แต่ตนเดียว

เฉินฉีจึงไม่รอช้าอีกต่อไป

เขายกเท้าถีบประตูห้องใต้ท้องเรือจนเปิดอ้าออก

"เฮ้ยๆๆ พวกเศษสวะอย่างพวกแก กล้าดียังไงถึงสะเออะออกมา แถมยังพังประตูอีก? เดี๋ยวนะ... ทำไมถึงเป็นมนุษย์วะ?"

หัวหน้าคนงานกำแส้ในมือไว้แน่น

เฉินฉีโบกมือเพียงครั้งเดียว

กองทัพลูกน้องจำนวนมหาศาลก็ทะลักพรวดออกมา

"ฆ่า! เก็บคนขับเรือไว้ นอกนั้นเชือดให้หมด!"

เหล่าลูกน้องสวมชุดเกราะป้องกันพลังปิศาจ ในมือกุมดาบถังแน่น

พุ่งเข้ากวาดล้างไปทั่วทั้งลำเรือ

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วเรือ

เพียงครู่เดียว ทั่วทั้งลำเรือก็ถูกกวาดล้างจนราบคาบ

พวกปิศาจที่ขับเรือยี่สิบกว่าตนถูกคุมตัวขึ้นมา

พร้อมกันนั้นยังมีแผนที่แสดงเส้นทางเดินเรือของเมืองป้าไห่ถูกนำมาส่งมอบให้ด้วย

เฉินฉีคลี่แผนที่ออกดู

บนนั้นระบุเส้นทางเดินเรือของบรรดาตระกูลธุรกิจใหญ่ที่มีชื่อเสียงในเมืองป้าไห่เอาไว้

อย่างกัปตันเรือลำนี้ ไม่มีสิทธิ์แล่นผ่านเส้นทางของตระกูลเหล่านั้นอยู่แล้ว

แค่เห็นอยู่ไกล ๆ ก็ต้องรีบหักหลบไปให้พ้น

ในทะเล ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรทั้งนั้น

เดี๋ยวนะ ไม่มีกฎเกณฑ์งั้นเหรอ?

ความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้นมาในหัวของเฉินฉี

แหล่งรายได้ทางเศรษฐกิจส่วนใหญ่ของเมืองป้าไห่อยู่ในทะเล หากตัดขาดการขนส่งทางทะเลได้

เมืองป้าไห่ก็เท่ากับเป็นอัมพาต

ถ้าอยู่ในตัวเมือง เวลาเฉินฉีคิดจะลงมือกับพวกปิศาจ ยังต้องคอยกุสารพัดเหตุผล งัดสารพัดช่องโหว่เพื่อเลี่ยงการทำผิดกฎ

แต่ในทะเลงั้นเหรอ? กูนี่แหละคือกฎ!

"ธุรกิจหลักสายที่สองของบริษัท คุณธรรม จำกัด! โจรสลัด... แผนกบริหารการขนส่งทางทะเล! มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลเรือทุกลำในทะเล เดินหน้าปราบปรามการลักลอบขนคนและของเถื่อนอย่างเด็ดขาด! พิทักษ์เสถียรภาพทางเศรษฐกิจของเมืองป้าไห่ ป้องกันไม่ให้พ่อค้าหน้าเลือดอาศัยการลักลอบนำเข้ามากอบโกยกำไร!"

เยี่ยม! ขั้นต่อไปก็ต้องไปปล้น... ขอยืมเรือสักสองสามลำก่อน ไม่อย่างนั้นจะเอาอะไรไปปราบปรามขบวนการลักลอบกระทำความผิดล่ะจริงไหม?

เชื่อว่าพวกบอสของทุกแวดวงธุรกิจในเมืองป้าไห่ คงจะสนับสนุนกันอย่างสุดกำลังแน่นอน