ตอนที่ 86 เข้าสู่เมืองป้าไห่

"หัวหน้า! หัวหน้าครับ! แย่แล้ว! มีพวกปิศาจกำลังจะบุกขึ้นเรือยักษ์แล้วครับ!"

หัวหน้ากองคาราวานสินค้าควบตำแหน่งกัปตันเรือกำลังหาความสำราญอยู่ในห้องพัก

เขาถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังลั่นหน้าห้อง

"เรื่องแค่นี้ยังต้องมารบกวนฉันอีกเรอะ? ไปบอกเรือคุ้มกันสิ!"

รองกัปตันนอกห้องรีบตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"เรือคุ้มกันสองลำแปรพักตร์ไปแล้วครับ! ผมสงสัยว่านี่น่าจะเป็นการลอบโจมตีที่วางแผนไว้ล่วงหน้า!"

"ว่าไงนะ? บัดซบเอ๊ย! เรียกระดมพลปิศาจทั้งหมดไปที่ดาดฟ้าเรือ ฉันอยากจะรู้นักว่าใครมันใจกล้าบ้าบิ่นถึงกล้ามาโจมตีเรือของพวกเรา!"

"รับทราบครับ!"

กัปตันรีบผลักร่างปิศาจสาวบนตัวออกไปทันที

"พวกเธอรออยู่ตรงนี้นะ! รอฉันไปเด็ดหัวพวกปิศาจกระจอกไม่เจียมกะลาหัวพวกนั้นก่อน แล้วจะรีบกลับมา"

......

ที่ด้านล่างของเรือยักษ์

เฉินฉีเงยหน้ามองเรือยักษ์ที่มีความยาวไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยเมตรลำนี้

เทียบไม่ได้เลยกับซากเรือผุพังใต้เท้าของเขา

"ตามผมลุย!"

เขานำพวกลูกน้องกระโดดทะยานขึ้นไป

เหล่าลูกน้องต่างกระโดดขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือยักษ์ได้สำเร็จ

เฉินฉีกระโดดไม่ถึง

เขาเลยแวบเข้าไปในมิติลูกน้อง แล้วค่อยมุดกลับออกมาอีกที

จนขึ้นมาถึงดาดฟ้าเรือได้สำเร็จ

บนดาดฟ้า กัปตันพาปิศาจหลายร้อยตนยืนคุมเชิง จ้องมองเฉินฉีด้วยความระแวดระวัง

ลูกน้องของเฉินฉีแต่งกายในเครื่องแบบเดียวกันหมด แม้แต่อาวุธในมือก็ยังเหมือนกันเป๊ะ

กระทั่งเลเวลก็ยังเท่ากันหมดที่เลเวล 30

กัปตันรู้ได้ทันทีว่าคราวนี้ตัวเองซวยเข้าให้แล้ว

ถ้ามีแค่นี้กัปตันคงไม่ถึงกับตื่นตระหนก เพราะยังไงเขาก็เลเวล 37 ถึงสู้ไม่ได้ก็ยังหนีทันสบายๆ

แต่พอเหลือบไปเห็นเจ้าลิงผอมกะหร่องสูงเมตรห้าสิบยืนอยู่ด้านหลังของมนุษย์ หัวใจของกัปตันก็ดิ่งวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

lv40 งั้นเหรอ?

ฝีมือระดับนี้ นายไปเมืองป้าไห่ก็เป็นเบอร์สองได้สบายๆ แล้ว จำเป็นต้องมาปล้นเรือสินค้าด้วยเรอะ?

...

เฉินฉีกวาดสายตามองไปรอบหนึ่ง

แล้วหยุดสายตาลงที่กัปตันเลเวล 37

"แกคือคนคุมที่นี่ใช่ไหม?"

กัปตันพยักหน้า

"ใช่ครับ ไม่ทราบว่าท่านคือ..."

"ไป! เดินไปตบหน้ามันสองฉาด!"

กัปตันยังไม่ทันพูดจบประโยค

ปิศาจโลภะก็พุ่งพรวดมาประชิดตรงหน้ากัปตันในชั่วพริบตา

"เพียะ! เพียะ!"

"อ๊าก! โอ๊ย!"

ฟันร่วงกระเด็นหลุดไปสองซี่

กัปตันเอามือกุมหน้าด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

"ตบฉันทำไมเนี่ย?"

เฉินฉีทำหน้าบอกบุญไม่รับ

"เมื่อกี้สั่งให้พวกแกจอดเรือ หูหนวกกันหรือไง?"

กัปตันได้แต่อ้าปากค้างด้วยความงุนงง

"อ้าว? ก็ผมไม่ได้อยู่ข้างนอกนี่ครับ ห้องกัปตันของผมมันเก็บเสียง เลยไม่ได้ยินอะไรเลยครับ"

พูดจบเขาก็หันไปมองรองกัปตันในชุดสูท

รองกัปตัน "......"

เฉินฉีโบกมือปัดอย่างตัดรำคาญ

"ช่างเถอะ! เลิกพูดมากได้แล้ว พวกเราคือแผนกบริหารการขนส่งทางทะเล มีหน้าที่ตรวจสอบการลักลอบขนส่งสิ่งผิดกฎหมาย ต้องการความร่วมมือจากพวกแก เข้าใจไหม?"

กัปตันรีบพยักหน้ารับรัวๆ

"ร่วมมือครับ ร่วมมือแน่นอนครับ! แต่ว่ามีเรื่องสงสัยอยู่อย่าง ไม่รู้ว่าควรถามดีไหม?"

"ว่ามา"

"แล้วการลักลอบขนส่งนี่มันคืออะไรเหรอครับ?"

"...ก็คือการขนส่งสิ่งของต้องห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเรา รวมถึงการหลบเลี่ยงภาษี ขนส่งสินค้าแล้วไม่ยอมจ่ายภาษีศุลกากร ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในความดูแลรับผิดชอบของเรา"

กัปตันร้องอ๋อขึ้นมาทันที

"อ้อ เรื่องนี้นี่เอง สบายใจได้เลยครับ พวกเราจ่ายภาษีแน่นอน ทุกครั้งที่เข้าออกท่าเรือ พวกเราจ่ายภาษีให้ท่านนายกเทศมนตรีตลอด ส่วนเรื่องสิ่งของต้องห้าม ก็ไม่เห็นมีประกาศเลยว่าอะไรเป็นของต้องห้ามบ้าง"

เฉินฉีอธิบาย

"อะไรก็ตามที่ไม่ได้ยื่นเรื่องแจ้งไว้ ก็นับเป็นของต้องห้ามทั้งหมดนั่นแหละ"

"โอ้ ถ้างั้นก็แจ้งแล้วครับ ตอนเข้าออกท่าเรือพวกเราทำเรื่องแจ้งไปหมดแล้ว"

เฉินฉีเท้าสะเอว

"เหรอ? แกบอกว่ายื่นเรื่องแล้ว ทำไมทางฉันไม่มีบันทึกข้อมูลล่ะ! แกบอกว่าจ่ายภาษีแล้ว ทำไมฉันไม่เห็นเงินสักแดงเดียว? ไอ้นี่ กล้ามาต้มตุ๋นฉันเรอะ!"

กัปตันทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"มะ... ไม่ใช่ว่าต้องยื่นเรื่องแล้วจ่ายภาษีให้นายกเทศมนตรีหรอกเหรอครับ?"

เฉินฉีตวาดลั่น

"นายกเทศมนตรี? นายกเทศมนตรีมันตัวห่าอะไรวะ! หากินอยู่บนทะเลแท้ๆ กล้าดียังไงไม่รู้จักแผนกบริหารการขนส่งทางทะเลของฉันเรอะ? สินค้าทั้งหมดบนเรือลำนี้ รวมทั้งตัวเรือ แล้วก็ตัวแก ถูกยึดทั้งหมด!"

กัปตันหน้าซีดยิ้มแหย

"อย่าเลยครับ อย่านะครับ! ถ้าผมเอาสินค้าพวกนี้กลับไปไม่ได้ เจ้านายได้ถลกหนังผมแน่"

"ยังจะคิดกลับไปอีกเรอะ? จับพวกมันให้หมด!"

เฉินฉีออกคำสั่ง

ลูกน้องหลายพันตนพลันปรากฏตัวขึ้น ล้อมดาดฟ้าเรือไว้แน่นขนัดชนิดที่มดสักตัวก็ยังลอดผ่านไม่ได้

ส่วนเฉินฉีก็เริ่มเชื่อมต่อกับกฎระเบียบ

"จัดตั้งบริษัทสาขาของบริษัท คุณธรรม จำกัด 'แผนกบริหารการขนส่งทางทะเล' ขึ้นตรงต่อบริษัท คุณธรรม จำกัด และโอนพนักงานทั่วไปทั้งหมดของบริษัท คุณธรรม จำกัด เข้าสังกัดแผนกบริหารการขนส่งทางทะเล"

[ผ่านการอนุมัติ]

ไม่นานนัก

ฉายาเหนือศีรษะของพวกลูกน้องก็แตกสลายไป

ก่อนจะมีฉายาใหม่เอี่ยมปรากฏขึ้นมาแทนที่

สมาชิกแผนกบริหารการขนส่งทางทะเล lv30

เฉินฉีเรียกปิศาจโลภะออกมาอีกสามตน แล้วดึงพวกมันเข้าสังกัดแผนกบริหารการขนส่งทางทะเล

แต้มขาใหญ่จึงประกาศล้มละลายอย่างเป็นทางการ

ปิศาจโลภะทั้งสามตนได้รับคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดไปตนละหนึ่งก้อน ก่อนจะถูกนำกลับไปเก็บไว้ในมิติลูกน้อง

เสียดายที่ปิศาจโลภะเลื่อนขั้นได้สูงสุดแค่เลเวล 40 ไม่อย่างนั้นคงสั่งบุกกวาดล้างให้ราบคาบไปแล้ว ไม่ต้องมาเสียเวลาเปลืองแรงขนาดนี้

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น

เฉินฉีก็หันไปสั่งการพวกลูกน้อง

"ทำตามวิธีของฉัน ดักสกัดเรือทุกลำที่เข้าออกเมืองป้าไห่ ตัวไหนเลเวลสูงกว่า lv30 ก็ฟันให้ตายให้หมด ส่วนพวกที่เลเวลต่ำกว่า lv30 ขอแค่ยอมจ่ายค่าไถ่ ก็ค่อยพิจารณาปล่อยตัวกลับไป"

"รับทราบครับ เจ้านาย!"

หลังจากนั้น เฉินฉีก็สั่งให้ลูกน้องขับเรือยักษ์กับเรือคุ้มกัน เริ่มเปิดฉากดักสกัดเรือสินค้า

ส่วนตัวเขาเองก็มุดกลับเข้าไปในมิติลูกน้อง

เมืองป้าไห่

ณ ร้านขายของชำสองชั้นแห่งหนึ่ง

เจ้าของร้านไล่ลูกค้าทุกคนออกไป แล้วรีบสาวเท้าขึ้นชั้นสอง พลางหันไปบอกมนุษย์คนหนึ่งที่อยู่ชั้นล่าง

"ปิดร้านชั่วคราว จะเปิดอีกทีตอนไหนไว้รอฟังฉันบอก"

มนุษย์คนนั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง เจ้าของร้านก็ค้อมตัวลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม

"เจ้านาย!"